အခန်း (၈၀)

အမျိုးသားဇာတ်လိုက်၏ သူကြွယ်မေမေလေး

အပိုင်း ၈၀

ယနေ့တွင် ကုမ္ပဏီ၏ အကြီးတန်း အမှုဆောင်အရာရှိများ၏ အရေးကြီးသော အစည်းအဝေးတစ်ခု ရှိနေသဖြင့် ကျိုးကျီယွဲ့ သွားရောက်ရမည် ဖြစ်သည်။ သူသည် အိမ်တော်ထိန်းစန်အား အရာအားလုံးကို ရှင်းပြပြီးနောက် ကုမ္ပဏီသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

နံနက်ခင်းတစ်ခုလုံး အမှုဆောင်အရာရှိ အများအပြားနှင့် အစည်းအဝေး ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

မွန်းတည့်ချိန်တွင် တင်းဟဲနှင့်အတူ နေ့လယ်စာ စားခဲ့သည်။ တင်းဟဲသည် ဖုန်းကိုကြည့်ကာ အစာစားရင်း သက်ပြင်းချနေသည်။

ကျိုးကျီယွဲ့သည် မျက်လုံးများကို ပင့်ကာ သူ့ကို အသာအယာ ကြည့်လိုက်သည်။

တင်းဟဲမှာ ရှင်းပြရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ "ကျွန်တော့်ရဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ရည်းစားက တခြားတစ်ယောက်နဲ့ ချစ်နေကြတာကို သိလိုက်ရလို့ပါ။"

ကျိုးကျီယွဲ့က စိတ်မဝင်စားဟု သူက အစက ထင်ထားသော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "တကယ်လား။"

တင်းဟဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းက ပြောတာတော့ သူ့ရဲ့ရည်းစားက မကြာသေးခင်က ထူးဆန်းစွာ ပြုမူနေပေမယ့် အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးတွေပဲ ဖြစ်နေတာပါ။ ဥပမာပြောရရင် သူ့ကို အပြာရောင်အင်္ကျီ ဝတ်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် မျက်မှန်တပ်ဖို့ ဇွတ်ပြောတာမျိုးပေါ့။ ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ရည်းစားက တခြားအမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ အပြင်မှာ တွေ့နေပြီး အဲဒီအမျိုးသားက မျက်မှန်တပ်ပြီး အပြာရောင်အင်္ကျီတွေကို ကြိုက်တတ်တယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတာပါ..."

ကျိုးကျီယွဲ့သည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိတော့သည်။

တင်းဟဲ၏ စကားများသည် ကျိုးကျီယွဲ့၏ စိတ်နှလုံးတွင် လှိုင်းဂယက်အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

သူသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ဝမ်ယွီထုံအနေဖြင့် ရွှေဘောင်မျက်မှန်တပ်ထားသော မည်သည့်အမျိုးသားကိုမျှ သိကျွမ်းခြင်းမရှိကြောင်း သေချာသလောက် ရှိနေခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် သူ၏ မွေးရာပါ ခံစားချက်ကြောင့်ပင် အကြောင်းပြချက်မဲ့သော မနာလိုဝန်တိုမှုများကို ခံစားရစေသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဝမ်ယွီထုံကို မျက်မှန်တပ်ပြမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သော်လည်း ယခုတိုင် မည်သို့မျှ လုပ်ဆောင်ခြင်း မရှိသေးပေ။ ပြောသည့်အတိုင်း တည်တတ်သော အမျိုးသားတစ်ဦးအနေဖြင့် ကတိပျက်ကွက်ခြင်းမှာ အလွန်ရှားပါးလှသည်။

မကြာမီမှာပင် ဧပြီလသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ နေရောင်ခြည်သည် တောက်ပစွာ ဖြာကျနေပြီး နွေဦး၏ အအေးဓာတ်မှာ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားကာ အရာအားလုံးမှာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အိမ်တွင် လ၀က်ခန့် အနားယူပြီးနောက် ဝမ်ယွီထုံတစ်ယောက် ပြန်၍အလုပ်ရှုပ်လာခဲ့သည်။ မိဘနှင့်ကလေး ပန်းခြံ၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို ကြိုးစားအားထုတ်စွာ စီမံခန့်ခွဲခြင်းနှင့် မိခင်နှင့်ကလေး စာရင်းများကို နေ့စဉ် အပ်ဒိတ်လုပ်ခြင်းအပြင် မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ပြင်ဆင်မှုများဖြင့်လည်း အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။

မစ္စကျိုး၊ မစ္စတာဝမ်နှင့် မစ္စဝမ်တို့ ဇနီးမောင်နှံတို့သည် ပြက္ခဒိန်ကို ရှာဖွေကြည့်ရှုကြပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မေလလယ်မှ ရက်တစ်ရက်ကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုနေ့သည် မင်္ဂလာဆောင်ရန်အတွက် အလွန်မင်္ဂလာရှိပြီး တစ်နှစ်တာ၏ အကောင်းဆုံးနေ့ဖြစ်သောကြောင့် လုံးဝလက်လွှတ်မခံနိုင်ဟု ဆိုကြသည်။

ဝမ်ယွီထုံနှင့် ကျိုးကျီယွဲ့တို့သည် လူကြီးများ၏ အကြံပြုချက်ကို လိုက်နာပြီး မင်္ဂလာရက်ကို သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။

ပြင်ဆင်ချိန်မှာ အနည်းငယ် ကပ်နေသောကြောင့် မင်္ဂလာဝတ်စုံ စမ်းသပ်ဝတ်ဆင်ခြင်း၊ မင်္ဂလာဆောင် ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးခြင်းနှင့် ရှုပ်ထွေးလှသော မင်္ဂလာဖြစ်စဉ်များကြောင့် ဝမ်ယွီထုံ၏ အချိန်ဇယားမှာ နေ့စဉ် ပြည့်ကျပ်နေခဲ့သည်။

ဤစနေနေ့တွင် အပူချိန်မှာ ၂၅ သို့မဟုတ် ၂၆ ဒီဂရီဆဲလ်စီးယပ်စ်အထိ မြင့်တက်လာပြီး လေထုမှာလည်း အနည်းငယ် ခြောက်သွေ့လာခဲ့သည်။

ကျိုးရှောင်ယွီသည် သူ၏ ထူထဲသောအင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ပြီး အေးမြသော အရောင်ကွဲပါးလျသောအင်္ကျီ၊ အားကစားဂျင်းဘောင်းဘီ၊ အဖြူရောင် ဘေ့စ်ဘောဦးထုပ်နှင့်အတူ နောက်ဆုံးပေါ် ခေတ်မီအမှတ်တံဆိပ် အားကစားဖိနပ်တစ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူသည် ကြည့်ကောင်းပြီး ခံ့ညားလှသည်။

သူသည် အရင်ကထက် ပိုတည်ငြိမ်စွာ လျှောက်လှမ်းနိုင်နေပြီဖြစ်ပြီး ဘဲကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မဟုတ်တော့သောကြောင့် လမ်းသွားလမ်းလာများမှာ သူ့ကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။

စနစ် - "ရှောင်ယွီလေးသည် ယနေ့တွင် ၁၃ လ ပြည့်ပြီဖြစ်သည်။ ၁၃ လသား ကလေးငယ်တစ်ဦးသည် ကလေးကြီးတစ်ဦးနှင့် ပိုမိုတူညီလာပြီး တဖြည်းဖြည်း ရင့်ကျက်လာပြီဖြစ်သည်။"

တာဝန်မှာ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သော်လည်း ကလေးပြုစုပျိုးထောင်ရေးစနစ်မှာ ဝမ်ယွီထုံနှင့် ဆက်စပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကလေးထိန်းကျောင်းမှုဆိုင်ရာ အကြံပြုချက်များကို တစ်ခါတရံတွင် အပ်ဒိတ်လုပ်ပေးမည် ဖြစ်သည်။

【မေမေ၊ သား အခု ၁၃ လသားအရွယ် ရောက်ပြီ။】

[ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုစွမ်းရည် - မေမေ၊ သား တစ်ဦးတည်း လမ်းလျှောက်နိုင်တယ်၊ ဘေးတိုက်လျှောက်နိုင်တယ်၊ ကွေ့နိုင်တယ်၊ နောက်ပြန်လျှောက်နိုင်တယ်။ လှေကားပေါ် တက်နိုင်ဆင်းနိုင်ပြီ...]

[သေးငယ်သော လှုပ်ရှားမှုစွမ်းရည် - မေမေ၊ သား ခဲတံကိုသုံးပြီး ပုံဆွဲနိုင်ပြီ၊ ဇွန်းကိုသုံးပြီး အစာများကို ခပ်စားနိုင်ပြီ...]

[ဘာသာစကား - မေမေ၊ သား အသုံးများသော စကားလုံးများကို ပြောနိုင်ပြီး တေးသွားလေးများကိုပင် ညည်းတတ်နေပြီ…]

[လူမှုပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး - မေမေ၊ သား စိတ်မှာ ပိုတိုတတ်လာပြီး ပို၍လည်း ဆိုးလာခဲ့သည်…]

ဝမ်ယွီထုံသည် ကလေးငယ်လေးကို ဟွာယိ ပလာဇာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး တေးဂီတရေပန်းကို ကြည့်ရှုစေကာ ထိုမှတစ်ဆင့် မိဘနှင့်ကလေး ပန်းခြံသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

ဧည့်ကြိုကောင်တာမှ အမျိုးသမီးငယ်နှစ်ဦးမှာ သူ လာသည်ကို မြင်သောအခါ မုန့်များနှင့် အရုပ်များကို ပေးခဲ့ကြသည်။

ကျိုးရှောင်ယွီသည် မကြာသေးမီက စကားလုံးသစ်များစွာကို လေ့လာထားပြီး ဝါကျတိုလေးများကိုပင် ပြောဆိုနိုင်နေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ဧည့်ကြိုထံမှ ပစ္စည်းများကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများ တောက်ပလျက် ကလေးသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အစ်မ၊ အစ်မ..."

ဧည့်ကြိုနှစ်ဦးမှာ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်သွားကြပြီး သူတို့၏ အပြုံးများကို မြင်တွေ့နိုင်ကာ သူတို့သည် ကျိုးရှောင်ယွီ၏ ဆွဲဆောင်မှုတွင် နစ်မျောသွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ယွီထုံ - "..."

ဖက်ထုပ်လုံးလေးသည် တစ်နှစ်သားလေးသာ ရှိသေးသော်လည်း ဤမျှအထိ လူချစ်လူခင် ပေါလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးထားခဲ့ဖူးချေ။

ကျိုးရှောင်ယွီလေးသည် ဆင်ရုပ်ပုံစံ နူးညံ့သော ထိုင်ခုံလေးပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး သူ၏ငါးအူချောင်းကို အားရပါးရ စားနေသည်။ သူသည် နေ့တိုင်း သူ၏မိခင်နှင့်အတူ ပန်းခြံသို့ အလုပ်ဆင်းရန် ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏မိခင်က သူ့အတွက် နေ့လယ်ဘက် အိပ်စက်အနားယူနိုင်ရန် အခန်းငယ်လေးတစ်ခုပင် ပြင်ဆင်ပေးထားသည်။

နေ့လယ်ခင်းတိုင်းတွင် သူသည် ဖျော်ဖြေရေးပန်းခြံ သို့မဟုတ် ရုပ်ပြစာကြည့်တိုက်တွင် ဆော့ကစားရသဖြင့် ပင်ပန်းလာသောအခါ သူ၏မိခင်နှင့် လက်ချင်းချိတ်ပြီး အိမ်ပြန်လေ့ရှိသည်။

ကျိုးရှောင်ယွီသည် အလွန်ပျော်ရွှင်နေသည်။ ဤ "မိဘနှင့်ကလေး ကောင်းကင်ဘုံ" ဆိုသည်မှာ သူ့မေမေက သူ့အတွက် သီးသန့်တည်ဆောက်ပေးထားသော ရဲတိုက်ကြီးတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဝင်ထွက်သွားလာနေသော ကလေးများအားလုံးမှာ သူ့မေမေက သူ့အား အတူဆော့ရန် ဖိတ်ခေါ်ပေးထားသော သူငယ်ချင်းကောင်းများသာ ဖြစ်ကြသည်။

ကျိုးရှောင်ယွီ မုန့်စားနေစဉ်မှာပင် ဖန်းရော့ရှီးနှင့် သူမ၏မိခင်တို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ဖန်းရော့ရှီးသည် ဤနေ့တွင် ပန်းပွင့်စကတ်နှင့်အတူ အနီရောင်အင်္ကျီကို လှပစွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ကြိုးအိတ်လေးတစ်လုံးကို လွယ်ထားကာ ခေါင်းပေါ်တွင်မူ ဖဲပြားကလစ်လေးတစ်ခုနှင့်အတူ ဆံပင်များကိုလည်း သူမ၏မိခင်ကဲ့သို့ပင် ကောက်ထားသည်။

"ရှောင်ယွီ၊ ဒီနေ့ စောစော ရောက်နေတာပဲနော်။"

ဖန်းရော့ရှီးသည် ကျိုးရှောင်ယွီကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေသည်။

ကျိုးရှောင်ယွီသည် လူတစ်ဦးလာသည်ကို မြင်သောအခါ ဖန်းရော့ရှီး လုယူသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ၏လက်ထဲမှ အစာကို အမြန်ကာကွယ်လိုက်ပြီး ငါးအူချောင်းကို နှစ်လုတ်တည်းနှင့် အမြန်စားပစ်လိုက်သည်။

ဝမ်ယွီထုံသည် သူ၏လုပ်ဆောင်ချက်လေးကို သတိပြုမိပြီး စကားမပြောဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ဖန်းရော့ရှီးမှာ အလွန်ရက်ရောလှသည်။ သူမသည် သူမ၏ ကြိုးအိတ်လေးထဲမှ နို့ခဲသေတ္တာလေးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ကျိုးရှောင်ယွီအား တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။ "မောင်လေးရှောင်ယွီလေး၊ ဒါက နင့်အတွက်။"

ကျိုးရှောင်ယွီ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း တောက်ပသွားသည်။ သူသည် နို့ခဲကိုယူပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ "ဝါး၊ ဝါး..."

ဖန်းရော့ရှီးသည် သူ့ထက် အများကြီး အရပ်ရှည်သည်။ သူမသည် သူ၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ "မောင်လေး၊ မေမေက အလုပ်လုပ်ရဦးမှာ။ တို့တွေ အတူတူ သွားဆော့ကြရအောင်။"

နို့ခဲလေးကြောင့် ကျိုးရှောင်ယွီသည် ဖန်းရော့ရှီး၏ သိမ်းသွင်းခြင်းကို ချက်ချင်းခံလိုက်ရပြီး သူမနောက်သို့ ပျော်ရွှင်စွာ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

ဝမ်ယွီထုံနှင့် ရှီးရှီး၏မိခင်တို့သည် ထိုကလေးနှစ်ဦးကို ပြုံးပြုံးလေး ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦး ရန်မဖြစ်သရွေ့မူ ဖန်းရော့ရှီးသည် ကျိုးရှောင်ယွီကို ခေတ္တမျှ စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဖန်းရော့ရှီးသည် ကလေးကို ရုပ်ပြစာကြည့်တိုက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် သူမ၏ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်ကို နောက်ဆုံးတွင် ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သည်။ အသက် ၄ နှစ်အရွယ် ကလေးမလေးသည် အိမ်တွင်းပုန်းကစားနည်းကို အလွန်နှစ်သက်သည်။ ဖန်းရော့ရှီးသည် မကြာသေးမီက "မိခင်" လုပ်ချင်နေပြီး "ကလေး" ရှာမတွေ့မည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ရှောင်ယွီ၊ ဒီနေ့ ငါက မေမေလုပ်မယ်၊ နင်က ကလေးလုပ်၊ ဟုတ်ပြီလား။"

ကျိုးရှောင်ယွီသည် အဘယ်ကြောင့် သူ့တွင် နောက်ထပ် "မေမေ" တစ်ဦး ရှိနေရသနည်းဆိုသည်ကို နားမလည်ဘဲ ဇဝေဇဝါဖြင့် မျက်တောင်ခတ်နေသည်။

ဖန်းရော့ရှီးသည် ဘာမှမပြောဘဲ သူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ နောက်ထပ် နို့ခဲတစ်ခုကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ကလေးငယ်လေးမှာ ချက်ချင်းပင် အလျှော့ပေးလိုက်ပြီး ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဖန်းရော့ရှီးသည် ရုပ်ပြစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ကျိုးရှောင်ယွီအား တည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့် ဖတ်ပြခဲ့သည်။ "လိမ္မာတဲ့ ကလေးလေး၊ တို့တွေ ကြီးလာရင် ပိုက်ဆံအများကြီး ရှာနိုင်အောင် အသိပညာနဲ့ အရည်အချင်းတွေကို လေ့လာရမယ်နော်။"

ကျိုးရှောင်ယွီသည် သူ၏ပါးစပ်တွင် နို့ခဲလေးကို ငုံထားပြီး ထိုင်ခုံလေးပေါ်တွင် မတ်မတ်ထိုင်ကာ လေးစားသမှုဖြင့် လက်ခုပ်တီးနေသည်။

ဖန်းရော့ရှီးသည် အလွန်စိတ်ကျေနပ်သွားပြီး စာအုပ်ထဲမှ ပုံများအကြောင်းကို စတင်ပြောပြခဲ့သည်။ "ရှောင်ဟုန်သည် လမ်းတွင် စိတ်ပုပ်သော ဒေါ်ဒေါ်တစ်ဦးနှင့် တွေ့ခဲ့သည်။ ထိုစိတ်ပုပ်သော ဒေါ်ဒေါ်က 'နင်က အမှိုက်ပုံးထဲက ကောက်ရလာတဲ့သူ' ဟု ပြောသည်။ ရှောင်ဟုန်က သူ့ကို ပြန်ဆဲသည် 'နင်သာ အမှိုက်ပုံးထဲက ကောက်ရလာတဲ့သူ' ဟု ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ ထိုဒေါ်ဒေါ်ကို ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ရှောင်ဟုန်သည် စိတ်ပုပ်သော ဦးဦးတစ်ဦး၏ အိမ်သို့ ညစာစားရန် သွားခဲ့သည်။ ထိုဦးဦးက သူ့ကို မစားကောင်းသော အစားအစာများ ကျွေးသည်။ ရှောင်ဟုန်က ထိုမစားကောင်းသော အစားအစာများကို စိတ်ပုပ်သော ဦးဦး၏ ပါးစပ်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး သူ့ကို ထိုးလိုက်သည်။"

ကျိုးရှောင်ယွီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အလွန်တည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့် သင်ခန်းစာကို နားထောင်နေကာ သူ မည်မျှအထိ နားလည်သွားသည်ကိုမူ မသိရပေ။

ဖန်းရော့ရှီးသည် ဤနေ့တွင် ဇာတ်ကောင် သရုပ်ဆောင်ရခြင်းကို အလွန်ပျော်ရွှင်နေသည်။ သူမသည် ကျိုးရှောင်ယွီကို ရုပ်ပြစာအုပ်များ ဖတ်ပြရုံသာမက ကစားကွင်းတွင် ရထားနှင့်အတူ ဆော့ကစားစေခဲ့ပြီး သူ့ကို နေ့လယ်စာပင် ကျွေးချင်နေသေးသည်။

မွန်းတည့်ချိန်တွင် လူကြီးနှစ်ဦးနှင့် ကလေးနှစ်ဦးတို့သည် မိဘနှင့်ကလေး ပန်းခြံ၏ တတိယထပ်ရှိ စားသောက်ဆိုင်တွင် ထိုင်ခဲ့ကြသည်။

ဤနေရာတွင်ရှိသော ကလေးများ၏ အစားအစာ အရည်အသွေးကို တင်းကျပ်စွာ ထိန်းချုပ်ထားသည်။ ဆိုင်ရှင်အမျိုးသမီးသုံးဦးက သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကလေးများကို ဤစားသောက်ဆိုင်တွင် ညစာစားရန် မကြာခဏ ခေါ်ဆောင်လာသည်ကို ဖောက်သည်အချို့က တွေ့မြင်ရသောကြောင့် မိဘနှင့်ကလေး ပန်းခြံထဲမှ အစားအစာများအပေါ် အလွန်ယုံကြည်မှု ရှိနေကြသည်။

စားသောက်ဆိုင်မှာ စနေ၊ တနင်္ဂနွေများတွင် အထူးပင် လူစည်ကားလှပြီး ထမင်းစားချိန်များ၌ လူများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေတတ်သည်။ အနီးနားတွင် နေထိုင်သော မိဘအများစုမှာ ဟင်းချက်ရန် ပျင်းသောကြောင့် သူတို့၏ ကလေးများကို ဤနေရာ၌ လာကျွေးလေ့ရှိကြသည်။

ကျိုးရှောင်ယွီသည် တစ်နှစ်ပြည့်ပြီးကတည်းက သူ စားသောက်သော အစားအစာများမှာ ပိုစုံလင်လာပြီး ဆားအနည်းငယ် ပါဝင်သည်များကိုပင် စားနိုင်နေပြီဖြစ်သည်။

ဝမ်ယွီထုံသည် သူ့အတွက် ခရမ်းချဉ်သီး၊ မှိုနှင့် ပုစွန်ခေါက်ဆွဲ တစ်ပန်းကန်၊ ကြက်ဥပန်ကိတ်နှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ပြုတ်များကို မှာယူပေးခဲ့သည်။

ဖန်းရော့ရှီးသည် ကျိုးရှောင်ယွီအား အစာကျွေးရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပြီး လူကြီးနှစ်ဦးမှာလည်း သူမကို မတားဆီးဘဲ ဘေးမှနေ၍ ပြဇာတ်ကို ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

"လိမ္မာတဲ့ ကလေးလေး၊ ပါးစပ်ဟလိုက်ပါဦး၊ အာ…"

ဖန်းရော့ရှီးသည် ကျိုးရှောင်ယွီအတွက် ခေါက်ဆွဲအကြေများကို ဇွန်းတစ်ဇွန်းစာ ခပ်ယူပေးခဲ့ပြီး သူသည်လည်း အလွန်စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်ကာ ပါးစပ်ကို အကျယ်ကြီးဟပြီး ငြိမ်သက်စွာ စားလိုက်သည်။

ဖန်းရော့ရှီးသည် အလွန်စိတ်အားတက်ကြွသွားပြီး တစ်လုပ်ချင်းစီ ကျွေးရင်းဖြင့် ကျိုးရှောင်ယွီအား တစ်ပန်းကန်လုံး ကုန်အောင် ကျွေးနိုင်ခဲ့သည်။

သူမသည် သူမ၏မိခင်ကိုပင် အတုခိုးပြီး ကျိုးရှောင်ယွီ၏ ပါးစပ်ကို သုတ်ပေးခဲ့သည်။ "ရှောင်ယွီ၊ ပါးစပ်သုတ်ဦး။ တို့တွေ အခု ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ စားတော့မယ်။"

ဖန်းရော့ရှီးသည် ကလေးသုံး တရုတ်တူကိုသုံးပြီး ကညွတ်တိုလေးတစ်ခုကို ညှပ်ယူကာ ကျိုးရှောင်ယွီအား ပေးခဲ့သည်။ ကျိုးရှောင်ယွီသည် ပါးစပ်ကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်လိုက်ပြီး ခုခံမှုအပြည့်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဟင့်အင်း၊ ဟင့်အင်း..."

"မရဘူး၊ နင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို စားရမယ်။"

ဖန်းရော့ရှီးသည် သူ့အား အတင်းအကျပ် ဆက်ကျွေးနေခဲ့သည်။

ဘယ်သူမျှ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် ကျိုးရှောင်ယွီသည် ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခု ရရှိသွားခဲ့သည်။ သူသည် တူ၏ထိပ်မှ ကညွတ်ကို လုယူလိုက်ပြီး သူ၏ သန်မာသော လက်ငယ်လေးများဖြင့် ဖန်းရော့ရှီး၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်သီးလေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဖန်းရော့ရှီး၏ မျက်နှာငယ်လေးကို ဘန်းခနဲ ထိုးလိုက်လေသည်။

ဖန်းရော့ရှီးသည် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေခဲ့ပြီးနောက် အော်ဟစ်ငိုကြွေးလိုက်တော့သည်။

သူမသည် ငိုနေစဉ်မှာပင် ဒေါသတကြီးနှင့် ကျိုးရှောင်ယွီ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ အကြိမ်အနည်းငယ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်လိုက်ရာ ကျိုးရှောင်ယွီ၏ လက်လေးမှာ ရဲသွားခဲ့သည်။

ကလေးလေးသည်လည်း အရှုံးမပေးဘဲ ဖန်းရော့ရှီး၏ ဆံပင်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ ဖန်းရော့ရှီးမှာ ပို၍ပင် ကြမ်းတမ်းလာခဲ့ပြီး ကျိုးရှောင်ယွီ၏ မျက်နှာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆွဲဆိတ်လိုက်သည်။

ခဏလေးအတွင်းမှာပင် စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုလုံး၌ ကလေးနှစ်ဦး၏ အော်ဟစ်သံများနှင့် ငိုသံများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

ဝမ်ယွီထုံနှင့် ရှီးရှီး၏မိခင်တို့သည် ထိုကလေးနှစ်ဦးကို ဆွဲခွာလိုက်ကြသည်။ သူတို့ ခဏခဏ ရန်ဖြစ်တတ်သည်ကို ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သော်လည်း မိဘနှစ်ဦးစလုံးမှာမူ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေဆဲပင်။

သူတို့ကိုယ်စီ ကလေးများကို ချော့မော့၊ ဆုံးမပြီးနောက် ထိုကလေးနှစ်ဦးကို အတင်းအကျပ် ခွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။

ကျိုးရှောင်ယွီသည် စိတ်အခြေအနေ မကောင်းသောကြောင့် မိဘနှင့်ကလေး ပန်းခြံတွင် မနေချင်တော့သဖြင့် ဝမ်ယွီထုံက သူ့ကို အိပ်စက်အနားယူစေရန် အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်သွားခဲ့ရသည်။ သူ အိပ်ပျော်သွားမှ ဆိုင်ကို ပြန်စစ်ဆေးရန် စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ကျိုးရှောင်ယွီ အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် အလုပ်ဆင်းနေသော ကျိုးကျီယွဲ့တစ်ယောက် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူသည် ဝတ်စုံအချို့ကိုလည်း ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ဝမ်ယွီထုံ၏ မင်္ဂလာဆောင်ဝတ်စုံမှာ ဒီဇိုင်းဆွဲထားပြီးဖြစ်ကာ မင်္ဂလာဆောင်မတိုင်မီ တစ်ပတ်အလိုတွင် ရရှိမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည် မင်္ဂလာဆောင်စဉ်အတွင်း ဝတ်ဆင်ရန် နောက်ထပ် ဝတ်စုံအချို့ကို ပြင်ဆင်ထားဖို့ လိုအပ်နေသေးသည်။

ဝမ်ယွီထုံသည် သူမ၏ လှပသော ဂါဝန်ကို အဝတ်လဲခန်းထဲသို့ ယူဆောင်သွားပြီး တောက်ပနေသော လူလုပ်စိန်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော ရင်စည်းဂါဝန်ကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ ထိုစိန်ဂါဝန်မှာ အလွန်အမင်း ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပလှသဖြင့် ကြယ်စင်စုတစ်ခုလုံး သူမ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ဆွဲချိတ်ထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ သွယ်လျသော ငန်းလည်ပင်းမှာ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေပြီး သူမ၏ အသားအရေမှာ ဖန်သားကဲ့သို့ ကြည်လင်နေကာ သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များမှာ နူးညံ့ချိုသာပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ ဖြူစင်မှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။

သူမသည် မှန်ရှေ့တွင် မာန်ပါပါနှင့် တစ်ပတ် လှည့်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက်ပင် အနောက်ဘက်မှ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ တိုးညင်းသော ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဝမ်ယွီထုံ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျိုးကျီယွဲ့ မည်သည့်အချိန်က ရောက်နေမှန်း မသိခဲ့ပေ။

ထိုအမျိုးသားသည် သပ်ရပ်ခေတ်မီသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မြင့်မြတ်သောအသွင်ရော ပေါ့ပါးသောအသွင်ကိုပါ ဖော်ပြနေသည်။ သူသည် ဝမ်ယွီထုံ၏ အနောက်ဘက်သို့ လျှောက်လာကာ သူမ၏ခါးကို ပွေ့ဖက်ပြီး နားနားသို့ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။ "မင်း သိပ်လှတာပဲ။"

ဝမ်ယွီထုံသည် သူ့ကို မကျေမနပ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ ဒါလေးကို စမ်းကြည့်ပါဦး။"

သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ကျိုးကျီယွဲ့၏ ဖြောင့်စင်းသော နှာတံပေါ်သို့ မျက်မှန်တစ်စုံ တင်ပေးလိုက်သည်။

ဝမ်ယွီထုံသည် ကျိုးကျီယွဲ့အတွက် သူ ယခင်ဘဝက တပ်ဆင်ခဲ့သော မျက်မှန်များနှင့် ၉၀ ရာခိုင်နှုန်း တူညီသည့် ရွှေဘောင်မျက်မှန်တစ်စုံကို မှာယူပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မျက်မှန်တပ်ပြီးနောက် ကျိုးကျီယွဲ့၏ စရိုက်မှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပိုထိန်းချုပ်လာကာ ရင့်ကျက်သောအမျိုးသားတစ်ဦး၏ ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုကို ပိုင်ဆိုင်သွားစေသည်။

ကျိုးကျီယွဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း အေးစက်လှသော အလွှာတစ်ခုနှင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။