အခန်း (၁၀၉-၁၁၁)

အခန်း ၁၀၉ - သူတော်စင်ကြီးနှစ်ပါး၏ မျက်ဝန်းစွမ်းရည်

ဦးလေးမြင်းသည် ဤဒိုင်းပေါ်တွင် မျက်လှည့်အတတ်ကို အသုံးပြုထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအတတ်သည် ပြင်ပလူများကိုသာ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိစေပြီး မိမိလူများအပေါ်တွင်မူ သက်ရောက်မှု မရှိပေ။ လျှပ်စီးတောင်တန်း၏ သူတော်စင်သုံးပါးမှာ သူ့ကို ကောင်းမွန်စွာ ကျွေးမွေးပြုစုထားကြသူများ ဖြစ်သည့်အတွက် ဦးလေးမြင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူတို့ကို မိသားစုဝင်များကဲ့သို့ပင် သဘောထားသည်။

“လာစမ်းပါ... မင်းတို့ ကံကြမ္မာနယ်ပယ် မိစ္ဆာကြီးတွေ ဘာစွမ်းနိုင်လဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြစမ်းပါဦး...”

ဦးလေးမြင်းက သူ၏ဖြူဖွေးသော သွားကြီးများကို ဖော်ပြလျက် လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ ဒိုင်းကို လှုပ်ခါပြလိုက်သည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရေတွက်၍ မရနိုင်လောက်အောင် များပြားလှသော အကြေးခွံများ ရှိနေသည်။ သူတို့အနက် တစ်ခုတည်းကသာ အမှန်တကယ် အဖိုးတန်ပြီး ကျန်ရှိသည်များမှာ အပိုပစ္စည်းများသာ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် တစ်ခုခုကို ခွာလိုက်လျှင်ပင် ပြန်လည်၍ ပေါက်လာမည်သာ ဖြစ်သည်။ သူ၏လက်ထဲမှ ဒိုင်းမှာ ထိုကဲ့သို့သော သာမန်အကြေးခွံတစ်ခုဖြင့် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကံကြမ္မာနယ်ပယ်မှ ဤမိစ္ဆာလေးများကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက်မူ ဤဒိုင်းတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် သူတို့ကို အချိန်အတော်ကြာ ကစားရန် လုံလောက်ပေသည်။

“ဒါကတော့...”

နှစ်ဖက်စလုံးက ရတနာများကို ထုတ်သုံးကာ တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်တော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မိုးကြိုးနဂါး၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် သူ၏စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်ကာ ခန်းမဆောင်ကြီးပတ်လည်တွင် အကာအကွယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ရသည်။ မဟုတ်ပါက ရတနာနှစ်ခု တိုက်မိသည့်ဒဏ်ကြောင့် တစ်ဆောင်လုံး ပျက်စီးသွားနိုင်ပေသည်။ နွားမိစ္ဆာနှင့် နက်မှောင်လျှပ်စီးမိုးကြိုးကျားတို့သည်လည်း ဝိုင်းဝန်းကူညီကြပြီး ပထမအကာအကွယ်၏ အပြင်ဘက်တွင် နောက်ထပ် အကာအကွယ်နှစ်ထပ်ကို ထပ်မံဖြည့်ဆည်းလိုက်ကြသည်။ ထိုအခါမှသာ သူတို့သုံးဦးမှာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ အကာအကွယ်များက တောင့်ခံနိုင်မည်လား ဆိုသည်မှာမူ ကံတရားအပေါ်တွင်သာ မူတည်ပေတော့သည်။

ဦးလေးမြင်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ လျှပ်စီးတောင်တန်းမှ ဤမိစ္ဆာလေးသုံးကောင်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို သူက အထင်မြင်သေးစွာ ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏သခင်က ဤနေရာတွင် ခဏမျှ နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သဘာဝကျစွာပင် သူသည်လည်း ဤနန်းတော်တွင် အချိန်အတော်ကြာ အခမဲ့ တည်းခိုစားသောက်ရန် ရည်ရွယ်ထားသဖြင့် ဤနေရာ ပျက်စီးသွားသည်ကို လုံးဝ ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များကို အသုံးပြုကာ ဤနန်းတော်ကို အားဖြည့်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ကံကြမ္မာနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများ မဆိုထားနှင့် တာအိုနယ်ပယ် သန်မာသူတစ်ဦးပင်လျှင် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုတည်းဖြင့် ဖျက်ဆီးနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ရွှေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်နှင့် ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်တို့မှာ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိသေးသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဦးလေးမြင်းက တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

“ဘာတွေ တုံ့ဆိုင်းနေကြတာလဲ... ငါ့ကို သတ်ဖို့ မတိုက်ခိုက်ကြတော့ဘူးလား... မင်းတို့က ကံကြမ္မာနယ်ပယ် မိစ္ဆာကြီးတွေပဲလေ... ငါလို ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနယ်ပယ် မိစ္ဆာလေးတစ်ကောင်ကိုတောင် မသတ်နိုင်ဘူးဆိုတဲ့ သတင်းသာ ပျံ့သွားရင် ဝမ်လုံတောင်တန်းကတော့ တကယ့်ကို အရှက်ရတော့မှာပဲ...”

ပြောပြီးသည်နှင့် ဦးလေးမြင်းက သူ၏အနက်ရောင်ဒိုင်းကို မြှောက်လိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဝင်းလက်ကာ ညီညာလှသော သူ၏သွားကြီးများကို ဖော်ပြလျက် ပြုံးပြလိုက်သည်။

“မင်း သေချင်နေတာပဲ...”

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူ၏ ရန်စမှုကို ဒေါသထွက်သွားကြသဖြင့် ရွှေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်နှင့် ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်တို့သည် ရွှေရောင်ကွင်းနှင့် ငွေရောင်ကွင်းများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မြှောက်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များနှင့်အတူ ကံကြမ္မာနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုနှစ်ဦးမှာ သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူတို့သည် ရွှေရောင်ကွင်းနှင့် ငွေရောင်ကွင်းများကို အမြင့်သို့ မြှောက်လိုက်ကြပြီး အားအကုန်သုံးကာ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ကြတော့သည်။

“ရှူး...”

ဦးလေးမြင်းမှာ စကြာတစ်ခုကဲ့သို့ လည်ပတ်လိုက်ရာ အနက်ရောင်ဒိုင်းမှာ သူ့ကို လုံးဝ လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။ ရွှေရောင်ကွင်းနှင့် ငွေရောင်ကွင်းများမှာ ဒိုင်းပေါ်သို့ အရှိန်ဖြင့် ကျရောက်သွားသည်။

“ဘုန်း...”

ကြီးမားလှသော အားတစ်ခုက ပြန်ကန်ထွက်လာပြီး ရွှေရောင်ကွင်းနှင့် ငွေရောင်ကွင်းများကို လွင့်ထွက်သွားစေသည်။ ထိုခဏမှာပင် ရွှေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်နှင့် ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်တို့မှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြရသည်။ သူတို့၏ လက်အရင်းများတွင် ပူလောင်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူတို့၏ ကွင်းများမှာ လက်ထဲမှ ပြုတ်ထွက်သွားလုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ရွှေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်နှင့် ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်တို့မှာ မှင်တက်မိသွားကြသည်။ ဤရွှေရောင်ကွင်းနှင့် ငွေရောင်ကွင်းများမှာ သူတို့ အနှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် အချိန်ကုန်ခံပြီး သန့်စင်ဖန်တီးထားသည့် အစွမ်းထက်ဆုံး ရတနာများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့၏ အစွမ်းကုန် ရိုက်နှက်မှုကပင်လျှင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူ၏ ခံစစ်ကို မဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့ပေ။

“ဟွန့်...”

ရွှေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားသည်။ သူသည် ရုတ်တရက် ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်လှသော အနက်ရောင်အခိုးအငွေ့များကို အားပါးတရ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူ အနှစ်များစွာတိုင်အောင် ကျင့်ကြံထားသည့် သေစေနိုင်သော အဆိပ်ငွေ့ ဖြစ်သည်။ ကံကြမ္မာနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပင်လျှင် ဤအဆိပ်ငွေ့ အနည်းငယ်ကို ရှူမိရုံဖြင့် ချက်ချင်း အဆိပ်မိကာ သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်၏ မျက်ဝန်းများမှ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဦးလေးမြင်း၏ ပတ်လည်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ကြယ်တာရာများ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး မရပ်မနား လည်ပတ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဤသည်မှာ ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်၏ မျက်ဝန်းစွမ်းရည်ဖြစ်သော "ကြယ်တာရာမျက်ဝန်း" ဖြစ်သည်။ ဤစွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်နှင့် ပြိုင်ဘက်ကို ကြယ်တာရာများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ပုံရိပ်ယောင်လောကအတွင်းသို့ ပိတ်လှောင်လိုက်မည် ဖြစ်သည်။

ယခုတွင် သူ၏အစ်ကိုဖြစ်သူ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်၏ သေစေနိုင်သော အဆိပ်ငွေ့နှင့်ပါ ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ တန်ခိုးကြီးလှသော ကံကြမ္မာနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပင်လျှင် လွတ်မြောက်နိုင်မည့် အခွင့်အလမ်း မရှိတော့ပေ။ အဆင့်မြင့် မျက်ဝန်းစွမ်းရည်နှင့် သေစေနိုင်သော အဆိပ်တို့၏ ပေါင်းစပ်မှုမှာ အမှန်တကယ်ပင် ခုခံရန် ခက်ခဲလှသော တိုက်ကွက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုသူက ဒိုင်းတစ်ခုတည်းနှင့် ဤတိုက်ကွက်ကို တားဆီးနိုင်လိမ့်မည်ဟု ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်က လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။

“ဒီရှက်စရာကောင်းတဲ့ မြွေမိစ္ဆာနှစ်ကောင်... အဲ့ဒီယုတ်ညံ့တဲ့ နည်းလမ်းကို ပြန်သုံးနေကြပြန်ပြီ...”

တိုက်ပွဲကို အဝေးမှ စောင့်ကြည့်နေသော ကြောင်နက်ကြီးမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ထားမိသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်များစွာက သူ့ကို အရေးနိမ့်စေခဲ့သည်မှာ ဤနတ်ဘုရားစွမ်းရည်များ၏ ပေါင်းစပ်မှုကြောင့်ပင်။ ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်က သူ၏ဆန်းကြယ်သော မျက်ဝန်းစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုကာ သူ့ကို ပုံရိပ်ယောင်နယ်ပယ်အတွင်းသို့ ပိတ်လှောင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် ရွှေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်က သူ၏ သေစေနိုင်သော အဆိပ်ငွေ့များကို ထုတ်လွှတ်ခဲ့သည်။ သူသည် အဆိပ်ငွေ့အချို့ကို ရှူမိခဲ့ပြီး အသက်ပင် ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အမြီးကိုးချောင်းဝိညာဉ်ကြောင်တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတွက် သူ့တွင် အသက်ကိုးချောင်း ရှိနေပေသည်။ သူသည် ရှေးကျသော လျှို့ဝှက်စွမ်းရည်တစ်ခုကို အသုံးပြုကာ သူ၏အသက်တစ်ချောင်းကို စတေးပြီးမှသာ အဆိပ်ကို ဖယ်ရှားကာ ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုတိုက်ပွဲကြောင့် ကြောင်နက်ကြီး၏ မူလစွမ်းအင်များ အကြီးအကျယ် ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ရပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုနှစ်ဦးကို လက်စားချေရန် မကြိုးစားနိုင်တော့ပေ။ ထိုဒုက္ခနှင့် ကြုံတွေ့ပြီးနောက်မှသာ သူသည် ယခုသခင်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဟားဟား... လာစမ်းပါ...”

ဦးလေးမြင်းက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ထဲမှ ဒိုင်းကို မြှောက်လိုက်သည်။ ဒိုင်းပေါ်မှ ဆန်းကြယ်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှေးကျကာ မူလဆန်လှသော ပုံစံများကို ဖော်ပြနေပေသည်။ တစ်စုံတစ်ဦးက ခေါ်ယူလိုက်သကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကြယ်တာရာအားလုံးမှာ သူအတွင်းသို့ ဆွဲငင်ခံလိုက်ရပြီး စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

“ဘာ... သူက ငါ့ရဲ့ မျက်ဝန်းစွမ်းရည်ကို တကယ်ပဲ ချေဖျက်လိုက်တာလား...”

ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်မှာ မှင်တက်မိသွားခဲ့ရသည်။ ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူ၏မျက်ဝန်းစွမ်းရည်ကို ချေဖျက်နိုင်၎င်းမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှပေသည်။

သူ၏ဘေးရှိ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်သည်လည်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏မျက်ဝန်းများမှ တောက်ပလှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ချက်ချင်းပင် တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အဆုံးမရှိသော ရွှေရောင်သမုဒ္ဒရာကြီးအတွင်းသို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ရာ တစ်စုံတစ်ဦးမှာ ဆန်းကြယ်လှသော အခြားနယ်ပယ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသလားဟုပင် ထင်မှတ်ရပေသည်။

အလစ်အငိုက် မိသွားကြသဖြင့် အနီးအနားရှိ လျှပ်စီးတောင်တန်း၏ သူတော်စင်သုံးပါးမှာ ဤပုံရိပ်ယောင်နယ်ပယ်အတွင်းသို့ ချက်ချင်း ပိတ်မိသွားကြသည်။ သူတို့ ယခင်က တည်ဆောက်ထားသော စွမ်းအားအကာအကွယ်မှာလည်း ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူတို့သုံးဦးလုံးမှာ သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်များ လုံးဝ ကြေမွသွားသကဲ့သို့ မှင်တက်မိစွာဖြင့် ငေးကြည့်နေမိကြတော့သည်။

“မြောင်...”

ကြောင်နက်ကြီး၏ အမွေးအားလုံးမှာ ထောင်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အမြီးလေးချောင်းမှ အရောင်လေးမျိုးရှိသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။ အဝေးမှကြည့်လျှင် သူသည် တောက်ပကာ အရောင်အသွေးစုံလင်လှသော အလင်းလုံးကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေပေသည်။

‘ဒီရွှေရောင်ကွင်းမြွေ... သူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းစွမ်းရည်က တကယ့်ကို အစွမ်းထက်လွန်းတယ်၊ ငွေရောင်ကွင်းမြွေထက်တောင် ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းနေသေးတယ်...’

ကြောင်နက်ကြီးမှာ စိတ်ထဲမှနေ၍ အံ့သြနေမိသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ၏ တုံ့ပြန်မှုများကို ကြည့်ရင်း ရွှေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်မှာ ကျေနပ်အားရသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းစွမ်းရည်မှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် တွေ့ရခဲလှသော အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထျန်းရှင်းမင်းဆက်အတွင်းမှာပင် ဤစွမ်းရည်ရှိကြောင်း သိရှိ၎င်းမှာ သုံးဦးထက် မပိုချေ။ ဤမျက်ဝန်းစွမ်းရည်မှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှသည်။ သူသည် တစ်ခါက သူ၏ရွှေရောင်မျက်ဝန်းကို အသုံးပြုကာ တာအိုနယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ ၏ ထိပ်ဆုံးတွင်ရှိသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် အချိန်အတော်ကြာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထိခိုက်ဒဏ်ရာမရဘဲ ဆုတ်ခွာနိုင်ခဲ့ဖူးသည်။

“ဒီလို အသေးအဖွဲ မျက်လှည့်အတတ်တွေ... ဒီလောက် သေးငယ်တဲ့ မျက်ဝန်းစွမ်းရည်က ဦးလေးမြင်းကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သက်ရောက်မှု ရှိနိုင်မှာလဲ...”

ဦးလေးမြင်းက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ဒိုင်းပေါ်မှ ဆန်းကြယ်သော အလင်းတန်းများက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ တောက်ပလာခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ပြည့်နှက်နေသော ရွှေရောင်သမုဒ္ဒရာ ပုံရိပ်ယောင်စွမ်းရည်ကို လုံးဝ စုပ်ယူပစ်လိုက်တော့သည်။

“ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

ရွှေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်၏ မျက်လုံးများမှာ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏စိတ်မှာလည်း ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးကြီးများ ရိုက်ခတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။ ဤ မျက်နှာညိုညိုနှင့် သက်လတ်ပိုင်းလူ၏ ဒိုင်းမှာ မည်သို့လျှင် ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်နေရသနည်း။ ၎င်းမှာ မတူညီသော မျက်ဝန်းစွမ်းရည် နှစ်ခုလုံးကို အလွယ်တကူ ချေဖျက်ပစ်လိုက်ခြင်းပင်။

ဦးလေးမြင်းက သူ၏ဒိုင်းကို သူ၏ကျောနောက်သို့ အေးအေးလူလူ ပို့လိုက်သည်။ လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေဆဲဖြစ်သော အနက်ရောင်အဆိပ်ငွေ့များကို ကြည့်လျက် သူသည် ပါးစပ်ကို အကျယ်ကြီး ဖွင့်လိုက်ပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ သေစေနိုင်သော အဆိပ်ငွေ့အားလုံးကို နောက်ဆုံးတစ်စအထိ ရှူသွင်းပစ်လိုက်တော့သည်။

“ဒီလောက်ပဲလား... ပျော့ညံ့လိုက်တာကွာ...”

ဦးလေးမြင်းက မှတ်ချက်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏သွေးကဲ့သို့ နီမြန်းသော လျှာကို ထုတ်ကာ သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို လျက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် အထင်မြင်သေးသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

“ဘာ...”

ထိုမိစ္ဆာက သေစေနိုင်သော အဆိပ်ငွေ့အားလုံးကို မျိုးချပစ်လိုက်သည်ကိုတောင် အသက်ရှင်နေသေးသည်လား။ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်နှင့် ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်တို့မှာ ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

ထိုခဏမှာပင် သူတို့သည် နောက်ဆုံး၌ နားလည်သွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့ရှေ့မှ ပုဂ္ဂိုလ်မှာ အမှန်စင်စစ် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော မိစ္ဆာကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ရပေမည်။ သေစေနိုင်သော အဆိပ်ငွေ့ကို မြိုချပစ်လိုက်သည်ကိုပင် ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ရှိနေသည့်အတွက် သူသည် တာအိုနယ်ပယ်မှ မိစ္ဆာကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ရပေမည်။

ထိုအသိက သူတို့ကို မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်နှင့် ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်တို့၏ နှလုံးသားများမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပြင်းထန်စွာ ခုန်လာခဲ့ပြီး သူတို့၏ အရေပြားပေါ်တွင်လည်း ချွေးအေးများ ထွက်လာခဲ့ချေပြီ။ သူတို့သည် ထိတ်လန့်တကြား တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ရွှေရောင်နှင့် ငွေရောင် အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အသည်းအသန် လှည့်ထွက်ပြေးကြတော့သည်။

အခန်း ၁၀၉ ပြီးပါပြီ။

အခန်း ၁၁၀ - ဦးလေးမြင်း၏ ရတနာချီးမြှင့်ခြင်း

“ပြေးချင်တာလား...”

ဦးလေးမြင်းက သူ၏ ဖြူဖွေးသော သွားကြီးများကို ပေါ်အောင် ဖြီးလျက် ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ထဲမှ အနက်ရောင်ဒိုင်းကို ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

“ရှူး...”

အနက်ရောင်ဒိုင်းမှာ မှောင်မည်းသော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရွှေရောင်နှင့် ငွေရောင်အလင်းတန်းများကို ချက်ချင်းပင် ကြားဖြတ်ဟန့်တားလိုက်သည်။

ဒိုင်းပေါ်မှ ရှေးကျပြီး ဆန်းကြယ်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ ထိုအလင်းတန်းနှစ်ခုကို သိမ်းကျုံးဖမ်းယူလိုက်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဒိုင်းမှာ ဦးလေးမြင်း၏လက်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဦးလေးမြင်းက ဒိုင်းကိုမြှောက်လျက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“မင်းတို့က ကံကြမ္မာနယ်ပယ် မိစ္ဆာကြီးတွေပဲလေ... ဦးလေးမြင်းက အားရပါးရတောင် မကစားရသေးဘူး... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီအတိုင်း ထွက်ပြေးလို့ ရမှာလဲ...”

ရွှေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်နှင့် ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်တို့မှာ ယခုအခါ ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားတစ်ခု၏ ချိတ်ပိတ်ခြင်းကို ခံထားရသည်။ သူတို့သည် လုံးဝမလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဘဲ မျက်နှာများတွင်လည်း မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အမူအရာများ ထင်ဟပ်နေသည်။ သူတို့သည် လျှပ်စီးတောင်တန်းသို့ လာမိခဲ့ခြင်းကို အကြီးအကျယ် နောင်တရနေကြသည်။

ယခုတော့ သူတို့၏အသက်များ ဆုံးရှုံးရတော့မည်ဟု ထင်ရပေသည်။

“ကြောင်လေး... မင်း လက်စားချေချင်တာ မဟုတ်လား... သူတို့ကို သတ်ပစ်လိုက်တော့...”

ဦးလေးမြင်းက တဟီးဟီး ရယ်မောလိုက်ပြီး ဒိုင်းကို ကြောင်နက်ကြီးထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ဒီအခွင့်အရေးအတွက် ဦးလေးမြင်းကို အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

ကြောင်နက်ကြီးက ဝမ်းသာအားရဖြင့် ဒိုင်းကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ ဒိုင်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်မြွေလေးတစ်ကောင်နှင့် ငွေရောင်မြွေလေးတစ်ကောင် ပေါ်နေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့မှာ ဒိုင်းပေါ်တွင် ကပ်ငြိနေပြီး မလှုပ်သာမယိမ်းသာ ဖြစ်နေကြသည်။

ကြောင်နက်ကြီးသည် အတိတ်ကကိစ္စများကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိသည့်အခါ နာကျည်းမှုကြောင့် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ထားမိသည်။

သူသည် ရုတ်တရက် လက်သည်းများကို ထုတ်လိုက်ပြီး ဒိုင်းကို ရိုက်နှက်လိုက်သည်။

ဒိုင်းပေါ်တွင် ရွှေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်နှင့် ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်တို့မှာ အလွန်ပင် သေးငယ်နေကြသည်။ သူတို့သည် အနက်ရောင်လက်သည်းကြီးတစ်ခု ကျဆင်းလာသည်ကို မတတ်သာဘဲ ငေးကြည့်နေမိကြသည်။

နှစ်ဦးလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ကြတော့သည်။

ကြီးမားသော အင်အားတစ်ခုမှာ သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ရာ ရွှေရောင်နှင့် ငွေရောင်သူတော်စင်ကြီးနှစ်ဦးလုံး သွေးများ အန်ထွက်လာကြသည်။

“ကြောင်လေး... မင်းရဲ့ သေးငယ်တဲ့ အင်အားနဲ့တော့ သူတို့ကို တကယ် သတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

ဦးလေးမြင်းက ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရွှေရောင်နှင့် ငွေရောင်သူတော်စင်ကြီးနှစ်ပါးမှာ အလင်းတန်းနှစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏လက်ဖဝါးပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

သူတို့သည် သူတို့၏ မူလအသွင်ကို ဖော်ပြရန် အတင်းအကျပ် အခိုင်းခံလိုက်ရသော်လည်း ဦးလေးမြင်း၏ ချီစွမ်းအားဖြင့် ဖိနှိပ်ထားခြင်းကြောင့် ၃ မီတာခန့်အထိ သေးငယ်သွားခဲ့ကြသည်။

“ကြွပ်...”

ဦးလေးမြင်းက ရွှေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်ကို ပါးစပ်နားသို့ တိုက်ရိုက်မြှောက်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်ကို ကိုက်ဖြတ်ကာ အနည်းငယ်ဝါးပြီး မြိုချပစ်လိုက်သည်။

ဦးလေးမြင်း၏ ပါးစပ်မှ သွေးများ တစက်စက်ကျလာပြီး ရွှေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်မှာ ထိုနေရာမှာပင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

“အရသာကတော့ မဆိုးဘူး... နည်းနည်းတော့ အဆိပ်ပြင်းတာပေါ့...”

ဦးလေးမြင်းက စားနေရင်း မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

“ကြွပ်ကြွပ်...”

ထို့နောက် ဦးလေးမြင်းက ကျန်ရှိနေသော ရွှေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်ကို ဝက်အူချောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ အားရပါးရ ဝါးစားပစ်လိုက်ပြန်သည်။

အနီးနားရှိ ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်မှာ ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် မေ့လဲသွားခဲ့တော့သည်။

ရွှေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်ကို စားပြီးနောက် ဦးလေးမြင်းက ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်ကို စတင်စားသုံးတော့သည်။

နန်းတော်အတွင်း၌ အဆက်မပြတ် ဝါးစားနေသည့်အသံများ ဟိန်းထွက်နေသည်။

လျှပ်စီးတောင်တန်း၏ သူတော်စင်သုံးပါးမှာ မှင်တက်မိစွာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ နှလုံးသားများမှာ ပြင်းထန်စွာ ခုန်နေကြပြီး ထိတ်လန့်မှုကြောင့် တုန်ယင်နေကြသည်။

ကံကြမ္မာနယ်ပယ် မိစ္ဆာကြီးနှစ်ဦးမှာ ဤမိစ္ဆာသားရဲ စီနီယာ၏ အရှင်လတ်လတ် ကိုက်ဖြတ်ကြိတ်ဝါး စားသုံးခြင်းကို ခံလိုက်ရချေပြီ။ ဤစီနီယာသည် တကယ့်ကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှပေသည်။ ထိုအသိက သူတို့သုံးဦးကို ပိုမိုတုန်ယင်သွားစေသည်။

‘ကံကောင်းလို့ ငါတို့ ဒီစီနီယာကို အစကတည်းက ကောင်းကောင်းဆက်ဆံခဲ့တာ... မဟုတ်ရင် ငါတို့လည်း ကြွပ်ကြွပ်ဝါးစားခံလိုက်ရတာ ကြာလှပြီ...’

“ဦးလေးမြင်း... ကျွန်တော့်အတွက် တစ်ပဲ့လောက် ချန်ထားပေးပါဦး...”

ကြောင်နက်ကြီးက အနက်ရောင်လေပြင်းတစ်ခုပမာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ် ၃ ပုံ ၁ ပုံမျှသာ ကျန်ရှိတော့သော ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်ကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။

“ဟေ့... ကြောင်လေး... မင်းက တကယ်ပဲ ဒီအဆိပ်မြွေကို စားရဲတာလား...”

ဦးလေးမြင်းက သူ့ကို ကြည့်လျက် နောက်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဦးလေးမြင်း... ဒီနှစ်ကောင်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာ့ရန်သူတွေပါ... သူတို့ကို တစ်လုပ်လောက် မစားရရင် ကျွန်တော် ကျေနပ်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

ပြောပြီးသည်နှင့် ကြောင်နက်ကြီးက ပြင်းထန်စွာ ကိုက်လိုက်သည်။

သူသည် ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်၏ ကျန်ရှိသော ခန္ဓာကိုယ်မှ ၄ ပုံ ၁ ပုံကို ကိုက်ဖြတ်လိုက်သည်။

“ကြွပ်... ကြွပ်... ကြွပ်...”

ကြောင်နက်ကြီးက တမင်တကာ ကျယ်လောင်သော ဝါးသံများထွက်အောင် လုပ်လိုက်ပြီး သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ မြိုချလိုက်သည်။

“တကယ်လို့ မင်းသာ အဆိပ်မိရင် ငါ့မှာ တာဝန်မရှိဘူးနော်...”

ဦးလေးမြင်းက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်၏ ကျန်ရှိနေသော အစိတ်အပိုင်းအနည်းငယ်ကို မိုးကြိုးနဂါးထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

“နဂါးကြီး... ဒီအသားကို မင်းအတွက် ပေးမယ်... မင်းသာ ဒါကို စားနိုင်ရင် မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအတွက် သေချာပေါက် အကျိုးရှိလိမ့်မယ်...”

ဦးလေးမြင်းက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် အနက်ရောင်ဒိုင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကျောက်စားပွဲထံသို့ အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်သွားပြီး ဝိုင်သောက်ရန် ထိုင်လိုက်သည်။

ကြောင်နက်ကြီးသည် ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းအတွင်းရှိ အဆိပ်များကို ဖိနှိပ်ရန် သူ၏ချီစွမ်းအားများကို အဆက်မပြတ် အသုံးပြုနေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် ယခုအခါ ကံကြမ္မာနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည့် အဆင့်တွင် ရှိနေပေသည်။ သူ၏ ပေါကြွယ်ဝလှသော ချီစွမ်းအားနှင့် ထူးခြားသော မွေးရာပါ ပါရမီတို့ကြောင့် ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်၏ အသားအတွင်းရှိ အဆိပ်များကို သူ ဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် ဤအဆိပ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သန့်စင်နေသရွေ့ သူ့အပေါ်တွင် ဆိုးကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အနှစ်သာရများကို စုပ်ယူခြင်းဖြင့် သူ၏ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာနိုင်သည်။

“စီနီယာ... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ဒါကို မစားရဲပါဘူး...”

မိုးကြိုးနဂါးမှာ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ သွေးစက်များကျနေသော ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းကို ကြည့်လျက် သူသည် လက်ခံရန် မဝံ့ရဲဘဲ နောက်သို့ အလျင်အမြန် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။

အဆိပ်မိမည့် ဘေးအန္တရာယ်ကို ထားလိုက်ဦးတော့ အကယ်၍ နောင်တွင် ဝမ်လုံတောင်တန်းမှ နဂါးအရှင်သခင်က ပြဿနာလာရှာလျှင် သူသည် အမှန်တရားဘက်မှာ ရှိနေလျှင်ပင် ရှင်းပြနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

“စားချင်စား... မစားချင်နေ... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါကို ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ငါ ဒီမှာ တည်းခိုခဲ့တဲ့အတွက် အဖိုးအခလို့ပဲ သဘောထားလိုက်...”

ဦးလေးမြင်းက တဟီးဟီး ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဝိုင်ကို ဆက်သောက်နေသည်။

လျှပ်စီးတောင်တန်း၏ သူတော်စင်သုံးပါးမှာမူ ရယ်ရခက် ငိုရခက်သော အမူအရာများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့သည် ရှေ့ရှိ ငွေရောင်ကွင်းမြွေ၏ အလောင်းကို ကြည့်လျက် လုံးဝ လမ်းပျောက်နေကြသည်။

ကြောင်နက်ကြီးက ဘေးသို့ ကပ်သွားသည်။ စားပွဲပေါ်ရှိ တောက်ပနေသော အနက်ရောင်ဒိုင်းကို ကြည့်လျက် သူသည် သွားရည်များပင် ကျလုမတတ် ဖြစ်နေပြီး ပြုံးစိစိဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဦးလေးမြင်း... ကျွန်တော် ဒီရတနာကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်လို့ ရမလား...”

“ဘာကြည့်တာလဲ... ဦးလေးမြင်း ဒီနေ့ သိပ်ပျော်နေတယ်... ဒီဒိုင်းက မင်းအတွက်ပဲ...”

ဦးလေးမြင်းက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

သူသည် ရွှေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်နှင့် ငွေရောင်မျက်ဝန်းသူတော်စင်တို့ကို စားသုံးပြီးနောက်တွင် သူတို့ကို အစာချေဖျက်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

သူ ရရှိလိုက်သော အသက်စွမ်းအားများကြောင့် သူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် အကြေးခွံအသစ်တစ်ခုပင် ပေါက်လာခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဦးလေးမြင်းမှာ မည်သည့်ဆုံးရှုံးမှုမှ မရှိပေ။

ထို့အပြင် သူသည် ကြောင်နက်ကြီးကို အမြဲတမ်း သဘောကျခဲ့ပြီး ကြောင်နက်ကြီးတွင်လည်း ကောင်းမွန်သော လက်နက်တစ်ခုမှ မရှိသည့်အတွက် ဦးလေးမြင်းက ဒိုင်းကို သူ့အား ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းပင်။

“ကျွန်တော့်ကို ပေးတာလား... ဦးလေးမြင်း... ဦးလေး နောက်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်...”

ကြောင်နက်ကြီးမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရပြီး မျက်ရည်များပင် ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဤရတနာမှာ သေချာပေါက်ပင် ထူးခြားလှပေသည်။ သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်များမှာလည်း ခန့်မှန်း၍မရနိုင်ပေ။ သူကို တိုက်စစ်အတွက်ရော ခံစစ်အတွက်ပါ အသုံးပြုနိုင်ပြီး အစွမ်းထက်သော မျက်ဝန်းစွမ်းရည်ကိုပင် ချေဖျက်နိုင်ပေသည်။

သူသည် ဤကဲ့သို့သော ရတနာတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ရန် အမြဲတမ်း အိပ်မက်မက်ခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။

ဦးလေးမြင်းက သူ့ကို ဤမျှအထိ ရက်ရက်ရောရော ပေးလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပါပေ။ ဤသည်က ကြောင်နက်ကြီးကို တွေးတောသွားစေသည်။

‘ငါ အိပ်မက်မက်နေတာလား...’

“ဖြောင်း...”

ကြောင်နက်ကြီးက မိမိကိုယ်ကိုယ် ချက်ချင်း ပါးရိုက်လိုက်သည်။

“ဟားဟား... ငါ အိပ်မက်မက်နေတာ မဟုတ်ဘူးပဲ...”

ပါးရိုက်ပြီးနောက် ကြောင်နက်ကြီးက ရယ်မောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် အလျင်အမြန်ပင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ဦးလေးမြင်းကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးတိုက်လိုက်သည်။

“ဒီရတနာကို ချီးမြှင့်တဲ့အတွက် ဦးလေးမြင်းကို အများကြီးကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျွန်တော် ဒီကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ဘဲ ဦးလေးမြင်းရဲ့ မေတ္တာကို ထာဝရ မှတ်သားထားပါမယ်...”

ကြောင်နက်ကြီးက တည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

“အပိုတွေ လာမလုပ်နဲ့... မင်း ငါ့ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး ဒူးထောက်ရင် ဦးလေးမြင်းက မင်းရဲ့လည်ပင်းကို လိမ်ချိုးပစ်မယ်...”

ဦးလေးမြင်းက ကြောင်နက်ကြီးကို ကန်ထုတ်လိုက်ရာ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

သူက ငြီးတွားလိုက်သည်။

“နောင်ကျရင် မင်းက သခင်ကြီးကိုပဲ ဒူးထောက်ရမယ်... ကြောင်လေး... မင်း သိပြီလား...”

“သိပါပြီ... သိပါပြီ...”

ကြောင်နက်ကြီးမှာ မျက်ရည်များပင် ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏မျက်နှာသာပေးလိုသော ကြိုးပမ်းမှုမှာ ဤမျှအထိ ဆိုးရွားစွာ ကျရှုံးသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်လျက် ရီယွင်မှာ မနေနိုင်ဘဲ ခပ်ဖွဖွ ရယ်လိုက်မိသည်။

“ဒီနှစ်ကောင်ကတော့ တကယ့်ကို ဟာသပဲ...”

သို့သော်လည်း ဦးလေးမြင်းသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူသည် ကြောင်နက်ကြီးအတွက် လက်စားချေပေးခဲ့ရုံသာမက သူ့ကို အကာအကွယ်ပေးရန် ဒိုင်းတစ်ခုကိုပါ ချီးမြှင့်ခဲ့သည်။

ဤသည်က ဤမိစ္ဆာသားရဲနှစ်ကောင်မှာ အမြဲတမ်း ငြင်းခုံနေကြသော်လည်း သူတို့၏ သံယောဇဉ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်ကို ဖော်ပြနေပေသည်။

‘ငါလည်း ကြောင်လေးကို ရတနာတစ်ခု ပေးသင့်လား...’

ရီယွင်က မိမိကိုယ်ကိုယ် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

သူ၏ သိုလှောင်ရုံအတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော ရတနာများ ရှိနေသော်လည်း ကြောင်နက်ကြီး၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကိုမူ အချိန်တစ်ခုအထိ ဆက်လက် စောင့်ကြည့်ရန် လိုအပ်သေးသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဦးလေးမြင်းက သူ့အား ပေးလိုက်သော ဒိုင်းမှာပင်လျှင် မယုံကြည်နိုင်လောက်သော ရတနာတစ်ခု ဖြစ်နေချေပြီ။

လူတစ်ဦး၏ နှလုံးသားမှာ လုံးဝ တင်းတိမ်ရောင့်ရဲမှု မရှိပေ။ ဤသည်မှာ ဆင်တစ်ကောင်လုံးကို မြိုချရန် ကြိုးစားနေသော မြွေတစ်ကောင်နှင့် တူပေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အလွယ်တကူ ရရှိလာသော အရာများကို တန်ဖိုးထားတတ်ကြသည် မဟုတ်ချေ။

ရီယွင်က ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် အခြားအရပ်မျက်နှာတစ်ခုသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဘယ်ကလာမှန်းမသိသော ဆံပင်နက်နှင့် သူအိုကြီးသည် လူငယ်လေးတစ်ဦးနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ဦးဆောင်လျက် တိုက်ပွဲမြေပြင်ထံသို့ ယခုအခါ ချဉ်းကပ်လာနေ၏။

အခန်း ၁၁၀ ပြီးပါပြီ။

အခန်း ၁၁၁ - ဆန်းကြယ်သော သူအိုကြီးနှင့် လူငယ်နှစ်ဦး

“ဆရာ... ဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ၊ ဒီလို ဆိုးရွားတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာတောင် ဘာလို့ ဒီလောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်နေကြတာလဲ...”

သူအိုကြီးတစ်ဦးနှင့် လူငယ်နှစ်ဦးမှာ ဟင်းလင်းပြင်တွင် လွင့်မျောနေကြပြီး သူတို့၏ အထက်တွင် အနက်ရောင်ထီးအကြီးစားတစ်လက် ရှိနေသည်။ ထိုထီးမှာ အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေလျက် ကျရောက်လာသော မိုးကြိုးအားလုံးကို ဘေးသို့ ဖယ်ရှားပေးနေသည်။

လူငယ်က အဝေးမှ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကို ကြည့်လျက် တည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

‘ဘာလို့ လူအများကြီးက ဒီလူငယ်လေးနဲ့ မိန်းကလေးကို ဝိုင်းတိုက်နေကြတာလဲ... ဘယ်လိုမျိုး နက်ရှိုင်းတဲ့ ရန်ငြိုးတွေ ရှိနေလို့လဲ...’

သူ အံ့သြသွားသည်မှာ ထိုလူငယ်နှင့် မိန်းကလေး၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ မမြင့်လှသော်လည်း လူအများ၏ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်မှုကို တောင့်ခံနိုင်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လက်ရှိတိုက်ပွဲမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသော်လည်း ထိုနှစ်ဦးမှာ တိုက်ကွက်အားလုံးကို ခုခံထားနိုင်ပြီး တိုက်ပွဲကို အခြေအနေမပျက် ထိန်းထားနိုင်ကြသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် သူအိုကြီး၏ မျက်ဝန်းများတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး ခပ်ဖွဖွ ပြောလိုက်သည်။

“လူအုပ်စုကြီးကတော့ ရှန်ဖုန်းမင်းဆက်ရဲ့ ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းဖြစ်တဲ့ မိစ္ဆာအရှင်သခင်ဂိုဏ်း၊ ရှန်းဟန်ဂိုဏ်းနဲ့ ချီထျန်းဓားဂိုဏ်းက ဖြစ်ရမယ်... ဒီလူငယ်တွေရဲ့ အသက်အရွယ်ကို ကြည့်ရတာ သူတို့အားလုံးက ဒီဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းရဲ့ ပါရမီရှင်တပည့်တွေ ဖြစ်ကြလိမ့်မယ်...”

“လူအင်အားနဲ့ အနိုင်ကျင့်နေကြတာပဲ... သူတို့မှာ သူရဲကောင်းစိတ်ဓာတ် အစအနတောင် မရှိကြဘူး...”

သူ၏ဘေးမှ လှပသော မိန်းကလေးက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

“အဲ့ဒီလိုတော့ ကျိန်းသေပေါက် တစ်ဖက်သက် ပြောလို့မရဘူးလေ... တကယ်လို့ ဒီပါရမီရှင်လူငယ်နှစ်ယောက်ကပဲ အရင်စပြီး ရန်စခဲ့တာဆိုရင်ကော...”

ဆံပင်နက်နှင့် သူအိုကြီးက နောက်ပြောင်လိုသော အကြည့်ဖြင့် ရယ်မောပြောဆိုလိုက်သည်။

မိန်းကလေးက နှုတ်ခမ်းဆူလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ ဆရာ... ရှန်ဖုန်းမင်းဆက်မှာ ဘယ်သူက ဒီဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းရဲ့ ပါရမီရှင်တပည့်တွေကို ရန်စရဲမှာလဲ... ဒီလူငယ်နှစ်ယောက်က တကယ်လို့ အဲ့လောက်အထိ အသိဉာဏ် မရှိတာမျိုးတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူးနော်...”

“အင်း... သူတို့ရဲ့ စီနီယာတွေ အနီးအနားမှာ ရှိမရှိ ငါ ကြည့်လိုက်ဦးမယ်...”

ဆံပင်နက်နှင့် သူအိုကြီးသည် လက်များကို နောက်ပစ်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ သူသည် နတ်ဘုရားအာရုံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ လီတစ်ထောင်ပတ်လည်အတွင်း မည်သည့် သန်မာသူကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

‘ဒါက ထူးဆန်းတယ်... ဒီလူငယ်နဲ့ မိန်းကလေးက တကယ်တော့ ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှင်တွေပဲ... သူတို့ရဲ့ စီနီယာတွေက သူတို့ကို ဒီမှာ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ခွင့်ပြုထားရအောင်အထိ ဂရုမစိုက်ကြတာလား...’

သူအိုကြီးက သံသယရှိသော မျက်နှာဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် ကံကြမ္မာနယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ မှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတွက် သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် သန်မာလှပေသည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံစစ်ဆေးသော်လည်း ထိုလူငယ်နှင့် မိန်းကလေးအတွက် မည်သည့်အစောင့်အရှောက်ကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ သဘာဝနှင့် အနည်းငယ် သွေဖီနေပေသည်။

‘ဒါပေမဲ့ ဒီလို သေးငယ်တဲ့ ရှန်ဖုန်းမင်းဆက်မှာ ဒီလောက် ထူးချွန်တဲ့ လူငယ်နဲ့ မိန်းကလေး ဘယ်လိုပေါ်ထွက်လာတာလဲ... သူတို့က ငါ သင်ကြားပေးထားတဲ့ မိစ္ဆာအဆင့်တပည့်နှစ်ယောက်နဲ့တောင် နှိုင်းယှဉ်လို့ ရနေပြီ...’

“သူတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲကို သေချာကြည့်ထားကြ... တကယ်လို့ မင်းတို့နှစ်ယောက်သာ သူတို့နှစ်ယောက်နဲ့ တိုက်ရမယ်ဆိုရင် အနိုင်ရဖို့ ဘယ်လောက်အထိ အခွင့်အရေး ရှိမလဲ...”

ဆံပင်နက်နှင့် သူအိုကြီးက ရုတ်တရက် ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

လူငယ်နှင့် မိန်းကလေးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး အဝေးမှ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကို သေချာစွာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့သည် ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ မှ ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြသည့်အတွက် တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာကို သဘာဝကျစွာပင် ကြုံတွေ့ဖူးကြသည်။ သို့သော်လည်း ဤမျှအထိ ပြင်းထန်ပြီး ရှုပ်ထွေးလှသော တိုက်ပွဲမြင်ကွင်းမျိုးကိုမူ သူတို့ တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးကြပါပေ။

မိုးကြိုးများမှာ ကောင်းကင်ယံမှ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များမှလည်း မိုးကြိုးများကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။ ထို့အပြင် ဓားအလင်းတန်းများမှာလည်း ဒီရေပမာ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုလူငယ်နှင့် မိန်းကလေး၏ လှုပ်ရှားမှုစွမ်းရည်မှာ အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်လှသည်။ သူတို့သည် နဂါးနတ်ဘုရားပုံရိပ်ယောင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြပြီး အစစ်နှင့်အမှန်ကို ခွဲခြားရန် ခက်ခဲစေသည်။ မည်သည့်တိုက်ကွက်ကမျှ သူတို့ကို မထိမှန်နိုင်ပါပေ။

“တကယ်ကို အစွမ်းထက်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုစွမ်းရည်တွေပဲ...”

မိန်းကလေးက အံ့သြသွားသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူတို့သည် ပါရမီရှင်များစွာကို တွေ့ဖူးသော်လည်း လှုပ်ရှားမှုစွမ်းရည်နှင့် ပတ်သက်လျှင် ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၅ မျှသာ ရှိသေးသည့် ဤလူငယ်နှင့် မိန်းကလေးမှာ အလွန်ပင် ပြည့်စုံလှပေသည်။

“ဆရာ... အဲ့ဒီလူငယ်နဲ့ မိန်းကလေးက ကျွန်တော်တို့ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး...”

ခဏမျှ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် လူငယ်က ဤသို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ ပြောဆိုလိုက်သည့်အခါ သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် မောက်မာမှုအချို့ မသိမသာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဟဲဟဲ...”

ဆံပင်နက်နှင့် သူအိုကြီးက ရယ်မောလျက် သဘောတူဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤတပည့်နှစ်ဦးမှာ သူ အစွမ်းကုန် ပျိုးထောင်ပေးထားသည့် မိစ္ဆာအဆင့် တပည့်နှစ်ဦး ဖြစ်သည်မဟုတ်ပါလား။

ကျင့်ကြံမှုအဆင့် သို့မဟုတ် တစ်ဦးချင်းအင်အားအရ ဆိုလျှင်လည်း သူတို့သည် တိုက်ပွဲမြေပြင်ရှိ လူငယ်နှင့် မိန်းကလေးထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်ပေသည်။

သူသည် အဝေးမှ တိုက်ပွဲမြေပြင်ကို ကြည့်လျက် ပြုံးလိုက်သည်။

“အဲ့ဒီလူငယ်နဲ့ မိန်းကလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာလည်း နတ်ဘုရားသားရဲရဲ့ သွေးမျိုးဆက် စီးဆင်းနေတယ်... အဲ့ဒါက နဂါးနတ်ဘုရား သွေးမျိုးဆက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ငါတို့ရဲ့ လွမ်ငှက်မျိုးနွယ်စုနဲ့ ဆင်တူတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီပါရမီရှင်လူငယ်နှစ်ယောက်က တကယ်ကို မဆိုးဘူး၊ ဒါတောင် သူတို့မှာ အစောင့်အရှောက်တောင် မပါလာကြဘူး... တကယ်လို့ သူတို့သာ ဒီမှာ ကျဆုံးသွားမယ်ဆိုရင် တကယ်ကို နှမြောဖို့ ကောင်းလိမ့်မယ်...”

“ဆရာ... ဒါက သူတို့နှစ်ယောက်က အရမ်းမောက်မာလွန်းတယ်ဆိုတာကို ဖော်ပြနေတာပဲ... သူတို့က တကယ့် လူအတွေပဲ...”

လူငယ်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူ၏အကြည့်မှာ ဓားနှစ်လက်ကဲ့သို့ စူးရှနေပေသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော ဓားဆန္ဒတစ်ခုမှာ သဘာဝကျစွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။

သူတို့ သုံးဦးမှာ တိုက်ပွဲကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

...

တိုက်ပွဲမြေပြင်၏ အလယ်တွင်...

လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့မှာ တိုက်လေတိုက်လေ ပို၍ သတ္တိရှိလာလေ ဖြစ်နေသည်။ နဂါးဘိုးဘေး အနှစ်သာရသွေးဖြင့် ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းထားသော သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များက ခံနိုင်ရည်ရှိသော အင်အားနှင့် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော ဇွဲလုံ့လတို့ကို ပေးစွမ်းထားသည့်အတွက် သူတို့မှာ ပင်ပန်းသည်ဟူ၍ လုံးဝ မရှိကြချေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းမှ လူများမှာ ယိမ်းယိုင်လာကြချေပြီ။ သူတို့၏ ချီစွမ်းအားနှင့် ဇွဲလုံ့လတို့မှာ အကြီးအကျယ် ကုန်ခမ်းနေသည်။ သူတို့သည် ချီစွမ်းအားများကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် ဆေးလုံးများကို စားသုံးနိုင်သော်လည်း ဖြည့်တင်းမှုနှုန်းမှာ ကုန်ခမ်းမှုနှုန်းထက် များစွာ နှေးကွေးနေပေသည်။

ဤ ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းမှ ပါရမီရှင်တပည့်များမှာ အလွန်ပင် စိတ်ပျက်နေကြသည်။ သူတို့ မည်သို့ပင် တိုက်ခိုက်ပါစေ ထိုနှစ်ဦးကို လုံးဝ မထိမှန်နိုင်ကြပေ။

...

နှစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းမှ လူများမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သည့် လက္ခဏာများ စတင်ပြသလာကြသည်။

အဝေးမှ စောင့်ကြည့်နေကြသော လူသုံးဦးမှာလည်း နောက်ဆုံးတွင် အံ့သြသွားကြတော့သည်။

“ဆရာ... နဂါးနတ်ဘုရား သွေးမျိုးဆက်က တကယ်ပဲ အဲ့လောက်အထိ အစွမ်းထက်တာလား... ပင်ပန်းတဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် မရှိဘဲ ဒီလောက်အထိ အကြာကြီး တိုက်ခိုက်နိုင်ရအောင်လေ...”

လူငယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

‘တကယ်လို့ ငါနဲ့ ညီမလေးသာ ဒီဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းက လူတွေကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ရမယ်ဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ လွမ်ငှက် သွေးမျိုးဆက်နဲ့တောင် ပင်ပန်းတဲ့ အရိပ်အယောင် မပြဘဲ ဒီလောက်အထိ တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...’

“သဘောတရားအရဆိုရင်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး... လက်ရှိ ကုန်းမြေကြီးပေါ်မှာ နဂါးနတ်ဘုရား သွေးမျိုးဆက်ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ အားလုံးက သွေးမျိုးဆက်တွေ သိပ်ကိုအားနည်းနေကြပြီ... သူတို့ သေချာပေါက် ဒီလောက်အထိ တောင့်မခံနိုင်ဘူး...”

ဆံပင်နက်နှင့် သူအိုကြီးက တွေးတောလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို သူတို့က ဘာလို့ တောင့်ခံနိုင်တာလဲ...”

မိန်းကလေးက ထပ်မံ၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“အဲ့ဒါကိုတော့ ငါလည်း သေချာမသိဘူး... တကယ်လို့ သူတို့မှာ တစ်စုံတစ်ရာသော ရတနာရှိရင် ရှိမှာပေါ့...”

ဆံပင်နက်နှင့် သူအိုကြီးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ရတနာတစ်ခုလား...”

လူငယ်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် လင်းလက်သွားခဲ့သည်။ သူ တိုက်ပွဲကို ပြန်လည်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏အကြည့်မှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ။

‘တိုက်ပွဲအတွင်းမှာ ချီစွမ်းအားနဲ့ ဇွဲလုံ့လတွေကို အဆက်မပြတ် ဖြည့်တင်းပေးနိုင်တဲ့ ရတနာကို ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ်ကျင့်ကြံသူက မလိုချင်ဘဲ နေမှာလဲ... အထူးသဖြင့် ငါနဲ့ ညီမလေးက တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခုမှာ ပါဝင်ဖို့ ပြင်ဆင်နေရတာလေ၊ ငါတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို မြှင့်တင်ဖို့အတွက် ဒီလို ရတနာမျိုးကို အတိအကျ လိုအပ်တာပဲ...’

“ဆရာ... ကျွန်တော် သွားပြီး သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို သတ်ပစ်လိုက်ရမလား...”

လူငယ်က ရုတ်တရက် သူ၏ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ စူးရှသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“လောစရာ မလိုသေးပါဘူး... အခြေအနေကို အရင်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်...”

ဆံပင်နက်နှင့် သူအိုကြီးက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူ၏ဘေးမှ မိန်းကလေးက တဟီးဟီး ရယ်မောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး... ဆရာ ဆိုလိုတာက 'တောင်ပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ကျားနှစ်ကောင် တိုက်တာကို ကြည့်' ဖို့လေ၊ 'တံငါသည်က အကျိုးအမြတ် ရယူ' ဖို့ပေါ့... အဲ့ဒါကိုတောင် အစ်ကိုကြီးက နားမလည်ဘူးလား...”

“နားလည်ပါပြီ... နားလည်ပါပြီ...”

လူငယ်က မတတ်သာသကဲ့သို့ ခေါင်းယမ်းလျက် ဓားကို ကျောနောက်သို့ ပြန်လည် လွယ်ပိုးလိုက်သည်။

သူတို့ သုံးဦးမှာ အခြေအနေအရ အချိန်မရွေး လှုပ်ရှားနိုင်ရန် တိုက်ပွဲ၏ အခြေအနေကို ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

...

နောက်ထပ် တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် တိုက်ပွဲအခြေအနေမှာ အခြေခံကျကျ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ။

ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းမှ ပါရမီရှင်တပည့်များမှာ ချွေးများ အကြီးအကျယ် ထွက်နေကြပြီး လဲကျတော့မတတ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြကာ လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့၏ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး အနိုင်ယူခြင်းကို ခံနေကြရသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့သည် အကြီးအကျယ် အရေးနိမ့်သွားခဲ့ကြသည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော ဓားအလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားခဲ့ပြီး ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းမှ မရေမတွက်နိုင်သော ပါရမီရှင်တပည့်များကို ထိမှန်သွားခဲ့သည်။

“ပြေးကြ...”

ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၉ နှင့် ၁၀ သို့ ရောက်ရှိနေကြသော ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းမှ ပါရမီရှင်တပည့်များမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားကြသဖြင့် သူတို့သည် လှည့်၍ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးကြတော့သည်။

“ပြေးချင်တာလား...”

ကျွင်းမော့ရှောင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“ရှူး...”

သက်တံတစ်ခုကဲ့သို့သော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ယံမှ ရုတ်တရက် ကျဆင်းလာခဲ့ပြီး ကျွင်းမော့ရှောင်၏ တိုက်ကွက်ကို ပြင်းထန်စွာ ချေဖျက်ပစ်လိုက်သည်။

လူငယ်တစ်ဦးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် မောက်မာစွာ မတ်တတ်ရပ်နေပြီး ကျွင်းမော့ရှောင်ကို အေးစက်ကာ ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပေသည်။

အခန်း ၁၁၁ ပြီးပါပြီ။