အခန်း (၈၂)

အမျိုးသားဇာတ်လိုက်၏ သူကြွယ်မေမေလေး

အပိုင်း ၈၂

ဝမ်ယန်ချဲသည် ယနေ့တွင် အလွန်ငြိမ်သက်နေသော ဆံပင်တိုနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ဤဆံပင်တိုနှင့် မိန်းကလေးမှာ သူ၏ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဘဝက ရည်းစားဟောင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ပုံမှန် လူမှုဆက်ဆံရေး အကွာအဝေးတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားကြပြီး သာမန်သူငယ်ချင်းများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေကြသည်။

စု မိသားစုမှာ ရေပန်းအနီးတွင် ရပ်နေကြသည်။ ဖခင်စုနှင့် မိခင်စုတို့သည် ယခုအခါ အလွန်အမင်း လှပချောမောနေကြသော သတို့သားနှင့် သတို့သမီးတို့ကို မြင်သောအခါ မနေတတ်မထိုင်တတ် ဖြစ်သွားကြပြီး ခေါင်းခါလျက် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

စုဟန်မှာမူ ပျော်ရွှင်နေကြသော ဇနီးမောင်နှံကို အေးစက်စွာ ကြည့်ရှုနေပြီး သူ၏ နှလုံးသားထဲ၌ လှောင်ပြုံးပြုံးနေခဲ့သည်။

သူသည် လက်လျှော့မည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေမည်ဖြစ်ပြီး တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေနေမည် ဖြစ်သည်။ အနာဂတ်တွင် ကျိုးကျီယွဲ့သာ အမှားအယွင်း အနည်းငယ်မျှ ပြုလုပ်ခဲ့ပါက သူသည် သူ့ကို ဖယ်ထုတ်ရန် အခွင့်အရေး ရရှိမည်သာ ဖြစ်သည်။

မတူညီသော အတွေးကိုယ်စီရှိကြသည့် လူအနည်းငယ်မှအပ ကျန်ရှိနေသော ဧည့်သည်တော်များမှာမူ စကားပြောဆိုခြင်းနှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံခြင်းများ ပြုလုပ်နေကြသည်။ တော်သောလူများမှာ ဤတစ်သက်တွင် တစ်ခါသာ ကြုံရခဲသော လူမှုပေါင်းသင်းရေး ပွဲတော်ကြီးကို လက်လွှတ်ခံကြမည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြို့အေတွင်ရှိသော ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်များ အားလုံးနီးပါးမှာ ဤနေရာတွင် စုဝေးနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ညနေပိုင်းတွင်မူ ဧည့်သည်များ ဝင်ရောက်လာကြပြီး မင်္ဂလာအခမ်းအနား စတင်ခဲ့တော့သည်။

သန်းနှင့်ချီသော နှင်းဆီနီများ၊ ပန်းပင်လယ်ပြင်ကြီးနှင့် ထပ်ဆင့်နေသော အလင်းနှင့် အရိပ်များမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရောယှက်နေပြီး အိပ်မက် ဂလက်ဆီထဲတွင် ခရီးသွားနေရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

တေးဂီတ စတင်လာသည်နှင့်အမျှ ဝမ်ယွီထုံသည် ဝမ်ယွင်ထင်း၏လက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ အမျိုးသားဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

သတို့သမီးသည် ဆင့်ပွားနေသော စကတ်အကြီးကြီးပါဝင်သည့် ခမ်းနားထည်ဝါပြီး လက်ရာမြောက်လှသော အဆင့်မြင့် မင်္ဂလာဝတ်စုံကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမသည် ရိုမန့်တစ်ဆန်သော အိပ်မက်တစ်ခုထဲတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဆင်းသက်လာသော နတ်ဘုရားမတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် မြင့်မြတ်လှပေသည်။

သူမသည် ထိုအမျိုးသားကို အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကျိုးကျီယွဲ့၏ နက်မှောင်သော မီးခိုးရောင် မျက်ဝန်းများထဲတွင် မပြိုကွဲနိုင်သော နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝမ်ယွီထုံသည် ကျိုးကျီယွဲ့နှင့်အတူ ကုန်ဆုံးခဲ့ဖူးသော အခိုက်အတန့်များစွာကို ရုတ်တရက် ပြန်အမှတ်ရသွားခဲ့သဖြင့် သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာခဲ့သည်။

သူ၏ ကျောပြင်မှာ ကျယ်ပြန့်လှပြီး သူမကို အလွယ်တကူ ပွေ့ချီနိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ဖဝါးများမှာ ကြီးမားလှပြီး သူမ၏လက်များကို အပြည့်အဝ ဖုံးအုပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် သူမကို ကယ်ဆယ်ရန်အတွက် သူ၏ အသက်ကိုပင် ရင်းပြီး ပင်လယ်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းခဲ့သည်။ သူ ပေးနိုင်သမျှ အကောင်းဆုံးအရာများကို သူမအား ပေးခဲ့သည်…

ဝမ်ယွင်ထင်းသည် ဝမ်ယွီထုံ၏လက်ကို ကျိုးကျီယွဲ့ထံသို့ တည်ကြည်လေးနက်စွာဖြင့် အပ်နှံခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသား၏ လက်ဖဝါးမှာ နွေးထွေးနေပြီး သူမ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ဝမ်ယွီထုံသည် သူမ၏ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်တစ်စက် စီးကျလာခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

တစ်ချိန်က မာနကြီးပြီး အေးစက်ခဲ့သော အမျိုးသားသည် ကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ရည်များကို အသာအယာ သုတ်ပေးခဲ့ကာ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း နက်ရှိုင်းလှသော ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ယခုအချိန်မှစ၍ သူသည် သူမ၏ စေခိုင်းမှုများကို ခံယူရန်နှင့် သူမကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် လိုလိုလားလား ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဝမ်ယွီထုံသည် သူမ၏မျက်ဝန်းများကို မော့လိုက်ပြီး ကျိုးကျီယွဲ့၏ အကြည့်နှင့် ထပ်မံဆုံစည်းခဲ့ကာ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး နားလည်စွာဖြင့် ပြုံးပြလိုက်ကြသည်။

ဤတိတ်ဆိတ်ပြီး ရှည်လျားလှသော အကြည့်များအတွင်း၌ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် မမြင်နိုင်သော လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခု စီးဆင်းသွားပြီး သူတို့ကို တင်းကျပ်စွာ ဆက်သွယ်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင်…

ယခုအချိန်မှာမူ အားလုံးက မျှော်လင့်စောင့်စားနေကြသော လက်စွပ်လဲလှယ်ရမည့် အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ကျိုးရှောင်ယွီလေးသည် လက်စွပ်ကို ကိုင်ထားခဲ့သည်။ သူသည် ဤအရာကို အကြိမ်များစွာ ကြိုတင်လေ့ကျင့်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် တောက်ပပြီး မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသော မီးမောင်းများအောက်တွင် သူ၏မိဘများဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

သားရေဖိနပ်လေးများမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် နင်းလိုက်သောအခါ "တောက် တောက်" ဆိုသောအသံကို မြည်ပေါ်စေသည်။ ကောက်ကွေးနေသော ဆံပင်လေးများမှာ လှုပ်ခါနေပြီး သူ၏ပါးပြင်လေးများမှာလည်း ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် နီမြန်းနေကာ စပျစ်သီးခရမ်းရောင်ကဲ့သို့သော သူ၏မျက်လုံးကြီးများမှာ ဝိုင်းစက်ပြီး တောက်ပနေခဲ့သည်။

ဝမ်ယွီထုံ၏ မျက်ရည်များ ဝဲနေခဲ့သော မျက်ဝန်းများမှာ သူမ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သော ကလေးလေး သူမဆီသို့ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို ကြည့်ပြီး မျက်တောင်များ ကွေးသွားခဲ့ရသည်။

ကျိုးရှောင်ယွီသည် လှေကားထစ်များပေါ်သို့ တက်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် ကျိုးကျီယွဲ့သည် အရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး သူ့ကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။

ဖက်ထုပ်လုံးလေးသည် လက်စွပ်ကို သူ၏ဖခင်ထံသို့ စိတ်ချယုံကြည်စွာဖြင့် ပေးအပ်ခဲ့သည်။

အခမ်းအနားမှူးက ကျိုးရှောင်ယွီသည် အလွန်ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်ကာ လက်စွပ်မလဲလှယ်မီ သူ့ကို စနောက်ချင်နေခဲ့သည်။

"သူငယ်ချင်းလေး မေမေနဲ့ ဖေဖေကို ပြောချင်တဲ့ စကားလေးများ ရှိမလား။"

အခမ်းအနားမှူးက မိုက်ခရိုဖုန်းကို ကျိုးရှောင်ယွီထံသို့ ပေးသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ကျိုးရှောင်ယွီသည် အလွန်ပင် တက်ကြွနေခဲ့သည်။ သူသည် မိုက်ခရိုဖုန်းကို ချက်ချင်း လှမ်းယူလိုက်ပြီး ပြုံးပြလိုက်ရာ ဖြူဖွေးသော သွားကြီး ခြောက်ချောင်းမှာ ပေါ်လာခဲ့ပြီး အခမ်းအနားမှူးတစ်ဦးကဲ့သို့ မိုက်ခရိုဖုန်းကို သူ၏ပါးစပ်တွင် တေ့လိုက်လေသည်။

ရောက်ရှိနေကြသော ဧည့်သည်တော်များ အားလုံးသည် ကျိုးရှောင်ယွီလေးကို အပြုံးမျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြသည်။

ကျိုးရှောင်ယွီမှာ လုံးဝစိတ်လှုပ်ရှားခြင်း မရှိဘဲ အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူနေပုံရသည်။

သို့သော် ထိုကလေးငယ်မှာ စကားလုံး အနည်းငယ်သာ ပြောနိုင်သောကြောင့် ကြီးမားလှသော မင်္ဂလာခန်းမကြီးအတွင်း၌ ကလေးသံလေးဖြင့် "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..." ဟူသောအသံများ ပျံ့လွင့်သွားခဲ့သည်။

ကျိုးရှောင်ယွီသည် မိုက်ခရိုဖုန်းထဲသို့ စကားများစွာ စကားမပီတပီနှင့် ပြောနေခဲ့သည်။

ဝမ်ယွီထုံနှင့် ကျိုးကျီယွဲ့တို့သည် အလွန်စိတ်ဝင်တစားဖြင့် နားထောင်နေခဲ့ကြသည်။ သူ ဘာတွေပြောနေသည်ကို မည်သူမျှ နားမလည်ကြသော်လည်း သူတို့မှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ကြပေ။

အခမ်းအနားမှူး - "ကျွန်တော်တို့ ကလေးလေးက သူ့ရဲ့ မိဘတွေ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ဆုမွန်ကောင်း တောင်းပေးတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်နော်။ မင်္ဂလာပွဲမှာ ပျော်ရွှင်ပါစေကြောင်းနဲ့ ရာသက်ပန် ပျော်ရွှင်တဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ပိုင်ဆိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးတာလား။"

လူတိုင်းက လက်ခုပ်တီးကြပြီး ကျိုးရှောင်ယွီ အလွန်ပင် တော်သည်ဟု တွေးနေကြသည်။

ဝမ်ယွီထုံက သူ့ကို မချီးမွမ်းဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "ကလေးလေးက တကယ်တော်တာပဲ၊ ဆုတောင်းပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်။"

ကျိုးကျီယွဲ့သည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို အနည်းငယ် မြှင့်တင်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် နူးညံ့မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ "တကယ်ကို လိမ္မာတယ်။"

ကျိုးရှောင်ယွီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူ၏ ပန်းရောင် လက်သီးလေးများကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ဟွန်း။ သူတို့တွေ ဘာတွေပြောနေကြတာလဲ။ သူ ဆိုလိုတာက အဲဒါ မဟုတ်ပါဘူးနော်။

မေမေနဲ့ ဖေဖေရဲ့ မင်္ဂလာဆောင် ဆိုတာ ဘာလဲ။

ဒါက သိသိသာသာကြီးကို သူ့ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ကို။ သူက အဓိကဇာတ်ကောင်လေ။

သူသည် မိုက်ခရိုဖုန်းထဲသို့ ခုနက ဤသို့ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ "အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်တော့်နာမည်က ရှောင်ယွီပါ၊ ကျွန်တော် အခု ၁ နှစ်နဲ့ ၂ လ ရှိပါပြီ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော် ဒီနေ့ အိမ်ထောင်ပြုမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ကို လာပေးကြတဲ့အတွက် အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော် အားလုံးကို မုန့်ကျွေးပါ့မယ်။ ကျွန်တော် တကယ်ကို ကျေနပ်မိပါတယ်၊ ပြီးတော့ ဒီမင်္ဂလာဆောင်လို့ခေါ်တဲ့ ကစားနည်းကို နေ့တိုင်း ကစားချင်ပါတယ်။ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

သြဂုတ်လတွင် ကျိုးကျီယွဲ့နှင့် ဝမ်ယွီထုံတို့သည် ခုနစ်ရက်ကြာ အားလပ်ရက်ယူခဲ့ကြပြီး မိသားစု သုံးဦးမှာ ကျွန်းတစ်ခုသို့ ပျားရည်ဆမ်းခရီး ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

နွေလယ်ခေါင်အချိန်တွင် တောက်လောင်နေသော နေမင်းသည် တိမ်တိုက်များကြားမှတစ်ဆင့် ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ ထွန်းလင်းနေပြီး ကျွန်းတစ်ခုလုံးမှာလည်း နေရောင်ခြည်၏ ပူပြင်းလှသော ပွေ့ဖက်မှုအောက်တွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။

ဖြူဖွေးသော သဲသောင်ပြင်နှင့် ပြာလဲ့သော ပင်လယ်ပြင်၊ အဆုံးအစမဲ့ ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်နှင့် ကောင်းကင်ယံတို့မှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပေါင်းစပ်လျက် တောက်ပနေသည်။ လှိုင်းလုံးများမှာ ကျောက်ဆောင်များကို ရိုက်ခတ်နေပြီး စည်းချက်ကျလှသော လှိုင်းသံများကိုလည်း ကြားနေရသည်။

ကျိုးရှောင်ယွီလေးသည် တောက်ပနေသော အတောင်ပံလေးများပါသည့် ကောင်းကင်တမန် အဝတ်အစားလေးနှင့် အနားကျယ် ဦးထုပ်လေးကို ဆောင်းထားကာ သဲသောင်ပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် သဲများကို ဂေါ်ပြားဖြင့် ကော်ယူနေခဲ့သည်။

ကလေးလေးမှာ အလွန်ပင် တည်ကြည်လေးနက်နေသည်။ သူသည် မျက်မှောင်လေးကြုတ်ထားပြီး သူ၏ အသားပြည့်နေသော လက်လေးများဖြင့် ဂေါ်ပြားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ နူးညံ့သိပ်သည်းလှသော သဲများကို သူ၏ပုံးငယ်လေးထဲသို့ ခပ်ထည့်နေခဲ့သည်။ ထိုပုံးငယ်လေးထဲတွင် ဖြူဖွေးသော သဲနုလေးများ တစ်ဝက်ခန့် ပြည့်နေပြီဖြစ်သော်လည်း သူသည် လုံးဝငြီးငွေ့ခြင်း မရှိဘဲ ထပ်ကာတလဲလဲ ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။

ဝမ်ယွီထုံမှာမူ တောက်ပသော အဝါရောင် ဘီကီနီနှင့် နေကာမျက်မှန်တို့ကို ဝတ်ဆင်ထားကာ သဲသောင်ပြင် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှဲလျက် နေပူဆာလှုံနေခဲ့သည်။

သူမသည် သူမ၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသား၏ ခြေထောက်ပေါ်သို့ အသာအယာ နင်းလိုက်ကာ ပျင်းရိစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အုန်းနို့နဲ့ ရေခဲမုန့် လိုချင်တယ်၊ ချောကလက်နဲ့ ပဲစိမ်း အရသာတွေ။"

ကျိုးကျီယွဲ့သည် သူ၏ သဲသောင်ပြင် ကုလားထိုင်မှ ထရပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ကိုယ် သွားယူပေးမယ်။"

ဝမ်ယွီထုံက ထိုအမျိုးသားဆီသို့ လေထဲမှတစ်ဆင့် အနမ်းတစ်ခု ပေးပို့လိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပါ ယောက်ျားရယ်၊ ရှင်က အရမ်း သဘောကောင်းတာပဲ။"

ကျိုးကျီယွဲ့က သူမ၏ အဝတ်အစားများကို အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှမပြောဘဲ အုန်းသီးနှင့် ရေခဲမုန့်များကို ဝယ်ရန် ရိုးရိုးသားသားပင် ထွက်သွားခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသား၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဝေးကွာသွားခဲ့သည်။ ဝမ်ယွီထုံသည် သူမ၏ နေကာမျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး ကျိုးကျီယွဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကို ခေတ္တမျှ တိတ်တဆိတ် ငေးမောနေခဲ့သည်။ သူသည် ရေကူးဘောင်းဘီ အတိုတစ်ထည်တည်းသာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး နွေလယ်ခေါင်၏ နေရောင်ခြည်မှာ သူ၏ ထင်ရှားပြတ်သားသော ခန္ဓာကိုယ် ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ပေါ်သို့ ဖြာကျနေသဖြင့် အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေပုံရသည်။

ဝမ်ယွီထုံသည် လျှာလေး တစ်ချက်သပ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ အကြည့်ကို ကလေးဆီသို့ လွှဲလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်သူငယ်အိမ်မှာ ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားခဲ့ရသည်။

"ကျိုး.. ရှောင်.. ယွီ သားက ဘယ်လိုလုပ် သဲတွေကို စားနေရတာလဲ။"

ဝမ်ယွီထုံသည် သဲသောင်ပြင်ရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ကျိုးရှောင်ယွီဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

ထိုကလေးလေးမှာ ခုနကတင် သဲတစ်ဆုပ်ကို ခပ်ယူပြီး ဝါးစားရန် သူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ခြင်းဖြစ်ရာ ယခုအခါတွင်မူ သူ၏လက်များ၊ ပါးစပ်နှင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံးမှာ သဲနုလေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

သူသည် ထိုသဲများ၏ အရသာကို ခံစားနေသည့်အလား ပါးစပ်ထဲတွင် ဝါးနေပြီး အလွန် အာရုံစိုက်နေသော အမူအရာ ရှိနေခဲ့သည်။

သူသည် ဝမ်ယွီထုံ လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းလေးခါယမ်းကာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး ယနေ့မှ စတင်သင်ယူထားသော စကားလုံးအသစ်လေးကို ပြောလိုက်သည်။ "သဲ၊ သဲ..."

ဝမ်ယွီထုံ - "..."

ဝမ်ယွီထုံသည် ခေါင်းခါယမ်းကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ရေစို တစ်ရှူးတစ်ခုဖြင့် သူ၏ပါးစပ်ထဲမှ သဲများကို ထုတ်ယူပေးလိုက်သည်။ "ရှောင်ယွီလေး၊ ဒါတွေကို စားလို့မရဘူးလေ ဟုတ်ပြီလား။ သဲက ဆော့ဖို့အတွက်ပဲ၊ စားဖို့ မဟုတ်ဘူး။"

ကျိုးရှောင်ယွီသည်လည်း ထိုအချိန်တွင် သဲများမှာ အရသာမရှိကြောင်း ခံစားမိသွားသဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ပါးစပ်ထဲမှ သဲများကို အကုန်ထွေးထုတ်လိုက်တော့သည်။

ဝမ်ယွီထုံသည် သူ၏ပါးစပ်ကို ရေသန့်ဖြင့် ဆေးကြောပေးကာ သူ၏မျက်နှာလေးကို သန့်ရှင်းအောင် သုတ်ပေးပြီး နေလောင်ကာခရင်မ်များကို ထူထူလေး လိမ်းပေးလိုက်သည်။

ကျိုးရှောင်ယွီသည် နေ့စဉ် အပြင်မထွက်မီ နေလောင်ကာခရင်မ်ဟု ခေါ်သော ဤအရာကို လိမ်းရခြင်းအား အသားကျနေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် သူ့အမေ လွယ်ကူစွာ လိမ်းပေးနိုင်ရန် သူ၏ ပန်းနုရောင်သန်းနေသော ဖြူဖွေးသည့် မျက်နှာလေးကို မော့ပေးခဲ့သည်။

နေလောင်ကာခရင်မ် လိမ်းပြီးနောက်တွင်မူ ဝမ်ယွီထုံသည် ကျိုးရှောင်ယွီနှင့်အတူ သဲဆော့ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူမ နိုင်ငံခြား ကျွန်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာရခြင်းမှာ ဆန်းသစ်သော်လည်း ကျိုးရှောင်ယွီတွင် ဤနေရာ၌ သူငယ်ချင်းမရှိသလို သဲသောင်ပြင်တွင်လည်း လုပ်စရာသိပ်မရှိသဖြင့် ကျိုးရှောင်ယွီလေးမှာ အထီးကျန်နေလိမ့်မည်ဟု တွေးမိခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ကျိုးရှောင်ယွီမှာ အလွန်ပင် တွန့်တိုလှသဖြင့် ဝမ်ယွီထုံကို သူ၏ပစ္စည်းများအား ထိတွေ့ခွင့်ပင် မပေးခဲ့ပေ။

သူသည် သူ၏ပုံးနှင့် ဂေါ်ပြားလေးကို ရင်ဘတ်တွင် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏မိခင်ကို သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ခဲ့သည်။ "ဟင့်အင်း။"

ဝမ်ယွီထုံသည် အံ့သြသွားသဖြင့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သူ၏ပါးကို ဆိတ်ဆွဲလိုက်သည်။ "သားက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကပ်စေးနှဲနေရတာလဲ။"

ကျိုးရှောင်ယွီ နှုတ်ခမ်းစူပြီး ခေါင်းခါပြသည်။ "ဟင့်အင်း။"

ယခုအခါ သူ အကျွမ်းကျင်ဆုံး သိထားသော စကားလုံးမှာ "ဟင့်အင်း" ဖြစ်သည်။

စနစ် - "ဒါက ပုံမှန်ပါပဲ။ အခုအချိန်ကစပြီး အထူးသဖြင့် အသက်နှစ်နှစ်ဝန်းကျင်မှာ ကလေးငယ်တွေက ငြင်းဆန်တတ်ကြပါတယ်။ ဒါက တကယ်တော့ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ် ကြီးထွားလာတာကို ထင်ဟပ်စေတာ ဖြစ်ပါတယ်။"

ဝမ်ယွီထုံသည် ကပ်စေးနှဲနေသော ကျိုးရှောင်ယွီကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး သူမဘာသာ ရဲတိုက်တစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုက်သည်။

သူမသည် လက်များဖြင့် သဲများကို စုပုံလိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် သဲပုံငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ကျိုးရှောင်ယွီသည် သူ့အမေကို သူ၏သဲများအား ပေးမဆော့သော်လည်း သူ့အမေ၏ သဲပုံကိုမူ ဆော့ချင်နေခဲ့သည်။

ထိုကလေးလေးသည် မောက်မာဝင့်ကြွားစွာ လျှောက်လာပြီး ဝမ်ယွီထုံ၏ သဲပုံလေးကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ထိတွေ့လိုက်သည်။

ဝမ်ယွီထုံသည် သူ့ကို တမင်သက်သက် စနောက်လိုက်ပြီး သူမ၏အရာကို ပေးမထိခဲ့ပေ။ "သားက မေမေ့ဟာကို ထိခွင့်မရှိဘူး။ ဒါက မေမေ့ရဲ့ ရဲတိုက်လေ၊ သားဟာ မဟုတ်ဘူး။"

သေချာပေါက်ပင် ကျိုးရှောင်ယွီ၏ ပါးလေးများမှာ ချက်ချင်း ဖောင်းတက်လာခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ အသားပြည့်နေသော လက်ငယ်နှစ်ဖက်ကို အသုံးပြုကာ ဝမ်ယွီထုံ၏ သဲပုံလေးကို အတင်းအဓမ္မ ဖျက်ဆီးပြီး တွန်းလှဲပစ်လိုက်ရာ ကြည့်ရသည်မှာ ဗိုလ်ကျစိုးမိုးပြီး ပုန်ကန်လိုသော ပုံစံပေါက်နေခဲ့သည်။

ဟွန့်။ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင်မူ ဤသဲသောင်ပြင်နှင့် ပင်လယ်ပြင်ကြီးမှာ သူပိုင်သောအရာများ ဖြစ်ကြသည်။ သူသည် အခြားသူများ၏ သဲများကို လုယူနိုင်သော်လည်း အခြားသူများမှာမူ သူ၏သဲများကို မလုယူနိုင်ပေ။

ဝမ်ယွီထုံမှာ အလွန်ပင် စိတ်တိုသွားရပြီး ရယ်ပင်ရယ်ချင်မိတော့သည်။ သူမက ကျိုးရှောင်ယွီကို ဆူပူဆုံးမရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကျိုးကျီယွဲ့သည် အုန်းသီးတစ်လုံးနှင့် ရေခဲမုန့်နှစ်ခွက်ကို ယူကာ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီး စားပွဲလေးပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ "လာစားလိုက်ဦး။ ကိုယ် ရှောင်ယွီနဲ့ ဆော့ပေးလိုက်မယ်။"

ဝမ်ယွီထုံ၏ လက်ချောင်းများနှင့် ခန္ဓာကိုယ်တွင် သဲနုလေးများ ပေကျံနေခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုအမျိုးသားကို တမင်တကာ ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး သဲများကို သူ၏ရင်ဘတ်နှင့် ပါးပြင်ပေါ်သို့ ပွတ်သပ်လိုက်ကာ ချွဲနွဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ကျွန်မကို ခွံ့ကျွေးစေချင်တယ်။"

ကျိုးကျီယွဲ့သည် သူမ၏ ဆိုးနွဲ့မှုများကို ခွင့်ပြုထားပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး တစ်ခု ရှိနေကာ မျက်ဝန်းများမှာလည်း တုန်နေအောင် ချစ်သော ပုံရိပ်များ ပေါ်နေခဲ့သည်။ "ဂျီမကျနဲ့တော့၊ မြန်မြန်သွားစားလိုက်ဦး။"