အခန်း (၁၁၅-၁၁၇)

အခန်း ၁၁၅ - ဘိုးဘေးကြီး လှုပ်ရှားခြင်းနှင့် သာမန်လူအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်း

“အား...”

“ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်တွေ ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ...”

“ဘယ်သူလဲ... ဘယ်သူက ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်တွေကို ခိုးယူသွားတာလဲ...”

ဆံပင်နက်နှင့် သူအိုကြီးသည် အောက်သို့ငုံ့ကြည့်လျက် သူ၏ဆံပင်များကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးဖွနေသည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပုံပျက်နေပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကာ အကြိမ်ကြိမ် အော်ဟစ်နေသည်။

သူသည် ကံကြမ္မာနယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ သို့ရောက်ရန် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ခက်ခဲပင်ပန်းစွာ ကျင့်ကြံခဲ့ရသည်။ ထိုနှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း သူသည် ထျန်းယွဲ့မင်းဆက်တွင် မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး အဆုံးမရှိသော ဂုဏ်သရေများကို ခံစားခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ သူ၏တပည့်နှစ်ဦးနှင့် အဆင့်တူညီသော ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ်သို့ ရုတ်တရက် တဟုန်ထိုး ကျဆင်းသွားခဲ့ချေပြီ။ ထိုခဏမှာပင် ဆံပင်နက်နှင့် သူအိုကြီးမှာ ဘာကိုမျှ မလုပ်နိုင်တော့ဘဲ သူ၏စိတ်မှာလည်း ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

“ဆရာ့ရဲ့ နယ်ပယ်က... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး...”

ငယ်ရွယ်သောမိန်းကလေးမှာ သူမ၏ဆရာမှာ သူမနှင့် အဆင့်တူညီသွားသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။

ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

‘ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...’

သူမ၏ဆရာမှာ သေချာပေါက်ပင် ကံကြမ္မာနယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ မှ ကျင့်ကြံသူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ဘာကြောင့် ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ သို့ ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားရသနည်း။

“ဆရာ... ဆရာ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ... ဘာလို့ ဆရာ့ရဲ့နယ်ပယ်က ရုတ်တရက်ကြီး ကျဆင်းသွားရတာလဲ...”

လူငယ်က ရူးသွပ်နေသော သူ၏ဆရာကို ကြည့်လျက် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး တုန်ရင်နေသော အသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ငါ... ငါ...”

ဆံပင်နက်နှင့် သူအိုကြီး၏ အမူအရာမှာ တစ်ခဏမျှ တောင့်ခဲသွားပြီး သူသည် ရုတ်တရက် ပြန်လည်သတိဝင်လာပုံရသည်။ သူသည် တစ်စုံတစ်ဦး၏ အကွက်ချစီစဉ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး သူ၏နယ်ပယ်မှာ ထိုကြောင့်ပင် ရုတ်တရက် ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ချက်ချင်း သိလိုက်ရသည်။

သို့သော် သူသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို အမြန်စစ်ဆေးသော်လည်း မည်သည့် ထူးခြားသည့်အရာကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ သူသည် လုံးဝကျန်းမာသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူ၏နယ်ပယ်မှာမူ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ကျဆင်းသွားခဲ့ခြင်းပင်။

‘ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ... ဒါက... ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်ရဲ့ အပြစ်ပေးမှုလား...’

ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်မှလွဲ၍ မည်သည့်သတိပေးချက်မျှမရှိဘဲ နယ်ပယ်ကြီးနှစ်ခုတိတိကို ကျဆင်းသွားစေနိုင်သော အခြေခံအကြောင်းရင်းကို သူ မတွေးမိပေ။ ထာဝရနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပင်လျှင် ဤကဲ့သို့ လုပ်နိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

ဆံပင်နက်နှင့် သူအိုကြီးသည် ထိုဖြစ်နိုင်ခြေကို စဉ်းစားမိသည့်အခါ သူ၏အမူအရာမှာ ပို၍ပင် ရူးသွပ်လာခဲ့သည်။

‘ဒါက ရယ်စရာပဲ... ငါက ဒီလူငယ်နဲ့ မိန်းကလေးကို သတ်ချင်ရုံလေးနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်က ငါ့ကို အပြစ်ပေးနေတာလား... ငါ လက်မခံနိုင်ဘူး... ဒီလူငယ်နှစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကံကြမ္မာရဲ့ သားသမီးတွေ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...’

“ဟားဟားဟား...”

ဆံပင်နက်နှင့် သူအိုကြီးက ရုတ်တရက် ရက်စက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ကောင်းကင်ယံမှ မီးခိုးရောင် တိမ်တိုက်များကို ကြည့်လျက် သူသည် သူ၏လက်ကို ရဲတင်းစွာ မြှောက်ပြပြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

“စုတ်ပြတ်သတ်နေတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်... မင်းမှာ သတ္တိရှိရင် ငါ့ရဲ့နယ်ပယ်ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး ချလိုက်ဦးလေ... ဟားဟားဟား...”

“ဘုန်း...”

မိုးကြိုးတစ်ချက် လင်းလက်သွားပြီး အနီးနားတွင် ကျရောက်ကာ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မိုးကြိုးမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းတန်းက ဆံပင်နက်နှင့် သူအိုကြီး၏ မျက်နှာကို နောက်တစ်ကြိမ် တောင့်ခဲသွားစေပြန်သည်။

ထိုခဏ၌ သူ၏နယ်ပယ်မှာ ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ မှနေ၍ နတ်ဝိညာဉ်အာရုံနယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ သို့ တဟုန်ထိုး ထပ်မံကျဆင်းသွားခဲ့တော့သည်။

“ဟားဟားဟား...”

ဆံပင်နက်နှင့် သူအိုကြီးမှာ ရုတ်တရက် ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောမိတော့သည်။ သူသည် ရပ်နေသောနေရာတွင် လှည့်ပတ်ကာ လက်များကို ရူးသွပ်စွာ ဝှေ့ယမ်းလျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အို မိုးနတ်မင်း... မင်းက တရားမျှတမှု မရှိဘူး... မင်းက ဘက်လိုက်လွန်းတယ်... သူတို့ကြောင့်နဲ့ပဲ ငါ့ရဲ့နယ်ပယ်ကို အားနည်းအောင် လုပ်တာလား... ငါ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ဘူး...”

“လက်မခံနိုင်ဘူးလား...”

တည်ငြိမ်ပြီး အေးစက်သော အသံတစ်ခုမှာ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ရုတ်တရက် ဟိန်းထွက်လာသည်။

“မင်း လက်ခံချင်သည်ဖြစ်စေ... လက်မခံချင်သည်ဖြစ်စေ... မင်း လက်ခံရလိမ့်မယ်...”

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရူးသွပ်နေသော ဆံပင်နက်နှင့် သူအိုကြီး၏ မျက်နှာမှာ ပိုမိုပုံပျက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်အား အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူသည် ကျေနပ်ခြင်း မရှိသေးပေ။

“စုတ်ပြတ်သတ်နေတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်... မင်း လုပ်ရဲရင် ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်စမ်း...”

သူက နာကျည်းစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခပ်ဖွဖွ တုန်ယင်သွား၏။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏နယ်ပယ်မှာ နတ်ဝိညာဉ်အာရုံနယ်ပယ်မှသည် ခန္ဓာသန့်စင်မှုနယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ သို့ တဟုန်ထိုး ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ၎င်းမှာ ဆက်လက်ကျဆင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာသန့်စင်မှုနယ်ပယ် အဆင့် ၁၀... အဆင့် ၉... အဆင့် ၈... နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေပြီ။ သူသည် သာမန်လူတစ်ဦး စွမ်းအားမဲ့သော သာမန်လူတစ်ဦး ဖြစ်သွားခဲ့တော့သည်။

“အား...”

ဆံပင်နက်နှင့် သူအိုကြီးသည် ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ ဤရက်စက်လှသော လက်တွေ့ဘဝကို သူ လက်မခံနိုင်သည့်အတွက် နောက်ဆုံးတွင် ထိုနေရာမှာပင် မေ့လဲသွားတော့သည်။

ဘေးတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေကြသော လူငယ်နှင့် မိန်းကလေးတို့၏ မျက်နှာများမှာ ယခုအခါ ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူတို့သည် မေ့လဲနေသော သူတို့၏ဆရာကို ကြောင်စီစီဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ရေခဲတိုက်ထဲသို့ ရောက်သွားသည့်အလား အရိုးထဲထိ အေးစိမ့်နေပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။

သူတို့၏ဆရာမှာ ထိုလူငယ်နှင့် မိန်းကလေးကို သတ်ဖြတ်ချင်ရုံမျှဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်၏ အမျက်ဒေါသကို နှိုးဆွမိသွားခဲ့ချေပြီ။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ ကံကြမ္မာနယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ မှသည် သာမန်လူတစ်ဦးအဆင့်ထိ လျှော့ချခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ဤသည်က လွန်စွာ ကြောက်စရာကောင်းလွန်းသည်။ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းလှသည်။ သူတို့သာ ကိုယ်တိုင်မမြင်ခဲ့ရလျှင် ရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသမျှအရာအားလုံးမှာ အစစ်အမှန်ဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိပေ။ မြင့်မြတ်လှသော ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်က ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို လုပ်လိမ့်မည်မှာ တကယ့်ကို မယုံကြည်နိုင်စရာပင်။

မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေကြသော ကျွင်းမော့ရှောင်နှင့် လော့လီတို့မှာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာများမှာ အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဘိုးဘေးကြီး လှုပ်ရှားလိုက်ပြီပင်။ ဤတစ်ကြိမ်မှာတော့ ဘိုးဘေးကြီးက တကယ့်ကို ရက်စက်လှပေသည်။ ကံကြမ္မာနယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို သာမန်လူတစ်ဦးအဖြစ် အတင်းအကျပ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်တကား။ သူတို့သည်လည်း ယခင်က ဘိုးဘေးကြီး၏ နယ်ပယ်ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးသော်လည်း ၎င်းမှာ နယ်ပယ်ကြီးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤဆံပင်နက်နှင့် သူအိုကြီးမှာမူ ကံကြမ္မာနယ်ပယ်မှသည် သာမန်လူတစ်ဦးအဖြစ်သို့ တိုက်ရိုက် လျှော့ချခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ နယ်ပယ်ကြီး ရှစ်ခုတိတိ ကျဆင်းသွားခြင်းပင်။ ဤကဲ့သို့သော ကျင့်ကြံသူကြီးတစ်ဦးအဖို့ သာမန်လူတစ်ဦးအဖြစ် လျှော့ချခံရခြင်းမှာ သူ့ကို သတ်လိုက်သည်ထက်ပင် ပို၍ နာကျင်စေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုပင် ဖြစ်သည်။

“ဘုန်း...”

မိုးကြိုးတစ်ချက်မှာ တိမ်တိုက်များထဲမှ လင်းလက်လာပြီး ဆံပင်နက်နှင့် သူအိုကြီးကို တည့်တည့် ထိမှန်သွားခဲ့သည်။ ထူထဲသော မိုးကြိုးတန်းမှာ သူ့ကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး ပြာမှုန့်ပင် မကျန်တော့ပေ။

“ရှူး...”

ကျွင်းမော့ရှောင်က အလျင်အမြန် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အနီးနားရှိ တောအုပ်အတွင်းသို့ ပြေးသွားကာ သိုလှောင်လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ဤသိုလှောင်လက်စွပ်မှာ မိုးကြိုးကြောင့် ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိပေ။

ကျွင်းမော့ရှောင်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ ကံကြမ္မာနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတွက် ဤလက်စွပ်ထဲတွင် ရတနာများစွာ ပါဝင်နေပေလိမ့်မည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ၏နတ်ဘုရားအာရုံကို သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သော်လည်း သူကို ချိတ်ပိတ်မှုတစ်ခုဖြင့် ကာကွယ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ၏နတ်ဘုရားအာရုံမှာ အတွင်းသို့ မဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့ပေ။

အမှန်ပင်... ကံကြမ္မာနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူကြီးတစ်ဦး၏ ကိုယ်ပိုင်သိုလှောင်လက်စွပ်တွင် သူ၏ကိုယ်ပိုင် ချိတ်ပိတ်မှု ရှိနေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျွင်းမော့ရှောင်၏ လက်ရှိစွမ်းဆောင်ရည်ဖြင့် သူကို ဖွင့်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။

အဝေးတစ်နေရာတွင် ရှိနေသော ရီယွင်မှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သည့်အခါ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။

“မင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ကံကြမ္မာနယ်ပယ်ကို ရောက်တဲ့အခါကျမှ မင်းတို့ဘာသာ ဖွင့်လိုက်ကြတော့...”

သူ၏အသံမှာ ကျွင်းမော့ရှောင်၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသဖြင့် သူက အလျင်အမြန်ပင် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဘိုးဘေးကြီး...”

ထို့နောက် သူသည် ပြန်လာခဲ့ပြီး လက်စွပ်ကို စီနီယာအစ်မ လော့လီထံသို့ ပေးလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ကံကြမ္မာနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူကြီးတစ်ဦးထံမှ သူတို့ ပထမဆုံး ရရှိခဲ့သော သိုလှောင်လက်စွပ် ဖြစ်သည်။ သူကို ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သူ စီနီယာအစ်မထံတွင် သိမ်းဆည်းထားခိုင်းခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ စီနီယာအစ်မအနေဖြင့် နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ အနာဂတ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနှင့် ဂိုဏ်းတပည့်များအတွက် ကျင့်ကြံမှု အရင်းအမြစ်များကို ခွဲဝေပေးရန် ဆုံးဖြတ်ရမည် ဖြစ်သည်။ ကျွင်းမော့ရှောင်မှာ ဂိုဏ်းစီမံခန့်ခွဲမှုဆိုင်ရာ ငြီးငွေ့ဖွယ်ကိစ္စရပ်များတွင် မပါဝင်လိုပေ။ သူသည် အေးအေးချမ်းချမ်းဖြင့်သာ ကျင့်ကြံလိုသူ ဖြစ်သည်။

“ဆရာ...”

သူတို့၏ဆရာမှာ အစအနမကျန် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မောက်မာသော လူငယ်နှင့် မိန်းကလေးတို့မှာ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ခံစားချက်များကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ ငိုကြွေးကြတော့သည်။

ကျွင်းမော့ရှောင်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

“စီနီယာအစ်မ... အခု သူတို့ကို သတ်ပစ်လိုက်ရမလား...”

လော့လီက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“သတ်ပစ်လိုက်... ပြီးရင် ထွက်ပြေးသွားကြတဲ့ ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းက တပည့်တွေနောက်ကို လိုက်ကြမယ်...”

ကျွင်းမော့ရှောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဓားများကိုကိုင်လျက် လူငယ်နှင့် မိန်းကလေးထံသို့ လှမ်းသွားကြသည်။

“ငါတို့ မင်းတို့ကို အသက်နဲ့ရင်းပြီး တိုက်ခိုက်မယ်...”

လူငယ်နှင့် မိန်းကလေးတို့မှာ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ ဓားများကို ပူးပေါင်းလိုက်ပြီး ယင်ယန်လွမ်ငှက်စွမ်းရည်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံထုတ်ဖော်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏အင်အားမှာ မကြီးမားလှတော့ချေ။ ဟင်းလင်းပြင်တွင် ဓားအလင်းတန်းဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော အနက်ရောင်လွမ်ငှက်ကြီးမှာ ပုံမှန်အရွယ်အစား၏ ၃ ပုံ ၁ ပုံမျှသာ ရှိတော့သည်။

“ရှူး...”

နဂါးနတ်ဘုရား ဓားအလင်းတန်းများမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းလျက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့သည် နဂါးနတ်ဘုရားဓားစွမ်းရည်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထုတ်ဖော်လိုက်ကြသည်။

“ဘုန်း...”

အနက်ရောင်လွမ်ငှက်ကြီးမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။

လူငယ်နှင့် မိန်းကလေးတို့မှာ ဓားတိုက်ကွက်ပေါင်းများစွာ ထိမှန်ခံလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် အော်ဟစ်လျက် ဟင်းလင်းပြင်မှ ကျဆင်းလာခဲ့ပြီး ထိုနေရာမှာပင် သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။

ထျန်းယွဲ့မင်းဆက်၏ လွမ်ငှက် အထွတ်အမြတ်ဂိုဏ်းမှ သူအိုကြီးနှင့် လူငယ်နှစ်ဦးမှာ သူတို့သည် လျှပ်စီးတောင်တန်း၏ အတွင်းပိုင်းတွင် ကျဆုံးရလိမ့်မည်ဟု မည်သည့်အခါကမျှ အိပ်မက်ပင် မက်ဖူးကြလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

လူရိပ်နှစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။ လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့မှာ ထိုနှစ်ဦး၏ လက်နက်များနှင့် သိုလှောင်လက်စွပ်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် လေဇယ်ကို ခေါ်ယူလိုက်ပြီး ထွက်ပြေးသွားကြသော ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းမှ တပည့်များနောက်သို့ လိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

‘တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ...’

လေဇယ်က တွေးလိုက်မိသည်။ ပျက်စီးသွားသော တိုက်ပွဲမြေပြင်ကို ကြည့်လျက် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီးနောက် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။

အခန်း ၁၁၅ ပြီးပါပြီ။

အခန်း ၁၁၆ - စကားတစ်လုံးတည်းဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံဘေးဒုက္ခကို ဖယ်ရှားခြင်း

ကျယ်ပြန့်လှသော လျှပ်စီးတောင်တန်း၏ အတွင်းပိုင်းတွင် ဖြစ်သည်။

ရှန်းဟန်ဂိုဏ်းမှ တပည့်တစ်ဦးသည် အစွမ်းကုန် အရှိန်ဖြင့် ထွက်ပြေးနေစဉ် သူ၏ကိုယ်၌ ချွေးများဖြင့် ရွှဲစိုနေပြီး သူ၏မျက်ဝန်းများမှာလည်း ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ၏ ဇွဲလုံ့လမှာ လုံးဝနီးပါး ကုန်ခမ်းနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ အသည်းအသန် ဆက်လက်ထွက်ပြေးနေသည်။

ထိုလူငယ်နှစ်ဦးမှာ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းလှသည်။ သူတို့နှစ်ဦးတည်းနှင့်တင် သူတို့၏ ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းမှ ပါရမီရှင်တပည့်အားလုံးနီးပါးကို သုတ်သင်ပစ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

သူသည် ဤသတင်းကို ဂိုဏ်းထံသို့ သေချာပေါက် သတင်းပို့ရမည် ဖြစ်သည်။ သူ့အနေဖြင့် ဂိုဏ်းမှ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနယ်ပယ် သန်မာသူများကို လျှပ်စီးတောင်တန်းသို့ အမြန်ဆုံး စေလွှတ်ကာ ဤလူငယ်နှစ်ဦးကို ဝိုင်းရံချေမှုန်းစေလိုသည်။ သူတို့ကို ရှန်ဖုန်းမင်းဆက်မှ လွတ်မြောက်သွားအောင် လုံးဝ ခွင့်ပြု၍ မဖြစ်ပေ။

ထွက်ပြေးနေစဉ်အတွင်း ထိုလူငယ်သည် ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာသော မိုးကြိုးများကိုလည်း အမြဲမပြတ် သတိထားနေရသည့်အတွက် သူ၏ထွက်ပြေးမှုမှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။

ထိုစဉ် မမျှော်လင့်ဘဲ ရုတ်တရက် အဝေးမှ တောက်ပသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဖူး...”

ခပ်တိုးတိုးအသံနှင့်အတူ ၎င်းမှာ သူ၏ကျောပြင်မှတစ်ဆင့် နှလုံးသားအနီးသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ထိမှန်သွားသည်။ ထိုလူငယ်က လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လေဇယ်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော လူငယ်နှင့် မိန်းကလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“မင်းတို့ ငါ့နောက်ကို လိုက်လာကြသေးတာလား...”

သူ၏အမူအရာမှာ ခါးသီးသွားပြီး မျက်ဝန်းများမှာလည်း မှေးမှိန်သွားသည်။ သူသည် တစ်နာရီခန့် ထွက်ပြေးခဲ့သော်လည်း ဤလူငယ်နှစ်ဦး၏ လိုက်လံတိုက်ခိုက်မှုမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပေ။

“ဟမ့်... ရှန်းဟန်ဂိုဏ်းက တပည့်တစ်ယောက်မှ အသက်ရှင်ခွင့်ရမှာ မဟုတ်ဘူး...”

ကျွင်းမော့ရှောင်က ထိုလူငယ်ကို သတ်ဖြတ်လိုသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

“ဘာလို့လဲ... ငါတို့ ရှန်းဟန်ဂိုဏ်းက... မင်းတို့ကို ဘယ်တုန်းက ရန်စခဲ့လို့လဲ...”

လူငယ်သည် သူ၏ရင်ဘတ်ကို ဖိထားသော်လည်း သူ၏လက်ချောင်းများကြားမှ သွေးများမှာ စီးကျနေသည်။ သူသည် ဆက်လက်တောင့်မခံနိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

ကျွင်းမော့ရှောင်က အနားသို့ ပျံသန်းသွားပြီး ဓားရှည်နှင့် သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ သူ၏မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းနေပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ရဲ့ ရှန်းဟန်ဂိုဏ်းက ငါတို့ရဲ့ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို ဘယ်လောက်တောင် သတ်ဖြတ်ခဲ့သလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး... ငါတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေ မျိုးဆက်တစ်ခုပြီးတစ်ခု မင်းတို့လက်ချက်နဲ့ အသတ်ခံခဲ့ရတာ... အခုတော့ ငါတို့ဂိုဏ်းနှစ်ခုကြားက ရန်ငြိုးက ဖြေဖျောက်လို့မရအောင် နက်ရှိုင်းနေပြီ... မင်းတို့သေရင် သေ... မဟုတ်ရင် ငါတို့ ပျက်စီးရလိမ့်မယ်...”

လော့လီသည် လေဇယ်၏ ကျောပေါ်တွင် ရပ်လျက် အဝေးသို့ အကဲခတ်နေသည်။

“မောင်လေး... ငါတို့ လူခွဲပြီး လိုက်ကြရင် ဘယ်လိုလဲ... အဲ့ဒီလူတွေက အရမ်းမြန်မြန် ထွက်ပြေးနေကြတာ...”

သူမသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ...”

ကျွင်းမော့ရှောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အရပ်မျက်နှာတစ်ခုကို ချက်ချင်းရွေးချယ်ကာ အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားသည်။

“သွားကြရအောင်...”

လော့လီက လေဇယ်အား အမိန့်ပေးလိုက်ရာ လေဇယ်သည် သူ၏တောင်ပံများကို ခတ်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန် လိုက်လံတိုက်ခိုက်တော့သည်။

ယခုအခါ သူတို့သည် အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ ခွဲလိုက်သည့်အတွက် ထွက်ပြေးနေသူများကို ဖမ်းမိရန် အခွင့်အရေးမှာ ပို၍ကြီးမားသွားခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့သည် ဂိုဏ်းကြီးသုံးဂိုဏ်းမှ တပည့်အချို့ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ လုံလောက်မှု မရှိသေးပေ။

ခန့်မှန်းခြေအရဆိုလျှင် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အနည်းဆုံး ၁၇ ဦး သို့မဟုတ် ၁၈ ဦးခန့် ထွက်ပြေးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်အထိ သူတို့သည် ၇ ဦး သို့မဟုတ် ၈ ဦးကိုသာ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သေးပြီး ကျန် ၁၀ ဦးခန့်မှာ ဘယ်ရောက်သွားသည်ကို မသိရဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြသည်။

လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့သည် လျှပ်စီးတောင်တန်း၏ အစွန်အဖျားထိ လိုက်လံရှာဖွေသော်လည်း ထိုတပည့် ၁၀ ဦးကို ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပါပေ။

“နှစ်ယောက်လုံး ပြန်လာကြတော့...”

လျှပ်စီးတောင်တန်း၏ အစွန်အဖျားရှိ မတူညီသော ဧရိယာများတွင် ရှိနေကြသော လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့သည် သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ဘိုးဘေးကြီး၏ အသံကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြားလိုက်ရသည်။

“ဘိုးဘေးကြီး... အဲ့ဒီလူအနည်းငယ် လွတ်သွားတယ်...”

လော့လီက လက်မခံနိုင်ဟန်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်စဉ် သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း စိတ်ပျက်မှုကြောင့် အနည်းငယ် နီမြန်းနေသည်။ သူမသည် ထွက်ပြေးသွားကြသော ရှန်းဟန်ဂိုဏ်းတပည့်များထဲတွင် အနည်းဆုံး သုံးလေးဦးခန့် ပါဝင်နေသည်ကို ခပ်ရေးရေး မှတ်မိနေသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ရှန်းဟန်ဂိုဏ်းတပည့်အားလုံးကို မသတ်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် သူမသည် အလွန်ပင် ခံပြင်းနေသည်။

“နောင်ကျရင် အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်...”

မိုးကြိုးကန်၏ အထက်တွင် ရီယွင်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလျက် ရှိသည်။ သူသည် သူ၏လက်မောင်းကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ ထိုးနှိုက်ကာ တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့ကို ပြန်လည်ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

သူတို့သည် မိုးကြိုးကန်၏ အထက်တွင် ပေါ်လာခဲ့ကြပြီး နှစ်ဦးလုံးမှာ အနည်းငယ် မှင်တက်မိသွားကြသည်။ သူတို့ အဘယ်သို့ ရောက်လာသည်ကို မသိသော်လည်း ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကြယ်တာရာများ နေရာရွေ့သွားပြီး အာကာသနှင့် အချိန်တို့ ကွေးညွတ်သွားသည့်အလား သူတို့သည် စိမ်းသက်သော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေသည်။

သူတို့၏ အောက်တွင် ကန်တစ်ခု ရှိသည်။ ကန်ရေမှာ ကြည်လင်တောက်ပသော နက်ပြာရောင်ဖြစ်ပြီး မိုးကြိုး၏ အနှစ်သာရများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ပြင်းထန်လှသည့် နဂါးနတ်ဘုရား အသက်ရှူသံများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

“ဒါက မိုးကြိုးကန်လား...”

ကျွင်းမော့ရှောင်က သူ၏မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်လျက် အောက်မှ မိုးကြိုးကန်ကို ကြည့်ကာ အံ့သြတကြား ရေရွတ်လိုက်သည်။ ဟင်းလင်းပြင်တွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူရိပ်တစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ဘိုးဘေးကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်...”

လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့သည် အလျင်အမြန်ပင် ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ ချက်ချင်းပင် နားလည်လိုက်ကြသည်မှာ သူတို့၏ ဘိုးဘေးကြီးသည် သူ၏ မြင့်မြတ်လှသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ သူတို့ကို ဤမျှ ကျယ်ပြန့်လှသော ဟင်းလင်းပြင်မှတစ်ဆင့် သယ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရီယွင်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောသည်။

“မင်းတို့ရဲ့ စီနီယာအစ်မက ဒီမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်နေတယ်... နောက်ရက်အနည်းငယ်မှာ မင်းတို့လည်း ဒီမှာပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သန့်စင်ကြရမယ်...”

ရီယွင်က ပြောနေစဉ်မှာပင် သူက ခပ်ဖွဖွ လက်ညှိုးညွှန်လိုက်ရာ ကန်ရေပြင်ပေါ်တွင် စက်ဝိုင်းနှစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ လော့လီနှင့် ကျွင်းမော့ရှောင်တို့၏ လူရိပ်များမှာ မူလနေရာမှ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူတို့သည် ထိုစက်ဝိုင်းနှစ်ခုအတွင်း၌ ပြန်လည်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဒီမိုးကြိုးကန်ရေကို အသုံးပြုပြီး မင်းတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေကို သန့်စင်ကြ... ဒါက မင်းတို့ရဲ့ နဂါးဘိုးဘေးသွေးမျိုးဆက် ပေါင်းစပ်မှုကို ပိုပြီး မြန်ဆန်စေလိမ့်မယ်...”

ရီယွင်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ပုလင်းငယ်လေးတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ချောင်းကို ခပ်ဖွဖွ တောက်လိုက်ရာ နဂါးဘိုးဘေး အနှစ်သာရသွေး နှစ်စက်မှာ သူတို့ထံသို့ လွင့်ပျံသွားခဲ့သည်။

“သောက်လိုက်ကြ...”

ရီယွင်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ကျွင်းမော့ရှောင်နှင့် လော့လီတို့သည် ရင်ထဲတွင် အေးစိမ့်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူတို့၏ ပါးစပ်များကို ချက်ချင်းဖွင့်လျက် နဂါးဘိုးဘေး အနှစ်သာရသွေးတစ်စက်စီကို မြိုချလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ မိုးကြိုးကန်အတွင်းသို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ကြပြီး နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ထူးခြားသော ကျင့်စဉ်အတိုင်း နဂါးဘိုးဘေး အနှစ်သာရသွေးများကို စတင်သန့်စင်ကြတော့သည်။

နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ကျန်ရှိနေသော တပည့်သုံးဦးလုံး မိုးကြိုးကန်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ကျင့်ကြံနေကြသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ ရီယွင်၏ လူရိပ်မှာ လင်းလက်သွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ နတ်ဘုရားဧကရာဇ်နယ်ပယ်သို့ အဆင့်တက်ပြီးနောက်တွင် သူသည် သူ၏ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်ကို အခြေခိုင်စေရန်အတွက် အချိန်အနည်းငယ် လိုအပ်နေသေးသည်။

...

သုံးရက်ကြာပြီးနောက်တွင် မိုးကြိုးကန်မှနေ၍ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ပြင်းထန်လှသော နဂါးနတ်ဘုရား အသက်ရှူသံတစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဧရာမ အမြီးကိုးချောင်းဝိညာဉ်ကြောင်ကြီးတစ်ကောင်၏ လူရိပ်မှာ ကန်ရေပြင်မှ ရုတ်တရက် ပျံတက်လာခဲ့ပြီး ဟင်းလင်းပြင်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုခဏ၌ အမြီးကိုးချောင်းဝိညာဉ်ကြောင်ကြီးတွင် ပဉ္စမမြောက် အမြီးမှာ ပေါက်လာခဲ့ချေပြီ။ သူ၏ နဂါးနတ်ဘုရား အသက်ရှူသံမှာလည်း အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှပေသည်။ သူသည် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနယ်ပယ်ကို ထိုးထွင်းတိုးတက်သွားခဲ့ပြီး ကံကြမ္မာနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီပင်။

ကြောင်နက်ကြီးသည် သူ၏မျက်လုံးများကို ပိတ်ထားပြီး သူ၏ ပုံမှန်နောက်ပြောင်တတ်သော အမူအရာမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်နေသည်။ သူသည် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တိုးတက်မှုကို ရရှိခဲ့ရုံသာ ရှိသေးပြီး ကောင်းကင်ဘုံဘေးဒုက္ခ၏ ဆေးကြောခြင်းကို ခံယူရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနယ်ပယ်မှ ကံကြမ္မာနယ်ပယ်သို့ အဆင့်တက်သည့်အခါ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်ကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ နားလည်လာရသည်။ ဤနားလည်မှု ပိုမိုနက်ရှိုင်းလေလေ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ စွမ်းအားများအပေါ် သူတို့၏ ထိန်းချုပ်မှုမှာ ပိုမိုသန်မာလေလေ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ကံကြမ္မာနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ ကောင်းကင်ဘုံအလိုတော်နယ်ပယ်၏ ပထမအဆင့်မှာပင် ရှိနေသည့်တိုင် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးထက် များစွာ သာလွန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ယံရှိ မှောင်မည်းသော တိမ်တိုက်များမှာ ပိုမိုထူထပ်လာခဲ့ပြီး ဟင်းလင်းပြင်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဧရာမ အနက်ရောင် ခံတပ်ကြီးတစ်ခုနှင့် ဆင်တူလှသည်။ တောက်ပလှသော မိုးကြိုးတန်းများမှာ အတွင်း၌ စုဖွဲ့နေကြပြီး ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်၏ ကြီးမားလှသော အမျက်ဒေါသကို ဖုံးကွယ်ထားသည့်အလား ထင်ရသည်။ ရီယွင်မှာမူ ဟင်းလင်းပြင်တွင် ထိုင်လျက် ရှေ့မှ အရာအားလုံးကို တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။

အမြီးကိုးချောင်းဝိညာဉ်ကြောင်တစ်ကောင်အနေဖြင့် ကြောင်နက်ကြီးတွင် အမြီးအသစ်တစ်ခု ပေါက်လာတိုင်း သူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များ သိသိသာသာ တိုးတက်လာရုံတင်မကဘဲ အပိုအသက်တစ်ချောင်းကိုလည်း ရရှိမည် ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလိုတော်မှာ ဤအပိုအသက်ကို အလွယ်တကူ ရရှိရန် သဘာဝကျစွာပင် ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ချေ။

“ဂျုန်း... ဂျုန်း...”

ကြီးမားလှသော မိုးကြိုးတန်းများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာခဲ့ပြီး ကြောင်နက်ကြီး၏ အပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လေသည်။ ကြောင်နက်ကြီးသည် သူ၏ခြေသည်းများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ထိုမိုးကြိုးတန်းများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ပုတ်လိုက်ရာ ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ပထမဆုံး မိုးကြိုးလှိုင်းကို အင်အားသုံး၍ တောင့်ခံနိုင်ခဲ့သော်လည်း ကြောင်နက်ကြီးမှာ သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။

‘ဒီကောင်းကင်ဘုံဘေးဒုက္ခက ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ သန်မာနေရတာလဲ...’

ကြောင်နက်ကြီးသည် အလွန်ပင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။

“ဂျုန်း... ဂျုန်း...”

ဤအတွေးမှာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဝင်လာရုံမျှရှိသေးသော်လည်း ဒုတိယမြောက် မိုးကြိုးလှိုင်းမှာ ပိုမိုပြင်းထန်စွာဖြင့် ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ သူသည် တုံ့ဆိုင်းမနေရဲဘဲ ဤဒုတိယမြောက်လှိုင်းကို ရိုက်ထုတ်ရန် သူ၏ခြေသည်းများကို ချက်ချင်း မြှောက်လိုက်သည်။

“ဂျုန်း... ဂျုန်း...”

ကြီးမားလှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးများမှာ လျှပ်စီးတောင်တန်းတစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ထိုခဏ၌ လျှပ်စီးတောင်တန်းအတွင်းရှိ မိုးကြိုးဓာတ်ခံရှိသော မိစ္ဆာသားရဲအားလုံးမှာ ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးကုန်ကြသည်။

...

လျှပ်စီးနန်းတော်အတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

ဝိုင်သောက်နေသော ဦးလေးမြင်းသည် အပြင်ဘက်မှ မြင်ကွင်းကို မြင်သည့်အခါ ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘာမှတော့ မပြောပေ။

“စီနီယာ... အဲ့ဒီကျင့်ကြံဖော် ကံကြမ္မာနယ်ပယ်ကို အဆင့်တက်တော့မှာ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဂုဏ်ပြုပါတယ်...”

မိုးကြိုးနဂါးက လက်အုပ်ချီလိုက်ပြီး ဦးလေးမြင်းအား ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

“အဲ့ဒါကို စိတ်မပူပါနဲ့... ဝိုင်ပဲ ဆက်သောက်ကြရအောင်...”

ဦးလေးမြင်းက သူ၏လက်ကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ဒုတိယမြောက် မိုးကြိုးလှိုင်းကြောင့် ကြောင်နက်ကြီးမှာ နောက်ထပ် သွေးအမြောက်အမြား အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် တတိယ၊ စတုတ္ထနှင့် ပဉ္စမမြောက် မိုးကြိုးလှိုင်းများမှာ အဆက်မပြတ် ကျရောက်လာသည်။ ကြောင်နက်ကြီးသည် ပဉ္စမမြောက် ကောင်းကင်ဘုံဘေးဒုက္ခအထိသာ တောင့်ခံနိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏အင်အားမှာ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါက်ကွဲမှုများကြောင့် သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေရပြီး တကယ့်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ဂျုန်း... ဂျုန်း...”

ဆဋ္ဌမမြောက် မိုးကြိုးလှိုင်းမှာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဤဆဋ္ဌမမြောက် မိုးကြိုးလှိုင်းတွင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင်ပင် ယခင်လှိုင်းငါးခု ပေါင်းထားသည်ထက် ပို၍များပြားသော မိုးကြိုးတန်းများ ပါဝင်နေသည်။ အကယ်၍ ကြောင်နက်ကြီးသာ ဤတိုက်ခိုက်မှုကို ခံရမည်ဆိုလျှင် သူသည် သေချာပေါက် မြူမှုန်ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ပြာပင် ကျန်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

“ဆုတ်ခွာစမ်း...”

ရီယွင်က စကားတစ်လုံးတည်းကိုသာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ခြိမ်းခြောက်နေသော မိုးကြိုးတန်းများအားလုံးမှာ ရုတ်တရက် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားခဲ့ကြပြီး မှောင်မည်းသော တိမ်တိုက်များအတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

အခန်း ၁၁၆ ပြီးပါပြီ။

အခန်း ၁၁၇ - ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မိုးကြိုးကန်မှ မိုးကြိုးမျှင်တစ်မျှင်

မိုးကြိုးကန်၏ အောက်ဘက်ရှိ လျှပ်စီးနန်းတော်အတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

လျှပ်စီးတောင်တန်း၏ သူတော်စင်သုံးပါးမှာ ထာဝရနယ်ပယ် မိစ္ဆာကြီးနှင့်အတူ ဝိုင်သောက်ရင်း အလုပ်ရှုပ်နေကြသော်လည်း သူတို့သည် မိမိတို့၏ နတ်ဝိညာဉ်အာရုံများကို လွှတ်တင်ထားကြပြီး အထက်တွင် အမြီးကိုးချောင်းဝိညာဉ်ကြောင် မိစ္ဆာကြီး ခံယူနေသည့် ဘေးဒုက္ခကို အကဲခတ်နေကြသည်။

ဆဋ္ဌမမြောက် မိုးကြိုးလှိုင်းသည် ခြိမ်းခြောက်နေသော အင်အားများဖြင့် ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏ စွမ်းအားမှာ ယခင်လှိုင်းငါးခု ပေါင်းထားသည်နှင့် ညီမျှနေသည်။ အမြီးကိုးချောင်းဝိညာဉ်ကြောင်မှာ သေဆုံးလုနီးပါး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပုံရသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ဟင်းလင်းပြင်မှ အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ဟိန်းထွက်လာခဲ့သည်။

“ဆုတ်ခွာစမ်း...”

ရှင်းလင်းပြတ်သားသော စကားတစ်လုံးမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ဟိန်းထွက်သွားသည်။

အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင်ပင် လှိုင်းထန်နေသော ဆဋ္ဌမမြောက် မိုးကြိုးလှိုင်းသည် လမ်းကြောင်း လုံးဝပြောင်းလဲသွားပြီး တိမ်တိုက်များအတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားသည်။

တကယ့်ကို အစွမ်းထက်လှသည်။ အဘယ်ကဲ့သို့သော ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ဤသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သနည်း။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လျှပ်စီးတောင်တန်း၏ သူတော်စင်သုံးပါးမှာ မျက်နှာများ ဖြူလျော့သွားကြပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ ပါးစပ်များလည်း အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့ သုံးဦးလုံးမှာ မှတ်ဉာဏ်များ အဖျက်ခံထားရသူများ ဖြစ်သည့်အတွက် ရီယွင်၏ လက်ရှိကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို မသိကြပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတော်စင်သုံးပါးမှာလည်း ပြိုင်ဘက်ကင်း မိစ္ဆာကြီးများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ဤသခင်ကြီးမှာ အနည်းဆုံး ထာဝရနယ်ပယ်၏ အဆင့် ၁၀ ထိပ်ဆုံးအဆင့်တွင် ရှိနေနိုင်ကြောင်း ခပ်ရေးရေး ခန့်မှန်းမိကြသည်။ သူသည် စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည့်သူ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ကြောင်နက်ကြီးသည် ဟင်းလင်းပြင်တွင် ဝဲပျံနေပြီး အသက်ကို မနည်းလုရှူနေရသည်။ သူသည် သေဖို့ရာသာ ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ သခင်ကြီးက စကားတစ်လုံးတည်းဖြင့် ခြိမ်းခြောက်နေသော ကောင်းကင်ဘုံဘေးဒုက္ခကို ဆုတ်ခွာသွားစေခဲ့သည်။ ကြောင်နက်ကြီးမှာ မှင်တက်မိသွားသလို အလွန်လည်း ဝမ်းသာသွားသည်။ သခင်ကြီးမှာ သူ၏အသက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံကယ်တင်ပေးခဲ့ပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ယံမှ မှောင်မည်းသော တိမ်တိုက်များမှာ ဧရာမ အနက်ရောင် မြို့တော်ကြီးတစ်ခုသဖွယ် ထပ်ဆင့်ကာ တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ မိုးကြိုးမြွေများမှာ ထိုအနက်ရောင် မြို့တော်အတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြင်ဆင်နေသည့်အလား ဆက်လက် ရစ်ပတ်ဝှေ့ယမ်းနေကြသည်။

ရီယွင်က ဟင်းလင်းပြင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အမူအရာမှာ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသည်။ သူရှိနေပါလျက်နှင့် ဤကောင်းကင်ဘုံဘေးဒုက္ခက ဆက်လက်တည်ရှိနေရန် ကြံစည်နေဆဲ ဖြစ်သည်လား။

“ထွက်သွားစမ်း...”

ရီယွင်က ဟောက်လိုက်သည်။

ဤဟောက်သံမှာ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်သော ဧရာမ မုန်တိုင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားသည်။

“ဘုန်း...”

မှောင်မည်းသော တိမ်တိုက်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် အနက်ရောင်မြို့တော်မှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း ဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ပြန့်ကျဲသွားသော တိမ်တိုက်များမှာ အရပ်မျက်နှာအားလုံးသို့ လွင့်ထွက်သွားကြပြီး ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ လျှပ်စီးတောင်တန်း၏ အထက်ကောင်းကင်တွင် တိမ်တိုက်တစ်စပင် မကျန်တော့ပေ။

ကြာမြင့်စွာ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သော နေရောင်ခြည်မှာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး တောက်ပသော အလင်းတန်းများမှာ ကြောင်နက်ကြီးနှင့် မိုးကြိုးကန်၏ ရေပြင်ပေါ်သို့ ဖြာကျလာသည်။ နေရောင်အောက်တွင် မိုးကြိုးကန်မှာ နီလာကျောက်သဖွယ် တောက်ပသော အပြာရောင်အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

“ကျွန်တော့်အသက်ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်ကြီး...”

ကြောင်နက်ကြီးမှာ လှပသော ရှုခင်းများကို ခံစားလိုစိတ် မရှိပေ။ သူသည် အနိုင်နိုင်ထရပ်လိုက်ပြီး အသံထွက်ပေါ်လာရာ ဟင်းလင်းပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသော ကြောင်နက်ကြီးကို ကြည့်လျက် ရီယွင်က ခပ်ဖွဖွ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ပုံမှန်အခြေအနေအရဆိုလျှင် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် ကောင်းကင်ဘုံဘေးဒုက္ခ၏ မိုးကြိုးလှိုင်းအချို့ကို တောင့်ခံနိုင်ပါက ကံကြမ္မာနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများသည် ထိုစွမ်းအင်များကို စုပ်ယူကာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို သန့်စင်နိုင်ကြသည်။ သို့သော်လည်း ရီယွင်က ကောင်းကင်ဘုံဘေးဒုက္ခ တိမ်တိုက်များကို အတင်းအကျပ် ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည့်အတွက် ကြောင်နက်ကြီးမှာ ဤအဆင့်ကို လွဲချော်သွားခဲ့ရသည်။

ဤအချက်ကို တွေးမိရင်း ရီယွင်က မိမိ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ရွှေရောင်မိုးကြိုးမျှင်တစ်မျှင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဤရွှေရောင်မိုးကြိုးမှာလည်း ကောင်းကင်ဘုံဘေးဒုက္ခ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ရီယွင်က မိမိ၏လက်ထဲရှိ ရွှေရောင်မိုးကြိုးကို အကြိမ်အနည်းငယ် နယ်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများမှာ လျင်မြန်စွာ လျော့ပါးသွားသည်။

သူက ခပ်ဖွဖွ တောက်လိုက်သည့်အခါ ရွှေရောင်မိုးကြိုးမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ကြောင်နက်ကြီး၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားသို့ တိုးဝင်သွားသည်။

ကြောင်နက်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် အင်အားများ ပြည့်ဝလာပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်သွားသည်။ သူ၏ အနက်ရောင် အမွှေးအမျှင်များကြားတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ စိမ့်ထွက်လာသည်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဝန်းရံနေသည့် ကြောင်နက်ကြီးမှာ မြင့်မြတ်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူ၏ဒဏ်ရာများမှာ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်သော အရှိန်ဖြင့် စတင်ကျက်လာပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ဤဆန်းကြယ်သော ရွှေရောင်မိုးကြိုးကြောင့် သန့်စင်ခြင်း ခံနေရကာ ပိုမိုသန်မာလာသည်။ ပို၍ အံ့သြဖွယ်ကောင်းသည်မှာ ကြောင်နက်ကြီး၏ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်မှာ ထိုခဏ၌ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

‘ဒါက မယုံနိုင်စရာပဲ... အဖြူရောင်ဝတ်စုံနဲ့ သခင်ကြီးက အမြီးကိုးချောင်းဝိညာဉ်ကြောင်အတွက် ဘယ်လိုမျိုး မိုးကြိုးသန့်စင်မှုမျိုးကို ပေးလိုက်တာလဲ…’

လျှပ်စီးတောင်တန်း၏ သူတော်စင်သုံးပါးမှာ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ သုံးဦးလုံးမှာ မိုးကြိုးဓာတ်ခံရှိသော သားရဲကြီးများ ဖြစ်ကြသည့်အတွက် မိုးကြိုးနှင့် ပတ်သက်လျှင် အလွန်ပင် အာရုံခံစားလွယ်ကြသည်။ သူတို့သည် ထိုရွှေရောင်မိုးကြိုးမျှင်အတွင်း၌ ကောင်းကင်ဘုံဘေးဒုက္ခထက်ပင် ပိုမိုမြင့်မားသော အရည်အသွေးရှိသည့် စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်သော နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို ခံစားမိကြသည်။

သို့သော် သူတို့ မည်သို့ သိနိုင်ပါမည်နည်း။ ဤမိုးကြိုးမျှင်မှာ ရီယွင်က ပြုပြင်လိုက်ပြီးနောက်တွင် သူ၏အရည်အသွေးမှာ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက ကြောင်နက်ကြီးသည် သူကို တောင့်ခံနိုင်မည်မဟုတ်ဘဲ တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပေါက်ကွဲသေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

နံ့သာတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးချိန်ခန့်တွင် ဖြစ်သည်။

ကြောင်နက်ကြီးကို ဝန်းရံထားသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏အရှိန်အဝါမှာ ပိုမိုသန်မာလာသည်။ ထိုခဏ၌ သူသည် ကံကြမ္မာနယ်ပယ် အဆင့် ၂ သို့ အမှန်တကယ်ပင် တိုးတက်သွားခဲ့သည်။

ကြောင်နက်ကြီးက မိမိ၏မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် အင်အားများ ပြည့်ဝနေပုံရပြီး သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အနက်ရောင်အမွှေးအမျှင်တိုင်းမှာ တောက်ပနေသည်။ သူ၏မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ ရွှေရောင်မိုးကြိုး အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ခပ်ဖျော့ဖျော့ လင်းလက်နေသည်။

ကြောင်နက်ကြီး၏ မျက်ဝန်းများမှ မျက်ရည်များ ရုတ်တရက် စီးကျလာသည်။

‘သခင်ကြီးက ငါ့အသက်ကို ကယ်တင်ပေးရုံတင်မကဘဲ ဆန်းကြယ်တဲ့ မိုးကြိုးတစ်မျှင်ကိုပါ ပေးသနားခဲ့ပြီး ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ပေးပြီး ကျင့်ကြံမှုကိုပါ တိုးတက်စေခဲ့တာပါလား…’

“သခင်ကြီး... အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

ကြောင်နက်ကြီးမှာ ဟင်းလင်းပြင်တွင် ဒူးထောက်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးလေတော့သည်။

“ကဲပါ... တော်ပြီ... မငိုနဲ့တော့... မြန်မြန်သွားပြီး မင်းရဲ့နယ်ပယ်ကို အခြေခိုင်အောင် လုပ်တော့...”

ရီယွင်က မတတ်သာသည့်အလား ပြုံးလျက် မိမိ၏မျက်ခုံးကို ပွတ်လိုက်သည်။ သူက မိမိ၏လက်သန်းကို ခပ်ဖွဖွ လှုပ်ရှားလိုက်သည့်အခါ ကြောင်နက်ကြီးမှာ မိုးကြိုးကန်အတွင်းသို့ ချက်ချင်း ပြန်လည်ကျဆင်းသွားသည်။

ကြောင်နက်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သေးငယ်သွားပြီး မိုးကြိုးကန်အတွင်းသို့ နစ်မြုပ်သွားသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူ၏နယ်ပယ်ကို အခြေခိုင်စေရန် စတင်လုပ်ဆောင်တော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ရသည့်အခါ ရီယွင်က တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဤရွှေရောင်မိုးကြိုးမှာ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မိုးကြိုးကန်မှ သူရယူထားသော အမျှင်တစ်မျှင် ဖြစ်သည်။ ဤပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မိုးကြိုးကန်မှာ နတ်ဘုရားအဆင့်ထက်ပင် သာလွန်သော အလွန်မြင့်မားသည့် အဆင့်တွင် ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မိုးကြိုးမျှင်တစ်မျှင်တည်း၌ပင် ကောင်းကင်ဘုံဘေးဒုက္ခထက် ပိုမိုစွမ်းအားကြီးမားသော ဆန်းကြယ်သည့် စွမ်းအင်များ ပါဝင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

လျှပ်စီးနန်းတော်အတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

မြင်းနက်ကြီးမှာ မိမိ၏သွားများကို ဖြဲပြလိုက်ပြီး သူ၏သွေးကဲ့သို့ နီမြန်းသော လျှာဖြင့် မိမိ၏နှုတ်ခမ်းများကို သပ်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်ဝန်းများမှာလည်း ပြင်းပြသော အလင်းတန်းများဖြင့် လင်းလက်နေသည်။ ထိုရွှေရောင်မိုးကြိုးမျှင်မှာ သူ့အတွက်လည်း မတွန်းလှန်နိုင်သော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ဝိုင်အိုးကို ချလိုက်ပြီးနောက် သတ္တိမွေးကာ ရီယွင်ထံသို့ အသံလှိုင်း ပေးပို့လိုက်သည်။

“သခင်ကြီး... ကျွန်တော်လည်း အဲ့ဒီမိုးကြိုးမျှင်တစ်မျှင်လောက် ရနိုင်မလား”

ဤသို့ ပြောပြီးနောက်တွင် မြင်းနက်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် နောင်တရသွားသည်။ သခင်ကြီးထံမှ တစ်ခုခုကို တိုက်ရိုက်တောင်းဆိုလိုက်ခြင်းမှာ ရှက်စရာကောင်းလွန်းသည်မဟုတ်ပါလော။

“ရတာပေါ့...”

ရီယွင်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် လက်ကို ဆန့်လိုက်ပြီး မိမိ၏သိုလှောင်မှုထဲမှ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မိုးကြိုးမျှင်တစ်မျှင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ ဟင်းလင်းပြင်မှတစ်ဆင့် မြင်းနက်ကြီး၏ ဦးခေါင်းထိပ်သို့ တိုက်ရိုက် ပေးပို့လိုက်သည်။

“အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်ကြီး...”

မြင်းနက်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်သော အမူအရာများ ပြန့်နှက်သွားသည်။ သူသည် အလျင်အမြန်ပင် မိမိ၏မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်ပြီး ရွှေရောင်မိုးကြိုးကို စတင်သန့်စင်တော့သည်။ သူသည် ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီး၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ရှိနေသော ထာဝရနယ်ပယ် မိစ္ဆာကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဤမိုးကြိုးမျှင်ကို အလွန်ပင် မက်မောနေဆဲ ဖြစ်သည်။

မြင်းနက်ကြီး စတင်သန့်စင်လိုက်သည့်အခါ ဤဆန်းကြယ်သော မိုးကြိုးမှာ ကြောင်နက်ကြီး ရရှိခဲ့သည်ထက် အဆပေါင်းရာချီ ပိုမိုပြင်းထန်ကြောင်း သူ ရုတ်တရက် သိလိုက်ရသည်။ မြင်းနက်ကြီး၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက်တွင် အေးစိမ့်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအခါမှသာ ကြောင်ကလေး စုပ်ယူခဲ့သော ရွှေရောင်မိုးကြိုးမှာ သခင်ကြီးက ပြုပြင်ပေးထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်လိုက်သည်။ သူသည် မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ပြီး သူကို သန့်စင်ရန်အတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားတော့သည်။

“ဒါက...”

ထာဝရနယ်ပယ် မိစ္ဆာကြီး စီနီယာမှာ ကျင့်ကြံရန်အတွက် မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်သည်ကို မြင်ရသည့်အခါ လျှပ်စီးတောင်တန်း၏ သူတော်စင်သုံးပါးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေကြသည်။ ထိုခဏ၌ သူတို့ သုံးဦးလုံးမှာ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် သခင်ကြီး၏ မိစ္ဆာသားရဲများ ဖြစ်ချင်စိတ်များ ပေါက်နေကြတော့သည်။

“အစ်ကိုကြီး...”

နွားသိုးကြီးက သူ၏ရိုးသားသော အမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

“နောင်ကျရင် သခင်ကြီးရဲ့နောက်ကို လိုက်ဖို့အတွက် ဒီမိစ္ဆာမျိုးနွယ် စီနီယာနဲ့ ဆွေးနွေးကြည့်ရင် မကောင်းဘူးလား... ဒါဆိုရင် ငါတို့လည်း ဒီလျှပ်စီးတောင်တန်းမှာ ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံနေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့...”

“အဲ့ဒါက သိပ်တော့ မသင့်တော်ဘူးထင်တယ်... ငါတို့ သုံးယောက်က အရည်အချင်း မပြည့်မီဘူးလေ... အမြီးကိုးချောင်းဝိညာဉ်ကြောင်ကို ကြည့်လိုက်ဦး... သူ့ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်က ငါ့ထက်တောင် တစ်ဆင့် ပိုမြင့်သွားပြီ...”

မိုးကြိုးနဂါးက စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ညည်းတွားလိုက်သည်။

သူသည် ကံကြမ္မာနယ်ပယ် အဆင့် ၁ တွင် ရှိနေပြီး အမြီးကိုးချောင်းဝိညာဉ်ကြောင်မှာ ယခုအခါ ကံကြမ္မာနယ်ပယ် အဆင့် ၂ သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အခန်း ၁၁၇ ပြီးပါပြီ။