အခန်း (၈၇)

အမျိုးသားဇာတ်လိုက်၏ သူကြွယ်မေမေလေး

အပိုင်း ၈၇

ဝမ်ယွီထုံသည် အေမြို့သို့ ကားဖြင့်အပြန်လမ်းတွင် မူကြိုကျောင်းအုပ်ကြီးထံမှ ရုတ်တရက် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ အသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ "မဒမ်ကျိုး၊ ရှင့်ရဲ့သားလေး ကျိုးရှောင်ယွီက နှစ်ပေါင်းတစ်ရာမှာ တစ်ယောက်ပဲ ပေါ်ထွန်းနိုင်တဲ့ ပါရမီရှင်လေးပဲ။ သူက အနာဂတ်မှာ တကယ့်ကို ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့သူ ဖြစ်လာမှာ အသေအချာပဲ။"

ဝမ်ယွီထုံ - "???"

ကျောင်းအုပ်ကြီးက ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ရှောင်ယွီက မူကြိုကျောင်း စတက်ရုံပဲ ရှိသေးတာ၊ ဒါပေမယ့် သူက ရှေးဟောင်းကဗျာတွေနဲ့ တရုတ်ဂန္ထဝင်စာပေတွေကို အလွတ်ရနေပြီ။ သူက အထက်တန်းပထမနှစ်က ဂျီဩမေတြီနဲ့ ဖန်ရှင်ပုစ္ဆာတွေကိုတောင် တွက်နိုင်နေပြီလေ။ ဘာသာစကားမျိုးစုံလည်း တတ်သေးတယ်၊ အင်္ဂလိပ်စာနဲ့ ပြင်သစ်စာကိုတောင် အကျွမ်းတဝင် ပြောနိုင်နေသေးတာ။"

"မဟုတ်နိုင်တာ... ဒါမဖြစ်နိုင်ဘူး..." ဝမ်ယွီထုံမှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ မနေ့ညက ကျိုးရှောင်ယွီ သူမကို ဗီဒီယိုကော ခေါ်တုန်းကတောင် အေဘီစီကို ကလေးသံလေးနဲ့ ရွတ်နေရတဲ့ ကလေးလေးပဲ ရှိသေးတာ။ တစ်ညတည်းနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ။

အတန်းပိုင်ဆရာမကလည်း ပြောသည်။ "ဒါတကယ်အမှန်ပါ။ ကျွန်မတို့အားလုံး အံ့သြနေရတာ။ ရှင့်သားလေးက ဒဏ္ဍာရီလာ ပါရမီရှင်လေးပဲ။ မဒမ်ကျိုး၊ ကျောင်းကို အမြန်ဆုံး လာခဲ့ဖို့ အကြံပေးချင်ပါတယ်။ ဒီလောက် ထူးချွန်တဲ့ကလေးကို သင်္ချာအိုလံပစ်တန်းမှာ ထည့်သင့်တယ်၊ သူက အသက်ခုနစ်နှစ်အရွယ်ဆိုရင် ဆင်းဟွာ တက္ကသိုလ်ကိုတောင် သေချာပေါက် တက်နိုင်မှာ။"

ထိုနားမလည်နိုင်သော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ပြီးသွားသောအခါ အတန်းပိုင်ဆရာမက ဝမ်ယွီထုံထံသို့ ဗီဒီယိုတစ်ခုကို ချက်ချင်း ပေးပို့ခဲ့သည်။ ထိုဗီဒီယိုမှာ ဝေ့ပေါ် ပေါ်တွင် ပျံ့နှံ့နေပြီး ရှာဖွေမှု အများဆုံးစာရင်းတွင်လည်း ပါဝင်နေခဲ့သည်။

#ပါရမီရှင်ကလေးငယ်

#ဝတ္ထုထဲက ပါရမီရှင်ကလေးက တကယ်ရှိနေတာပဲ

#ကယ်လီဖိုးနီးယား မူကြိုကျောင်းမှ ပါရမီရှင်လေး ပေါ်ထွက်လာ၊ အသက် ၃ နှစ်အရွယ်က အထက်တန်းသင်္ချာကို တွက်နိုင်နေပြီ

ဝမ်ယွီထုံကမျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဗီဒီယိုကို နှိပ်ကြည့်လိုက်ရာ စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြမရနိုင်အောင်ပင် အံ့သြသွားခဲ့သည်။

ဗီဒီယိုထဲတွင် ကျိုးရှောင်ယွီလေးမှာ မုန့်ရောင်စုံ ခြယ်ထားသော အတန်းထဲတွင် ထိုင်နေခဲ့ပြီး သူ၏ ဖိုဖိုသီသီ ခြေထောက်လေးနှစ်ဖက်ကို စားပွဲပေါ် တင်ထားခဲ့သည်။ သူက အလွန်ပင် မောက်မာပြီး ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်သော ပုံစံရှိနေခဲ့သည်။ သူသည် ပိုင်ကျူယီ၏ "ပိပါသီချင်း" ကို အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်စွာ ရွတ်ဆိုနေပြီး နောက်တစ်ကြောင်းကို စဉ်းစားရန်ပင် မလိုအပ်ခဲ့ပေ။

ထို့နောက် ဗီဒီယိုထဲတွင် သူ သင်္ချာပုစ္ဆာ တွက်နေသည့် ပုံရိပ်သို့ ကူးပြောင်းသွားသည်။ ကျိုးရှောင်ယွီသည် ဘောပင်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ကိုင်လိုက်ပြီး အထက်တန်းသင်္ချာ၏ နောက်ဆုံး ပုစ္ဆာအကြီးကြီးကို အမြန်နှုန်းဖြင့် ရေးတွက်နေခဲ့သည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် သူသည် ဖန်ရှင်ပုစ္ဆာတစ်ခုကို အတိအကျ ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့သည်။

ဗီဒီယို၏ အဆုံးပိုင်းတွင်မူ မူကြိုကျောင်းသို့ လာလည်သော ဥရောပတိုက်သားများနှင့် ကျိုးရှောင်ယွီက အင်္ဂလိပ်စာနှင့် ပြင်သစ်စာတို့ကို လွတ်လပ်စွာ ပြောဆိုနေသည့် ပုံရိပ်အချို့ ပါဝင်နေသည်။ သူ၏အသံမှာ ကလေးသံလေး ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အသံထွက်မှာမူ အလွန်ပင် ပီသပြီး အတွေ့အကြုံများပုံရသည်။

ဝမ်ယွီထုံမှာ မှင်သက်သွားခဲ့ရပြီး ထိုအချိန်တွင်ပင် ကျိုးကျီယွဲ့က ဖုန်းဆက်လာခဲ့သည်။

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးစလုံး ဖုန်းထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြသည်၊ ဗီဒီယိုကြောင့် သိသိသာသာပင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျိုးကျီယွဲ့ - "ကိုယ် အခုလေးတင် အကြီးတန်း အမှုဆောင်တွေနဲ့ အစည်းအဝေး ပြီးသွားလို့ မူကြိုကျောင်းကို အမြန်သွားနေပြီ။"

ဝမ်ယွီထုံ - "ဟုတ်ပြီ၊ ကျွန်မလည်း မကြာခင် အရောက်လာခဲ့မယ်။ မူကြိုကျောင်းမှာ တွေ့ကြမယ်။"

မိဘနှစ်ပါးစလုံး အံ့သြနေကြချိန်တွင် ကျိုးရှောင်ယွီကိုယ်တိုင်ကလည်း သူ၏ လက်ရှိ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် အခြေအနေကြောင့် တုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။

မနက်ဖြန်သည် ရှီယ အလယ်တန်းကျောင်း၏ လစဉ်စာမေးပွဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် စာမကျက်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် ညဘက်တွင် ပိုင်ကျူယီ၏ "ပိပါသီချင်း" ကို အတင်းကျက်မှတ်နေခဲ့သည်။ သူရွတ်ဆိုနေရင်း စားပွဲပေါ်တွင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ သူ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါတွင်မူ မုန့်ရောင်စုံ ခြယ်ထားသော မူကြိုအတန်းငယ်လေးထဲတွင် နိုးလာခဲ့သည်။

သူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသူများမှာ သူ၏ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြသော ချန်နိုင်နှင့် ခုန်းဟန်ရွေ့တို့ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးမှာမူ အရွယ်အစား သေးငယ်နေသည့် မီနီဗားရှင်းများ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူ မယုံနိုင်ဘဲ သူ၏ လက်ကလေးနှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ကလေးများမှာ ဖိုဖိုသီသီလေး ဖြစ်နေပြီး လက်ချောင်း ၁၀ ချောင်းမှာလည်း ချစ်စရာကောင်းသော ပန်းရောင်လေးများ ဖြစ်နေခဲ့သည်…

သူ၏ သေးငယ်သော ကိုယ်ခန္ဓာကို သူ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သေသပ်လှပသော ကျောင်းဝတ်စုံလေးနှင့် ပျော့ပျောင်းသော အောက်ခံပါသည့် အဖြူရောင်ဖိနပ်လေးကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ဘောပင်တစ်ချောင်းဖြင့် ပုံဆွဲနေသည်ကိုကြည့်ခြင်းအားဖြင့် မူကြိုကျောင်း၏ ပန်းချီအတန်း တက်ရောက်နေခြင်းမှာ ထင်ရှားလှသည်။

သေစမ်း ဒီအိပ်မက်က တကယ်ကို အစစ်အတိုင်းပဲ။

သူသည် အသက် ၃ နှစ်အရွယ်သို့ တကယ် ပြန်ရောက်သွားခဲ့ပြီလားဟုပင် သံသယဝင်လာခဲ့သည်။

သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသော ချန်နိုင်မှာ သွားရည်များ ယိုကျနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောခဲ့သည်။ "ဘာလို့... ဘာလို့ ပုံမဆွဲတာလဲ။"

ခုန်းဟန်ရွေ့က သူ၏မျက်မှန်ကို ပြင်တပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။"တီချယ်က စစ်မယ်လို့ ပြောထားတယ်လေ..."

ကျိုးရှောင်ယွီသည် ထိုကလေးတစ်သိုက်ကို အထင်အမြင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ခြေထောက်ကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ "အို့ ငါက ဒီလို ကလေးကလားတွေ မလုပ်ဘူး။ လူအတွေပဲ ပုံဆွဲကြတာ။"

ချန်နိုင်နှင့် ခုန်းဟန်ရွေ့တို့မှာ နားမလည်ပုံ ပေါက်နေသော်လည်း ကျိုးရှောင်ယွီ၏ ခြေထောက်များ စားပွဲပေါ် ရောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လန့်သွားကြသည်။ "ရှောင်ယွီ၊ မင်း... မင်း ဒီလိုမလုပ်ရဘူးလေ။ မေမေက ဒီလိုမလုပ်ရဘူးလို့ ပြောထားတယ်။"

တီချယ်ဆန်ဒီလည်း ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ကျိုးရှောင်ယွီ၏ ခြေထောက်များ စားပွဲပေါ် ရောက်နေသည်ကို မကျေမနပ် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို အလေးအနက် ဖျောင်းဖျခဲ့သည်။

"ကျိုးရှောင်ယွီ ကျောင်းသားလေး၊ တို့ ကလေးတွေက ယဉ်ကျေးရမယ်လေ။ ခြေထောက်ကို စားပွဲပေါ်တင်တာက အရမ်းရိုင်းရာကျတယ်။ ကလေးလေး၊ ခြေထောက်ကို ပြန်ချပေးလို့ ရမလား။"

ခုန်းဟန်ရွေ့ကလည်း တရားသူကြီးလေသံဖြင့် ဝင်ပြောသည်။ "ဟုတ်တယ်။ မေမေက မင်းကို ရိုက်လိမ့်မယ်။ အရမ်းနာတာနော်..."

ကျိုးရှောင်ယွီမှာ စိတ်ပျက်လွန်း၍ သေတော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူက ဘယ်သူလဲ။ သူက ရှီယ ကျောင်းရဲ့ နံပါတ်တစ် လူမိုက်လေ။ ကျောင်းအုပ်ကြီးကနေ အတန်းထဲက နောက်လိုက်လေးတွေအထိ ဘယ်သူမှ သူ့ကို ဒီလေသံနဲ့ စကားမပြောရဲကြဘူး။

"ဟွန်း... လူအ..." ကျိုးရှောင်ယွီသည် ခုန်းဟန်ရွေ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင်မူ သူတို့ကို စကားပြောရမှာ ပျင်းသဖြင့် ခြေထောက်ကို ပြန်ချလိုက်သည်။

ချန်နိုင်က သူ၏ ညစ်ပတ်နေသော အင်္ကျီလက်ဖြင့် သွားရည်ကို သုတ်လိုက်သည်။ "လူအ ဆိုတာ ဘာလဲ။"

ခုန်းဟန်ရွေ့လည်း စပ်စုချင်နေပုံ ပေါက်နေသည်။

တီချယ်ဆန်ဒီ - "..."

သူမသည် ကျိုးရှောင်ယွီကို ဆဲဆိုခြင်းမပြုရန် သင်ခန်းစာ ပေးတော့မည်ဖြစ်သလို၊ အနုပညာအတန်းတွင် သူ၏ ရိုင်းစိုင်းမှုနှင့် ဆဲဆိုမှုတို့ကိုလည်း မစ္စတာနှင့် မဒမ်ကျိုးတို့ထံ တိုင်ကြားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ ကျိုးရှောင်ယွီသည် ဘောပင်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး ပုံဆွဲစက္ကူပေါ်တွင် စတင်ရေးသားလေတော့သည်။

ဆရာမက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ မှင်သက်သွားခဲ့ရသည်။

ကျိုးရှောင်ယွီသည် ပိုင်ကျူယီ၏ "ပိပါသီချင်း" ကို တစ်လုံးမကျန် ရေးသားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ လက်ကလေးများမှာ သေးငယ်သော်လည်း ဘောပင်ကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ပြီး သူ၏ လက်ရေးမှာမူ အင်အားပါပြီး စတိုင်လ်ကျလှသည်။ ဒါက အသက် ၃ နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက် ရေးနိုင်သည့် လက်ရေးမျိုး မဟုတ်ပေ။

တီချယ်ဆန်ဒီမှာ အလွန်အမင်း အံ့သြသွားသဖြင့် သူမကိုယ်သူမ အိပ်မက်မက်နေသည်ဟုပင် ထင်လိုက်မိသည်။

မထင်မှတ်ဘဲ ကျိုးရှောင်ယွီသည် စာအနည်းငယ် ရေးပြီးနောက်တွင်မူ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဘောပင်ကို ပစ်ချလိုက်သည်။ သူက ပျင်းရိစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မရေးတော့ဘူး။ စိတ်ရှုပ်စရာကြီး။"

သူ အိပ်မက်မက်နေသည်ဟု ကျိုးရှောင်ယွီက သိထားသည်။ သူသည် မနက်ဖြန်မနက်တွင် လစဉ်စာမေးပွဲ ဖြေရဦးမည်ဖြစ်သော်လည်း စာမေးပွဲဖြေရခြင်းမှာ ဘာမှမဟုတ်ဟု သူ ပြန်တွေးလိုက်မိသည်။

စာမေးပွဲ အမှတ်မကောင်းလည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ သူက အတန်းအက်ဖ်ကို တကယ်ကြိုက်တာ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒီမှာ လူတိုင်းက အတန်းထဲမှာ အိပ်နေကြပြီး ဘယ်သူမှလည်း ဂရုမစိုက်ကြလို့ပဲ။

ပန်းချီအတန်းတွင် သူ၏ ပါရမီကို ပြသပြီးနောက်တွင်မူ ကျိုးရှောင်ယွီကို တီချယ်ဆန်ဒီက ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး ဉာဏ်ရည်စစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

မစစ်ဆေးခင်အထိ ဘာမှမသိရသော်လည်း စစ်ဆေးပြီးသွားသောအခါတွင်မူ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။

ကယ်လီဖိုးနီးယား မူကြိုကျောင်းတစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲထွက်သွားသလို ဆူညံသွားခဲ့သည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် ဆရာမများမှာ သူတို့၏ကျောင်းမှ ဤမျှအထိ ထူးခြားဆန်းပြားသော ပါရမီရှင်တစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ဤမြင်ကွင်းမှာ သမိုင်းတွင်သွားခဲ့ပြီး ဒဏ္ဍာရီနှင့် နီးစပ်သော မှတ်တိုင်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ကျိုးရှောင်ယွီ၏ ဗီဒီယိုမှာ တစ်စုံတစ်ဦးကြောင့် ပေါက်ကြားသွားခဲ့ပြီး နာရီအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် မြို့အေ၏ ရှာဖွေမှုအများဆုံးနှင့် သတင်းခေါင်းကြီးပိုင်းများတွင် နေရာယူသွားခဲ့သည်။ ကယ်လီဖိုးနီးယား မူကြိုကျောင်း၏ နာမည်ကျော်ကြားမှုမှာလည်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ကျိုးရှောင်ယွီကမူ သူတို့ကို ဂရုစိုက်ရမှာ ပျင်းနေခဲ့သည်။ ၃ နှစ်အရွယ် ကိုယ်ခန္ဓာထဲမှ ၁၅ နှစ်အရွယ် ကျိုးရှောင်ယွီသည် သီးသန့်အတန်းထဲတွင် မျက်လုံးမှိတ်ကာ ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ဖိုဖိုသီသီ ခြေထောက်လေးနှစ်ဖက်ကို စားပွဲပေါ် တင်ထားခဲ့ပြီး ဆရာမ၏ မိုက်မဲသော မေးခွန်းများကို ဝတ်ကျေတန်းကျေသာ ဖြေဆိုနေခဲ့သည်။

အရမ်းနုံတာပဲ၊ လူအတစ်ယောက်တောင် ဒါကိုသိမှာပဲကို။ သူတို့ ဘာလို့ ဒီမေးခွန်းတွေကိုပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ မေးနေကြတာလဲဆိုတာ သူ တကယ်နားမလည်နိုင်တော့ဘူး။

ဉာဏ်ရည်စစ်ဆေးမှု ပြီးဆုံးပြီးနောက်တွင်မူ ကျိုးရှောင်ယွီသည် အတန်းထဲသို့ ပြန်လာကာ မူကြိုနေ့လယ်စာကို စားသုံးခဲ့သည်။ မူကြိုနေ့လယ်စာမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှပြီး ဗိုက်ဝမည့်ပုံလည်း မပေါက်ပေ။

သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဆရာမကို ကလေးသံလေးဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ကြက်ပေါင်ကြီးကြီး နှစ်ချောင်းလောက် ထပ်လိုချင်တယ်။"

ဆရာမမှာ မှင်သက်သွားပြီး သူ့ကို ကြက်ပေါင်နှစ်ချောင်း အမြန်ပေးလိုက်သည်။

ချန်နိုင်နှင့် ခုန်းဟန်ရွေ့တို့ နှစ်ဦးစလုံး အံ့သြသွားကြသည်။ "ဒါတွေက အများကြီးပဲ၊ မင်း အကုန်စားနိုင်လို့လား။"

ကျိုးရှောင်ယွီက သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ဘာသာသူသာ စားနေခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် သူက သူ့ကိုယ်သူ အထင်ကြီးသွားခဲ့ပုံရတယ်၊ သူ တကယ်ပဲ အကုန်မစားနိုင်ခဲ့ဘူး။

အသက် ၃ နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်၏ အစာအိမ်မှာ သေးငယ်လှသဖြင့် ဒုတိယမြောက် ကြက်ပေါင် စားပြီးချိန်တွင်ပင် ကျိုးရှောင်ယွီသည် ဗိုက်ကယ်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း နှစ်ရှည်လများ စွဲကပ်လာသော အလေ့အကျင့်ကြောင့် အစားအသောက်များကို မဖြုန်းတီးချင်သဖြင့် သူသည် အံကြိတ်ကာ ကြက်ပေါင်သုံးချောင်းစလုံးနှင့် ပန်းကန်ထဲမှ အစားအစာများကို အကုန်စားလိုက်သည်။

ကျိုးရှောင်ယွီသည် ဖောင်းကားနေသော သူ၏ဗိုက်လေးကို ကိုင်ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် နောင်တရမိသွားခဲ့သည်။

နေ့လယ်ခင်း တရေးအိပ်ပြီး နိုးလာသောအခါတွင်မူ ကျိုးရှောင်ယွီသည် ဗိုက်ကယ်နေသလို ခံစားရဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ မာနကြောင့် သူ ဗိုက်မကောင်းဖြစ်နေသည်ကို ဆရာမအား မပြောခဲ့ပေ။

သူသည် မူကြိုအတန်းထဲတွင် ပျင်းရိစွာ ထိုင်နေစဉ်တွင် ဆရာမက ပြုံးလျက် သူ့အမည်ကို ရုတ်တရက် ခေါ်လိုက်သည်။ "ရှောင်ယွီလေး၊ သားရဲ့ ဖေဖေနဲ့ မေမေ ရောက်လာပြီ။ ဒီနေ့တော့ ကျောင်းစောစော ဆင်းလို့ရပြီနော်။"

ကျိုးရှောင်ယွီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ့မှာ အမေရှိခဲ့ဖူးတယ်လို့ သူ မမှတ်မိပါဘူး။

သူငယ်ချင်းများ၏ အားကျသော အကြည့်များအောက်တွင်မူ ကျိုးရှောင်ယွီသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးကို ကိုင်ကာ အတန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ဝိုင်းစက်သော မျက်ဝန်းများတွင်မူ ပုန်ကန်လိုသော အရိပ်အယောင်အချို့ ရှိနေခဲ့သည်။

ကျိုးကျီယွဲ့နှင့် ဝမ်ယွီထုံတို့ သူ့ကို ပြိုင်တူ ပြုံးကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကျိုးရှောင်ယွီသည် ငယ်ရွယ်ပြီး ခံ့ညားသော ကျိုးကျီယွဲ့နှင့် သူ၏ဘေးမှ သူစိမ်းအမျိုးသမီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာမှာ သတိထားနေပြီး ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။

အရင်တုန်းက အထက်စီးဆန်လွန်းတဲ့ သူ့အဖေက ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲဆိုတာ သူ မေ့သွားခဲ့ပြီလား။

ဘာလို့ သူက ဒီလောက်တောင် နူးညံ့နေရတာလဲ။

ပြီးတော့ သူ့ဘေးက အမျိုးသမီးက ဘယ်သူလဲ။ သူ့မိန်းမလား။

ကျိုးရှောင်ယွီ သိထားသလောက်မူ ကျိုးကျီယွဲ့သည် သူ မွေးဖွားပြီး မကြာမီမှာပင် ဇနီးတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် ကွာရှင်းခဲ့ကြသည်။ ထိုစဉ်က သူသည် အလွန်ပင် ငယ်လွန်းသဖြင့် ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သူ အတိအကျ မသိရှိခဲ့ပေ။

အိမ်တော်ထိန်းစန်က အစအနလေး ပြောဖူးသည်မှာ ထိုဇနီးသည်မှာ သူ့အပေါ် မကောင်းခဲ့ကြောင်း ဖြစ်သည်။ ကျိုးကျီယွဲ့ သိသွားသောအခါ သူမသည် အသက်တစ်နှစ်မပြည့်သေးသော ကျိုးရှောင်ယွီကို တမင်သက်သက် မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူမသည် အိမ်ပေါ်မှ ချက်ချင်း နှင်ချခြင်းခံရပြီး အလွန်ပင် သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ကျိုးရှောင်ယွီသည် သူ၏ရှေ့မှ အမျိုးသမီးနှင့် ပတ်သက်သော အချက်အလက်များကို သူ၏ဦးနှောက်ထဲတွင် အမြန်ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဘာမှ မမှတ်မိခဲ့ပေ။

ကျောင်းအုပ်ကြီးက ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ "ရှောင်ယွီက တကယ့်ကို ပါရမီရှင်လေးပဲ။ မစ္စတာနဲ့ မဒမ်ကျိုးတို့အနေနဲ့ သူ့ရဲ့ ပါရမီကို မနှစ်မြုပ်ထားဘဲ မြို့တော်သင်္ချာအိုလံပစ် ပြိုင်ပွဲဝင်တန်းမှာ ထည့်ပေးဖို့ အကြံပေးချင်ပါတယ်။ သူက မကြာခင် တက္ကသိုလ်တက်နိုင်ပြီး နိုင်ငံတော်ရဲ့ အားကိုးရတဲ့ ထောက်တိုင်တစ်ခု ဖြစ်လာမှာပါ။"

ကျိုးကျီယွဲ့ ဘာအမူအရာမျှ မပြဘဲ ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြခဲ့သည်။

ဝမ်ယွီထုံသည်လည်း ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ စကားများကို စိတ်မဝင်စားခဲ့ပေ။ သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ကျိုးရှောင်ယွီ၏ ရှေ့သို့ အမြန်သွားကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ လှိုင်းတွန့်ဆံပင်လေးများကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "ရှောင်ယွီ နေမကောင်းဖြစ်လို့လား။ ဘာလို့ မျက်နှာလေးက ဖျော့တော့နေရတာလဲ။"

ကျိုးရှောင်ယွီမှာ မှင်သက်သွားခဲ့ရသည်၊ ဒီအမျိုးသမီးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိသွားတာလဲဆိုတာ သူ မသိခဲ့ပေ။

ဝမ်ယွီထုံသည် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ကလေးကို ချက်ချင်းပင် ချီလိုက်သည်။ သူမက ကျောင်းအုပ်ကြီးကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ကျွန်မတို့ ရှောင်ယွီရဲ့ အခြေအနေကို နားလည်ပါပြီ။ ကျွန်မတို့ အိမ်ပြန်ပြီး တိုင်ပင်လိုက်ပါဦးမယ်။ အခုတော့ သူ ဗိုက်နာနေလို့ အိမ်အရင် ပြန်လိုက်ပါဦးမယ်။"

ကျိုးကျီယွဲ့လည်း ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ သင်္ချာအိုလံပစ်ကိစ္စကို ထပ်ပြီး စဉ်းစားရဦးမယ်။"

ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာလည်း မတတ်နိုင်တော့ချေ။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုခု ချပြီးရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ကို အသိပေးပါဦး။"

လူအနည်းငယ်မှာ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

ကျိုးကျီယွဲ့က လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျိုးရှောင်ယွီ၏ ဗိုက်လေးကို သူ၏လက်ဖြင့် အသာအယာ ကိုင်ကြည့်ခဲ့သည်။

ကျိုးရှောင်ယွီမှာ အလွန်ပင် ရှက်သွားသဖြင့် သူ၏ ဦးရေပြားတစ်ခုလုံး ထုံသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့အဖေနဲ့ ဒီလို ထိတွေ့မှု မရှိခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီလေ၊ ဒါက တကယ့်ကို ကြောက်စရာပဲ။

ကျိုးကျီယွဲ့က ကျိုးရှောင်ယွီမှာ သူကိုင်လိုက်၍ နာသွားသည်ဟု ထင်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဗိုက်နာနေတာလား။ ဖေဖေ ချီပေးမယ်"

ဝမ်ယွီထုံ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ။ မဟုတ်မှလွဲရော... တစ်ခုခု မှားစားမိတာလား။"

ကျိုးရှောင်ယွီက ရုန်းကန်ချင်သလို ဖြစ်နေသော်လည်း ကျိုးကျီယွဲ့၏ ချီပိုးခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

သူတို့ သုံးဦးစလုံး ကျောင်းတံခါးဝသို့ လျှောက်သွားကြပြီး အိမ်ပြန်ရန် ကားပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။

ကျိုးရှောင်ယွီသည် ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် ကားပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ထိုင်ခုံခါးပတ်ကို သူ့ဘာသာသူ ပတ်လိုက်ကာ သူတို့ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။