အခန်း (၇၉)

အမျိုးသားဇာတ်လိုက်၏ သူကြွယ်မေမေလေး

အပိုင်း ၇၉

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဝမ်ယွီထုံသည် အချိန်ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုထဲသို့ ဆွဲခေါ်ခြင်းခံလိုက်ရပြီး ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး သူမ၏ပတ်လည်တွင် ချာချာလည်သွားတော့သည်။ စနစ်၏ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ အသက်ရှူရခက်ခဲသော စကားသံကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။

"ဪ... ဒါကြောင့်ကိုး၊ ဒါကြောင့်ကိုး။ ဒီအမင်္ဂလာ ကံကောင်းခြင်းစက်ဝိုင်းကို ဖြည့်ဖို့ဆိုရင် မင်းကို ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကယ်တင်မယ်ဆိုတဲ့ ဇာတ်လိုက်ရဲ့ အကြွင်းမဲ့ဖြူစင်တဲ့ စိတ်ရင်းနဲ့ ပြတ်သားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် လိုအပ်တာပဲ။ ဒါကြောင့် ဒီကမ္ဘာရဲ့ ပထမအချီက ဒီလိုမျိုး ပြီးဆုံးသွားတာပေါ့..."

ဝမ်ယွီထုံမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ လူငယ်ဘဝ ကျိုးရှောင်ယွီနှင့် ကလေးငယ်ဘဝ ကျိုးရှောင်ယွီတို့၏ မျက်ဝန်းများမှာ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။ တောက်ပပြီး ကြည်လင်နေသော ထိုမျက်ဝန်း အစုံနှစ်ခုမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အတိုင်းအဆမရှိ နီးကပ်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝထပ်တူကျသွားတော့သည်။

ရှောင်ယွီ မင်းက မင်းရဲ့မိခင်ကို ကယ်တင်ခဲ့တာပဲ။

ကျေးဇူးတင်ပါတယ်……

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဝမ်ယွီထုံသည် အောက်ခြေမမြင်ရသော ပင်လယ်ပြင်ထဲ၌ မျက်လုံးများ ပွင့်လာခဲ့သည်။

အမျိုးသားတစ်ဦး၏ နွေးထွေးပြီး သန်မာသော လက်မောင်းများက သူမ၏ခါးကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားပြီး ကျိုးကျီယွဲ့သည် သူမကို ခေါ်ဆောင်ကာ အပေါ်သို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကူးခတ်နေသည်။

ဝမ်ယွီထုံသည် ဘေးမှလူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ မှီတွယ်နေပြီး လုံခြုံမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းလျနေပုံရပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်မှိတ်လိုက်တော့သည်။

သူမ ဝေဝေဝါးဝါးဖြင့် ပြန်နိုးလာသောအခါ ဝမ်ယွီထုံသည် နူးညံ့သော ကုတင်ကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ညာဘက်လက်ကို အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ရင်းနှီးပြီး ပူနွေးသော လက်ဖဝါးက တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကုတင်ဘေးတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး စကားပြောနေကြသည်။

ဝူရှင်း - "ထုံထုံက ဘာလို့ အခုထိ နိုးမလာသေးတာလဲ။ နှစ်ရက်နီးပါး ရှိနေပြီ၊ ဆရာဝန်ကလည်း ဘာမှမဖြစ်ဘူးလို့ ပြောထားတာကို။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ မသိဘူး။"

ဝမ်ချူးယွဲ့ - "အမေ စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူ မကြာခင် နိုးလာမှာပါ။"

ဝူရှင်းမှာ မငိုဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "ဒါတွေအားလုံး ငါ့အပြစ်တွေပါ။ လှိုင်းတွေက ဒီလောက်အထိ ကြီးပြီး လူတစ်ယောက်ကို အရှင်လတ်လတ် ဆွဲခေါ်သွားနိုင်မယ်လို့ ဘယ်သူ သိမှာလဲ။ ငါသာ သူတို့ကို အောက်ဆင်းပြီး လမ်းလျှောက်ဖို့ မပြောခဲ့ရင်..."

ဝမ်ချူးယွဲ့ - "အားလုံး ပြီးသွားပါပြီ၊ လူတိုင်းကိုလည်း ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပြီပဲ။ ရှူး... တိတ်တိတ်နေပါတော့နော်။ မစ္စတာကျိုး ကုတင်ဘေးမှာ ထိုင်နေတာ နှစ်ရက်ရှိပြီ၊ အဲဒီအကြောင်းကို ထပ်မပြောပါနဲ့တော့..."

…

ဝမ်ယွီထုံသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ အလင်းရောင်နှင့် အသားမကျသေးမီမှာပင် သွေးကြောများ ယှက်သန်းနေသော မီးခိုးရောင်ရင့်ရင့် မျက်ဝန်းအစုံနှင့် ရုတ်တရက် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုမျက်ဝန်းများသည် မုန်တိုင်းမကျမီ အုံ့မှိုင်းနေသော ကောင်းကင်ယံကဲ့သို့ မှောင်မိုက်နေသော်လည်း သူမ မျက်လုံးပွင့်လာသည့် ခဏတွင် ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားခဲ့သည်။

ကျိုးကျီယွဲ့၏ အက်ရှရှအသံတွင် ဝမ်းသာမှုများ ရောယှက်နေသည်။ "မင်း နိုးလာပြီလား။"

ဒါဟာ ၂၂ နှစ်အရွယ် ကျိုးကျီယွဲ့ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ယွီထုံသည် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝေ့သီလျက် သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ "အင်း..."

ကျိုးကျီယွဲ့သည် သူမကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ တည်ငြိမ်မနေတော့ပေ။ သူ၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ဆံပင်များမှာလည်း ဖရိုဖရဲဖြစ်နေကာ မုတ်ဆိတ်မွေးများပင် ထွက်နေသဖြင့် အနည်းငယ် နွမ်းလျနေပုံပေါ်သည်။

"ထုံထုံ။"

ဝူရှင်းနှင့် ဝမ်ချူးယွဲ့တို့သည် ရှေ့သို့ တိုးလာကြပြီး သူမ နိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်းသာလွန်း၍ ငိုမလိုပင် ဖြစ်သွားကြသည်။

ရုတ်တရက်ပင် ကျိုးကျီယွဲ့၏ နောက်မှ ပန်းနုရောင်နှင့် အဖြူရောင် ရောယှက်နေသော ခေါင်းလေးတစ်ခု ထွက်လာခဲ့သည်။

"မေမေ~"

ကျိုးရှောင်ယွီ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝိုင်းစက်တောက်ပနေပြီး သူ၏ ပါးစပ်လေးမှာ ကျယ်ပြန့်စွာ ပွင့်သွားကာ ဖြူဖွေးသော သွားလေး ၆ ချောင်း ပေါ်လာသည်။ သူသည် အသားပြည့်နေသော လက်ငယ်လေးတစ်စုံကို ဝမ်ယွီထုံထံသို့ ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး "ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်" အသံနှင့်အတူ လျှောက်လာခဲ့သည်။

"မေမေ၊ မေမေ~"

မေမေက အကြာကြီး အိပ်ပျော်နေပြီးမှ နောက်ဆုံးတော့ နိုးလာခဲ့ပြီ။ သူကတော့ မေမေက သူနဲ့ အိပ်တမ်းကစားနည်းနဲ့ ကစားနေတယ်လို့ ထင်နေတာ။

ဝမ်ယွီထုံသည် မတွေ့ရတာ ကြာပြီဖြစ်သော မုန့်လုံးလေးသဖွယ် ကျိုးရှောင်ယွီကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမသည် တခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များတွင် မျက်ရည်စများ ခိုတွဲနေသည်။ ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး သူမ၏ ပခုံးများ တုန်ယင်လာတော့သည်။

သူမ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်ငိုကြွေးလိုက်သဖြင့် လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

ကျိုးကျီယွဲ့သည် သူမကို ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားပြီး အက်ရှရှလေသံဖြင့် ချော့မော့လိုက်သည်။ "မငိုပါနဲ့တော့၊ အခု အားလုံး အဆင်ပြေသွားပါပြီ။"

ဝူရှင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရင်ကွဲနာကျမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ "တစ်နေရာရာမှာ ဒဏ်ရာရသွားသေးလား။"

ဝမ်ချူးယွဲ့လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဆရာဝန်ကို မြန်မြန်ခေါ်ပြီး ပြကြည့်ပါဦး။"

ကျိုးရှောင်ယွီလေး တစ်ယောက်သာလျှင် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် သူ၏လက်ငယ်လေးများကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဝမ်ယွီထုံ၏ မျက်နှာကို ထိတွေ့ပြီး မိခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ မျက်ရည်အားလုံးကို သုတ်ပေးနေသည်။

သူသည် စိုစွတ်နေသော သူ၏ လက်ငယ်လေးများကို ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။

ကုတင်ဘေးတွင် တစ်ရှူးဘူးတစ်ဘူး ရှိနေသည်။ ကျိုးရှောင်ယွီသည် တစ်ရှူးများကို မည်သည့်အချိန်တွင် အသုံးပြုတတ်သွားသည်မသိ။ သူသည် တစ်ရှူးအများအပြားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး တည်ကြည်သော မျက်နှာပေး၊ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားမှုတို့နှင့်အတူ သူ၏လက်များကို သုတ်နေတော့သည်။

ဝမ်ယွီထုံ - "..."

လူတိုင်းမှာ ကျိုးရှောင်ယွီ၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကို ကြည့်နေကြသည်။ ဝမ်ယွီထုံမှာ ငိုနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။ သူမသည် အရိုးမရှိသကဲ့သို့ ကျိုးကျီယွဲ့၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခေါင်းကို မြှုပ်ထားလိုက်သည်။ သူမသည် ခေါင်းကို စောင်းကာ ကျိုးရှောင်ယွီကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

သူ၏လက်များကို ခြောက်သွေ့အောင် သုတ်ပြီးနောက် ကျိုးရှောင်ယွီသည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး လူတိုင်း သူ့ကို အာရုံစိုက်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်ခြင်းကို ခံရသည့် ခံစားချက်ကို အနှစ်သက်ဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

ကလေးငယ်လေးသည် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အမူအရာဖြင့် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။ သူသည် ကုတင်ဘေးသို့ ယိမ်းယိုင်စွာ လျှောက်လာပြီး သူ၏လက်များကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ "ချီ၊ ချီ..."

"လိမ္မာတယ်၊ မေမေ ချီပေးမယ်နော်" ဝမ်ယွီထုံ၏ မျက်လုံးများ ပူနွေးလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ သူ့ကို ပွေ့ချီရန် အောက်သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်စဉ်မှာပင် ကျိုးကျီယွဲ့က ကလေးကို အရင် ပွေ့ချီလိုက်သည်။

"မေမေက အနားယူဖို့ လိုအပ်တယ်၊ အခု မင်းကို မချီနိုင်သေးဘူး။"

ကျိုးရှောင်ယွီသည် မကျေမနပ်ဖြင့် သူ၏ခြေထောက်လေးများကို ယမ်းခါလိုက်သော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူကို ပွေ့ချီရန် ဇွတ်မတောင်းဆိုခဲ့ပေ။ သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ နေလိုက်တော့သည်။

…

ဆေးရုံမှ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ဝမ်ယွီထုံသည် ဧရာမ ပန်ဒါဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

ဆေးရုံတွင် စစ်ဆေးမှုများအရ ဘာမှမဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသော်လည်း ဝမ်ယွီထုံသည် အလွန်အိပ်ချင်လာခဲ့သည်။ ဒါဟာ အတင်းအဓမ္မ အချိန်ခရီးသွားပြီးနောက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းနွမ်းလျမှု၏ လက္ခဏာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပြီး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေရန် ခေတ္တမျှ အနားယူရန် လိုအပ်သည်။

သူမသည် တစ်နေ့လျှင် ဆယ်နာရီကျော်ပင် အိပ်စက်ရသည်။

သူမသည် ဆံပင်ငွေရောင် ကောင်လေးနှင့် အသက် ၃၇ နှစ်အရွယ် ကျိုးကျီယွဲ့တို့ကို မကြာခဏ အိပ်မက်မက်လေ့ရှိသည်။ တစ်ခါတရံ ကောင်းသော အိပ်မက်ဖြစ်ပြီး တစ်ခါတရံတွင်မူ ကြောက်စရာကောင်းသော အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမ အိပ်မက်မှ နိုးလာတိုင်း နွေးထွေးပြီး သန်မာသော ရင်ခွင်တစ်ခုထဲတွင် နိုးထလာခဲ့ရသည်။

"မကြောက်ပါနဲ့၊ ကိုယ် ဒီမှာ ရှိတယ်" ကျိုးကျီယွဲ့၏ အသံမှာ တိုးညင်းပြီး သာယာလှကာ သူ၏ လက်ကြီးက သူမ၏ ကျောပြင်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးနေသည်။

ဝမ်ယွီထုံသည် သူမ၏ မျက်နှာကို ကျိုးကျီယွဲ့၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မြှုပ်နှံထားပြီး အမျိုးသားဖြစ်သူ၏ လန်းဆန်းသာယာသော ရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်သည်။

"အိပ်ချင်ရင် အိပ်လိုက်ပါ၊ ဘာကိုမှ စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။ ကိုယ် အမြဲတမ်း မင်းရဲ့နံဘေးမှာ ရှိနေမှာပါ" ကျိုးကျီယွဲ့သည် သူမ၏ ခေါင်းထိပ်ပိုင်းကို ညင်သာစွာ နမ်းရှိုက်ပြီး သူမ၏လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

မိုးလင်းနေပြီဖြစ်ပြီး နံနက်ခင်း၏ နေရောင်ခြည်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် တောက်ပနေသော ရွှေချည်မျှင်များကဲ့သို့ ဖြာကျနေသည်။

ဝမ်ယွီထုံသည် အမှောင်ထုအားလုံး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး အရိပ်အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားကာ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ပျားရည်စိမ်ထားသော သစ်သီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ပြည့်လျှံနေခဲ့သည်။

သူမသည် မျက်နှာကို မော့ကာ ကျိုးကျီယွဲ့၏ မေးကို နမ်းလိုက်ပြီး တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် ထိုအမျိုးသားကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

ကျိုးကျီယွဲ့သည် သူမကို ကြည့်ရန် မျက်လုံးများကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး သူ၏သွယ်လျသော လက်ချောင်းများဖြင့် သူမ၏ ပါးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "မအိပ်တော့ဘူးလား။"

ဝမ်ယွီထုံသည် ထိုအမျိုးသားကို ချစ်စနိုးဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ " အကြာကြီး အိပ်ခဲ့တာကြောင့် ဗိုက်တွေ အောင့်နေပြီ။"

ကျိုးကျီယွဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဘယ်နေရာက အောင့်နေတာလဲ။"

"လက်မောင်းတွေ၊ ခါးတွေ၊ ခြေထောက်တွေ... အားလုံးပဲ။"

"ကိုယ် နှိပ်ပေးမယ်လေ။"

ကျိုးကျီယွဲ့သည် သူမကို အလေးအနက် နှိပ်နယ်ပေးရင်း သူမ၏ အမူအရာကို စောင့်ကြည့်နေသည်။

"ဒီမှာ၊ ဒီမှာရောပဲ" ဝမ်ယွီထုံသည် ကွေးကောက်စွာ နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး လှည့်လိုက်သည်။ "အကြာကြီး အိပ်ပြီးတဲ့နောက် တင်ပါးက အနာဆုံးပဲ။"

ကျိုးကျီယွဲ့သည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သူ၏လက်ကို အောက်သို့ လျှောချကာ သူမကို ညင်သာစွာ နှိပ်နယ်ပေးလိုက်သည်။

သူ နှိပ်နယ်ပေးရင်းနှင့် အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသား၏ အသက်ရှူသံမှာ ပိုပြင်းထန်လာပြီး သူ၏လက်များမှ အားအင်များ တိုးလာကာ သူ၏ လက်ဖဝါးမှာ အဝတ်အစား၏ အနားသတ်မှ အပေါ်သို့ တိတ်တဆိတ် ရွေ့လျားသွားတော့သည်။

ဝမ်ယွီထုံသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ထိတွေ့ခြင်း မခံခဲ့ရသဖြင့် သူမသည် အလွန်အမင်း ထိလွယ်ရှလွယ် ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ညည်းတွားသံလေးများ ထွက်ပေါ်လာခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

သူတို့နှစ်ဦး အပြန်အလှန် နမ်းရှိုက်ကြပြီး ဝမ်ယွီထုံသည် သူမ၏ စိုစွတ်နေသော မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ထိုအမျိုးသား၏ ညအိပ်ဝတ်စုံကော်လာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

ကျိုးကျီယွဲ့သည် ထိုအမျိုးသမီး၏ နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းများကို ညင်သာစွာ စုပ်ယူလိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနှင့် သွားများကို ဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်ပင် ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ပူနွေးသော နှုတ်ခမ်းနှင့် လျှာတို့သည် သူမ၏ ဦးခေါင်းထိပ်မှ လည်ပင်းနှင့် ညှပ်ရိုးအထိ အောက်သို့ လျှောဆင်းသွားခဲ့သည်။ ဝမ်ယွီထုံ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသည်။ သူမ ဆက်မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ ထိုအမျိုးသား၏ ဆံပင်များကို လက်ဆယ်ချောင်းဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်တော့သည်။

ကျိုးကျီယွဲ့သည် သူမ နေမကောင်းဖြစ်နေသည်ဟု ထင်သဖြင့် အလွန်အမင်း ထိန်းချုပ်ကာ ခေါင်းမော့လိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်ဝန်းများမှာ တောက်လောင်နေဆဲပင်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ဝမ်ယွီထုံ၏ မျက်လုံးများ စိုစွတ်နေသည်။ သူမသည် ကျိုးကျီယွဲ့၏ မျက်လုံးများကို ထိတွေ့ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး နောက်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် မျက်မှန် တပ်ထားတာကို မြင်ချင်တယ်၊ ရွှေဘောင်မျက်မှန်လေး။"

"ရွှေဘောင်မျက်မှန်လား။"

"ဟုတ်တယ်၊ နောက်တစ်ခါကြရင် ကျွန်မမြင်ချင်လို့ အဲဒါလေး တပ်ပေးပါ။ ရှင်နဲ့ဆို သိပ်လိုက်မှာပဲ။"

ကျိုးကျီယွဲ့သည် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသော်လည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ မင်းပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပေးမယ်။"

သူသည် ဝမ်ယွီထုံ ပြန်မကောင်းမွန်သေးမည်ကို စိုးရိမ်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကိုသာ အသာအယာ နမ်းရှိုက်ဝံ့တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ကျယ်လောင်သော ငိုသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"မေမေ... ဝါး..."

ဆေးရုံမှ ပြန်လာကတည်းက ဝမ်ယွီထုံမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေ မကောင်းသဖြင့် ညဘက်တွင် ကျိုးရှောင်ယွီကို အိပ်စက်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်သည့် အင်အား မရှိခဲ့ပေ။ ကျိုးကျီယွဲ့မှာလည်း ဝမ်ယွီထုံကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် လိုအပ်သဖြင့် ထိုကလေးငယ်လေးနှင့် အတူ မအိပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဝမ်းနည်းနေသော ကျိုးရှောင်ယွီသည် ကလေးထိန်းနှင့်အတူ ကလေးခန်းထဲ၌သာ အိပ်စက်ခဲ့ရသည်။

သူသည် အိပ်ရာဝင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ ရေနဂါးရုပ်လေးကို ပိုက်လျက် အခန်းတံခါးဝတွင် သနားစရာကောင်းစွာ ငိုကြွေးနေခဲ့သည်။

ကျိုးကျီယွဲ့သည် အိပ်ရာမှ ထကာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် ကျိုးရှောင်ယွီကို ပွေ့ချီထားသော ကလေးထိန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကလေး၏ မျက်လုံးနှင့် နှာခေါင်းမှာ ငိုထားသဖြင့် ရဲနေသည်။ သူသည် သူ၏လက်လေးတစ်ဖက်ဖြင့် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။ "ဖေဖေ... မေမေ..."

ကလေးထိန်းက အံကြိတ်ကာ ရှင်းပြခဲ့သည်။ "သခင်လေးက ဒီနေ့ မိုးမလင်းခင်မှာပဲ နိုးလာပြီး သူ့မေမေဆီကို လာမယ်လို့ ဇွတ်ပြောနေတာပါ။"

ကျိုးရှောင်ယွီသည် ကလေးခန်းမှ သူ၏မိခင်အခန်းသို့ သွားရာလမ်းကိုပင် ရှာဖွေတတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဓာတ်လှေကားကို မစီးတတ်သော်လည်း ဘဲကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လှေကားပေါ်သို့ တက်နိုင်ခဲ့သည်။ ကလေးထိန်းမှာ ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ သူ မပြုတ်ကျစေရန် လက်ကိုသာ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

"ကျွန်တော့်ဆီပဲ လွှဲထားခဲ့လိုက်ပါ။"

ကျိုးကျီယွဲ့သည် ကျိုးရှောင်ယွီကို ခေါ်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ ထိုကလေးငယ်လေး၏ မျက်လုံးမှာ အလွန်စူးရှပြီး ကုတင်ခေါင်းရင်းတွင် ပျင်းရိစွာ မှီတွယ်လျက် ဖုန်းကစားနေသော မိခင်ဖြစ်သူကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။

"မေမေ" သူ၏မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး သူ၏လက်လေးများကို ပျော်ရွှင်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ဝမ်ယွီထုံသည် ကုတင်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကို လာပါဦး ကလေးလေး၊ မင်း ဘာတွေ တိုးတက်လာလဲဆိုတာ စမ်းသပ်ကြည့်ရအောင်။"

ကျိုးကျီယွဲ့သည် ကျိုးရှောင်ယွီကို ဝမ်ယွီထုံနှင့်အတူ ဆော့ကစားရန် ကုတင်ပေါ်သို့ မတင်မီ အဝတ်အစားများကို အမြန်လဲလှယ်ပေးကာ သွားတိုက်ပေးပြီး ရေတိုက်လိုက်သည်။

ဝမ်ယွီထုံသည် သစ်သီးပုံစံ တရုတ်နှင့် အင်္ဂလိပ် ကတ်ပြားအစုံကို ကောက်ယူပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မနက် အိပ်ရာထပြီးတဲ့နောက် ငါတို့ရဲ့ ကလေးလေးမှာ မှတ်ဉာဏ်ကောင်းကောင်း ရှိတယ် မဟုတ်လား။ ဒါဆို စကားလုံးအချို့ကို ပြန်ပြီးသုံးသပ်ကြရအောင်။"

ဝမ်ယွီထုံသည် ကျိုးရှောင်ယွီလေးအား စာမျက်နှာများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖတ်ပြခဲ့သည်။

"ငှက်ပျောသီး၊ ငှက်ပျောသီး၊ ငှက်ပျောသီး... သံပုရာသီး၊ သံပုရာသီး၊ သံပုရာသီး... ပန်းသီး၊ ပန်းသီး၊ ပန်းသီး..."

ကျိုးရှောင်ယွီသည် လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က ဉာဏ်ရည်ဖွံ့ဖြိုးရေးကတ်ပြားများကို ပထမဆုံး စတင်တွေ့ကြုံခဲ့စဉ်ကထက် များစွာ ပါးနပ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး အများကြီး နားလည်လာခဲ့သည်။ "သစ်သီး၊ သစ်သီး..."

ဝမ်ယွီထုံသည် ဆုပေးသည့်အနေဖြင့် သူ၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် ကတ်ပြားအချို့ကို ဖြန့်ခင်းလိုက်သည်။

"ကလေးလေး၊ ပန်းသီးက ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ပြောပြပါဦး။"

ကျိုးရှောင်ယွီသည် သူ၏ ခေါင်းလေးကို ကုတ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပန်းသီးကတ်ပြားဆီသို့ သူ၏လက်လေးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဆံပင်ကောက်ကောက်လေးများ တုန်ခါသွားပြီး သူက ပြုံးလိုက်သည်။ "သစ်သီး၊ သစ်သီး..."

"ရှောင်ယွီလေးက သိပ်တော်တာပဲ။ မေမေက သားကို အချစ်ဆုံးပဲ" သူမသည် သူ၏ပါးကို နမ်းလိုက်သည်။

ကျိုးရှောင်ယွီသည် အနည်းငယ် ယားယံသလို ခံစားရပြီး တခစ်ခစ် ရယ်မောတော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး အတူတူ တိရစ္ဆာန်ကတ်ပြား အချို့ကို ထပ်မံလေ့လာခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျိုးကျီယွဲ့သည် ဝမ်ယွီထုံအတွက် မနက်စာနှင့်အတူ ဝင်လာခဲ့သည်။

ကျိုးကျီယွဲ့သည် မကြာသေးမီက အလုပ်ပင်မလုပ်ဘဲ ဝမ်ယွီထုံကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် အိမ်၌သာ အားလပ်ရက် ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ သူမ ပင်လယ်ထဲသို့ ပြုတ်ကျပြီးနောက် ပြင်းထန်သော ဖျားနာမှုများ ဖြစ်ပွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် အာဟာရပညာရှင် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကိုပင် ငှားရမ်းထားခဲ့သည်။

"မနက်စာ လာစားပါဦး" ကျိုးကျီယွဲ့သည် သူမ မနက်စာစားရန် စားပွဲပေါ်တွင် ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။

ကျိုးကျီယွဲ့သည် ကျိုးရှောင်ယွီကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ကိုယ် ရှောင်ယွီကို မနက်စာစားဖို့ အောက်ထပ်ကို ခေါ်သွားလိုက်မယ်။ မင်း အနားယူတာကို မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး။"

ကျိုးရှောင်ယွီသည် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်သော်လည်း ခုခံခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ သူသည် ငယ်သေးသော်လည်း သူ၏မိခင်မှာ နေမကောင်းဖြစ်ပုံရပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေကြောင်းကို သိရှိနားလည်သဖြင့် သူမကို မနှောင့်ယှက်သင့်ကြောင်း သိထားသည်။

ဝမ်ယွီထုံသည် သူမ၏နဖူးကို ကိုင်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "တကယ်တော့ ကျွန်မက အဲဒီလောက်အထိ အားမနည်းပါဘူး။ ကျွန်မ အောက်ထပ်ဆင်းပြီး စားနိုင်ပါတယ်။" ကျိုးကျီယွဲ့မှာ မကြာသေးမီက အနည်းငယ် ပိုပိုသာသာ လုပ်နေခဲ့သည်။ သူသည် သူမကို အစာကျွေးရန်၊ ရေချိုးပေးရန်သာ လိုလားနေပြီး သူမကို လက်တစ်ချောင်းပင် မလှုပ်စေချင်ပေ။

ကျိုးကျီယွဲ့ အသာအယာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အရင်ဆုံး မင်းရဲ့ ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်ပါ။ တခြားဘာကိုမှ စိတ်မပူပါနဲ့။"

သူသည် ကျိုးရှောင်ယွီကို ပွေ့ချီကာ မနက်စာစားရန် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားခဲ့သည်။