အခန်း (၁၇၇-၁၇၈)
Vol. 18 Ch. 177-178
အခန်း။ ၁၇၇
ခဏချင်းမှာပင် ကောင်းကင်လှိုင်းသန့်စင်ရာနယ်မြေ၏ တောင်တံခါးရှေ့မှ လေထုမှာ လေးလံထိုင်းမှိုင်းကာ တင်းမာလာတော့သည်။ ဂိုဏ်းဝင်တပည့်ပေါင်းများစွာမှာ ဒေါသတကြီး စိုကကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ မီးလျှံများ တောက်လောင်နေသကဲ့သို့ပင်။
အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ရောက်ရှိလာကြသော ကျင့်ကြံသူများမှာမူ ဂိုဏ်းသားများကို ဂရုမစိုက်
ဟန်ဖြင့် ပြန်လည်ကြည့်ရှုနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာထက်တွင် ပေါ့ပါးသော အပြုံးများ ကိုယ်စီရှိနေကြသည်။ သာမန်အချိန်များတွင်ဆိုလျှင် ဤသန့်စင်ရာနယ်မြေမှ တပည့်များနှင့် တွေ့ဆုံပါက သူတို့မှာ ဖော်ရွေစွာ ပြုံးပြကြမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ သူတို့ လုံးဝမယုံကြည်ကြပေ။ ဤအထက်တန်းလွှာဆိုသူများသည် မုန့်ဟဲတုန်းကို ကျော်ဖြတ်ပြီး သူတို့ကို တစ်ခုခု လုပ်နိုင်
လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားကြချေ။ ထို့ကြောင့်လည်း သူတို့မှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ရဲတင်းနေကြခြင်းပင်။
အခြေအနေမှာ တင်းနေသော လေးကြိုးတစ်ချောင်းအလား ဖြစ်နေပြီး အငြင်းပွားမှု အနည်းငယ်မျှဖြင့်ပင် တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်နေ၏။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင်
“ငါ... ငါ မရှုံးသေးဘူး.....”
အလွန်အမင်း အားနည်းနေသော အသံတစ်ခုမှာ ခက်ခဲစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လီရန်သည် သူမကိုယ်သူမ အတင်းအားတင်း၍ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ချန်ကျီရှင်းကို လှည့်ကြည့်ကာ ဖြူဖျော့သောအပြုံးတစ်ခုကို အားယူပြုံးလိုက်သည်။
“မောင်လေး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အစ်မကို နောက်တစ်ကြိမ်... နောက်တစ်ကြိမ်လောက် ထပ်ကြိုးစားခွင့် ပေးမလား”
သူမသည် ချန်ကျီရှင်းကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ညင်သာစွာ ကိုက်ထား၏။ သူမ၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာထက်တွင် ရုန်းကန်မှုများနှင့် တောင်းဆိုမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
“ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဇွဲနပဲကြီးနေရတာလဲ”
ချန်ကျီရှင်းက တိုးတိတ်စွာ မေးလိုက်သည်။
လီရန်သည် သူမ၏ အခြေအနေကို မသိဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ယခုအချိန်တွင် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ သေတွင်းထဲသို့ ဆင်းနေခြင်းနှင့် မခြားပေ။
“အစ်မ သိပါတယ်..... အစ်မက သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ။ ဒါပေမဲ့ အချို့သောအရာတွေဟာ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ အစွမ်းကုန် မကြိုးစားကြည့်ရသေးသရွေ့တော့... စိတ်မကျေနပ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား”
လီရန်က အားယူပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီလေ"
ချန်ကျီရှင်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏လက်မှတစ်ဆင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အချို့ကို စီးဆင်းစေကာ လီရန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်။ ၎င်းစွမ်းအားက သူမ၏ နှလုံးသားနှင့် တာအိုအခြေခံကို အကာအကွယ် ပေးထားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
“သွားလိုက်ပါတော့”
ထိုသို့ပြောကာ ချန်ကျီရှင်းက သူ၏လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။
“ရှောင်... မောင်လေးရှောင် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
လီရန်သည် ချန်ကျီရှင်းကို လေးနက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
နောက်တစ်ခဏ၌ သူမသည် မုန့်ဟဲတုန်းရှိရာသို့ တစ်လှမ်းချင်း လှမ်းသွားတော့သည်။
“မင်းနဲ့ ငါ့ကြားက ကိစ္စက မပြီးသေးဘူး။ ငါ့ကို အရင်ဆုံး သေချာအနိုင်ယူပြပြီးမှ ငါတို့ဂိုဏ်းက တပည့်တွေကို အနိုင်ယူဖို့အကြောင်း ပြောစမ်းပါ”
လီရန်သည် အသက်ကို ဝဝရှူလိုက်ပြီး အားမာန်အပြည့်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။
ရှဲ ရှဲ ရှဲ
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မရေမတွက်နိုင်သော အကြည့်များမှာ လီရန်ထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။
“နတ်မိမယ်လေး”
“ဂျူနီယာညီမလေးလီ”
ဂိုဏ်းဝင်တပည့်များစွာ၏ မျက်နှာရိပ်များမှာ စိုးရိမ်တကြီး ပြောင်းလဲသွားကြသည်။
“ညီလေးရှောင်... မင်း ဘယ်လိုလုပ် သူ့ကို ခွင့်ပြုပေးလိုက်ရတာလဲ...”
ကွမ်းထျန်းယွီ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လူအေးတစ်ယောက်မဟုတ်လျှင်ပင် လီရန်၏ အခြေအနေမှာ အလွန်ဆိုးရွားနေပြီဖြစ်ကြောင်း မည်သူမဆို မြင်နိုင်သည်။
သူ စကားမဆုံးမီမှာပင်
“စီနီယာအစ်မရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အတိုင်းပဲ လုပ်ပါစေ ဒါက သူ့ရဲ့ ဆန္ဒပဲလေ”
ထိုသို့ပြောကာ ချန်ကျီရှင်းက လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး တားမြစ်လိုက်သည်။
တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင်
“အိုး”
မုန့်ဟဲတုန်း၏ အကြည့်မှာ လီရန်ထံသို့ တစ်ဖန်ပြန်လည်ကျရောက်လာပြီး ၎င်းတွင် လေးနက်သော အသိအမှတ်ပြုမှု အရိပ်အယောင်အချို့ ပါဝင်နေသည်။ ဝန်ခံရလျှင် ဤကဲ့သို့သော လီရန်က သူ့ကို အမြင်သစ်ဖြင့် ကြည့်စေခဲ့ခြင်းပင်။
“တကယ်ကို ချီးကျူးစရာကောင်းတဲ့ စိတ်ဓာတ်ပဲ"
မုန့်ဟဲတုန်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး “လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေက စေ့စပ်ပွဲဖျက်ခဲ့တာမျိုးသာ မရှိခဲ့ရင် ငါတို့က သူငယ်ချင်းကောင်းတွေ ဒါမှမဟုတ် ဝိညာဉ်ဖော်တွေတောင် ဖြစ်နိုင်ခဲ့ကြမှာပါ"
“ဒါပေမဲ့ ဘဝဆိုတာ ဒီလိုပါပဲ... အစပြုပုံချင်း မတူရင် အဆုံးသတ်တွေကလည်း ကွဲပြားသွားတတ်တာပဲ။ မင်းနဲ့ ငါလိုမျိုးပေါ့...”
“ဝိညာဉ်ဖော် ဟုတ်လား”
လီရန်၏ မျက်နှာပေးမှာ အေးစက်စက်နှင့် စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် ဖြစ်သွားကာ “ငါ့ကို လာပြီး ပျို့အန်အောင် မလုပ်စမ်းနဲ့”
ဒုန်း
စကားအဆုံးတွင် လီရန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကျန်ရှိနေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အနည်းငယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ မြင့်တက်လာသည်။ သူမသည် အသက်ကို ဝဝရှူလိုက်ပြီး လက်ကွက်များကို စတင်ဖော်ဆောင်လိုက်တော့သည်။
“ကောင်းကင်လှိုင်း ပညာရပ်...”
“ကောင်း... ကင်... လှိုင်း”
လီရန်က ထိုစကားလုံးငါးလုံးကို တစ်လုံးချင်း အားယူ၍ အော်ဟစ်လိုက်တိုင်း လောကကြီးမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းပြန်လှန်သွားသကဲ့သို့ပင်။ သူမ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် ငွေရောင်လရောင် အစက်ကလေးတစ်စက်မှာ တောက်ပလာပြီးနောက် အဆုံးမဲ့သော ရောင်ခြည်တန်းများဖြာထွက်နေသည့် မြစ်ကြီးတစ်စင်းအဖြစ် ပေါက်ကွဲ၍ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
“ကောင်းကင်လှိုင်း အစီရင်ခံလား”
“ရှူး ဒါက ငါတို့ ကောင်းကင်လှိုင်းသန့်စင်ရာနယ်မြေရဲ့ အဖိုးတန် အထွတ်အထိပ် နတ်
ဘုရားပညာရပ်တွေထဲက တစ်ခုပဲ။ ဒါကို သုံးနိုင်ဖို့ အနည်းဆုံး စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်ရဲ့ အဆင့်မြင့်ပိုင်း ကျင့်ကြံခြင်းရှိဖို့ လိုအပ်တာ။ နတ်မိမယ်လေးက ဒီလို နတ်ဘုရားပညာရပ်မျိုးကို ထုတ်ဖော်နိုင်နေပြီလား”
“မကောင်းတော့ဘူး သူ့ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေနဲ့ ဒီပညာရပ်ကို အတင်းအကျပ် သုံးတာက အတူတူ သေရုံပဲ ရှိတော့မှာ”
ကောင်းကင်လှိုင်းတပည့်အားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ ပျက်ကုန်ကြသည်။ ကောင်းကင်ယံထက်တွင်မူ ထိုမြစ်ကြီးမှာ နေနှင့်လကိုပင် ကန့်သတ်ထားသကဲ့သို့ ဖြတ်သန်းကာ တည်ရှိနေ၏။
မုန့်ဟဲတုန်းက ခေါင်းမော့ကာ ထိုကြီးမားလှသော မြစ်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခြင်းမရှိဘဲ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်မိသည်။
“လီရန်... ငါ တစ်ခါတလေ တွေးကြည့်မိတယ်။ အရင်က မင်း စေ့စပ်ပွဲလာဖျက်တုန်းက မင်းရဲ့ အနာဂတ်ခင်ပွန်းလောင်းက မင်းနဲ့တန်းတူ ရပ်တည်နိုင်တဲ့သူပဲ ဖြစ်ရမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်နော်"
“အခု ငါက စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်က သန်မာတဲ့သူတွေထဲမှာ အသက်နှစ်ဆယ်မပြည့်သေးတဲ့ ထိပ်တန်းပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ"
“ငါ မေးကြည့်ပါရစေ... အရှေ့ပိုင်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နယ်မြေတစ်ခုလုံးမှာ ငါနဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့သူ ရှိလို့လား”
“ဒါပေမဲ့ ဘာလို့... ဘာလို့ အခုထိတောင် မင်းက ငါ့အထက်မှာ ဒီလောက် မာနကြီးကြီးနဲ့ ရပ်နေနိုင်ရတာလဲ။ ငါ့ဆီမှာ အရှုံးပေးမယ့်အစား ဘာလို့ သေဖို့ကိုပဲ ရွေးချယ်ရတာလဲ”
“ငါ့ရှေ့မှာ အမှားဝန်ခံဖို့က အဲဒီလောက်တောင် ခက်ခဲနေလို့လား”
ထိုစကားများအဆုံးတွင် အဝေးမှ အဆိပ်နတ်မိမယ်လေး၏ မျက်နှာထက်တွင် နာကျင်ခံစားရမှုနှင့် ထောက်ခံအားပေးမှုများ ပေါ်ထွက်လာပြီး
“အစ်ကိုမုန့်... အစ်ကိုက ဒီလောက်တောင် ထူးကဲတဲ့ ပါရမီ၊ နက်ရှိုင်းတဲ့ ခံစားချက်နဲ့ ဖြောင့်မတ်မှုတွေ ရှိနေတာကို ထိုမိန်းမယုတ်က အစ်ကို့ကို မရွေးချယ်ခဲ့တာက သူရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုပဲ။ ဒီကိစ္စတွေကို အများကြီး မတွေးပါနဲ့တော့"
“ငါ သိပါတယ်"
မုန့်ဟဲတုန်းက အဆိပ်နတ်မိမယ်လေးကို ညင်သာစွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် လီရန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းအတွင်း၌ အေးစက်သော အရောင်အဝါတစ်ခု ဖျတ်ခနဲ လက်သွားသည်။
“ဒီဆယ်နှစ်တာကို ဒီအခိုက်အတန့်မှာပဲ အဆုံးသတ်လိုက်ကြရအောင်"
“နတ်ဘုရားစွမ်းအား -ငါးဘီးယှက်နွယ် ကောင်းကင်လောင်မြိုက်ခြင်း”
စကားအဆုံးတွင် မုန့်ဟဲတုန်းသည် သူ၏လက်ထဲရှိ အနက်ရောင်မီးလျှံဓားလေးကြီးကို ကောင်းကင်သို့ အသာအယာ မြှောက်တင်လိုက်သည်။ ခဏချင်းမှာပင် ထိုဓားရှည်မှာ ထိပ်ဖျားမှ စတင်လောင်ကျွမ်းလာပြီး ငါးရောင်ခြယ် မီးလျှံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့ပေသတည်း။
“သွားစမ်း”
မုန့်ဟဲတုန်းက သူ၏လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရှေ့သို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည့် ငါးရောင်ခြယ်မီးလျှံများသည် ဒီရေတက်လာသကဲ့သို့ လီရန်ရှိရာသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြိုဆင်းသွားတော့သည်။
လီရန်၏ မျက်နှာပေးမှာ လေးနက်တည်ကြည်နေပြီး သူမ၏ နုနယ်သောလက်ကလေးဖြင့်လည်း ရှေ့သို့ ပြန်လည်တွန်းထုတ်လိုက်၏။ နဂါးငွေ့တန်းဂလက်ဆီနှင့် ဆင်တူလှသော ကျယ်ပြောလှသည့် ကောင်းကင်လှိုင်းမြစ်ကြီးသည် ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းလျက် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ကာ ရှေ့သို့ စီးဆင်းသွားတော့သည်။
ဒုန်း
ငါးရောင်ခြယ်မီးလျှံနှင့် ကောင်းကင်လှိုင်းမြစ်ကြီးတို့မှာ ရေနှင့်မီး လှိုင်းလုံးကြီးနှစ်ခုအလား ထိတွေ့မိသွားကြပြီး ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်ကာ ဖိသိပ်နေကြတော့သည်။
ဂျွမ်း... ဂျွတ်
အထွတ်အထိပ် နတ်ဘုရားပညာရပ်နှစ်ခု ထိတွေ့ရာနေရာရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ မှန်တစ်ချပ်အလား လက်မချင်းစီ အက်ကွဲပျက်စီးသွားခဲ့သည်။
“အခုတော့ တကယ့်ကို အရှုံးအနိုင် ဆုံးဖြတ်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီပဲ”
“နတ်မိမယ်လေးက ဒီလိုအခြေအနေကနေ အရေးသာအောင် ပြန်လုပ်နိုင်ပါ့မလား”
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်လှိုင်းတပည့်ပေါင်းများစွာမှာ ရင်တမမဖြင့် ကြည့်နေကြရသည်။
ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း
ကောင်းကင်ယံ၌ ကောင်းကင်လှိုင်းမြစ်ကြီးမှာ တစ်လက်မချင်းစီ ချေဖျက်ခြင်း ခံနေရသည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ ၎င်းသည် ထပ်မံတောင့်မခံနိုင်တော့ဘဲ ဟိန်းဟောက်သံကြီးနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲထွက်သွားကာ သည်းထန်စွာရွာသွန်းသော မိုးစက်မိုးပေါက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။
“ပြီးသွားပြီ”
မုန့်ဟဲတုန်းက ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ချက်ချင်းပျံတက်လိုက်သည်။ သူ၏ ညာဘက်လက်ဖြင့် လှမ်းဖမ်းလိုက်ရာ ငါးရောင်ခြယ်မီးလျှံအားလုံးမှာ သူ၏လက်ထဲသို့ ပြန်လည်စုစည်းသွားပြီး အနက်ရောင်ဓားလေးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပုံပေါ်လာခဲ့သည်။
ရှဲ
မုန့်ဟဲတုန်းက လီရန်ရှိရာသို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လီရန်၏ သူငယ်အိမ်များမှာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး မုန့်ဟဲတုန်း၏ အေးစက်သောမျက်နှာနှင့် ဆင်းသက်လာသော အနက်ရောင်ဓားရှည်ကြီးမှာ သူမ၏မျက်စိရှေ့တွင် တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
“အခုထိ မလုံလောက်သေးဘူးပဲ.....”
လီရန်က သူမကိုယ်သူမ လှောင်ပြောင်သလို ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်ချလိုက်သည်။
ဒီလောက်ဆို တော်ပါပြီ။ ငါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပြီးပြီ။
သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော နောင်တမှာ သူမ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စကြောင့် ကောင်းကင်လှိုင်းသန့်စင်ရာနယ်မြေမှာ ဤမျှ အမည်ပျက်ခဲ့ရခြင်းပင်။
လီရန်သည် ဆယ်နှစ်တာ စုဆောင်းထားသော ထိုဓားချက်ကို ရင်ဆိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်စဉ်မှာပင် သူမ၏နားစည်ဘေး၌ လေတိုးသံတစ်ခု ဝှေ့ယမ်းသွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် ရုတ်တရက်
ချလွမ်
နားကွဲမတတ် စူးရှကြည်လင်သော အသံကြီးတစ်ခု သူမ၏နားအနီး၌ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် တည်ငြိမ်သောအသံတစ်ခုက ညင်သာစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။
“စွမ်းအားက အားနည်းလိုက်တာ"
ကျရောက်လာရမည့် သေစေနိုင်သော ဓားချက်မှာ ကျရောက်မလာခဲ့ဘဲ လီရန်သည် သူမ၏မျက်လုံးများကို ကြောင်တောင်တောင် ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိသည်။
ကောင်းကင်ယံကို ထိုးခွဲလာသည့် ထိုအနက်ရောင်ဓားလေးကြီးမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်ဝင်းမွတ်သော ရှည်လျားသည့် လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကြားတွင် မြဲမြံစွာ အညှပ်ခံထားရပြီး ရှေ့သို့ တစ်လက်မမျှပင် တိုးမလာနိုင်တော့ချေ။
ဆီးနှင်းပမာ ဖြူစင်သောဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး ရေတံခွန်ပမာ နက်မှောင်သောဆံနွယ်များရှိသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ မည်သည့်အချိန်က ရောက်ရှိနေမှန်းမသိဘဲ သူမ၏နောက်ကျောဘက်တွင် ရပ်နေခဲ့ခြင်းပင်။
“ကျွန်တော် ပြောသားပဲ... အတင်းအားမတင်းပါနဲ့လို့"
ညင်သာသော အပြုံးအရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည့် အသံတစ်ခု လွင့်ပျံလာသည်။
လီရန်မှာ ပထမတွင် အံ့အားသင့်သွားရသော်လည်း ထို့နောက်တွင်မူ အနည်းငယ် ရှက်ရယ်
ရယ်ကာ “မင်းကတော့ ငါ့ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ကယ်လိုက်ပြန်ပြီပဲ” ဟု ညည်းတွဲစွာ ပြောလိုက်မိသည်။
ချန်ကျီရှင်းမှာ ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးကာ လီရန်၏ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ရှေ့၌ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသော မုန့်ဟဲတုန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“အခုကစပြီး... အားနည်းတဲ့သူတွေ ဖယ်ပေးလိုက်ကြတော့”
ဒုန်း
စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသော ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားကြီးတစ်ခုမှာ ချန်ကျီရှင်း၏ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကြားမှ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။
မုန့်ဟဲတုန်းမှာ ဓားဖျားမှတစ်ဆင့် ကမ္ဘာပျက်မတတ် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားကြီး စီးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် မျက်နှာရိပ် ပြောင်းလဲချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ ဓားရှည်ကြီးမှာ လက်ထဲမှ လွင့်စင်ထွက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အနောက်ဘက်သို့ လွင့်ထွက်ကာ တောင်နံရံတစ်ခုနှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုးမိသွားတော့သည်။
သူ၏လက်ထဲမှ လေးလံသော ဓားကြီးမှာလည်း လေထဲတွင် ဝဲပျံသွားပြီး တောင်ကုန်း၏ နံရံအတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားခဲ့ရာ ဓားရိုးမှာ တုန်ခါနေဆဲပင်။
“ဂျူနီယာမောင်လေးရှောင်.....”
လီရန်သည် ငေးမောစွာ ကြည့်ရင်း စကားပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။
“ငြိမ်ငြိမ်နေပါ ဘာမှမပြောနဲ့”
ချန်ကျီရှင်းက လက်ကိုတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ နူးညံ့သော စွမ်းအားတစ်ခုက လီရန်ကို ရစ်ပတ်သွားပြီး သူမကို တောင်တံခါးဝရှိ လူအုပ်ကြီးအတွင်းသို့ တွန်းပို့ပေးလိုက်သည်။
ယခုအခါတွင်မူ ကျယ်ပြောလှသော ကောင်းကင်ယံထက်တွင် နှင်းပမာဖြူစင်သော ထိုပုံရိပ်တစ်ခုတည်းသာ တစ်ကိုယ်တည်း ရပ်တည်နေတော့သည်။
ဖူး….
မုန့်ဟဲတုန်း၏ လည်ချောင်းအတွင်းသို့ သွေးများ တိုးတက်လာသော်လည်း သူက အတင်းအကျပ် ပြန်မြိုချလိုက်သည်။ သူသည် ပထမဆုံး သူ၏ ပေါက်ပြဲသွားသော လက်ဖဝါးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တောင်နံရံတွင် စိုက်ဝင်နေသော ဓားလေးကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။
“မင်းက ဘယ်သူလဲ”
မုန့်ဟဲတုန်းက ဓားရှည်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ရင်း ကိုယ်ကိုမတ်ကာ အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။
“ကောင်းကင်လှိုင်းရဲ့ နတ်ဘုရားသားတော် ရှောင်ပင်း"
ချန်ကျီရှင်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် မုန့်ဟဲတုန်းကို ငုံ့ကြည့်ကာ
“ကောင်းကင်လှိုင်းသန့်စင်ရာနယ်မြေက ဘယ်တပည့်နဲ့မဆို တိုက်နိုင်တယ်လို့ မင်းကြွားခဲ့တယ် မဟုတ်လား”
“လာစမ်းပါ မင်းက ဘယ်လောက်တောင် ထိပ်တန်းပါရမီရှင် ဖြစ်နေမလဲဆိုတာ ငါကြည့်ရသေးတာပေါ့”
“ရှောင်ပင်း”
မုန့်ဟဲတုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ အသိစိတ်ထဲ၌ အဆင့်မြင့်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံက အန္တရာယ်ရှိကြောင်း ပြင်းထန်စွာ သတိပေးနေသည်။ သို့သော် သူက ထိုသတိပေးချက်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး လီရန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ကောင်းကင်ယံမှ ချန်ကျီရှင်းကို ပြန်လည်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“လီရန်နဲ့ မင်းက ဘာပတ်သက်တာလဲ”
သူက အေးစက်စွာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။
“ပတ်သက်မှုလား”
ချန်ကျီရှင်းက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာထက်တွင် လှောင်ပြုံးသဏ္ဌာန် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ
“သဘာဝကျကျ ပြောရရင်တော့... မင်း လုံးဝမရနိုင်တဲ့ တောင့်တရုံပဲ တောင့်တနိုင်တဲ့ ပတ်သက်မှုမျိုးပေါ့"
“မင်း ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် ကြိုးစားကျင့်ကြံခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ အောင်မြင်လာပြီး စီနီယာအစ်မလီကို အထင်ကြီးလာအောင် လုပ်မယ်။ သူမကို နောင်တရအောင် လုပ်မယ်လို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား”
“ဒါပေမဲ့ သူမက မင်းကို အခုထိ လျစ်လျူရှုနေတုန်းပဲ။ ဒါကြောင့် မင်း စိတ်ပျက်နေတာ မဟုတ်လား”
ချန်ကျီရှင်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
“သူ့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ အာရုဏ်ဦးမှာ ပွင့်လန်းတဲ့ ပန်းလို အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ရွှံ့နွံထဲက မြက်ရိုင်းတစ်ပင်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အရေးတယူ လုပ်နိုင်မှာလဲ”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မုန့်ဟဲတုန်းသည် သူ၏ အနာအစက်ကို အထိုးခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကာ ဒေါသတကြီး အော်ပြော
လိုက်တော့သည်။
“လျှောက်မပြောနဲ့ မင်း သေချင်နေတာပဲ”
ဒုန်း….
မုန့်ဟဲတုန်းသည် ရှေ့သို့ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်လာပြီး သူ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် အဆုံးမဲ့သော မီးလျှံများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အနက်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ရှည်လျားသော မီးလျှံတန်းကြီးကို ဆွဲလျက် ချန်ကျီရှင်းရှိရာသို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။
“မီးလျှံပညာရပ် ကိုးဆင့်လှိုင်း”
အခန်း။ ၁၇၈
ဒုန်း
မုန့်ဟဲတုန်း၏ ဓားချက်က ဟင်းလင်းပြင်ကို ခွင်း၍ ကျရောက်လာသည်။
ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် မီးပွားလေးတစ်စက် စတင်သန္ဓေတည်လာပြီးနောက် ခဏချင်းမှာပင် ထိုမီးပွားလေးမှာ ပွင့်အာလာကာ အာကာသတစ်ခုလုံးကို လောင်မြိုက်စေနိုင်သည့် မြင့်မားလှသော မီးလျှံလှိုင်းလုံးကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
နဝမမြောက်အဆင့်အထိ ရောက်ရှိသွားသော အနက်ရောင်မီးလျှံများမှာ ဧရာမလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပုံပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးကို ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်နေသော မီးပင်လယ်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်၏။
လွန်ခဲ့သော ခဏလေးကပင် မုန့်ဟဲတုန်းသည် ဤတိုက်ကွက်ကို အသုံးပြု၍ လီရန်၏ ရေပြာဒိုင်းကို အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ချေဖျက်ပြခဲ့ဖူးရာ ၎င်း၏စွမ်းအားမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့မခန်းလှသည်။ ယခုအခါတွင်မူ မုန့်ဟဲတုန်းသည် ဒေါသအဟုန်ဖြင့် ထုတ်ဖော်လိုက်ခြင်းဖြစ်ရာ ၎င်း၏ အရှိန်အဝါမှာ သာမန်ထက် သုံးဆမျှ ပိုမိုပြင်းထန်နေတော့သည်။
“ပျက်စီးသွားစမ်း”
မုန့်ဟဲတုန်း၏ အဖြူအမည်း ပြတ်သားလှသော မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ယှက်သန်းသွားသည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မီးလျှံလျှာများ တဖျတ်ဖျတ်လက်လာပြီး မီးခိုးလုံးကြီးများ လိမ့်တက်လာတော့သည်။ ကိုးဆင့်မြောက် အနက်ရောင်မီးလျှံလှိုင်းလုံးကြီးမှာ ချန်ကျီရှင်းရှိရာသို့ ဒီရေတက်လာသကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။
ချန်ကျီရှင်းမှာမူ ထိုလှိုင်းလုံးကြီးများရှေ့တွင် မှောက်ခုံဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည့် လှေငယ်လေးတစ်စင်းအလား ရှိနေပြီး မီးလှိုင်းများ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရတော့မည့်ပုံပင်။
“သောင်းပြောင်းစကြဝဠာ နတ်ဘုရားဆွဲငင်အား”
ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်နှာပေးမှာ တည်ငြိမ်မြဲ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏လက်ကို ရှေ့သို့ အသာအယာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ရုံသာ ရှိသေးသည်။
ဒုန်း
ပြင်းထန်လှသော ဆွဲငင်အားတစ်ခုမှာ ချန်ကျီရှင်း၏ လက်ဖဝါးအတွင်းမှ ချက်ချင်းဆိုသလို ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။
ချန်ကျီရှင်းကို ဝါးမြိုရန် ပြေးဝင်လာနေသည့် ဧရာမ မီးပင်လယ်လှိုင်းလုံးကြီးမှာ ရုတ်တရက် ဆွဲငင်ခြင်း ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏လက်ဖဝါးဆီသို့သာ စုပြုံကာ တိုးဝင်သွားတော့သည်။
ရှဲ ရှဲ ရှဲ
ချန်ကျီရှင်း၏ လက်ဖဝါးမှာ အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုပစ်နိုင်သည့် ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခုအလား ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
တောင်ကြီးတစ်တောင်အလား ပြိုဆင်းလာသော အနက်ရောင်မီးလှိုင်းများသည် သူ၏လက်ဖဝါးနှင့် ထိတွေ့ပြီးနောက်တွင် အစအနပင်မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသည့် ဒေါသတကြီး မီးပင်လယ်ကြီးမှာ ခဏချင်းမှာပင် အငွေ့ပျံသွားခဲ့သည်။
“ဒါက မင်းပြောတဲ့ ဆယ်နှစ်တာ ကြိုးစားအားထုတ်မှုဆိုတာလား”
ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်နှာမှာ မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေဆဲ။ သူ၏ လက်ချောင်းများကို အသာအယာ စုလိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ဖိသိပ်ထားသည့် မီးလျှံအကြွင်းအကျန်များမှာ လက်ကြားမှ မီးပွားများအဖြစ် လွင့်စင်ထွက်လာသည်။
သူ၏ရုပ်ခန္ဓာမှာ မူလကပင် ထူးကဲလှပြီးဖြစ်ရာ ယခုအခါ မလှုပ်မယှက် တောက်ပသော ဘုရင်ကျမ်းစာဖြင့် အားဖြည့်ထားသဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ဤမျှလောက်သော မီးလျှံအပူရှိန်မှာ သူ့ကို ပူစပ်သည့် ခံစားချက်ကလေးပင် မပေးနိုင်ချေ။
ခဏချင်းမှာပင် ကောင်းကင်လှိုင်းတောင်တံခါးရှေ့ရှိ လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲကုန်သည်။
“နတ်ဘုရားသားတော်”
ကောင်းကင်လှိုင်းသန့်စင်ရာနယ်မြေမှ တပည့်များမှာ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် တစ်ခဲနက် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ အရင်က ခံစားခဲ့ရသမျှ အားမလိုအားမရဖြစ်မှုများမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် လုံးဝဥဿုံ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြရာတွင်လည်း တစ်ဦး၏မျက်ဝန်းထဲ၌ တစ်ဦးက စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို မြင်တွေ့နေရသည်။
တကယ့်ကို နတ်ဘုရားသားတော် ကိုယ်တိုင်ဆင်းလာမှပဲ အဆင်ပြေတော့တယ်။
တစ်ဖက်တွင်မူ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများ၏ မျက်နှာထက်မှ ပေါ့ပါးသော အပြုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားတော့သည်။
“ဒါ... ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”
သူတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ရင်း ရင်လေးသွားကြသည်။ ဤ ကောင်းကင်လှိုင်း နတ်ဘုရားသားတော်၏ အစွမ်းမှာ လီရန်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေရုံသာမက တူညီသော အဆင့်အတန်းမှာပင် ရှိမနေကြောင်း ချက်ချင်း နားလည်သွားကြသည်။
“ပါရမီရှင်မုန့်ရဲ့ ပြိုင်ဘက်က လီရန်လေ မင်းက... မင်းက ဘာအရည်အချင်းနဲ့ ဝင်ပါတာလဲ”
“ကောင်းကင်လှိုင်းသန့်စင်ရာနယ်မြေဆိုတာ ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု မဟုတ်လား။ အခုတော့ လူအင်အားနဲ့ အနိုင်ကျင့်ပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တိုက်ခိုင်းနေတာလား”
လူအုပ်ထဲမှ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ရဲတင်းစွာဖြင့် အော်ဟစ်ကန့်ကွက်လိုက်တော့သည်။
ထိုစကားအဆုံးတွင်
ဒုန်း
ချန်ကျီရှင်း၏ လက်ထိပ်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပစ်ထွက်သွားပြီး ထိုသူ၏ ဦးခေါင်းကို အစအနမကျန်အောင် ဖောက်ထွက်သွားတော့သည်။
ကန့်ကွက်စကားဆိုခဲ့သည့် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူမှာ ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် အနောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ရပြီးနောက်တွင်မူ ဝိညာဉ်ပါချုပ်ငြိမ်းကာ ပြိုလဲကျသွားတော့သည်။
“ငြိမ်ငြိမ်နေပါလို့ ငါပြောထားတယ်လေ"
“နားမလည်ဘူးလား”
ချန်ကျီရှင်းက ခေါင်းငုံ့ကာ များပြားလှသော လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထိုကျင့်ကြံသူအားလုံး၏ ရင်ထဲတွင် စိမ့်ခနဲ အေးစက်သွားကြတော့သည်။
သက်ကြီးကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ငါတို့က မင်းကို ဘာမှမလုပ်ရသေးဘဲနဲ့ မင်းက ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်တယ်...”
ဒုန်း
သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် သူ၏ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံးမှာ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး သွေးများမှာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများထံသို့ စင်ဟပ်သွားတော့သည်။
“ကဲ... ဆက်ပြီး လျှောက်အော်ကြဦးလေ"
ချန်ကျီရှင်းက ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏အပြုံးမှာ နွေးထွေးနေသော်လည်း များပြားလှသော လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများကို ကြည့်နေသည့် သူ၏အကြည့်မှာမူ တည်ငြိမ်လွန်းနေ၏။
ဤလေလွင့်ကျင့်ကြံသူများမှာ နေရာတကာတွင် ပြဿနာရှာတတ်ကြပြီး လူတစ်ယောက် ဒုက္ခရောက်နေချိန်တွင် ဝိုင်းပြီး နှိပ်ကွပ်တတ်ကြသူများ ဖြစ်သည်။ လီရန်မှာမူ သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကြောင့် သူတို့ကို အရေးမယူဘဲ သည်းခံခဲ့ခြင်းပင်။
ထို့ကြောင့်လည်း သူတို့မှာ ပို၍ပင် ရဲတင်းလာကြပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကိုပင် မေ့လျော့နေကြသည်။
ပုရွက်ဆိတ်လောက်ပဲ တန်ဖိုးရှိတဲ့ သူတို့တွေက ဒီနေရာမျိုးမှာ စကားဝင်ပြောဖို့ အဆင့်မှီတယ်လို့ ထင်နေတာလား။
ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် ရေကန်ထဲသို့ ကျောက်ခဲတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု လှိုင်းလုံးကြီးများမှာ လူအုပ်ကြီးအတွင်းသို့ ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။
မရေမတွက်နိုင်သော လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများကြားတွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားကြ၏။ ဂိုဏ်းငယ်တစ်ခုတည်းမှ တပည့်တစ်စုသည် လူအုပ်ထဲမှ ချက်ချင်းထွက်လာပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
“ကောင်းကင်လှိုင်း နတ်ဘုရားသားတော်... ဖြောင့်မတ်တဲ့ လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းနေတဲ့ ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုက ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရသလား”
“ငါတို့က တိုက်ပွဲကို လာကြည့်ရုံသက်သက်ပဲ။ မင်းတို့ဘက်က မပါဝင်ပေးရုံနဲ့ ဒီလောက်အထိ လူသတ်စရာ လိုသလား”
“ဝေးလံတဲ့အရပ်ကလာတဲ့ ဧည့်သည်တွေကို ကောင်းကင်လှိုင်းသန့်စင်ရာနယ်မြေက ဒီလိုပဲ ကြိုဆိုတာလား”
“မိုးကောင်းကင်က မောက်မာရင် မိုးရွာတယ်။ လူက မောက်မာရင်တော့ ဘေးဒုက္ခ ရောက်လိမ့်
မယ် မင်း နတ်ဘုရားသားတော် ဖြစ်တာ ရက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတယ်။ ဒီလောက်တောင် မောက်မာပြီး လူ့အသက်ကို တန်ဖိုးမထားတာလား။ မင်းက နောက်တစ်ချိန်မှာ ကောင်းကင်လှိုင်းသန့်စင်ရာနယ်မြေအတွက် ဘေးဒုက္ခကြီး သယ်ဆောင်လာမယ့်သူပဲ”
“မင်းလို နတ်ဘုရားသားတော်မျိုး ရှိနေတဲ့ ကောင်းကင်လှိုင်းသန့်စင်ရာနယ်မြေဟာ မကြာခင်မှာပဲ လူထုရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ဆုံးရှုံးရတော့မှာပဲ။ မင်းရဲ့ မောက်မာမှုတွေ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံမလဲဆိုတာ ကြည့်သေးတာပေါ့...”
ဒုန်း
ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ပေါင်းများစွာ စုစည်းသွားပြီး ဧရာမ အနက်ရောင်လက်ဝါးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပုံပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုလက်ဝါးကြီးက အောက်သို့ ဝုန်းခနဲ ဖိချလိုက်ရာ ဝတ်စုံတူ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ထိုဂိုဏ်းငယ်မှ တပည့်များမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အသားပုံကြီးအဖြစ် ကြေမွကာ ပျက်စီးသွားတော့သည်။ သွေးစများမှာ ကောင်းကင်သို့ ပန်းထွက်သွားပြီး အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လွင့်စင်သွားခဲ့၏။
ခဏချင်းမှာပင် အသံအားလုံး ရုတ်ချည်း ရပ်တန့်သွားတော့သည်။
များပြားလှသော လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားကြပြီးနောက် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ကြရင်း ချန်ကျီရှင်းကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေကြတော့သည်။ ကျောရိုးထဲမှတစ်ဆင့် ဦးခေါင်းခွံအထိ စိမ့်ခနဲ အေးစက်သွားကြ၏။ တစ်ကိုယ်လုံးကို ရေခဲဂူထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
“မင်းတို့ရဲ့ သံသယတွေကို ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ထုတ်ပြောကြစမ်းပါဦး ငါမကြားရလို့”
ချန်ကျီရှင်းက လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများဘက်သို့ လှည့်၍ ပြောလိုက်သည်။
လီရန် အနိုင်မတိုက်နိုင်သောသူကို သူက အနိုင်တိုက်မည်။ လီရန် မသတ်ရဲသောသူကို သူက သတ်မည်။ ဤပုရွက်ဆိတ်မျှသာ ရှိသော အကောင်ကလေးများကို သူက ခြေတစ်ဖက် မြှောက်လိုက်ရုံဖြင့် အမှုန့်ဖြစ်အောင် နင်းခြေပစ်မည်သာ ဖြစ်သည်။
ချန်ကျီရှင်း၏ အကြည့်က ဝေ့ဝဲသွားရာ ထိုအကြည့်နှင့် ဆုံမိသော ကျင့်ကြံသူတိုင်းမှာ ဦးရေပြားများ ထုံကျင်သွားကြပြီး ခေါင်းများကို အလျင်အမြန် ငုံ့လိုက်ကြကာ အသက်ပင် ပြင်းပြင်းမရှူရဲကြတော့ပေ။ အချို့မှာမူ ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ရင်နေကြတော့သည်။