အခန်း (၈၁)

အမျိုးသားဇာတ်လိုက်၏ သူကြွယ်မေမေလေး

အပိုင်း ၈၁

ဝမ်ယွီထုံသည် ထိုအမျိုးသား၏ မကောင်းမွန်လှသော စိတ်အခြေအနေကို သတိမပြုမိဘဲ သူ၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလှတရားကို ဆက်ချီးမွမ်းနေခဲ့သည်။ "ကျွန်မ ပြောသားပဲ၊ ရှင် မျက်မှန်တပ်ထားတာ တကယ်ကို ကြည့်ကောင်းတယ်လို့။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် သူ၏ခါးကို ဖက်လိုက်ပြီး သူ၏ရင်ဘတ်ကို ခေါင်းနှင့် ပွတ်တိုက်ကာ ချွဲနွဲ့သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် အခုကစပြီး ဒါလေးကို တပ်ထားပါလား။ ကျွန်မ တကယ် သဘောကျတာပဲ။ ရှင်နဲ့ အတူတူ နေချင်လောက်တဲ့အထိ သဘောကျတယ်။"

ကျိုးကျီယွဲ့သည် အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် မှန်ထဲတွင် မျက်မှန်တပ်ထားသော သူ့ကိုယ်သူ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏နှလုံးသားထဲ၌ စိတ်တိုမှုနှင့် မနာလိုဝန်တိုမှု လှိုင်းလုံးများ ထကြွလာခဲ့သည်။ "ရွှေဘောင်မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသား" ရှိနေကြောင်းကို ညွှန်ပြသည့် သက်သေမရှိသော်လည်း သူသည် စိုးရိမ်စိတ်များ ဝင်ရောက်နေခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသား၏ အသံမှာ တိုးညင်းပြီး အက်ရှနေကာ သူ၏ ဒေါသများကို ခဲယဉ်းစွာ ထိန်းချုပ်ထားပုံရသည်။ "တကယ်လား။ ကိုယ် မျက်မှန်တပ်ထားတာနဲ့ မင်း အတူတူ နေချင်တာလား။"

ဝမ်ယွီထုံသည် သူမ စကားပြောတာ ပိုလွန်သွားကြောင်း သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။ သူမမှာ ရိုးရိုးလေး စနောက်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ သူမ မျက်နှာရဲသွားပြီး ရှင်းပြချင်နေခဲ့သည်။

"ဘန်း။"

သူမ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်မီမှာပင် ထိုအမျိုးသား၏ မှန်ပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ဖိကပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို အတင်းအကျပ် ပိတ်ဆို့ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ အရင်က ရမ္မက်ကြီးသော အနမ်းများနှင့် မတူဘဲ ဒါကတော့ ကြမ်းတမ်းပြီး လှိုင်းထန်ကာ ပြင်းပြလှသည်။

သူသည် သူမ၏ မေးစေ့ကို ညှစ်ထားပြီး သူ၏ ပြင်းထန်သော ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်များမှာ သူမကို ချေမှုန်းတော့မည့်အတိုင်းပင်။

ထိုအရာသည် မုန်တိုင်းတစ်ခုလို ကျရောက်လာခဲ့ပြီး ခုခံ၍မရသော ရူးသွပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ဝမ်ယွီထုံသည် အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာပြီး မတ်တပ်မရပ်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ကောက်ဝတ်ဖြူဖြူလေးများဖြင့် အားနည်းစွာ ရုန်းကန်နေခဲ့သည်။

အရင်က စကားပြောရ လွယ်ကူလှသော ထိုအမျိုးသားမှာ ရုတ်တရက် စကားပြောရ အလွန်ခက်ခဲသူ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သူမကို မှန်ဘက်သို့ မျက်နှာမူစေရန် လှည့်လိုက်သည်။

သူမ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ နီမြန်းနေသော နှာခေါင်းထိပ်လေးနှင့် ကျိုးကျီယွဲ့၏ ထက်မြက်လှသော မေးရိုးများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအမျိုးသား၏ မျက်ဝန်းများမှာ မှောင်မိုက်နေပြီး ယစ်မူးကာ အေးစက်နေပြီး မည်သည့်သနားညှာတာမှုမျှ မရှိပေ။

ကျိုးကျီယွဲ့သည် သူမ၏ ခေါင်းနောက်ဘက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး မျက်နှာကို သူ့ဘက်သို့ လှည့်စေခဲ့ကာ ကျောက်စရစ်ခဲများနှင့် ပွတ်တိုက်ထားသကဲ့သို့ အက်ရှနေသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ကိုယ် မျက်မှန်တပ်ထားတာကို မြင်ချင်သေးလား။"

ဝမ်ယွီထုံသည် သူ၏မျက်မှန်မှ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသော အေးစက်သောအလင်းကို ကြည့်ပြီး ငိုလျက် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ဟင့်အင်း... ကျွန်မ အဲဒီအကြောင်းကို မစဉ်းစားချင်တော့ဘူး..."

သူမ၏ အတွေးများနှင့် ဆင်ခြင်တုံတရားများ အားလုံး နစ်မြုပ်သွားခဲ့ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးကျီယွဲ့သည် သူမကို လွှတ်ပေးရန် သဘောတူခဲ့သည်။

လေထုထဲတွင် ချိုမြိန်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်မူ ကြီးမားသော အစွန်းတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

ဝမ်ယွီထုံ၏ အသံမှာ ငိုထားသဖြင့် အက်ရှနေပြီး ဆံပင်များကလည်း ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေကာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်။ ထိုအမျိုးသားက သူမကို ရေချိုးပေးရန် ပွေ့ချီသွားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ရွှေဘောင်မျက်မှန်ကို နင်းချလိုက်သောကြောင့် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီး ညစ်ပတ်နေသော စိန်ဂါဝန်နှင့်အတူ လွှင့်ပစ်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

........

မေလ၏ နံနက်စောစောအချိန်တွင် မိသားစု သုံးဦးသည် မင်္ဂလာဆောင်ဓာတ်ပုံများ ရိုက်ကူးရန်အတွက် ယင်းဟူ တောင်ပေါ်ရှိ အိမ်လေးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြရာ ထိုအိမ်လေးမှာ ဝမ်ယွီထုံနှင့် ကျိုးကျီယွဲ့တို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ချိန်းတွေ့ခဲ့ဖူးသော အိမ်လည်း ဖြစ်သည်။

ဤအိမ်မှာ အလွန်အမင်း မကျယ်ဝန်းသော်လည်း အပြင်အဆင်မှာ စတိုင်ကျပြီး လက်ရာမြောက်လှသဖြင့် ဓာတ်ပုံရိုက်ရန် အလွန် ကောင်းမွန်လှသည်။

ဝမ်ယွီထုံသည် တောက်ပသော ရေသူမပုံစံ မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဇာမျက်နှာဖုံးမှတစ်ဆင့် နေရောင်ခြည်များမှာ သူမ၏ပါးပြင်ပေါ်သို့ ဖြာကျနေခဲ့သည်။ ကျိုးကျီယွဲ့သည် သူမ၏အနောက်တွင် ရပ်လျက် သွယ်လျသောခါးလေးကို ပွေ့ဖက်ထားပြီး သူမ၏နဖူးကို အသာအယာ နမ်းရှိုက်လိုက်ကာ ကင်မရာထဲတွင် လှပသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ကြသည်။

ကျိုးရှောင်ယွီလေးမှာလည်း ဝတ်စုံနှင့် သားရေဖိနပ်တို့ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်များကို အနောက်သို့ သေသပ်စွာ ဖြီးသင်ထားသည်။ သို့ရာတွင် သူသည် ဘေးတစ်ဖက်၌ မျက်နှာသုန်မှုန်ကာ နှုတ်ခမ်းလေးစူလျက် ရပ်နေပြီး သူ၏မိခင်ဖြစ်သူ၏ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော မျက်နှာလွှား ဇာကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူသည် ဒီနေ့တွင် အလွန်ပင် စိတ်ဆိုးနေခဲ့သည်။ သူသည် ယနေ့တွင် မင်္ဂလာဆောင်ဓာတ်ပုံရိုက်ရန် မိဘများနှင့်အတူ လိုက်ပါလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် သိသိသာသာပင် အဓိကဇာတ်ကောင် ဖြစ်သော်လည်း ထိုဇာမျက်နှာဖုံးရှည်ကြီးကို ဝတ်ဆင်ခွင့် မရရှိခဲ့ပေ။

သူလည်း ဝတ်ချင်တာပေါ့။

ကျိုးရှောင်ယွီသည် ဝမ်ယွီထုံ၏ အနောက်သို့ လျှောက်သွားပြီး သူမ၏ ဇာမျက်နှာဖုံးကို ဆွဲခွာရန် သူ၏အသားပြည့်နေသော လက်လေးများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ဝမ်ယွီထုံက ကလေးကို မနားတမ်း ရှင်းပြနေခဲ့သည်။ "ရှောင်ယွီလေး၊ ဒီဇာမျက်နှာဖုံးက သားဝတ်ဖို့ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဒါက လူကြီးတွေ ဝတ်ဖို့လေ။ ပိုပြီး တိတိကျကျ ပြောရရင် သတို့သမီး ဝတ်ဖို့အတွက်ပဲ"

ကျိုးရှောင်ယွီက နားမထောင်ပေ။ သူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ချက်ချင်းပင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါရမ်းကာ ချွဲနွဲ့ဆိုးလေတော့သည်။ "ဟင့်အင်း၊ ဟင့်အင်း။"

ကျိုးကျီယွဲ့က သူ့ကို ပွေ့ချီပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက မိန်းကလေးတွေအတွက်လေ၊ သားက ယောကျ်ားလေးပဲကို။"

ကျိုးရှောင်ယွီက လက်မခံဘဲ ဒေါသတကြီးနှင့် ခြေထောက်များကို ကန်ကျောက်နေခဲ့သည်။ သူသည် ထိုဇာမျက်နှာဖုံးကို သဘောကျနေပြီး ခေါင်းပေါ်တွင် ဆောင်းထားရခြင်းမှာ ပျော်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ယွီထုံမှာ ခေါင်းခဲသွားရသည်။ ကျိုးရှောင်ယွီက သတို့သမီး ဇာမျက်နှာဖုံးကို စိတ်ဝင်စားလိမ့်မည်ဟု သူမ အဘယ်ကြောင့် မတွေးမိခဲ့ပါလိမ့်။ ကြိုတင်သိခဲ့လျှင် သူ့အတွက် တစ်ခု ပြင်ဆင်ထားပေးခဲ့မှာ သေချာသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ထိုအချိန်တွင် ဓာတ်ပုံဆရာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည်လည်း ခေါင်းခဲနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကလေးငယ်သာ ဆက်ငိုယိုနေပါက ယနေ့၏ ရိုက်ကူးရေးတာဝန်များမှာ ပြီးမြောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဆရာနဲ့ မမလေး၊ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ကလေးတွေအတွက် ဇာမျက်နှာဖုံး အထောက်အကူပြုပစ္စည်းလေးတွေ ရှိပါတယ်။ သုံးကြည့်ချင်လား။"

ဓာတ်ပုံဆရာသည် ပင်ထုံထုံမှ ၁၉.၉ ယွမ်ဖြင့် ဝယ်ယူထားသော မင်းသမီး သရဖူပုံစံပါသည့် ဖောင်းဖောင်းလေးဖြစ်နေသော ဇာဆံညှပ်သုံးခုကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ သူ့မျက်နှာမှာ ရှက်သွေးဖြာနေပြီး အဆိုပါပစ္စည်းများကို ထုတ်ပြရခြင်းကို ရှက်ရွံ့နေပုံရသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ဝမ်ယွီထုံနှင့် ကျိုးရှောင်ယွီတို့၏ မျက်လုံးများမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တောက်ပသွားကြသည်။ "ဟုတ်ပြီ၊ ဒါလေးပဲ။"

ဝမ်ယွီထုံသည် ထိုသရဖူ ဇာမျက်နှာဖုံးလေးကို ကျိုးရှောင်ယွီ၏ ကောက်ကွေးနေသော ဆံပင်လေးများပေါ်တွင် ညှပ်ပေးလိုက်သည်။ ကလေးငယ်လေးသည် လှပသော ဆံပင်အလှဆင်ပစ္စည်းလေးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကြယ်တာရာကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများ၊ နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်းနှင့် ဖြူဖွေးသော သွားလေးများ ရှိနေသောကြောင့် မည်သည့်အလှဆင်မှုမျှ မလိုဘဲ အရုပ်လေးတစ်ရုပ်ကဲ့သို့ လှပချစ်စရာကောင်းနေခဲ့သည်။

ဇာမျက်နှာဖုံးလေး တပ်ဆင်ပြီးနောက်တွင်မူ ကျိုးရှောင်ယွီမှာ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ကျေနပ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဖခင်နှင့် မိခင်ဖြစ်သူတို့၏ အလယ်တွင် ရပ်နေပြီး ပွေ့ချီရန် လက်လေးများကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ ကျိုးကျီယွဲ့သည် ဝတ်စုံပြည့်နှင့် ဇာမျက်နှာဖုံးလေးကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကျိုးရှောင်ယွီကို ပွေ့ချီလိုက်လေသည်။

ကျိုးရှောင်ယွီသည် ကင်မရာရှေ့တွင် လုံးဝရှက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ သရုပ်ဆောင်ပြလိုစိတ်များဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ တစ်ခါတရံတွင် သူသည် ကင်မရာကို ကြည့်ပြီး မျက်စိမှိတ်ပြကာ တစ်ခါတရံတွင်မူ မိခင်ဖြစ်သူ၏ ပါးကို နမ်းရှိုက်ပြီး တစ်ခါတရံတွင် သူ၏ ခေါင်းလေးကို ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် မှီထားတတ်သည်။

ထိုအသားပြည့်ပြည့် ဖက်ထုပ်လုံးလေးမှာ ချစ်စရာကောင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။

ဟူပေါင်လည်း ယနေ့တွင် ပါဝင်လာခဲ့သည်။ သူသည် ရွှေစင်ခေါင်းလောင်းငယ်လေး ချိတ်ဆွဲထားသော အဖြူရောင် ဇာကော်လာလေးကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ဟူပေါင်သည် ထိုခေါင်းလောင်းလေးကို သူ၏ ခြေသည်းများဖြင့် ကုတ်ခြစ်ပြီး ခေတ္တမျှ ဆော့ကစားနေခဲ့သည်။

ဓာတ်ပုံဆရာ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အံ့သြမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ "သိပ်ကောင်းတယ်။ ကလေးရော ကြောင်လေးရော တကယ်တော်ကြပါတယ်။ ကလေးလေးက ပိုစ့်ပေးတဲ့နေရာမှာ တော်တော်လေးကို ကျွမ်းကျင်တာမို့ မော်ဒယ်လေးတောင် လုပ်လို့ရတယ်။"

ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသူအားလုံးသည် ကျိုးရှောင်ယွီကို အပြုံးမျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြတော့သည်။

ဝမ်ယွီထုံသည်လည်း ယနေ့ ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးမှု၏ ထိရောက်မှုအပေါ် အံ့သြသွားရပြီး ကျိုးရှောင်ယွီ၏ ပါးကို မဆိတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "ရှောင်ယွီလေးက တကယ်တော်တာပဲ။ မင်္ဂလာဆောင်ဓာတ်ပုံတွေ ရိုက်နေတုန်းမှာ မငိုသလို ဂျီလည်းမကျဘဲ တကယ်ကို လိမ္မာတယ်။"

ကျိုးရှောင်ယွီသည် လူတိုင်း၏ တုံ့ပြန်မှုများကို မြင်သောအခါ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ပြုံးလိုက်သည်။

သူသည် ယနေ့တွင် သေချာပေါက် ကောင်းမွန်စွာ သရုပ်ဆောင်ပြရမည်ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ဤပွဲ၏ အဓိကကြယ်ပွင့်ဖြစ်ပြီး ဤဓာတ်ပုံများမှာလည်း သူ့အတွက် သီးသန့် ရိုက်ကူးပေးနေခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

မေလအစောပိုင်း တစ်လျှောက်လုံးတွင် ကျိုးရှောင်ယွီသည် လူကြီးများက အိမ်ထောင်ပြုခြင်းနှင့် မင်္ဂလာဆောင်များအကြောင်း ဆွေးနွေးနေသည်ကို နားထောင်နေခဲ့သည်။ သူသည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ဟူဘောင်နှင့်အတူ အရုပ်လေးနှင့် ဆော့ကစားနေချိန်ဖြစ်စေ၊ သူ၏အခန်းထဲတွင် ကားမော်ဒယ်လေးနှင့် ဆော့ကစားနေချိန်ဖြစ်စေ လူကြီးများမှာ ဤကိစ္စကို အထူးအရေးကြီးသည့်အလား ဆွေးနွေးနေခဲ့ကြသည်။

မေမေက အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရသည်။ "ကျွန်မတို့တွေ နောက်နှစ်ရက်အတွင်းမှာ မင်္ဂလာဆောင် ဖိတ်စာစာရင်း တစ်ခုလုံးကို အတည်ပြုရတော့မယ်။"

ဖေဖေက သူမ၏ ပခုံးများကို ဆုပ်နယ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ အဲဒါကို ကိုယ်စီစဉ်လိုက်မယ်။"

မေမေက နှုတ်ခမ်းစူပြီး ဖေဖေ၏လက်ကို ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။ "ရှင်က ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်ကတည်းက အတည်ပြုမယ်လို့ ပြောထားပြီး ခုထိ ဘာမှ မလုပ်ရသေးဘူး။"

ဖေဖေက မျက်ခုံးလေးများ ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် မှားသွားတာပါ။ ကိုယ် အခုချက်ချင်း သွားစစ်ဆေးလိုက်မယ်။"

ကျိုးရှောင်ယွီသည် ဤမင်္ဂလာဆောင်မှာ မည်မျှအထိ အရေးကြီးကြောင်း ခံစားမိနေသည်။ သူသည် သူ၏ အရုပ်ကားလေးကို ကိုင်ထားပြီး ရှက်ရှက်နှင့် နှုတ်ခမ်းလေးကို တင်းတင်းစေ့ထားခဲ့သည်။

သူသည် အကြမ်းဖျင်းတော့ နားလည်သွားပုံရသည်။ အိမ်ထောင်ပြုခြင်း ဆိုသည်မှာ မည်သို့အဓိပ္ပာယ်ရမှန်း မသိသော်လည်း သူသည် အိမ်ထောင်ပြုတော့မည် ဖြစ်သည်။ သူ့မေမေနှင့် ဖေဖေတို့က သူ့အတွက် မင်္ဂလာဆောင်တစ်ခုကို ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်ပေးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ဤမင်္ဂလာဆောင်၏ အဓိကဇာတ်ကောင် ဖြစ်သည်။

ဤအရာကို သိရှိပြီးနောက်တွင်မူ ကျိုးရှောင်ယွီသည် နေ့စဉ် မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ နွေးထွေးပြီး သာယာသော နေ့တစ်နေ့တွင် လူကြီးများ ပြောနေကြသော ခမ်းနားလှသည့် မင်္ဂလာဆောင်ကြီး ရောက်ရှိလာခဲ့တော့သည်။

မေလလယ်တွင်မူ နွေးထွေးသော လေပြေများ ရောက်ရှိလာပြီး မိုးမခပန်းစေ့လေးများ ပျံဝဲကာ နေ့တာများ ပိုရှည်လျားလာပြီး သစ်ရိပ်များ ပိုဝေဆာလာခဲ့သည်။

ဝမ်ယွီထုံနှင့် ကျိုးကျီယွဲ့တို့သည် ထိုသို့သော နွေဦးအစောပိုင်း၏ သာမန်ဖြစ်သော်လည်း ထူးခြားလှသော နေသာသောနေ့တစ်နေ့တွင် မင်္ဂလာပွဲကို ကျင်းပခဲ့ကြသည်။ မင်္ဂလာပွဲကျင်းပရာ နေရာကိုမူ ကျိုးမိသားစု၏ ဆင်ခြေဖုံးတွင်ရှိသော ကြီးမားပြီး သမိုင်းဝင် စံအိမ်ကြီးတစ်ခုတွင် ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ချမ်းသာကြွယ်ဝခဲ့သော ဒဏ္ဍာရီလာ သူဌေးကြီးမိသားစု ဖြစ်သည့် ကျိုးမိသားစုသည် ဤနေရာတွင် သူတို့၏ လုပ်ငန်းကို စတင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ယွီထုံသည် သွယ်လျပြီး လက်ရာမြောက်လှသော ရင်စေ့ဇာ ငါးရိုးပုံစံစကတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကြည့်ကောင်းလှကာ အရပ်ရှည်ပြီး တည်ကြည်ခံ့ညားလှသော ကျိုးကျီယွဲ့နှင့်အတူ ဧည့်သည်တော်များကို ကြိုဆိုရန် တံခါးဝတွင် ရပ်နေခဲ့ကြသည်။

မိသားစု သုံးဦးသည် ဝင်ထွက်သွားလာနေသော ဧည့်သည်တော်များနှင့်အတူ ဓာတ်ပုံများ ရိုက်ကူးခဲ့ကြသည်။ ကျိုးရှောင်ယွီလေးသည် ယနေ့တွင် ဖြူဖွေးသော ချိုင့်ဝှမ်းလီလီပန်း ပန်းစည်းလေးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူသည် မငိုယိုသကဲ့သို့ အော်ဟစ်ခြင်းလည်း မပြုဘဲ မိခင်ဖြစ်သူ၏လက်ကို လိမ္မာပါးနပ်စွာ ကိုင်ထားခဲ့သည်။

ဘေးတွင် မည်သူမျှ မရှိသည့်အချိန်တွင် ကျိုးကျီယွဲ့သည် ဝမ်ယွီထုံကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမအတွက် သောက်ရေသန့်တစ်ပုလင်းကို ဖွင့်ပေးခဲ့သည်။ "ရေလေး နည်းနည်း သောက်လိုက်ဦး။"

ဝမ်ယွီထုံ တိုးညင်းစွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ဟင့်အင်း၊ နှုတ်ခမ်းနီတွေ ပျက်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

ကျိုးကျီယွဲ့သည် ဘာမှမတတ်နိုင်သဖြင့် စားပွဲထိုးထံမှ ပိုက်တစ်ချောင်းကို တောင်းယူလိုက်ပြီး ဝမ်ယွီထုံ၏ နှုတ်ခမ်းသို့ ကပ်ပေးခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှသာ သူမသည် ရေတစ်ငုံ သောက်ရန် လိုလားခဲ့သည်။

သူမသည် အိမ်သာသွားချင်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရေအများကြီး မသောက်ရဲခဲ့ပေ။

ကျိုးကျီယွဲ့သည် ကျိုးရှောင်ယွီ၏ Ultraman ရေဘူးကို ယူပြီး ကလေးကို ရေတိုက်လိုက်သည်။

ဝမ်ယွီထုံသည် ကျိုးရှောင်ယွီ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "ရှောင်ယွီလေး၊ တခြားကလေးတွေနဲ့ သွားဆော့ချင်လား။ အနောက်ဘက် ဥယျာဉ်ထဲမှာ မမရှီးရှီးတို့နဲ့ သွားဆော့လို့ရတယ်နော်။ ဒီမှာ အကြာကြီး မတ်တပ်ရပ်နေရင် ပင်ပန်းလိမ့်မယ်။"

ကျိုးရှောင်ယွီကို အသာထား၍ ဝမ်ယွီထုံသည် ယခုပင် သူမ၏ ခြေထောက်များမှာ ညောင်းညာနေပြီဟု ခံစားနေရပြီး အကြာကြီး ပြုံးနေခဲ့ရသောကြောင့် သူမ၏ အပြုံးမှာ မျက်နှာပေါ်တွင် တောင့်ခဲသွားလုနီးပါးပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ပန်းရောင် စကတ်ဖောင်းဖောင်းလေးကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဖန်းရော့ရှီးသည် သူမ၏ မိဘများနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူမက စတင်ပြီး မေးမြန်းခဲ့သည်။ "ရှောင်ယွီ ငါတို့နဲ့ အတူတူ ဆော့ချင်လား။ ဒီမှာ တခြားကလေးတွေ အများကြီး ရှိတယ်နော်။"

မမျှော်လင့်ဘဲ ကလေးလေးမှာ ခေါင်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား ခါရမ်းလိုက်သည်။ "ဟင့်အင်း။"

သူသည် မထွက်ခွာလိုသဖြင့် သူ၏မိခင်ဖြစ်သူ၏ စကတ်ကို ဆွဲထားကာ ဝင်ထွက်သွားလာနေသော လူကြီးများကို စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

ဝမ်ယွီထုံသည် ကျိုးရှောင်ယွီမှာ ဘယ်အရာကို မရမက ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို မသိရသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသလို ရယ်လည်းရယ်ချင်မိသည်။

ကျိုးရှောင်ယွီလေးမှာ နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။

သူက ဇွတ်တောင်းဆိုတာ မဆန်းပါဘူး။ လူကြီးတွေကလည်း သူ့ကို လာတွေ့တာက သူနဲ့ ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့သက်သက်ပဲ မဟုတ်လား။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ယနေ့တွင် အဓိကဇာတ်ကောင် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

မလှမ်းမကမ်းတွင်မူ မစ္စကျိုးနှင့် ဝူရှင်းတို့သည် လှပသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ရတနာများ ဆင်မြန်းလျက် အတူတူ ရပ်နေကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဤနေ့တွင် စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေကြပြီး တက်ကြွစွာ စကားပြောနေကြသည်။

မစ္စကျိုး - "ရှောင်ယွဲ့က ငယ်ငယ်ကတည်းက စကားနည်းတယ်။ ကံကောင်းတာက သူ့အနားမှာ ဖော်ရွေသွက်လက်တဲ့ ရှောင်ဝမ်လို မိန်းကလေးမျိုး အဖော်ရှိနေလို့ပဲ။"

ဝူရှင်းက နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးများ မြင့်တက်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အိုး၊ ကျွန်မတို့ ထုံထုံကတော့ အရမ်း ဆော့လွန်းပြီး ဘယ်တော့မှ ငြိမ်ငြိမ်မနေဘူး။ သူမအတွက် တည်ငြိမ်တဲ့ အမျိုးသားတစ်ဦးနဲ့ အိမ်ထောင်ပြုတာက အကောင်းဆုံးပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။"

မစ္စကျိုး - "ဇနီးမောင်နှံ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး အားသာချက်တွေ၊ အားနည်းချက်တွေ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တဲ့ စရိုက်မျိုးရှိတာက အမြဲတမ်း ကောင်းတာပေါ့။ ဒါနဲ့ ရှင်တို့ရဲ့ သားကြီးနဲ့ သမီးကြီးကရော သူတို့က ဘယ်တော့လောက် အိမ်ထောင်ပြုဖို့ စီစဉ်ထားကြလဲ။"

ဝူရှင်းမှာ ထိုကိစ္စကို ဂရုမစိုက်ချင်တော့သဖြင့် ညှိုးငယ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ထားလိုက်ပါတော့၊ သူတို့ အဆင်ပြေတဲ့အချိန်ကြရင် အိမ်ထောင်ပြုကြပါလိမ့်မယ်။"

ယနေ့ မင်္ဂလာပွဲတွင် ဝမ်ချူးယွဲ့က သတို့သမီးအရံ လုပ်ထားပြီး သွမ့်ရိက သတို့သားအရံ လုပ်ထားသည်။ အမျိုးသားမှာ ကြည့်ကောင်းပြီး အမျိုးသမီးမှာလည်း လှပသည်။ သူတို့နှစ်ဦး အတူတူ ရပ်နေကြသည်မှာ အလွန်ပင် မျက်စိပသာဒဖြစ်ပြီး လိုက်ဖက်လှပေသည်။

သွမ့်ရိ၏ အပေါ်သို့ ကော့ညွှတ်နေသော မက်မွန်ပန်းမျက်ဝန်းများက ဝမ်ချူးယွဲ့ကို တစ်ခါတရံတွင် ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ ဝမ်ချူးယွဲ့ကလည်း သူ့ကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုနေပြီး သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ လေထုမှာ အရင်ကထက် အနည်းငယ် ကွဲပြားနေခဲ့သည်။

သွမ့်ရွှမ်းယဲ့နှင့် ဝမ်ယန်ချဲတို့မှာ သတို့သမီးအရံနှင့် သတို့သားအရံတို့၏ အနီးတွင် ရပ်နေကြသည်။ သွမ့်ရွှမ်းယဲ့၏ ပန်းရောင်ဆံပင်များကို ပိုမိုတောက်ပသော ဖြူရွှေအိုရောင် အဖြစ် ဆိုးထားခဲ့သည်။ ထိုကောင်လေးမှာ အနည်းငယ် အထီးကျန်နေပုံရပြီး သူ၏မျက်ဝန်းများမှာ မင်္ဂလာဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လှပသော မိန်းကလေးနောက်သို့သာ လိုက်ပါနေခဲ့သည်။

သွမ့်ရိက သူ့ကို တံတောင်ဖြင့် တွန်းလိုက်ပြီး သတိပေးသည့်အနေဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ သွမ့်ရွှမ်းယဲ့က အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး စိတ်တိုတိုနှင့် ရှန်ပိန်ကို သောက်လိုက်တော့သည်။