အခန်း (၈၄)

အမျိုးသားဇာတ်လိုက်၏ သူကြွယ်မေမေလေး

အပိုင်း ၈၄

ဝမ်ယွီထုံသည် လင်ဗန်းကို ကိုင်ကာ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ ဤဘူဖေးစားသောက်ဆိုင်တွင် ကလေးများအတွက် သီးသန့် ဘူဖေးဧရိယာတစ်ခုလည်း ရှိနေပြီး ထိုနေရာ၌ ကလေးများ ကြိုက်နှစ်သက်သော အစားအစာ အမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ဝမ်ယွီထုံသည် ဘရာဇီးလ် စတိုင်လ် အကင်၊ ကညွတ်၊ ပန်းဂေါ်ဖီစိမ်း၊ ကင်ထားသော ဖရုံမျိုးနွယ်ဝင် အသီး၊ မိုဇာရယ်လာ ဒိန်ခဲနှင့် ကျိုးရှောင်ယွီလေးအတွက် ကင်ထားသော သိုးနံရိုးအချို့ကို ယူဆောင်ခဲ့သည်။

သူမက ထိုင်ခုံတစ်ခုကို ရှာတွေ့ပြီး ထိုင်လိုက်သောအခါတွင်မူ ကျိုးကျီယွဲ့သည်လည်း ကျိုးရှောင်ယွီလေးကို ခေါ်ကာ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ကျိုးရှောင်ယွီမှာ ခုနကတင် ပရိသတ်များ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိထားသဖြင့် သူ၏မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီမြန်းနေခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ပန်းကန်ထဲမှ အစားအစာများကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် အင်္ဂလိပ်လို ကြွားလုံးထုတ်လေတော့သည်။ "ဟာ၊ လောင်။"

ဝမ်ယွီထုံက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "တို့တွေရဲ့ ကလေးလေးက တကယ်ကို တော်တာပဲ။ ဒီကို ရောက်တာ ရက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတာ အင်္ဂလိပ်လို ပြောတတ်နေပြီ။"

ကျိုးရှောင်ယွီ ရှက်ပြုံးလေး ပြုံးလိုက်သည်။

ကျိုးကျီယွဲ့က သူ့ကို ထမင်းစားပွဲ ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ချပေးလိုက်သည်။

ထိုကလေးငယ်လေးသည် သူ၏ နေကာမျက်မှန်ကို ကိုယ်တိုင်ချွတ်လိုက်ပြီး ပိုးသတ်ထားသော သူ၏လက်များဖြင့် ကင်ထားသော သိုးနံရိုးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး တပြတ်ပြတ်နှင့် မြည်အောင် ဝါးစားတော့သည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် အရသာရှိလှပေသည်။

ကျိုးရှောင်ယွီသည် ဘူဖေးများကို အငမ်းမရ စားသုံးခဲ့ပြီး ဝမ်ယွီထုံနှင့် ကျိုးကျီယွဲ့တို့မှာ သူ၏ပန်းကန်ထဲသို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ထပ်ဖြည့်ပေးခဲ့ရသည်။ နာရီဝက်အတွင်းမှာပင် သူသည် ဝက်နံရိုးကြီး တစ်တုံး၊ သိုးသား၊ ကြက်သား၊ အမဲသား၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက် အနည်းငယ်နှင့် သစ်သီးမျိုးစုံတို့ကို အငမ်းမရ စားခဲ့သည်။

စားသောက်ရသည်မှာ ပျော်စရာကောင်းသော်လည်း ဘူဖေးစားသောက်ဆိုင်မှ ဟိုတယ်ခန်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက်တွင်မူ ထိုကလေးသည် ဆိုးရွားသော အရောင်နှင့် အနံ့အသက်များပါဝင်သည့် ဝမ်းများကို သွားတော့သည်။

၎င်းမှာ အရောင်အသွေး စုံလင်နေပြီး အစာမကြေသည့် လက္ခဏာ အကြွင်းအကျန်အချို့လည်း ပါဝင်နေခဲ့သည်။

ကျိုးကျီယွဲ့သည် သူ့ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်နေခဲ့ပြီး ဝမ်ယွီထုံမှာမူ သူမ၏နှာခေါင်းကို ပိတ်ကာ ဘေးမှ ရပ်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"ရှောင်ယွီလေး၊ သားက ဒိုင်ဗာ ဝတ်တာကို ဖြတ်ဖို့ စတင်ရမယ် ဟုတ်ပြီလား။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် မေမေ သားအတွက် ရေဆွဲအိမ်သာလေး တစ်ခု တပ်ပေးမယ်နော်။"

ကျိုးရှောင်ယွီသည် ဆေးကြောနေစဉ်အတွင်း သူ၏ တင်ပါးလေးကို လှုပ်ခါနေခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ဝမ်းများမှာ နံစော်နေသည်ဟု လုံးဝမခံစားရသည့်အပြင် သူကိုယ်တိုင်ပင် အလွန်တော်သည်ဟု ထင်မှတ်နေခဲ့သည်။

ဝမ်ယွီထုံမှာ ပျို့အန်ချင်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် သူချွတ်ထားသော အနှီးကို ပလတ်စတစ်အိတ်တစ်ခုထဲသို့ ထည့်ကာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချည်နှောင်လိုက်သည်။ သူမသည် အသက်အောင့်ထားကြသော ကျိုးကျီယွဲ့နှင့် ကျိုးရှောင်ယွီတို့ကိုသာ ထားရစ်ခဲ့ပြီး ခြေလှမ်း ခပ်သွက်သွက်ပင် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

ကျွန်းပေါ်တွင် ရှိနေသော ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာမူ အချိန်များမှာ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးနေခဲ့ပြီး နေ့ရက်များမှာလည်း အလွန်ပင် နှေးကွေးစွာ ကုန်လွန်နေခဲ့သည်။

နေ့ဘက်တွင်မူ မိသားစု သုံးဦးသည် အဓိကအားဖြင့် သဲသောင်ပြင်ပေါ်တွင် နေပူဆာလှုံရင်း အချိန်ကုန်လွန်စေခဲ့ကြသည်။

ကျိုးရှောင်ယွီလေးသည် သဲသောင်ပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် သဲဆော့နေခဲ့ပြီး ကျိုးကျီယွဲ့က သူ့အတွက် ကလေးသီးသန့် သဲသောင်ပြင် တဲလေးတစ်ခုကို ဆောက်လုပ်ပေးခဲ့သည်။

ကျိုးရှောင်ယွီသည် သူ့ကို အတူဆော့ပေးမည့်သူ မည်သူမျှ မလိုအပ်ပေ။ သူသည် သူဘာသာ ပျော်ရွှင်အောင် နေထိုင်တတ်ပြီး သူ၏ ဂေါ်ပြားငယ်လေးဖြင့် သဲများကို ခပ်ယူကာ ဖြူဖွေးသော သဲများပြည့်နေသည့် ပုံးကို တဲအတွင်းသို့ ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ထပ်ကာတလဲလဲ သွားလိုက်ပြန်လိုက် ပြုလုပ်နေပြီး လုံးဝကို ငြီးငွေ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် သဲများကို စုပုံကာ ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဌာန်များ ပြုလုပ်ပြီး သဲပုံငယ်လေးများ တည်ဆောက်တတ်ရန်ပင် သင်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

ကလေးများမှာ သဲသောင်ပြင်မှ တူးဖော်ရင်း စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ အရာများကို အမြဲပင် တွေ့ရှိတတ်ကြသည်။

ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကျိုးရှောင်ယွီသည် သဲများကို ထပ်မံခပ်နေစဉ်မှာပင် မလှမ်းမကမ်း၌ လှုပ်ရှားနေသော အရာငယ်လေးတစ်ခုကို ရုတ်တရက် တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

သူသည် သဲသောင်ပြင် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ဂိမ်းဆော့နေသော ဝမ်ယွီထုံနှင့် စာအုပ်ဖတ်နေသော ကျိုးကျီယွဲ့တို့ကို ချက်ချင်းပင် ပြေးဆွဲတော့သည်။ "မေမေ၊ ဖေဖေ။"

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ ကျိုးရှောင်ယွီ၏ ဆွဲခေါ်ရာသို့ ပါလာခဲ့ကြပြီး သူသည် ထိုလှုပ်ရှားနေသော အရာငယ်လေးကို သူ၏ လက်လေးဖြင့် ညွှန်ပြခဲ့သည်။

"ဝါး... ဒါက ဂဏန်းလေးပဲ။ တကယ်ကို ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ဂဏန်းလေးပါလား။"

ဝမ်ယွီထုံသည် အလွန်ပင် အံ့သြသွားခဲ့ပြီး ထိုဂဏန်းသေးသေးလေးများကို ကြည့်ရှုရန် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ အလွန်ပင် သေးငယ်သော်လည်း လုံးဝကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ ဗိုလ်ကျစိုးမိုးလိုသော ပုံစံရှိနေရာ ကျိုးရှောင်ယွီလေး၏ စရိုက်နှင့် အနည်းငယ် တူညီနေခဲ့သည်။

ကျိုးကျီယွဲ့သည် ကျိုးရှောင်ယွီ၏ ခေါင်းလေးကို ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။"ဒါက ဂဏန်းလေးလေ။"

ကျိုးရှောင်ယွီသည် ကလေးသံလေးဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်သည်။ "ဂဏန်း၊ ဂဏန်း..."

ကျိုးရှောင်ယွီသည် ထိုဂဏန်းကို မဖမ်းဝံ့ပေ။ သူနှင့် သူ၏မိဘများသည် ဘေးမှနေ၍သာ ကြည့်ရှုနေခဲ့ကြသည်။

ထိုဂဏန်းလေးမှာ ကျိုးရှောင်ယွီ၏ ရှေ့တွင် မောက်မာစွာ ပြုမူနေပြီး အလွန်မြန်မြန် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ ကျိုးရှောင်ယွီလေးသည် ထိုဂဏန်းလေး၏ အကိုက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ၏ ခြေထောက်ငယ်နှစ်ဖက်ကို လေထဲသို့ မြှောက်ကာ သူ့အမေ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နှင့် ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

ဝမ်ယွီထုံမှာ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ ဘာကိုမှ မကြောက်တတ်သော ကျိုးရှောင်ယွီသည် ဤဂဏန်းသေးသေးလေးကို ကြောက်ရွံ့လိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

သူမသည် ကျိုးရှောင်ယွီ၏ ခြေထောက်လေးများကို တမင်တကာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ထိုဂဏန်းနှင့် နီးကပ်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ အသားပြည့်နေသော ခြေထောက်လေးမှာ တုန်ရီသွားခဲ့ရသည်။ ကျိုးရှောင်ယွီမှာ စိတ်ဆိုးသွားခဲ့ပြီး သူ၏ ပန်းနုရောင် လက်သီးငယ်လေးကို ဝှေ့ယမ်းပြခဲ့သည်။ "ဟင့်အင်း၊ ဟင့်အင်း..."

ဝမ်ယွီထုံက ကျီစယ်သည့်သဘောဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ "သားလည်း ကြောက်တတ်တဲ့အရာ ရှိသားပဲ မဟုတ်လား။"

ကျိုးရှောင်ယွီသည် ညည်းတွားလိုက်ပြီး သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို သူ့အမေ၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် တင်လိုက်လေတော့သည်။

ဟွန်း။ ဤနည်းဖြင့်ဆိုပါက သူ့အမေသည် သူ့ကို ထပ်၍ အနိုင်မကျင့်နိုင်တော့သလို သူ၏ ခြေထောက်ငယ်လေးများကိုလည်း ဂဏန်းများထံ ကျွေး၍ မရတော့ပေ။

…

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် အပူချိန်မှာ အနေတော်ဖြစ်နေပြီး သာယာသော ပင်လယ်လေပြေလေးလည်း တိုက်ခတ်နေခဲ့သည်။

ကျိုးရှောင်ယွီသည် သဲသောင်ပြင်ပေါ်ရှိ တဲလေးထဲတွင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။

ထိုသဲသောင်ပြင် တဲလေးထဲတွင် ကုတင်အသေးလေး တစ်ခုပါဝင်ပြီး ဝမ်ယွီထုံက သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်သို့ စောင်ပါးလေးတစ်ခု ခြုံပေးထားခဲ့သည်။

တဲထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက်တွင်မူ ဝမ်ယွီထုံသည် ခေတ္တမျှ တရေးတမော အိပ်စက်ရန်အတွက် သူမ၏ သဲသောင်ပြင် ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် လှဲလျောင်းလိုက်သည်။

သူမသည် အားလပ်ရက်ခရီးစဉ်တွင်ပင် စာအုပ်ဆက်ဖတ်နေသော သူမဘေးရှိ အမျိုးသားကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးလေး ပေကလပ် လုပ်လိုက်သည်။

ဝမ်ယွီထုံသည် သူမ၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော ခြေထောက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကျိုးကျီယွဲ့၏ ခြေထောက်ပေါ်သို့ အသာအယာ နင်းလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံမှာ ချိုသာပြီး ပျင်းရိနေခဲ့သည်။ "ယောက်ျားရေ၊ ကျွန်မကို နေလောင်ကာခရင်မ် လိမ်းပေးဦး။"

ကျိုးကျီယွဲ့သည် သူ၏လက်ထဲမှ စာအုပ်ကို ချထားလိုက်ပြီး ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ နေလောင်ကာခရင်မ်ကို ထုတ်ယူကာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

"ကျွန်မကို လိမ်းပေးဖို့ ကူညီပေးပါဦး။"

ဝမ်ယွီထုံသည် အပန်းဖြေကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ဟိုဘက်လှည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ကျောပြင်ဖော် ဖြူဖွေးသော ရေကူးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်လှပသော ကျောပြင်လေးမှာ ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ မှောက်လျက် အနေအထားကြောင့် သူမ၏ သွယ်လျသောခါးနှင့် ပြည့်ဖြိုးသောတင်ပါး အချိုးအစားမှာ ပိုမို၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိနေခဲ့သည်။

"မြန်မြန်လုပ်နော်၊ မဟုတ်ရင် နေလောင်သွားလိမ့်မယ်" ဝမ်ယွီထုံက သူမ၏မျက်နှာအောက်တွင် လက်များကိုထားလျက် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"အင်း။"

ကျိုးကျီယွဲ့သည် သူမကို နေလောင်ကာခရင်မ် လိမ်းပေးခဲ့သည်။ ထိုခရင်မ်၏ အသွင်အပြင်မှာ ပျစ်နှစ်နေပြီး သူမ၏ ချောမွေ့နူးညံ့သော အသားအရေပေါ်တွင် ချောမွေ့စွာ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့သည်။ ခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှပေသည်။ ကျိုးကျီယွဲ့၏ မျက်ဝန်းများမှာ မှေးမှိန်သွားခဲ့ရသည်။

ကျောပြင်ပေါ်တွင် လိမ်းပြီးနောက်တွင်မူ ဝမ်ယွီထုံက သူမ၏ ခြေထောက်များနှင့် လက်များကိုပါ ဆက်လိမ်းပေးရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသား၏ ကြမ်းတမ်းသော လက်ဖဝါးမှာ အလွန်ပင် ထိန်းချုပ်ထားသည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရစ်ဝဲနေခဲ့ပြီး အကန့်အသတ်ကို မကျော်လွန်ဝံ့ခဲ့ပေ။

သူသည် နေကာမျက်မှန် တပ်ဆင်ထားသော်လည်း ဝမ်ယွီထုံသည် သူ၏ နားရွက်များ နီမြန်းလာခြင်း၊ ပါးပြင်များမှာ ပုံမှန်ထက် ပိုနီမြန်းနေခြင်းနှင့် နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ထားခြင်းတို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရရာ ကြည့်ရသည်မှာ သူ တစ်ခုခုကို အောင့်အည်းသည်းခံနေရသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူ့ကို အနိုင်ကျင့်လိုသော သူမ၏ ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်သွားသဖြင့် ဝမ်ယွီထုံသည် ပါးနပ်စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

သူမသည် သူမ၏ ခြေဖဝါးဖြင့် ထိုအမျိုးသား၏ လက်ပေါ်သို့ အသာအယာ နင်းလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ကျွန်မ တရေးလောက် အိပ်လိုက်ဦးမယ်။"

ထို့နောက်တွင်မူ သူမသည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ကြီးမားသော မဂ္ဂဇင်းတစ်ခုဖြင့် သူမ၏မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ကာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့တော့သည်။

ကျိုးကျီယွဲ့သည် သူ၏ သဲသောင်ပြင် ကုလားထိုင်သို့ ပြန်ရောက်ရှိလာခဲ့သော်လည်း နို့ကဲ့သို့ ချောမွေ့နူးညံ့သော ခံစားချက်မှာ သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ဆက်ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။ သူသည် စာအုပ်ကို ပြန်လည်ကိုင်ဆောင်လိုက်သော်လည်း စကားလုံးတစ်လုံးမှ ဖတ်မရတော့ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သက်တောင့်သက်သာမရှိသလို ခံစားနေရသည်။

သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ အပူမီးများမှာ တစ်နာရီကျော်ကြာ ဆက်တောက်လောင်နေခဲ့ပြီး ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

ကျိုးကျီယွဲ့သည် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသော ဝမ်ယွီထုံကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် မတတ်သာသော စိတ်တိုမှု အရိပ်အယောင်အချို့ ရှိနေခဲ့သည်။

ညနေပိုင်းသို့ ရောက်မှသာ ဝမ်ယွီထုံသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း နိုးလာခဲ့သည်။

သူမ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ကျိုးကျီယွဲ့၏ မျက်နှာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအမျိုးသားမှာ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေပုံရသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နက်မှောင်နေပြီး စကားတစ်လုံးမှ မပြောဘဲ သူ၏ခေါင်းကို နှိမ့်ချကာ သူမကို နမ်းရှိုက်တော့သည်။

သူသည် သူမ၏ နူးညံ့သော ချယ်ရီပန်းကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်ခဲ့လိုက်ပြီး အသာအယာ စုပ်ယူခဲ့သည်။ သူ၏ လျှာမှာ အေးမြသော ခံစားချက်နှင့်အတူ တိုးဝင်လာခဲ့သော်လည်း သူမ၏ အသက်ရှူသံမှာမူ ပူလောင်နေခဲ့သည်။

ဝမ်ယွီထုံမှာ သူ၏ အနမ်းကြောင့် မူးဝေသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ သွယ်လျဖြူစင်သော လက်ကောက်ဝတ်လေးမှာ သူ၏ လည်ပင်းတွင် တွယ်ကပ်နေခဲ့သည်။

သူသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် လွန်ကဲလာခဲ့ပြီး သူမ၏ ခါးကို ဆိတ်ဆွဲကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းနှင့် လျှာတို့ဖြင့် သူမကို အလိုရှိသလို အနိုင်ကျင့်လေတော့သည်။

.

ဝမ်ယွီထုံမှာ ငိုက်မျဉ်းနေဆဲဖြစ်သဖြင့် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့သည် လူသူဝေးသော နေရာ၌ ရှိနေသောကြောင့် မည်သူမျှ မြင်တွေ့မည် မဟုတ်ဟု တွေးနေမိသည်။ ထို့နောက် တဲထဲတွင် အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သော ကျိုးရှောင်ယွီကို သူမ သတိရလိုက်သဖြင့် သူသည်လည်း သေချာပေါက် မြင်တွေ့မည်မဟုတ်ဟု ယူဆလိုက်သည်။

နေမင်းမှာ အနောက်ဘက်သို့ ဝင်လုဆဲဖြစ်နေပြီး ပင်လယ်ပြင်ကြီးမှာလည်း လှပတောက်ပသော အရောင်အဝါများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ ရေပြင်ကို ခမ်းနားထည်ဝါသော ရွှေရောင်အဖြစ်သို့ အရောင်စွန်းစေခဲ့သည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ နီမြန်းကာ ဖောင်းကြွလာသည်အထိ နမ်းရှိုက်ခံခဲ့ရပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း မှုန်ဝါးနေခဲ့ကာ နောက်ဆုံးတွင်မူ ထိုအမျိုးသားသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ သွားအဖျားလေးဖြင့် သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးသော နားရွက်လေးကို ထပ်မံကိုက်လိုက်ပြီး သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်လျက် တိုးညင်းကာ အက်ရှသောအသံဖြင့် ထပ်ကာတလဲလဲ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် မင်းကို ချစ်တယ်..."

ဝမ်ယွီထုံသည် အချိန်များ ဤမျှအထိ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကုန်ဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နှစ်နှစ်တာ ကာလမှာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး ကျိုးရှောင်ယွီသည်လည်း ကလေးလေးမှ ကောင်လေးတစ်ယောက်အဖြစ်သို့ ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုမှာ စက်တင်ဘာလဖြစ်ပြီး မိုးကောင်းကင်ကြီးမှာ ပြာလွင်ကြည်လင်နေကာ အပူချိန်မှာလည်း အလွန်မပူသလို အလွန်လည်း မအေးလှပေ။ ကျိုးရှောင်ယွီလေးသည် ယနေ့တွင် မူကြိုကျောင်းသို့ ပထမဦးဆုံးအကြိမ် စတင်တက်ရောက်ရမည် ဖြစ်သည်။

ကျိုးကျီယွဲ့က ရှေ့မှနေ၍ ကားမောင်းနေပြီး လှပသော ကျောင်းဝတ်စုံလေးကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျိုးရှောင်ယွီနှင့် ဝမ်ယွီထုံတို့ကမူ နောက်ခန်းတွင် ထိုင်နေခဲ့ကြသည်။

ကျိုးရှောင်ယွီသည် ကလေးဘဝက အသားပြည့်ပြည့်ဖောင်းအိနေမှုများ လျော့ပါးသွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များမှာ ပိုထင်ရှားလာကာ သူ၏ဖခင် ငယ်စဉ်ကပုံစံနှင့် အတော်ပင် တူညီလာခဲ့သည်။ သူသည် ရွယ်တူကလေးများထက် ပိုအရပ်ရှည်ပြီး သန့်ပြန့်လှပသော ကျောင်းဝတ်စုံလေးကို ဝတ်ဆင်ထားရာ ပို၍ပင် အရပ်ရှည်ပြီး ခြေတံရှည်ပုံပေါက်နေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဤသုံးနှစ်ခွဲအရွယ် ကလေးငယ်မှာ သူ လုံးလုံးကွေးကွေးလေး ဖြစ်နေခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ပင် အလိုလိုက်ခံထားရဆဲဖြစ်ပြီး ယခုလည်း ကားပေါ်တွင် သူ၏မျက်ရည်များကို သုတ်နေခဲ့သည်။

ကျိုးကျီယွဲ့သည် ကား၏ နောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် နောက်ခန်းတွင်ရှိနေသော သားအမိနှစ်ယောက်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ဝမ်ယွီထုံက ကျိုးရှောင်ယွီကို အသာအယာ ချော့မော့လိုက်ပြီး တစ်ရှူးဖြင့် သူ၏မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။ "ရှောင်ယွီလေး၊ ကလေးတိုင်းက ကျောင်းတက်ရတာပေါ့။ မူကြိုကျောင်းသွားတယ်ဆိုတာ ပညာတွေ၊ တတ်မြောက်မှုတွေ သင်ယူဖို့လေ။ ကြည့်ပါဦး၊ အစ်မရှီးရှီးဆိုရင် မူကြိုကျောင်းက ဆင်းပြီး ဒီနေ့ပဲ မူလတန်းကျောင်း စတက်နေပြီလေ။ မူကြိုကျောင်းက ဆင်းပြီးတော့ သူအရမ်းတော်သွားတယ် မဟုတ်လား။ သူမက စာရေးတတ်တယ်၊ သင်္ချာတွက်တတ်တယ်၊ ပြီးတော့ အင်္ဂလိပ်လိုလည်း ပြောတတ်တယ်လေ။"

ပုလဲလုံးခန့်ရှိသော မျက်ရည်ပေါက်ကြီးများမှာ ကျိုးရှောင်ယွီ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ လိမ့်ဆင်းလာခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ခါယမ်းနေပြီး ကလေးသံလေးဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ "သား ကျောင်းမသွားချင်ဘူး။ မူကြိုကျောင်းကို မုန်းတယ်။"

ကျိုးရှောင်ယွီ တက်ရောက်ရမည့် ကယ်လီဖိုးနီးယား မူကြိုကျောင်းမှာ အိမ်မှနေ၍ ကားမောင်းလျှင် ဆယ်မိနစ်ခန့်သာ ဝေးကွာသည်။ ခဏအကြာတွင်မူ ကျိုးကျီယွဲ့သည် ကားကို မူကြိုကျောင်း၏ အနီးအနားသို့ မောင်းနှင်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မူကြိုကျောင်း၏ ရှေ့ရှိ လမ်းမပေါ်တွင်မူ ယာဉ်ကြောများ ပိတ်ဆို့နေခဲ့သည်။ ကျောင်းဖွင့်သည့် ပထမဦးဆုံးနေ့ ဖြစ်သဖြင့် မိဘအားလုံးမှာ သူတို့၏ ကလေးများကို ကျောင်းပို့ရန် ထွက်လာခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျိုးကျီယွဲ့သည် သူ၏ရှေ့မှ ကား၏နောက်ပိုင်းကို မတတ်သာသလို ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူသည် သူ၏လက်ပတ်နာရီကို ကြည့်လိုက်ရာ ၈ နာရီ ၁၅ မိနစ် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် နောက်သို့လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ အရင်ဆုံး ဆင်းနှင့်လိုက်ပါလား၊ ကျောင်းနောက်ကျတော့မယ်။"

"ကောင်းပြီလေ" ဝမ်ယွီထုံက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျိုးရှောင်ယွီ၏ ထိုင်ခုံခါးပတ်ကို ဖြုတ်ပေးရန် လှည့်လိုက်သည်။ "ကဲ သွားကြစို့။ တို့တွေ ဒီနေ့ သူငယ်ချင်းအသစ်တွေနဲ့ တွေ့ရတော့မယ်။"

ကျိုးရှောင်ယွီသည် ထိုင်ခုံခါးပတ်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ငြင်းဆန်နေပြီး နှာရည်များလည်း ထွက်ကျလာခဲ့သည်။ "ဟင့်အင်း။ မေမေ့ကိုပဲ လိုချင်တယ်၊ မေမေ့ကိုပဲ လိုချင်တယ်..."

ဝမ်ယွီထုံသည် ကားပေါ်မှ အရင်ဆုံး ဆင်းလိုက်ပြီး စိတ်ကိုတင်းကာ ထိုင်ခုံခါးပတ်ကို အတင်းဆွဲကိုင်ထားသော ကျိုးရှောင်ယွီကို နောက်ခန်းမှနေ၍ ပွေ့ချီကာ ခေါ်ထုတ်ခဲ့သည်။

ကျိုးကျီယွဲ့က သက်ပြင်းအနည်းငယ် ချလိုက်သည်။ "မင်းတို့ အရင်ဝင်နှင့်ကြ၊ ကိုယ် ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို ခဏနေရင် ယူလာခဲ့မယ်။"

ဝမ်ယွီထုံတွင် ကျိုးကျီယွဲ့ကို အာရုံစိုက်ရန် ခွန်အား မရှိတော့ပေ။ သူမသည် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားနေသော ကျိုးရှောင်ယွီကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ပိုက်ထားခဲ့သည်။ ထိုကလေးမှာ ငိုယိုရုန်းကန်နေပြီး သူ၏ ခြေထောက်များကိုလည်း အတင်းကန်ကျောက်နေခဲ့သည်။

ဝမ်ယွီထုံသည် သူ့ကို မူကြိုကျောင်းတံခါးဝဆီသို့ ပွေ့ချီခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ကျိုးရှောင်ယွီ၏ ကျယ်လောင်သော ငိုသံမှာ လမ်းမတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့ပြီး ဝမ်ယွီထုံ၏ နားများပင် ကွဲလုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း ယနေ့သည် ကျိုးရှောင်ယွီတစ်ယောက်တည်းအတွက် ထူးခြားနေသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မူကြိုကျောင်း၏ အဝင်ဝတစ်ခုလုံးမှာ ငိုသံများနှင့် အော်ဟစ်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နှစ်စဉ် စက်တင်ဘာလ ၁ ရက်နေ့တွင် မူကြိုတန်း ကလေးငယ်များ ကျောင်းစတက်သည့်အခါတိုင်း ဤမြင်ကွင်းမျိုးမှာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပေါ်ပေါက်လေ့ရှိသည်။

အချို့သော ကလေးများမှာ သူတို့၏ မိဘများ၏ လက်ခုပ်ထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ လမ်းမပေါ်တွင် အရူးအမူး ပြေးလွှားနေကြပြီး နောက်ဆုံးတွင်မူ မိဘများက ပြန်ဖမ်းဆီးကာ ဆရာမ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးခဲ့ကြရသည်။

ဝမ်ယွီထုံ - "..."

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမသည် ယနေ့တွင် အားကစားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် အကယ်၍ ခဏနေလျှင် ကျိုးရှောင်ယွီ ထွက်ပြေးပါက သူမအနေဖြင့် သူ့အား ပြန်ဖမ်းဆီးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။