အခန်း (၈၃)

အမျိုးသားဇာတ်လိုက်၏ သူကြွယ်မေမေလေး

အပိုင်း ၈၃

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ခေတ္တမျှ စနောက်ဆော့ကစားနေကြပြီး ကျိုးကျီယွဲ့သည် သူ၏ရင်ဘတ်တွင် မွှေးပျံ့သော ရနံ့ရှိသည့် ဖြူဖွေးပြီး နူးညံ့သောအရာတစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် ခံစားမိလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏မျက်ဝန်းများကို နှိမ့်ချလိုက်ရာ အကြည့်များမှာ ရုတ်တရက် မှေးမှိန်သွားခဲ့ရသည်။

သူသည် ထိုအမျိုးသမီး၏ ခါးကို ဆိတ်ဆွဲလိုက်ပြီး သူမ၏ နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်းများကို အသာအယာ နမ်းရှိုက်ကာ အံကြိတ်လျက် ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။ "ဆိုးမနေနဲ့တော့နော်။"

ဝမ်ယွီထုံသည် ဤကျွန်းနိုင်ငံလေးမှာ အလွန်ပင် ပွင့်လင်းသော်လည်း လူအများရှေ့တွင် ဤကဲ့သို့ ချွဲနွဲ့ဆိုးနေခြင်းမှာ အလွန်မကောင်းသော သက်ရောက်မှု ရှိနိုင်ကြောင်း နောက်မှ သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ရှက်သွေးဖြာကာ နီမြန်းသွားခဲ့ပြီး ကျိုးကျီယွဲ့ကို ချက်ချင်းပင် လွှတ်ပေးလိုက်ကာ ချိုမြိန်သော အုန်းသီးနှင့် ရေခဲမုန့်များကို မြည်းစမ်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

သူတို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါတွင်မူ နှစ်ဦးစလုံးမှာ မှင်သက်သွားကြရသည်။

ကျိုးရှောင်ယွီလေးသည် အုန်းသီးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားပြီး သူ၏ ပါးစပ်လေးဖြင့် ပိုက်မှတစ်ဆင့် ပျော်ရွှင်စွာ သောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် သူ၏ ကြီးမားပြီး တောက်ပသော မျက်ဝန်းများကို သူ၏မိဘများဆီသို့ ပုတ်ခတ်ပြနေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ ပြဇာတ်တစ်ခုကို အေးအေးလူလူ ထိုင်ကြည့်နေသည့်အလားပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"နမ်းနမ်း၊ နမ်းနမ်း..."

ကျိုးရှောင်ယွီက နှုတ်ခမ်းလေးစူပြကာ မေမေနှင့် ဖေဖေတို့ကို နမ်းပြရန် အမူအရာ ပြုလုပ်ပြခဲ့သည်။

ဝမ်ယွီထုံမှာ အလွန်ပင် စိတ်တိုသွားပြီး ကျိုးကျီယွဲ့၏ လက်မောင်းကို လိမ်ဆွဲလိုက်သည်။ "ဒါတွေ အားလုံးက ရှင့်အပြစ်ပဲ။ ရှောင်ယွီလေး ရှေ့မှာ အဲဒီလိုတွေ နောက်မလုပ်နဲ့တော့။ ဒါက မကောင်းတဲ့ နမူနာတစ်ခုဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"

ကျိုးကျီယွဲ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်သောအရိပ်အယောင်လေးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူသည် ကျိုးရှောင်ယွီမှာ သဲဆော့နေပြီး သူ့ကို မြင်နိုင်မည် မဟုတ်ဟုသာ ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတို့ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး ပိုနီးကပ်စွာနေလိုပါက ကလေးများကို သေချာပေါက် ရှောင်ရှားရမည့်ပုံရသည်။

ဝမ်ယွီထုံသည် သဲသောင်ပြင် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပြန်လည်လှဲလျောင်းကာ နေပူဆာလှုံရင်း ရေခဲမုန့်စားနေခဲ့သည်။

ကျိုးကျီယွဲ့သည် ကျိုးရှောင်ယွီကို သဲဆော့ရန် ခေတ္တခေါ်သွားပြီးနောက် ပင်လယ်ရေပြင်ထဲသို့ ခြေချရန် ခေါ်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ကလေးကို သဲသောင်ပြင်သို့ ပွေ့ချီသွားခဲ့ပြီး ကျိုးရှောင်ယွီ၏ ဂျိုင်းနှစ်ဖက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ့ကို ပင်လယ်ရေပြင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

ကျိုးရှောင်ယွီ၏ အသားပြည့်ပြည့် ခြေဖဝါးငယ်လေးများမှာ ရေကို နင်းနေခဲ့သည်။ လှိုင်းလုံးများ ရောက်ရှိလာသောအခါတွင်မူ သူသည် သူ၏ သန်မာလှသော ခြေထောက်လေးများဖြင့် ရေကို အပေါ်အောက် ကန်ကျောက်လိုက်ရာ ပင်လယ်ရေများမှာ လှိုင်းများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေခဲ့သည်။

ထိုကလေးမှာ တခစ်ခစ်နှင့် ရယ်မောနေပြီး သူ၏ ခြေထောက်များကို အလျင်အမြန် နင်းချလိုက်ရာ သူ၏ ရေကူးဝတ်စုံ အနောက်ဘက်ရှိ ကောင်းကင်တမန် အတောင်ပံငယ်လေးမှာ ယိမ်းနွဲ့နေခဲ့သည်။

ကျိုးကျီယွဲ့သည် သူ၏နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်လိုက်မိသည်။ "သွားကြစို့၊ ကိုယ် သားကို ရေကူးသင်ပေးမယ်။"

ကျိုးကျီယွဲ့သည် ဘဲဝါလေးပုံစံ ရေကူးဖော့ကွင်းတစ်ခုကို ယူလိုက်ပြီး ကျိုးရှောင်ယွီ၏ ရင်ဘတ်တွင် စွပ်ပေးခဲ့ကာ ရေတိမ်သော နေရာ၌ ရေကူးရန် ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ကျိုးရှောင်ယွီသည် ရေပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်နေပြီး လှိုင်းလုံးများနှင့်အတူ အပေါ်အောက် ယိမ်းထိုးနေခဲ့သည်။ သူသည် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံ ပေါက်နေခဲ့သည်။

ကျိုးကျီယွဲ့သည် သူ၏ ရေကူးကွင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သားဘာသာ ရေထဲမှာ ဆော့လို့ရတယ်နော်၊ မကြောက်နဲ့။"

ကျိုးရှောင်ယွီသည် စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် သူမ၏ လက်လေးကို ဆန့်ထုတ်ကာ ရေကို ပုတ်ခတ်လိုက်ရာ သူမ၏ ပန်းနုရောင်သန်းနေသော ဖြူဖွေးသည့် မျက်နှာလေးပေါ်သို့ ရေများ စင်သွားခဲ့သည်။ ရေစက်ကလေးများမှာ သူမ၏ မျက်တောင်များတွင် တွယ်ကပ်နေပြီး မျက်နှာလေးပေါ်မှတစ်ဆင့် စီးကျသွားခဲ့သည်။

ကျိုးရှောင်ယွီသည် သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ ရေများကို လက်လေးများဖြင့် သုတ်လိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဖေဖေ..."

"ပင်လယ်ပြင်ကြီး" ကျိုးကျီယွဲ့သည် သူ သင်ယူထားသော ဝေါဟာရအသစ်ကို ပြန်လည်သုံးသပ်ရန် အခွင့်အရေးကို ယူလိုက်သည်။ "ဒါက ပင်လယ်ပြင်ကြီးလေ။"

ကျိုးရှောင်ယွီသည် စကားလုံးများကို ကလေးသံလေးဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ အသံထွက်ဆိုခဲ့သည်။ "ပင်လယ်၊ ပင်လယ်။"

"သိပ်တော်တာပဲ" ကျိုးကျီယွဲ့သည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ၏ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

ကျိုးရှောင်ယွီသည် သူ၏ဖခင်ထံမှ ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံရပြီးနောက် အလွန်ပင် စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။ သူသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး သရုပ်ဆောင်ပြချင်နေခဲ့သည်။ သူသည် "ဟိုင် ဟိုင်" ဟု ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ငယ်လေးများဖြင့် ရေကို ပုတ်ခတ်လိုက်လေသည်။

“ဖျန်း။”

သူသည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပုတ်ခတ်လိုက်သဖြင့် လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုမှာ သူ၏မျက်နှာပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် စင်သွားခဲ့သည်။

ကျိုးရှောင်ယွီသည် ရုတ်တရက် ပင်လယ်ရေတစ်ငုံစာကို သောက်မိကာ ရေမွန်းသွားခဲ့ရသည်။

သူသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်လိုက်ပြီး ငိုယိုတော့သည်။

နှာခေါင်းလေးက နာသွားပြီ။ ပင်လယ်ရေက အရမ်းငန်ပြီး အရသာ တော်တော်ဆိုးတာပဲ။

ကျိုးကျီယွဲ့သည် ကလေးကို ချက်ချင်း ပွေ့ချီလိုက်သည်။ ကျိုးရှောင်ယွီ၏ မျက်လုံးများနှင့် နှာခေါင်းလေးမှာ နီမြန်းနေပြီး ငိုယိုနေစဉ်အတွင်း သူ၏နှာခေါင်းကို လက်လေးများဖြင့် ဆက်တိုက် ပွတ်တိုက်နေခဲ့သည်။

"မငိုနဲ့တော့နော်" ကျိုးကျီယွဲ့သည် သူ့ကို မည်သို့ချော့ရမှန်း မသိသဖြင့် ဘာမှမတတ်နိုင်သလို ခံစားနေရသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ကျိုးရှောင်ယွီမှာ ခေတ္တမျှ ငိုယိုပြီးနောက် သက်သာသွားခဲ့ပြီး သူ၏ဖခင်နှင့်အတူ ရေထဲတွင် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ဆက်ဆော့ကစားနေခဲ့သည်။

ကျိုးကျီယွဲ့က သူ ထိုကိစ္စကို မေ့သွားပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ကျိုးရှောင်ယွီသည် ဝမ်ယွီထုံဆီသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ပထမဆုံးလုပ်သောအရာမှာ သူ့အမေကို တိုင်တန်းခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူသည် သူ၏နှာခေါင်းကို ညွှန်ပြလိုက်ပြီး မျက်လုံးကြီးများထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလျက် ပြောလိုက်သည်။ "နာတယ်၊ နာတယ်..."

ကျိုးကျီယွဲ့ - “…”

ဝမ်ယွီထုံသည် ကလေးကို ချက်ချင်းပွေ့ချီကာ ချော့မြှူလိုက်ပြီး ကျိုးကျီယွဲ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင်က ရေမွန်းအောင် ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ။ ဒါက ရေတိမ်တဲ့ နေရာ မဟုတ်ဘူးလား။"

"မတော်တဆ ဖြစ်သွားတာပါ။"

ဝမ်ယွီထုံသည် ကျိုးရှောင်ယွီကို နမ်းရှိုက်ပွေ့ဖက်ပြီး သူမ၏ရင်ခွင်ထဲ၌ အမြင့်သို့ မြှောက်ချီထားခဲ့သည်။ သူမ အလွန် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည်။ "ကလေးတစ်ယောက်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်တဲ့အခါ ဘယ်တော့မှ ပေါ့ဆလို့ မရဘူးလေ။"

"အင်း... ကိုယ် သိပါတယ်။"

ကျိုးကျီယွဲ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ကျိုးရှောင်ယွီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူသည် သူ့အမေ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော ပုံစံပေါက်နေပြီး ခုနကတင် ဆိုးနွဲ့နေသော ကောင်လေးနှင့် လုံးဝကို ကွဲပြားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ညနေပိုင်းတွင် ညစာစားပြီးနောက် လူကြီးနှစ်ဦးနှင့် ကလေးတစ်ဦးတို့မှာ အပန်းဖြေ ဟိုတယ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ပင်လယ်ပြင်အနီးရှိ သီးသန့် အိမ်ငယ်လေးတွင် မိဘနှင့်ကလေး အတူနေထိုင်နိုင်သော အခန်း၊ ကြီးမားသော အိပ်ခန်းမကြီးနှင့် ကလေးစောင့်ကြည့်ကိရိယာ တပ်ဆင်ထားသော သီးခြား ကလေးအခန်းတို့ ပါဝင်သည်။

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ အလုပ်များကို ခွဲဝေကာ အလွန်ပင် ထိရောက်စွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ကျိုးကျီယွဲ့သည် ကျိုးရှောင်ယွီကို ရေချိုးပေးပြီး ဝမ်ယွီထုံက သူ၏ဆံပင်များကို သုတ်ပေးကာ အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကျိုးကျီယွဲ့က သူ့ကို အိပ်ပျော်စေရန် ပုံပြင်ဖတ်ပြနေစဉ်တွင်မူ ဝမ်ယွီထုံက တိုလီမိုလီပစ္စည်းများကို ရှင်းလင်းကာ ကျိုးရှောင်ယွီ၏ ပေကျံနေသော အဝတ်အစားများကို လျှော်ရန် ယူသွားခဲ့သည်။

ကိုးနာရီခွဲ မတိုင်မီမှာပင် ထိုကလေးလေးမှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနေသဖြင့် အိပ်ပျော်သွားခဲ့တော့သည်။

ကျိုးကျီယွဲ့သည် ကလေးအခန်းရှိ မီးကို ပိတ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

သူသည် အိပ်ခန်းမကြီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ ထိုနေရာတွင် မီးရောင်များမှာ မှိန်ဖျော့နေပြီး လတ်ဆတ်ဆန်းသစ်ကာ ပြင်းရှသော လိမ္မော်ရနံ့တစ်ခု ပျံ့လွင့်နေခဲ့သည်။

ကျိုးကျီယွဲ့သည် သူ၏နှုတ်ခမ်းကို ကွေးညွှတ်လိုက်ပြီး အတွင်းသို့ ဆက်လျှောက်လှမ်းသွားစဉ်မှာပင် သူ၏ အသက်ရှူသံမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။

ဝမ်ယွီထုံသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ခြေထောက်များကို ချိတ်လျက် ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ အသားအရေမှာ နို့ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးပြီး ကြည်လင်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်မောင်းများမှာ ကြာရိုးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ခြေတံများမှာလည်း သွယ်လျရှည်လျားလှသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဆွဲဆောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း ပြည့်ဖြိုးကာ နူးညံ့နေခဲ့သည်။

ကျိုးကျီယွဲ့၏ နက်ရှိုင်းသော အကြည့်များမှာ သူမအပေါ်တွင်သာ ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။

ဖြူဖွေးသော ဇာများ၊ နူးညံ့သော ဖဲပြားလေးများ၊ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ကြည်လင်နေသော ဇာထည်များ၊ အသာအယာ ဆွဲလိုက်ရုံနှင့် ပြတ်တောက်သွားနိုင်သော ကြိုးမျှင်လေးများ၊ ဖြူဖွေးသော ပိုးခြေအိတ်ရှည်များ…

"ဒီကို လာခဲ့။"

ဝမ်ယွီထုံသည် ကျိုးကျီယွဲ့ကို စနောက်သည့်အနေဖြင့် မျက်စိတစ်ချက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသားသည် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး သူမကို သူ၏ ပေါင်ပေါ်သို့ မတင်လိုက်သည်။

သူ၏ အရိုးထင်ရှားသော လက်ချောင်းများမှာ သူမ၏ နူးညံ့သော ပါးပြင်များမှတစ်ဆင့် အောက်ဘက်သို့ အသာအယာ ပွတ်သပ်သွားရာ ထိတွေ့မိသမျှ နေရာတိုင်းတွင် ကြက်သီးများ ထသွားစေခဲ့သည်။ ကျိုးကျီယွဲ့၏ အသံမှာ အက်ရှနေခဲ့သည်။ "ဘာလို့ ကိုယ့်ကို ဆုလာပေးနေတာလဲ။"

ဝမ်ယွီထုံသည် သူမ၏ ရှက်ရွံ့မှုများကို ဖိနှိပ်ထားပြီး သူ၏ပါးပြင်ကို အားရပါးရ နမ်းလိုက်သည်။

"ရှင်က ဒီတလော တော်တော့်ကို တော်နေလို့လေ။"

"ဟုတ်လို့လား။"

ကျိုးကျီယွဲ့သည် သူ၏မျက်နှာကို သူမ၏ လည်ပင်းကြားထဲသို့ နစ်မြုပ်စေလိုက်ပြီး အသာအယာ ကိုက်လိုက်သည်။

ဝမ်ယွီထုံသည် သူ၏ဆံပင်များကို ဆွဲလိုက်ပြီး အသက်ကို အနည်းငယ် ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ "ဟုတ်တာပေါ့" ကျိုးကျီယွဲ့သည် မကြာသေးခင်က ကဏ္ဍအားလုံးတွင် တိုးတက်မှုများ ရှိလာခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် ကလေးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်နိုင်သည့် စွမ်းရည်တွင် ဖြစ်သည်။

ကျိုးကျီယွဲ့ တိုးညင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ကိုယ် ဆက်ပြီး ကြိုးစားရမှာပေါ့၊ နေ့တိုင်း တိုးတက်နေအောင် လုပ်ပြီး နေ့တိုင်း ဆုတွေ ယူရမယ်။"

သူသည် သူမကို နမ်းရှိုက်ရင်း ကုတင်ပေါ်သို့ ဖိချလိုက်ရာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ပူလောင်လာခဲ့သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းနှင့် သွားများမှာ ရစ်ဝဲနေပြီး ညင်သာစွာ လျှာဖြင့်သပ်ကာ ကိုက်နေခဲ့သည်၊ အနမ်းမှာ ပိုပြင်းပြလာခဲ့ပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံမှာလည်း ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းရမည့် အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါတွင်မူ ဝမ်ယွီထုံသည် သူမ၏ ခေါင်းကို လွှဲလိုက်ပြီး သူ့ကို ပေးမနမ်းတော့ပေ။

ကျိုးကျီယွဲ့၏ မျက်ဝန်းများမှာ နီမြန်းတောက်ပနေပြီဖြစ်ပြီး အက်ရှသောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သူတို့နှစ်ဦးမှာ နေရာချင်း လဲလှယ်သွားခဲ့ကြပြီး ဝမ်ယွီထုံသည် တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ ထိုင်လိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသားကို သူမ၏အောက်တွင် ဖိထားလိုက်တော့သည်။

ကျိုးကျီယွဲ့ အနည်းငယ် မှင်သက်သွားခဲ့ရသည်။

သူမသည် သူ၏အင်္ကျီကော်လာကို လက်နှစ်ဖက်လုံးနဲ့ ဆွဲဆုပ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို မဲ့ကာ ယုတ်မာသလို ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ၏ စိုလက်တောက်ပနေသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ လည်လွန်းလှသော မြေခွေးမလေးတစ်ကောင်လို ဉာဏ်များလှသည်။

"ဒီညတော့ ကျွန်မ အပေါ်ကနေ နေမှာနော်။"

နောက်တစ်နေ့တွင် တောက်ပလှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းလေးသည် လိုက်ကာစများ၏ ကြားမှတစ်ဆင့် တိုးဝင်လာခဲ့ပြီး ဝမ်ယွီထုံ၏ လှုပ်ခတ်နေသော မျက်တောင်များပေါ်သို့ ဖြာကျနေခဲ့သည်။

သူမသည် မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ကာ နိုးလာခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ တစ်စစီ ကြေမွသွားသည့်အလား ခံစားနေရပြီး ခါးနှင့် ခြေထောက်များမှာလည်း နာကျင်ကိုက်ခဲနေခဲ့သည်။

မနေ့ညက ပုံရိပ်များမှာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြန်ပေါ်လာခဲ့သဖြင့် သူမသည် ဘေးနားရှိ လွတ်နေသော ခေါင်းအုံးကို ဒေါသတကြီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်မိသည်။

ဤအမျိုးသားမှာ ယခုအခါတွင် ဤမျှအထိ ဆိုးသွမ်းလာလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

သူသည် သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်လေးများကို တမင်သက်သက် စုပ်ယူခဲ့ပြီးနောက် အခြားသော နေရာများကိုလည်း ထပ်မံပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သူမမှာ ဆက်၍ မထိန်းထားနိုင်တော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင်မူ ပြောင်းပြန်လှန်ခံလိုက်ရပြီး အနိုင်ကျင့်ခံလိုက်ရကာ လုံးဝကို ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရသည်။

ဝမ်ယွီထုံမှာ အလွန် စိတ်ဓာတ်ကျသွားခဲ့ရသည်။

နောက်တစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမသည် သေချာပေါက် အသာစီးပြန်ယူပြီး အလုံးစုံ ဦးဆောင်နိုင်သူ ဖြစ်အောင် လုပ်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

ဝမ်ယွီထုံသည် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ လိုက်ကာများကို ဘေးသို့ ဆွဲဖွင့်လိုက်ရာ အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ပြင်ကြီး ပေါ်လာခဲ့သည်။ နေမင်းသည် ရေပြင်ပေါ်သို့ တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများကို ဖြာကျစေပြီး ပင်လယ်ရေပြင်မှာလည်း နေရောင်ခြည်၏ ပွေ့ဖက်မှုကို ခံယူနေရသည့်အလား စည်းချက်တစ်ခုနှင့်အတူ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူမသည် ရေမိုးချိုး သန့်စင်ပြီးနောက် ထောပတ်သီးစိမ်းရောင် လည်တိုင်ချိတ် ဂါဝန်လေးတစ်ထည်ကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ကာ အိမ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုအခါ ကျိုးကျီယွဲ့က ကျိုးရှောင်ယွီကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရေကူးကန်လေးထဲတွင် ဆော့ကစားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကလေးငယ်လေးမှာ အပြာရင့်ရောင် ငါးမန်းပုံစံ ရေကူးဝတ်စုံ၊ ရေကူးမျက်မှန်နှင့် သူ၏ရင်ဘတ်တွင် ကြိုးကြာငှက်ပုံစံ ရေကူးကွင်းတစ်ခုကို စွပ်ထားခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ငယ်လေးများမှာ ရေကို ပုတ်ခတ်နေပြီး ခြေထောက်လေးများမှာလည်း ကန်ကျောက်လျက် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။ ကျိုးကျီယွဲ့က သူ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးနေခဲ့သည်။ နေရောင်အောက်တွင် ထိုအမျိုးသားမှာ နေကာမျက်မှန် တပ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ အသားအရေမှာ အနည်းငယ် ညိုမှောင်နေခဲ့သည်။

"မေမေ၊ မေမေ" ကျိုးရှောင်ယွီသည် သူ၏ လက်ငယ်လေးများကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြုံးပြလိုက်ရာ သူ၏ ဖြူဖွေးသော သွားလေးများ ပေါ်လာခဲ့သည်။ "မေမေ။"

ဝမ်ယွီထုံ၏ နှလုံးသားလေးမှာ အရည်ပျော်သွားခဲ့ရသည်။ သူမသည် ရေကူးကန်ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး ကလေးနှင့် စကားပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်ယွီ၊ မနေ့ညက ကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်ရဲ့လား။"

ယခုအခါ ဝမ်ယွီထုံသည် သူ့ကို "... ဟုတ်ပြီလား" ဆိုသော မေးခွန်းပုံစံမျိုးစသည့် ဝါကျအချို့ကို အထူးတလည် သင်ကြားပေးနေခဲ့သည်။ ကျိုးရှောင်ယွီမှာ နားလည်သည်ဖြစ်စေ၊ နားမလည်သည်ဖြစ်စေ သူသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ "ဟုတ်ကဲ့" ဟု ကျယ်လောင်စွာ အမြဲပြန်ဖြေတတ်သည်။

"ရှောင်ယွီလေးက တော်လိုက်တာ။ အခု နေ့လယ်ရောက်တော့မယ်ဆိုတော့ အမေတို့တွေ ဘူဖေး သွားစားကြမလား။ ရှောင်ယွီက ဘူဖေးစားရတာ ကြိုက်လား။"

"ကြိုက်လား မကြိုက်ဘူးလား" ဆိုသည်မှာလည်း ဝမ်ယွီထုံ သင်ကြားပေးထားသော ဝါကျပုံစံတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သေချာပေါက်ပင် နောက်တစ်စက္ကန့်၌ ထိုကလေးသည် "ဘူဖေး" ဆိုသည်မှာ ဘာမှန်းမသိသော်လည်း သူ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး အော်ပြောသည်။ "ဆန်ပြုတ်... ထမင်း။"

"ကဲ ရေပေါ်တက်လို့ရပြီ။ အခု စားဖို့သွားကြစို့။"

ကျိုးကျီယွဲ့ ပြုံးပြီး ပြောခဲ့သည်။ "ကောင်းပြီလေ။"

ဝမ်ယွီထုံ ကျိုးကျီယွဲ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ယခုအခါတွင် အလွန်ပင် မြင့်မြတ်ပြီး တည်ကြည်လေးနက်သော ပုံစံပေါက်နေကာ မနေ့ညက "သားရဲတိရစ္ဆာန်" နှင့် လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားနေခဲ့သည်။

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် မိသားစု သုံးဦးမှာ ဟိုတယ်၏ ဘူဖေးစားသောက်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ဤဟိုတယ်မှာ မိဘနှင့် ကလေး အဓိကဦးစားပေး ဆောင်ပုဒ်အပေါ် အာရုံစိုက်ထားခြင်းဖြစ်ရာ စားသောက်ဆိုင်ကိုပင် မာကာရွန်အရောင်လေးများဖြင့် အလွန်ချစ်စရာကောင်းသော ပုံစံမျိုး ပြင်ဆင်ထားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သက်ရှိထင်ရှားနှင့်တူသော တိရစ္ဆာန်ရုပ်ငယ်လေးများ အစီအရီ ရှိနေခဲ့သည်။

ကျိုးရှောင်ယွီသည် အပြာနှင့် အဖြူစင်း လက်တိုရှပ်အင်္ကျီ၊ နေကာမျက်မှန်လေးနှင့် ငါးမန်းပုံစံပါသော ဖိနပ်လေးတစ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားရာ သူ၏ ဖြူဖွေးပြီး လုံးဝန်းနေသော ခြေချောင်းလေး ဆယ်ချောင်းမှာ ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏ ဖိနပ်လေးများကို စီးနင်းကာ ပြေးလွှားနေပြီး တိရစ္ဆာန်ရုပ်လေးများ အစီအရီရှိရာဆီသို့ သွားရောက် ထိတွေ့ခဲ့သည်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် သူသည် ထိုတိရစ္ဆာန်များ၏ အမည်အားလုံးကို ခေါ်ဆိုနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုကလေးမှာ သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မျက်နှာလေးကို မော့ကာ လူများ အဝင်အထွက် များပြားနေသော စားသောက်ဆိုင်ကြီး၏ ရှေ့တွင် သရုပ်ဆောင်ပြလေတော့သည်။ "ယုန်လေး... ဝက်လေး... ကြောင်လေး..."

သူက "ယုန်" ဟု ပြောသောအခါ သူ၏ အသားပြည့်နေသော လက်ငယ်နှစ်ဖက်ကို သူ၏ခေါင်းပေါ်သို့ တင်ကာ ခုန်ပြပြီး "ဝက်" ဟု ပြောသောအခါတွင်မူ သူ၏လက်ငလေးများဖြင့် သူ၏နှာခေါင်းကို အပေါ်သို့ ပင့်တင်ပြခဲ့သည်။

.

နိုင်ငံခြားသား အများအပြားမှာ ဝင်ထွက်သွားလာရင်း ရပ်တန့်ကြည့်ရှုကြကာ လက်ခုပ်များ တီးပေးခဲ့ကြသည်။

ကျိုးရှောင်ယွီသည် သူ့တွင် ပရိသတ်များ ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ ကောက်ကွေးနေသော ဆံပင်လေးများမှာ ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် လှုပ်ခါသွားခဲ့သည်။

သူသည် ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သရုပ်ဆောင်ပြကာ စကားတွေ တတွတ်တွတ်ပြောရင်း သီချင်းဆို ကပြနေသော်လည်း သူ ဘာသီချင်းဆိုနေသည်ကိုမူ ခန့်မှန်းရန် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဝမ်ယွီထုံ၏ မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားခဲ့ပြီး သူမသည် တိတ်တဆိတ် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိသည်။ သူမသည် ကျိုးရှောင်ယွီ၏ သရုပ်ဆောင်လိုသော ဆန္ဒနှင့် သူ၏ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး စွမ်းရည်အဆင့်ကို တကယ်ပင် လျှော့တွက်မိခဲ့သည်။

"အင်း... ဒါဆို ကျွန်မ အရင်ဆုံး သွားယူထားလိုက်မယ်။ ရှင် ဒီမှာနေပြီး သူ့ကို ကြည့်ထားပေးဦး။"

ကျိုးကျီယွဲ့သည်လည်း အနည်းငယ် ရှက်နေဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ..."