အခန်း (၈၈)

အမျိုးသားဇာတ်လိုက်၏ သူကြွယ်မေမေလေး

အပိုင်း ၈၈

ဝမ်ယွီထုံနှင့် ကျိုးကျီယွဲ့တို့က ထိုထူးဆန်းနေသော ကလေးကို ဘာမှမဖြစ်သလို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ကျိုးရှောင်ယွီ၏ ပါရမီရှင် အပြုအမူကြောင့် အံ့သြခဲ့ကြသော်လည်း မလာခင်ကတည်းက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ထားခဲ့သဖြင့် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။

ဝမ်ယွီထုံသည် ဤကိစ္စကို သူ၏ စိတ်ထဲရှိ စနစ်နှင့် တိုင်ပင်ခဲ့သည်။ ကျိုးရှောင်ယွီသည် ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် "ပါရမီရှင်" ဖြစ်သွားသည်ကို စနစ်ကပင် မသိသော်လည်း သူသည် ဤကမ္ဘာ၏ ဇာတ်လိုက် ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ယွီထုံသည် ကမ္ဘာကြီး၏ အလိုတော်အရ ကျိုးရှောင်ယွီအတွက် အချိန်နှင့် ကွာခြားမှုကို ပြောင်းပြန်လှန်ကာ ဒုတိယအကြိမ် ပြန်လည်စတင်ခဲ့သည်ကိုပင် မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်သဖြင့် သူ ရုတ်တရက် ပါရမီရှင် ဖြစ်လာသည်မှာလည်း အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။

ကျိုးကျီယွဲ့၏ အတွေးများမှာမူ ပိုနက်ရှိုင်းခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူသည် သူ၏ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း အကြောင်းကို ရံဖန်ရံခါ စဉ်းစားမိခဲ့သည်။ ဘာကြောင့် ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်မျိုးက သူ့အပေါ်မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ရတာလဲ။ သူတစ်ယောက်တည်းပဲ ဒီလို ဖြစ်ခဲ့တာလား။

သူ ကျိုးရှောင်ယွီ၏ ဗီဒီယိုများကို ကြည့်ခဲ့ရပြီး ၎င်းထဲမှ အကြောင်းအရာများမှာ ကျိုးရှောင်ယွီ သူ၏ယခင်ဘဝက ရှီယကျောင်းတွင် သင်ကြားခဲ့သည်များနှင့် အတိအကျ တူညီနေခဲ့သည်။ ကျိုးရှောင်ယွီလည်း ပြန်လည်မွေးဖွားခဲ့ပြီး သူ၏ယခင်ဘဝမှ မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစများကို ရုတ်တရက် နိုးထလာခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်မှုများကြောင့် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးစလုံးသည် "ကျိုးရှောင်ယွီ ရုတ်တရက် ပါရမီရှင် ဖြစ်လာခြင်း" ဆိုသည့် အချက်ကို ကောင်းမွန်စွာ လက်ခံနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ကျိုးရှောင်ယွီ ကိုယ်တိုင်မှာမူ ကားနောက်ခန်းတွင် ထိုင်နေခဲ့ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို စေ့ထားကာ ဘာမှမပြောဘဲ အလွန်ပင် မောက်မာသော ပုံစံရှိနေခဲ့သည်။

ဝမ်ယွီထုံက သူ၏ မျက်နှာလေးကို ဆွဲညှစ်လိုက်သည်။ "ရှောင်ယွီ၊ ဗိုက်နာနေသေးလား။ မေမေ ခဏနေရင် ဗိုက်ကို နှိပ်ပေးမယ်နော်၊ ဒါဆို အီးအီးပါသွားပြီး သက်သာသွားလိမ့်မယ်။ သားက ဒီနေ့ အများကြီး စားမိလို့ အစာမကြေဖြစ်တာနေမှာ။"

ကျိုးရှောင်ယွီက ခေါင်းမာစွာဖြင့်ပြောလိုက်သည်။ "ဟွန်း... ကျွန်တော် ဗိုက်မနာပါဘူး။"

သူ ပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုကလေးငယ်မှာ မရည်ရွယ်ဘဲ အနံ့နံသော လေတစ်ချက် လေ တစ်ချက် လည်ထုတ်လိုက်မိသည်။

ကားတစ်စီးလုံးတွင် အလွန်ပင် ပြင်းထန်သော အနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

ကျိုးရှောင်ယွီမှာ အလွန်ပင် ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာလေးမှာ ခရမ်းချဉ်သီးကဲ့သို့ နီမြန်းသွားခဲ့သည်။

ကျိုးကျီယွဲ့က ချက်ချင်း ကားမှန်ကို ချလိုက်ပြီး ဝမ်ယွီထုံမှာမူ သူမ၏နှာခေါင်းကို ပိတ်ထားရင်း မရယ်ဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကျိုးရှောင်ယွီက ဒေါသတကြီး ခေါင်းလှည့်ပြီး ဝမ်ယွီထုံကို စိုက်ကြည့်လေတော့သည်။

သူ့အဖေက ဘယ်လိုမိန်းမမျိုးကို လက်ထပ်ထားတာလဲ။ စည်းကမ်းမရှိတာတင် မကဘူး၊ သူ့ထက်တောင် ပိုပြီး ကလေးဆန်နေသေးတယ်လား။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါတွင်မူ ကျိုးရှောင်ယွီ၏ ဗိုက်မှာ ပို၍ နာလာခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး ချွေးစက်များမှာလည်း မျက်နှာပေါ်မှ စီးကျလာကာ သူသည် နာကျင်လွန်းသဖြင့် ရှိုက်ကြီးတငင် ညည်းညူနေခဲ့သည်။

အသက် ၃ နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ဤမျှအထိ အားနည်းပြီး နာကျင်မှုကို မခံစားနိုင်လိမ့်မည်ဟု ကျိုးရှောင်ယွီ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ဝမ်ယွီထုံမှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ကျိုးရှောင်ယွီကို ဆိုဖာပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်များကို ဆီဖြင့် သုတ်ကာ လက်ဖဝါးများကို နာနာလေး ပွတ်တိုက်လိုက်သည်။

သူမ၏ လက်ဖဝါးများ နွေးလာသည်အထိ ပွတ်တိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ယွီထုံသည် သူ၏ ဗိုက်ကို လက်ယာရစ်အတိုင်း နှိပ်ပေးကာ ညင်သာစွာ ပြောဆိုခဲ့သည်။ "ရှောင်ယွီ အားအရမ်းမစိုက်နဲ့။ မေမေ ဗိုက်နှိပ်ပေးမယ်။ မကြာခင်မှာ သက်သာသွားလိမ့်မယ်။"

စနစ် - "အစာမကြေဖြစ်နေတဲ့ ကလေးတွေအတွက် နှိပ်နယ်နည်းတွေကို အရှေ့မှာ ဖော်ပြထားပါတယ်။ အဲ့အတိုင်း အမြန်လုပ်လိုက်ပါ။ ချက်အနီးတဝိုက်ကို လက်ယာရစ်အတိုင်း အကြိမ် ၁၀၀ ကနေ ၂၀၀ အထိ နှိပ်ပေးပါ၊ ပြီးရင် အစာအိမ်နဲ့ အူမကြီး အကြောတွေကို အကြိမ် ၁၀၀ ကနေ ၃၀၀ အထိ ဖိပေးပါ၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျောရိုးတစ်လျှောက်ကို ၅ ကြိမ်ကနေ ၇ ကြိမ်အထိ ဆွဲပေးပါ..."

ဝမ်ယွီထုံသည် ထိုကလေးထိန်းနည်းလမ်းများကို အလွန်ပင် ဂရုတစိုက် လိုက်နာခဲ့သည်။

ကျိုးရှောင်ယွီသည် စပျစ်သီးရောင် ဝိုင်းစက်သော သူ၏မျက်ဝန်းကြီးများဖြင့် ဝမ်ယွီထုံကို လှမ်းကြည့်နေခဲ့မိသည်။

သူ အလွန်ငယ်စဉ်က ညတစ်ညကို သူ ဝေဝေဝါးဝါး မှတ်မိနေခဲ့သည်။ သူသည် ညသန်းခေါင်တွင် နိုးလာခဲ့ပြီး အခန်းထဲတွင် ဘယ်သူမှမရှိသည်ကို တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူ့ကို ပုံမှန်ပြုစုပေးသော ဒေါ်ဒေါ်မှာလည်း အလုပ်ကိစ္စဖြင့် ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် ငိုယိုကာ စတုတ္ထထပ်သို့ တက်သွားပြီး ကျိုးကျီယွဲ့ကို လိုက်ရှာခဲ့သော်လည်း အမှောင်ထုကိုသာ တွေ့ခဲ့ရသည်။ ကျိုးကျီယွဲ့မှာ အချိန်ပို အလုပ်ဆင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး အိမ်သို့ ပြန်မရောက်သေးပေ။

ကျိုးရှောင်ယွီလေးမှာ မှောင်မည်းနေသော စင်္ကြံတစ်လျှောက် လျှောက်သွားနေခဲ့သည်။ သူသည် ကြောက်လန့်နေပြီး နာကျင်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူသည် မငိုဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ ဘောင်းဘီထဲတွင်ပင် အီးအီး ပါချလိုက်မိသည်။

ထို့နောက်တွင် ဘာတွေဆက်ဖြစ်သည်ကို သူ မမှတ်မိတော့သော်လည်း သူ၏ဖခင် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ အလွန်ပင် ဒေါသထွက်သွားခဲ့ပြီး အိမ်ရှိ အစေခံအားလုံးကို အစားထိုးလိုက်ကြောင်း သူ သိထားခဲ့သည်။

သူ ငယ်စဉ်က ခံစားခဲ့ရသော ကြောက်လန့်မှုနှင့် အရှက်ရမှု အရိပ်အယောင်များသည် ဝမ်ယွီထုံ၏ နွေးထွေးသော လက်ဖဝါးအောက်တွင်မူ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ ထိုမှောင်မည်းနေသော စင်္ကြံကို သူ ပြန်တွေးကြည့်သောအခါ မှတ်ဉာဏ်များမှာ ပို၍ ဝေးကွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ယွီထုံ သူ့ကို နှိပ်နယ်ပေးပြီးနောက်တွင်မူ ကျိုးကျီယွဲ့သည် ဆေးရည်ပန်းကန်တစ်ခုနှင့် ရောက်လာခဲ့သည်။

"ဖေဖေ၊ ဆေးတိုက်မယ်။"

ကျိုးကျီယွဲ့သည် သူ့ကို သူ၏ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး ဆေးတစ်ဇွန်း ခပ်ကာ သူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "လိမ္မာပါတယ်၊ ဆေးသောက်ပြီးရင် ချိုချဉ် လက်ဆောင်ပေးမယ်နော်။"

ကျိုးရှောင်ယွီသည် သူ၏ပါးစပ်လေးကို လိမ္မာပါးနပ်စွာ ဟပေးလိုက်ပြီး နွေးထွေးသော ဆေးရည်ကို သောက်လိုက်သည်။

ကျိုးကျီယွဲ့က သူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ချိုချဉ်တစ်လုံး ထည့်ပေးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သားက ဒီနေ့ တကယ့်ကို တိုးတက်လာတာပဲ။ သားက အရမ်းသန်မာတာပဲ။"

ကျိုးရှောင်ယွီသည် စတော်ဘယ်ရီအရသာ ဂမ်မီ ဝက်ဝံလေးကို စားလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် အပြုံးလေးတစ်ခု ရှိနေခဲ့ကာ စိတ်ထဲတွင်လည်း ချိုမြိန်နေခဲ့သည်။

ဆေးသောက်ပြီးနောက်တွင်မူ ကျိုးရှောင်ယွီသည် အိမ်သာသို့သွားကာ အီးအီး ပါလိုက်သည်။ သူသည် ချစ်စရာကောင်းသော အိမ်သာငယ်လေးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ကောင်းမွန်စွာ စွန့်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ ဗိုက်မှာလည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ နာကျင်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရုံရှိသေးသည်၊ မထင်မှတ်ဘဲ ကျိုးကျီယွဲ့သည် ကလေးအိမ်သာထဲသို့ ဝင်လာခဲ့ပြီး တစ်ရှူးအစိုနှင့် အခြောက် နှစ်မျိုးလုံးကို ကိုင်ထားခဲ့သည်။ "ပြီးပြီလား။"

ကျိုးရှောင်ယွီ - "???"

ဟား... အထက်စီးဆန်လွန်းတဲ့ သူ့အဖေက တကယ်ပဲ သူ့ဖင်ကို သုတ်ပေးတော့မှာလား။ ဒါက တကယ့်ကို ကြောက်စရာပဲ။

သူသည် ရှက်လည်းရှက် စိတ်လည်းတိုသွားကာ ပြောလိုက်သည်။ "သား... သားဘာသာ သုတ်ပါ့မယ်။"

ကျိုးကျီယွဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "သားက ငယ်သေးတာပဲ၊ အခုတော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သန့်ရှင်းရေးမလုပ်နိုင်သေးဘူး။"

ကျိုးကျီယွဲ့သည် သူ့ကို ကိုင်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ သူ၏ဖင်ကို သုတ်ပေးခဲ့သည်။ ပထမဆုံး တစ်ရှူးအခြောက်ဖြင့် သုတ်ပေးပြီးနောက် တစ်ရှူးအစိုဖြင့် ထပ်သုတ်ပေးခဲ့သည်၊ အားထည့်မှုမှာလည်း အတော်အသင့်ရှိသဖြင့် အလွန်ပင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိသည်…

ကျိုးရှောင်ယွီသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ၏လက်များနှင့် ခြေထောက်များကို ရုန်းကန်နေခဲ့သည်၊ သူသည် အရှက်ရလွန်းသဖြင့် သေချင်စိတ်ပင် ပေါက်နေခဲ့သည်။

ငါ အိပ်မက်ထဲက နိုးလာရင်တော့ မနက်ဖြန်ကြရင် အဖေ့ရဲ့ ကားဂိုဒေါင်ထဲက ကားဘီးတွေအကုန်လုံးကို ဖောက်လိုက်ဦးမယ်။

ထိုနေ့ည၊ ကလေးအခန်းတွင် ဖြစ်သည်။

ကလေးကို သွားဂရုတစိုက် တိုက်ပေးပြီးနောက်တွင်မူ ဝမ်ယွီထုံသည် သူ့ကို ရုပ်ပြစာအုပ်တစ်အုပ် ဖတ်ပြခဲ့သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ ဆယ်မိနစ်ပင် မပြည့်သေးမီမှာပင် ပင်ဂွင်းညဝတ်အင်္ကျီ ဝတ်ထားသော ကျိုးရှောင်ယွီသည် သူ၏ခါးကို လက်ထောက်လိုက်ပြီး ဝမ်ယွီထုံကို အခန်းထဲမှ ထွက်သွားရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "ဟွန်း... ဒီပုံပြင်တွေက အရမ်းပျင်းစရာကောင်းတာပဲ။ သား အိပ်တော့မယ်။"

ဝမ်ယွီထုံသည် အံ့သြစွာဖြင့် သူမ၏ မျက်ခုံးများကို ပင့်လိုက်မိသည်၊ ထို့နောက်တွင် သူသည် ပါရမီရှင် ကလေးငယ် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သဖြင့် အနာဂတ်တွင် အိပ်ရာဝင်ပုံပြင်များကို ပြောင်းလဲဖတ်ပြရမည်မှန်း သတိရသွားခဲ့သည်။

သူမသည် ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ စကားများကို သတိရပြီး မေးလိုက်သည်။ "ရှောင်ယွီ၊ သား သင်္ချာသင်ချင်လား။ တို့တွေ သင်္ချာအိုလံပစ်တန်းတွေ တက်လို့ရတယ်၊ ပြိုင်ပွဲတွေ ဝင်ပြိုင်လို့ရတယ်၊ ပြီးရင် တက္ကသိုလ်ကိုလည်း စောစော တက်လို့ရတာပေါ့။"

ကျိုးရှောင်ယွီသည် စိတ်မဝင်စားပုံ ပြလိုက်ပြီး သူ၏ ခေါင်းအုံးလေးကို ဖက်လိုက်သည်။ "မလုပ်ပါဘူး၊ ပျင်းစရာကြီး။"

ဝမ်ယွီထုံသည် သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားကို ညင်သာစွာ နမ်းလိုက်ပြီး "ကောင်းပါပြီ။ ဒါဆို ဂွတ်နိုက်ပါ ကလေးလေးရေ။ မနက်ဖြန်မှ တွေ့မယ်နော်။"

ဝမ်ယွီထုံသည် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားပြီး တံခါးကို ညင်သာစွာ ပိတ်လိုက်သည်။

ကျိုးရှောင်ယွီက နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ပိုက်လိုက်သည်။

ဘာလဲ။ ဒါက ဒဏ္ဍာရီထဲက အမေဆိုတာလား။

အရမ်းကို ကလေးဆန်ပြီး ရိုးအလွန်းတာပဲ။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် ထိုသို့ တွေးနေခဲ့သော်လည်း ကျိုးရှောင်ယွီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးများမှာ မရည်ရွယ်ဘဲ ပြုံးယောင်သန်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် နူးညံ့သော ဒိုင်နိုဆော စောင်လေးကို ခြုံလိုက်ပြီး နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

အခြားသော အချိန်နှင့် နေရာတစ်ခုတွင်မူ နောက်ထပ် ကျိုးရှောင်ယွီ တစ်ဦး ရှိနေသည်ကို ဘယ်သူမှ မသိရှိခဲ့ကြပေ။

သူသည် မူကြိုကျောင်း၏ ပန်းချီအတန်းတွင် တစ်စက္ကန့်မျှ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ ဤထူးဆန်းသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ၁၅ နှစ်ဖြစ်သော်လည်း စိတ်နှလုံးမှာ ၃ နှစ်သာရှိသော ကျိုးရှောင်ယွီသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကြောင့် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။

သူ့ကို ထူးဆန်းသော လူတစ်စုက ဝိုင်းထားကြသည်။

"ဖတ်.."

ဆံပင်နီနီနှင့် ကောင်လေးတစ်ယောက်က ကျောင်းဝတ်စုံဝတ်ထားသော အခြားကျောင်းသားတစ်ယောက်ကို ရိုက်နှက်လိုက်သည်။

ကျောင်းဝတ်စုံဝတ်ထားသော ကျောင်းသားမှာ နီမြန်းနေသော သူ၏မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်ထားပြီး ငိုသံပါလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မစ္စတာကျိုး... မစ္စတာကျိုး... ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် မှားသွားပါပြီ။ ကျွန်တော် အဝတ်လဲခန်းထဲမှာ ကျောင်းသူလေးတွေ အဝတ်လဲတာကို ခိုးပြီး ဗီဒီယိုမရိုက်သင့်ပါဘူး... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အကုန်လုံးကို ဖျက်လိုက်ပါ့မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို သနားညှာတာပြီး လွှတ်ပေးပါ။"

အခုလေးတင် ဒေါသတကြီး ရိုက်နှက်နေသော ဆံပင်နီနှင့် ကောင်လေးသည် ကျိုးရှောင်ယွီ၏ အနားသို့ လျှောက်လာပြီး ရိုသေစွာဖြင့် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ "မစ္စတာကျိုး၊ ဒီလူရှုပ်ကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲ။ သူက ကျောင်းသူတွေ အဝတ်လဲတာကို ခိုးရိုက်တာတင် မဟုတ်ဘူး၊ ရေကူးတန်းတုန်းက သူတို့ရဲ့ အတွင်းခံတွေ၊ ဖိနပ်တွေနဲ့ ခြေအိတ်တွေကိုတောင် ခိုးခဲ့သေးတာ..."

သူ့စကားမဆုံးမီမှာပင် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုသံတစ်ခုကို သူ ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

ဆံပင်နီနှင့် ကောင်လေးမှာ မျက်လုံးများ ပင့်ကြည့်လိုက်ပြီး မယုံနိုင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မစ္စတာကျိုး... ဘာ... ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ။"

ကျိုးရှောင်ယွီက သူ၏မျက်ရည်များကို သုတ်ပြီး ငိုလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မေမေက ပြောတယ်... လိမ္မာတဲ့ကလေးတွေက တခြားသူကို မရိုက်ရဘူးတဲ့..."

ကျိုးရှောင်ယွီ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် သူ၏အသံကြောင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် လန့်သွားခဲ့သည်။

သူ့အသံက အရင်လို ချိုသာတဲ့ ကလေးသံလေး မဟုတ်တော့ဘဲ လူပျိုဖော်ဝင်စ ယောက်ျားလေးတွေမှာ ရှိတတ်တဲ့ ထူးဆန်းပြီး အက်ရှရှအသံကြီး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကျိုးရှောင်ယွီက သူ့လက်တွေကို မြှောက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ချစ်စရာကောင်းပြီး ဖိုဖိုသီသီ လက်ကလေးတွေက အခုတော့ ချောမောတဲ့ လူရွယ်လေးတစ်ယောက်မှာပဲ ရှိနိုင်တဲ့ သွယ်လျလှပတဲ့ လက်ချောင်းကြီးတွေ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

တစ်ညတည်းနဲ့ သူ ဘာလို့ လူကြီးဖြစ်သွားရတာလဲဆိုတာ သူ မသိခဲ့ပေ။ သူကတော့ ဒါဟာ "ကလေးကနေ လူကြီးဖြစ်တမ်းကစားနည်း" တစ်ခုခု ကစားနေရတာပဲလို့ ထင်နေခဲ့သည်။

ကျိုးရှောင်ယွီက ခဏလောက်တော့ ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ ပြုံးနေခဲ့သော်လည်း ရုတ်တရက်ဆိုသလို ပြန်ငိုချလိုက်ပြန်သည်။ သူ၏ ပခုံးလေးတွေ တုန်ခါနေပြီး မျက်လုံးလေးတွေလည်း နီမြန်းလာခဲ့သည်။

ဆံပင်နီနှင့် ကောင်လေးမှာ အံ့သြလွန်းသဖြင့် တောင့်ခဲသွားခဲ့သည်။ အမြဲတမ်း မောက်မာပြီး ဗိုလ်ကျတတ်တဲ့ ကျောင်းရဲ့ လူမိုက်ကြီးက ဒီလောက်အထိ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ အင်း... စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လိုက်တာ…

"မစ္စတာကျိုး၊ ဘယ်... ဘယ်သူက ခင်ဗျားကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးလိုက်တာလဲ။ ခင်ဗျား စိတ်ပြေသွားအောင် ကျွန်တော်တို့ သွားရိုက်ပေးရမလား။"

"ရိုက်နှက်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျိုးရှောင်ယွီက ချက်ချင်း မျက်ရည်တွေကို ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။ "လူတွေကို မရိုက်ရဘူးလေ..."

ဆံပင်နီကောင်လေးမှာ လုံးဝကို ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ ဒီလူရှုပ်ကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲ။"

ကျိုးရှောင်ယွီက သူ၏မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ တရားသူကြီးလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "လူဆိုးတွေနဲ့ တွေ့ရင် ငါတို့တွေက တီချယ် ဒါမှမဟုတ် မိဘတွေကို ပြောပြရမှာပေါ့။"

ကျိုးရှောင်ယွီက အမိန့်ပေးလိုက်တာနဲ့ သူကိုယ်တိုင် ဘာမှလုပ်စရာမလိုဘဲ နောက်လိုက်တစ်ယောက်က ချက်ချင်းပဲ အမိန့်ကို နာခံလိုက်သည်။ "ပြဿနာမရှိပါဘူး သခင်လေးကျိုး။ ကျွန်တော် အခုပဲ တီချယ်ဆီ သွားတိုင်လိုက်ပါ့မယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီး သူ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ကျန်ရှိနေတဲ့ နောက်လိုက်အချို့ကတော့ ထိုလူရှုပ်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

ဆံပင်နီကောင်လေးက ကျိုးရှောင်ယွီရဲ့ ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဂါရဝပြုကာ ပြောလိုက်သည်။ "မစ္စတာကျိုး၊ အတန်းထဲ ပြန်ရအောင်။ ဒီနေ့ လစဉ်စာမေးပွဲ ဖြေရမှာလေ။"

ကျိုးရှောင်ယွီ ခေါင်းလေးငုံ့ကာ နှုတ်ခမ်းစေ့ထားခဲ့ပြီး မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေခဲ့သည်။ သူက ဒီစိမ်းသက်နေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တကယ်ပဲ ကြောက်နေခဲ့ပြီး သူ့မေမေကို ချက်ချင်း မြင်ချင်နေခဲ့သည်။

သူ့ကို နောက်လိုက်တစ်သိုက်က အတန်းထဲအထိ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြသည်။ သူ ပေါ်လာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် အတန်းထဲက ကျောင်းသားအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ကြသည်။ ဘယ်သူမှ သူ့ကို အပြစ်လုပ်မိမှာ ကြောက်သဖြင့် စကားမပြောရဲကြပေ။

ဒီနှစ်မှာမှ ပြောင်းလာတဲ့ ကျောင်းသားသစ်တစ်ယောက်က ဖိုရမ်ပေါ်က ကျောင်းစည်းကမ်းတွေကို ခိုးကြည့်လိုက်ရာ အဲ့ဒီထဲမှာ တစ်ခုက ထိုသို့ ရေးထားသည်…

[မစ္စတာကျိုးကို မြင်ရင် လမ်းလွှဲသွားပါ။ မဟုတ်ရင်တော့ အကျိုးဆက်ကို ခံစားရလိမ့်မယ်။]

နောက်လိုက်တစ်ယောက်က သူ့အတွက် စားပွဲနဲ့ ကုလားထိုင်ကို သုတ်ပေးပြီး ဆံပင်နီကောင်လေးကတော့ လွယ်အိတ်ကို စားပွဲပေါ် တင်ပေးခဲ့သည်။ သူက ကျိုးရှောင်ယွီကို ရိုသေစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။"မစ္စတာကျိုး၊ စာမေးပွဲ အရင်ဖြေလိုက်ပါဦး။ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ကျွန်တော့်ကို ပြောနော်။"

ကျိုးရှောင်ယွီက အထီးကျန်စွာနဲ့ တောင့်တောင့်ကြီး ထိုင်လိုက်ပြီး အကျင့်ပါနေတဲ့အတိုင်း ဆံပင်နီကောင်လေးကို ချိုချိုသာသာနဲ့ ပြောလိုက်မိသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ဆံပင်နီကောင်လေးကတော့ မရေမတွက်နိုင်အောင် အံ့သြသွားမိပြန်ပြီ။ ကျိုးရှောင်ယွီက ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိမ့်မယ်လို့ သူ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ဘူး။ သူက အပြစ်ကင်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ကုတ်ကာပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ကျွန်တော် လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာမို့လို့ပါ။"

ဒါက တကယ့်အမှန်တရားပါပဲ။ ကျိုးရှောင်ယွီနောက်ကို လိုက်နေတဲ့ နောက်လိုက်အားလုံးက သူ့ကို စိတ်ရင်းနဲ့ လိုက်ချင်ကြတာပါ။ ကျိုးရှောင်ယွီက စိတ်တိုတတ်ပြီး အလိုလိုက်ရ ခက်ပေမယ့် သူက သစ္စာရှိပြီး သူ့နောက်လိုက်တွေကို ဂရုစိုက်တတ်သူပါ။ သူ့အဖွဲ့ထဲကို ဝင်ဖို့ဆိုရင်တောင် စစ်ဆေးမှုများစွာကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ကြရတာပင်။

စာမေးပွဲဖြေဖို့ ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာခဲ့ပြီး ကျိုးရှောင်ယွီရှေ့ကို နားမလည်နိုင်သော နတ်စကားစာအုပ်လိုမျိုး စာမေးပွဲ မေးခွန်းစာရွက်တွေ ရောက်လာခဲ့သည်။

သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး စာရွက်တွေကို လှန်ကြည့်လိုက်သော်လည်း တစ်လုံးမှ မသိပေ။ သူ သိတာဆိုလို့ ကိန်းဂဏန်း ၁ ၂ ၃ နဲ့ အင်္ဂလိပ်စာ ABC ပဲ ရှိတာလေ။