အခန်း (၅၇-၅၈)
Vol. 6 Ch. 57-58
အခန်း (၅၇) လီဈေးဆိုင်
ချင်လဲ့သည် တစ်နေ့ခင်းလုံး ဆိုင်ပေါင်းစုံတွင် အငြင်းခံခဲ့ရပြီးဖြစ်ရာ တည်းခိုခန်းသို့ မပြန်မီ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် အငြင်းခံရလျှင်လည်း အရေးမကြီးတော့ဟု မှတ်ယူကာ ထိုထူးဆန်းသော ဆိုင်ငယ်လေးဆီသို့ ခြေလှမ်းပြင်လိုက်လေသည်။
“မောင်ရင်... အချိန်နှောင်းလှပြီ။ ငါ ဆိုင်ပိတ်တော့မယ်၊ မနက်ဖြန်မှပဲ ပြန်လာခဲ့တော့” သူ ဆိုင်အတွင်းသို့ ခြေမနင်းရသေးမီမှာပင် လှုပ်ကုလားထိုင်ပေါ်ရှိ လူသည် အထဲသို့ပင် ဝင်မလာရန် လက်ဦးစွာ လှမ်း၍ တားမြစ်လိုက်၏။
ချင်လဲ့မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ နေဝင်ရန် အချိန်အတော်လိုသေးသကဲ့သို့ အဝေးရှိ ဆိုင်အများစုမှာလည်း ဖွင့်လှစ်ထားဆဲ ဖြစ်၏။ အနည်းငယ်ဝေးသော လက်နက်ဆောင်၌မူ လူသူထူထပ်လျက် အစည်ကားဆုံး အချိန်ပင် ဖြစ်ချေသည်။
“ကျွန်တော် ပစ္စည်းဝယ်ဖို့ လာတာမဟုတ်ပါဘူး။ ရောင်းစရာရှိလို့ တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးစေချင်တာပါ” ချင်လဲ့သည် ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့လေသည်။
ဆိုင်အတွင်း၌မူ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ဦးလေးကြီးတစ်ဦးသည် ဝါးလှုပ်ကုလားထိုင်ပေါ်၌ ပျင်းရိစွာ မှီလျက် မိမိကိုယ်မိမိ လွှဲနေ၏။ သူသည် ချင်လဲ့ကို ကြည့်ကာ လေသံအေးအေးဖြင့် ဆိုသည်။ “ဒီကုန်သွယ်ရေးလမ်းမပေါ်မှာ ဆိုင်တွေအများကြီး ရှိနေတာကို ငါ့ဆိုင်လို ဝေးလံတဲ့နေရာကို မင်း ရှာတွေ့တာ တော်တော်အံ့သြဖို့ကောင်းတယ်။ ဘာလဲ... လမ်းပေါ်က ဆိုင်တွေအကုန်လုံး လိုက်ပြပြီး ဘယ်သူမှ စိတ်မဝင်စားလို့ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ဒီမှာ လာစမ်းကြည့်တာ မဟုတ်လား”
သူ၏ စကားတို့မှာ ချင်လဲ့၏ အတွေးကို ကွက်တိပင် ဖော်ထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ရှိချေသည်။
ချင်လဲ့သည် အရှက်ရသွားသဖြင့် ရိုးသားစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “ဟုတ်ပါတယ်... ဦးလေးလည်း စိတ်ဝင်စားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်ကသာ အလိုက်မသိဘဲ လာနှောင့်ယှက်မိတာပါ။ ခွင့်ပြုပါဦး...”
“ဒီကို ပေးစမ်း” ထိုသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် အဝတ်အစားများ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော်လည်း ရုပ်ရည်မှာမူ အတော်ပင် ခန့်ညားလှ၏။ သူသည် လှုပ်ကုလားထိုင်ပေါ်မှပင် ထမလာဘဲ ချင်လဲ့ထံသို့ လက်တစ်ဖက် လှမ်းလိုက်လေသည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ များစွာ စိတ်ဝင်စားဟန် မတူသော်လည်း စမ်းကြည့်ချင်ပုံ ရသည်။ “မင်းလည်း ဆိုင်ထဲ ရောက်လာပြီဆိုတော့ ငါ ကြည့်ပေးပါ့မယ်။ မင်း လုံးဝ လက်လျှော့သွားနိုင်အောင်လို့ပေါ့”
ဆိုင်အတွင်း၌ ဖုန်တက်နေသော ဝိညာဉ်ကုန်ကြမ်းများမှာ အစီအရီ ပုံကျနေပြီး အဆင့်မြင့်ပစ္စည်းဟူ၍ တစ်ခုမျှ မရှိချေ။
ထိုဦးလေးကြီး၏ လှုပ်ကုလားထိုင်မှာ ဆိုင်အတွင်း၌ နေရာအတော်ယူထား၏။ သူ၏ ဘေးရှိ ဗီရိုနှစ်လုံးပေါ်၌မူ မှိုတက်နေသော ကျောက်တုံးများနှင့် သစ်သားကုန်ကြမ်းများ ရှိနေပြီး ပျက်စီးနေသော ဝိညာဉ်လက်နက် အပိုင်းအစ အချို့လည်း ရှိနေလေသည်။ တန်ဖိုးရှိမည့် အရာဟူ၍ တစ်ခုမျှ မမြင်ရသဖြင့် ဤဆိုင်၌ ဝယ်သူကင်းမဲ့နေခြင်းမှာ မဆန်းလှပေ။
ဆိုင်၏ အခြေအနေကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ချင်လဲ့သည် အလွန်ပင် စိတ်ပျက်သွားခဲ့၏။ သူသည် နေရာမှားလာမိပြီဟု တွေးတောကာ ပြန်လှည့်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ထိုဦးလေးကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ မှေးစင်းနေပြီး လက်ကိုလည်း ဆန့်ထုတ်ထားသဖြင့် ပြန်လှည့်ထွက်သွားလျှင် ရိုင်းရာကျပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်း အစီရင် ရေးထိုးထားသော တံဆိပ်ပြားတစ်ပြားကို ထုတ်ယူကာ ပျင်းရိဟန်ရှိသော ထိုဦးလေးကြီးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။
“...ဝိညာဉ်တံဆိပ်ပြား၊ ဝိညာဉ်အစီရင် ရေးထိုးဖို့ လေ့ကျင့်တဲ့ အဆင့်နိမ့် ကုန်ကြမ်းပဲ။ လူတွေ မင်းကို လျစ်လျူရှုတာ မဆန်းပါဘူး” ဦးလေးကြီး၏ မျက်လုံးများတွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ သူသည် တံဆိပ်ပြားကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ယူလိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေသကဲ့သို့ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် မှေးစင်းသွားလေသည်။
ထို့နောက်တွင်မူ တံဆိပ်ပြားကို ကြည့်နေသော သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းလက်သွားပြီး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွား၏။
အတန်ကြာမှ ချင်လဲ့ စိတ်မရှည်ဖြစ်လာသည့် အချိန်တွင် သူက မေးမြန်းလိုက်သည်။ “ဒီတံဆိပ်ပြားက ဘာအသုံးဝင်လို့လဲ”
ချင်လဲ့က ၎င်း၏ အစွမ်းသတ္တိကို ရှင်းပြလိုက်၏။
“ပတ်ဝန်းကျင်က ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို လေးပုံတစ်ပုံပဲ တိုးပေးနိုင်တာလား။ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို သုံးပြီး ကျင့်ကြံနိုင်တဲ့သူတွေနဲ့ အဖွဲ့အစည်းကြီးတွေအတွက်တော့ ဒါက သိပ်ပြီး အသုံးမဝင်လှဘူး” သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တံဆိပ်ပြားကို လက်ချောင်းများဖြင့် ကစားရင်း ပြောဆိုသည်။ “ဘယ်သူတွေ စိတ်ဝင်စားမလဲဆိုတာ ငါ မသိသလို၊ ဒါကို ရောင်းနိုင်မလားဆိုတာလည်း ငါ မသေချာဘူး။ ဒါကြောင့် တိကျတဲ့ ဈေးနှုန်းတော့ ငါ မပေးနိုင်ဘူး...”
“ဒါဆိုရင်လည်း နေပါစေတော့ဗျာ” ချင်လဲ့သည် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည်ကို ကြိုသိထားသကဲ့သို့ စိတ်ပျက်စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် လက်လျှော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ချေပြီ။
သူသည် တံဆိပ်ပြားကို ပြန်လည်ယူရန် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး လာရောက်နှောင့်ယှက်မိသည့်အတွက် တောင်းပန်ကာ ပြန်လှည့်ရန် ပြင်လိုက်၏။
“ခဏနေဦး” သက်လတ်ပိုင်း ဦးလေးကြီးက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ ချင်လဲ့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူက အေးစက်စွာ ဆိုသည်။ “ဘယ်သူ စိတ်ဝင်စားမလဲဆိုတာ ငါ မသိပေမယ့် ဒါကို ရောင်းရမလားဆိုတာတော့ စမ်းကြည့်လို့ရပါတယ်။ အင်း... ဒီပစ္စည်းက တကယ်တော့ မဆိုးလှပါဘူး၊ အသုံးလည်း နည်းနည်း ဝင်ပါတယ်။ လူတွေ ဝယ်မလားဆိုတာကိုပဲ ကြည့်ရမှာပေါ့...”
ချင်လဲ့ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် သူက ဆက်လက်ပြောဆိုသည်။ “မင်း ငါ့ဆိုင်မှာ နေပြီး ဒါကို မင်းဘာသာ ရောင်းကြည့်မလား။ ရောင်းရခြင်း၊ မရောင်းရခြင်းကတော့ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်။ ဘယ်လိုလဲ”
ချင်လဲ့သည် မိမိ၏ ဦးခေါင်းကို ကုတ်ကာ ထူးဆန်းနေမိသည်။ သူသည် ဆိုင်၏ အခြေအနေကို တစ်ဖက်ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “နေပါစေတော့ဗျာ...”
“ဘာလဲ... ငါ့ဆိုင်လေးကို အထင်သေးလို့လား။ နေရာက ဝေးလံလွန်းလို့ ဘယ်သူမှ လာမှာမဟုတ်ဘူးလို့ စိုးရိမ်နေတာလား” ဦးလေးကြီးက ရယ်မောလျက် မေးလိုက်၏။ ထို့နောက် သူက ဆက်လက်၍ ဆိုသည်။ “နေရာက သိပ်မကောင်းပေမယ့် မင်းလိုပဲ အတွေ့အကြုံနည်းတဲ့ ကျင့်ကြံသူ ဆယ်ယောက်ကျော်လောက်ကတော့ နေ့တိုင်း လာတတ်ကြပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ မင်း စမ်းကြည့်လို့ ရတာပေါ့။ မင်းလက်ထဲမှာ အလဟဿ အောက်သိုးနေတာထက်စာရင် မကောင်းဘူးလား”
"ဒါဆိုရင်တော့ နက်ဖြန်မှပဲ စမ်းကြည့်ပါ့မယ်" ချင်လဲ့ တွေးတောလိုက်၏။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် မျှော်လင့်ချက်ကလေး ရှိနေသေးသဖြင့် သဘောတူလိုက်လေသည်။
“ငါ့နာမည်က လီမုပါ၊ ဦးလေးလီလို့ ခေါ်နိုင်ပါတယ်။ မင်းမှာ အထုတ်အပိုးတွေ ပါလာတာကြည့်ရင် ရေခဲကျောက်မြို့တော်ကို ရောက်တာ မကြာသေးဘူး ထင်တယ်။ ဘယ်မှာ တည်းနေတာလဲ” သူက မေးမြန်းလိုက်၏။
“အနီးအနားက တည်းခိုခန်းမှာပါ” ချင်လဲ့က ရိုသေစွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။
“ငါ့မှာ အခန်းလွတ်တစ်ခန်း ရှိသေးတယ်။ နည်းနည်းတော့ ညစ်ပတ်နေလိမ့်မယ်၊ မင်း အရေးမစိုက်ဘူးဆိုရင် အဲဒီမှာ နေလို့ရပါတယ်” လီမုသည် လှုပ်ကုလားထိုင်ပေါ်၌ လှုပ်ရှားလျက် ဆက်လက်ပြောဆိုသည်။ “အခန်းထဲမှာ ဝိညာဉ်တံဆိပ်ပြားအလွတ်အချို့လည်း ရှိတယ်။ မင်း ဝိညာဉ်အစီရင် ရေးထိုးတာကို လေ့ကျင့်ချင်ရင် အဲဒါတွေကို အရင်သုံးနိုင်ပါတယ်။ အင်း... မင်းရဲ့ ပစ္စည်းတွေ ရောင်းရတဲ့အခါကျမှ တန်ဖိုးအတိုင်း ငါ့ကို ပြန်ဆပ်ပေါ့။ တကယ်လို့ ပြန်မဆပ်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ အကြွေးကျေသရွေ့ ဒီဆိုင်မှာ ဝိုင်းကူလုပ်ပေးရလိမ့်မယ်”
ချင်လဲ့သည် သူ့ကို ငေးကြည့်နေမိပြီး အတန်ကြာမှ မေးလိုက်သည်။ “ဦးလေး အတည်ပြောနေတာလား”
“ပေါက်ကရတွေ ပြောမနေနဲ့” လီမုက ငေါက်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ နောက်ဘက်ရှိ တံခါးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ “အဲဒီနောက်မှာ ခြံဝင်းငယ်လေးတစ်ဝင်းနဲ့ အခန်းငယ်နှစ်ခန်း ရှိတယ်။ မင်း အရှေ့ဘက်က အခန်းမှာ နေနိုင်ပါတယ်။ အဲဒီမှာ မင်းအရင်သုံးလို့ရမယ့် တံဆိပ်ပြားအလွတ်တွေ ရှိတယ်။ နေ့ဘက်မှာတော့ ဒီမှာထိုင်ပြီး မင်းပစ္စည်းတွေကို ရောင်းကြည့်ပေါ့။ ရောင်းရ၊ မရောင်းရတာကတော့ မင်းအစွမ်းအစပဲ၊ ဘယ်လိုလဲ”
“ကောင်းပါပြီ” ချင်လဲ့သည် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။ “ကျွန်တော့်မှာ ပစ္စည်းတွေ ပါလာပြီးသားဆိုတော့ တည်းခိုခန်းကို မပြန်တော့ပါဘူး။ အခုချက်ချင်း ပြောင်းလာလို့ ရမလား”
“ရတာပေါ့” လီမုက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။
ချင်လဲ့သည် ခေါင်းညိတ်ပြုံးရယ်လျက် လီမု၏ ဘေးမှ ဖြတ်ကျော်ကာ နောက်ဘက်ရှိ တံခါးငယ်မှတစ်ဆင့် ညွှန်ပြထားသော အခန်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့၏။
တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ဖုန်မှုန့်တို့သည် တလိပ်လိပ် ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ချင်လဲ့မှာ ချောင်း တဟွတ်ဟွတ် ဆိုးသွားခဲ့ရသည်။
ဤအခန်းအတွင်း၌ ပင့်ကူအိမ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သစ်သားစများ၊ ကျောက်တုံးအပိုင်းအစများ၊ အမျိုးအမည်မသိသော သတ္တုများနှင့် အဆင့်မမြင်သော ဝိညာဉ်ကုန်ကြမ်းများမှာ ကုတင်ငယ်ပေါ်၌ ပုံကျနေလေသည်။ ထိုအရာများ ထိုနေရာ၌ ရှိနေခဲ့သည်မှာ မည်မျှကြာမြင့်ခဲ့ပြီကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။
ထောင့်တစ်နေရာ၌မူ ဖုန်တက်နေသော ဝိညာဉ်တံဆိပ်ပြား အချပ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီး ဖုန်မှုန့်တို့မှာ တံဆိပ်ပြားထက်ပင် ပို၍ ထူထဲနေသကဲ့သို့ ရှိချေသည်။
“ဒီဆိုင်ငယ်လေးက အမြတ်အစွန်း သိပ်မရှိတော့ လူမငှားနိုင်ဘူး။ မင်းဘာသာ မင်း သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရလိမ့်မယ်” အပြင်ဘက် ဆိုင်အတွင်းမှ လီမု၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။
“ဟုတ်ကဲ့” ချင်လဲ့က ပြန်လည်ဖြေကြားပြီး သန့်ရှင်းရေး စတင်လုပ်ဆောင်လေတော့သည်။
သန်းခေါင်ယံအချိန် ရောက်မှသာ အခန်းငယ်လေးမှာ သန့်ရှင်းသွားခဲ့၏။ သူသည် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကုန်ကြမ်းများကို သပ်ရပ်စွာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် တံဆိပ်ပြားအလွတ် တစ်ပြားကို ယူလိုက်လေသည်။ သူသည် ဝိညာဉ်အစီရင် ရေးထိုးခြင်းကို စတင်လေ့ကျင့်လိုက်သည့် ခဏ၌ပင် သူ၏ မျက်လုံးတို့မှာ ဝင်းလက်တောက်ပလာခဲ့၏။
ထိုသို့ဖြင့် ကိုးရက်တာမျှ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။
နေ့ဘက်တွင် သူနှင့် လီမုတို့သည် ဆိုင်အတွင်း၌ အတူရှိနေကြပြီး ဆိုင်ထဲသို့ ရောက်လာတတ်သော လမ်းသွားလမ်းလာများကို သူ၏ တံဆိပ်ပြားများအား ကြိုးစားရောင်းချလေ့ရှိ၏။ ညဘက်တွင်မူ သူသည် ဝိညာဉ်အစီရင် ရေးထိုးခြင်းကို ဆက်လက်လေ့ကျင့်လေသည်။
သို့သော်လည်း သူ လှည့်စားခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်း မကြာမီမှာပင် သိရှိသွားခဲ့ရ၏။
ကိုးရက်တာအတွင်း လီမု၏ ဆိုင်အတွင်းသို့ လူပေါင်း ၁၀ ဦးခန့်သာ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြပြီး သူတို့အားလုံးမှာ အဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူများသာ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် ဆိုင်အတွင်းရှိ အပြင်အဆင်များကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် ထူးဆန်းသော အမူအရာများဖြင့် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။
ဆိုင်အတွင်းရှိ ကုန်ပစ္စည်းများကို စိတ်ဝင်စားသူ ဟူ၍ တစ်ဦးမျှ မရှိချေ။
ချင်လဲ့မှာ သူ၏ ပစ္စည်းများကို ရောင်းချရန်ပင် အခွင့်အရေး မရခဲ့ချေ။ အများအားဖြင့် သူ စကားစတင်ပြောဆိုလိုက်သည်နှင့် တစ်ဖက်လူမှာ ပြန်လှည့်ထွက်သွားလေ့ရှိသဖြင့် သူသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရလေသည်။
လေ့ကျင့်ရန်အတွက် တံဆိပ်ပြားအလွတ်များ ရှိမနေပါက သူသည် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားသည်မှာ ကြာမြင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤဆိုင်၌ အရောင်းအဝယ် မကောင်းနိုင်ကြောင်း သူ သိထားသော်လည်း ဤမျှအထိ ဆိုးရွားလိမ့်မည်ဟုမူ သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။
ဆိုင်ငယ်လေး၏ အရောင်းအဝယ်မှာ ပုံမှန်ထက်ပင် တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသဖြင့် လီမုသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အရောင်းအဝယ် လုပ်နေသူတစ်ဦးနှင့် မတူဘဲ လှုပ်ကုလားထိုင်ပေါ်၌သာ အိပ်စက်အနားယူနေခြင်းမှာ မဆန်းလှပေ။
လီမုသည် ချင်လဲ့ တစ်ပြားပြီးတစ်ပြား သုံးစွဲနေသော တံဆိပ်ပြားများအတွက် မေးမြန်းခြင်း မရှိသကဲ့သို့ စာရင်းတွက်ချက်ခြင်းလည်း မရှိချေ။ ထို့ပြင် ချင်လဲ့၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းနှင့် နောက်ကြောင်းရာဇဝင်ကိုလည်း မေးမြန်းခြင်း မပြုချေ။ ထိုအချက်ကြောင့် ချင်လဲ့မှာ စိုးရိမ်စိတ် ကင်းဝေးသွားပြီး ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့လေသည်။
“ဦးလေးလီ... ကျွန်တော် ဦးလေးရဲ့ တံဆိပ်ပြား ၁၂ ပြားတောင် သုံးလိုက်ပြီ။ တကယ်လို့ ကျွန်တော့်ပစ္စည်းတွေ မရောင်းရဘူးဆိုရင် ဦးလေးကို ဘယ်လို ပြန်ဆပ်ရမလဲ” တစ်နေ့တွင် ချင်လဲ့က မနေနိုင်ဘဲ မေးမြန်းလိုက်၏။
“ငါ အဲဒါကို မစဉ်းစားရသေးဘူး။ သုံးသာသုံးစမ်းပါ၊ ငါ တစ်ခုခု စဉ်းစားမိတဲ့အခါကျမှ မင်းကို ပြောမယ်” လီမုက ပြန်လည်ဖြေကြားလေသည်။
“ဦးလေးလီ... ဆိုင်ထဲမှာ အရမ်းရှုပ်ပွနေပြီး သန့်ရှင်းမှုမရှိသလိုပဲ...” ချင်လဲ့က လေသံအေးအေးဖြင့် ဆက်လက်ဆိုသည်။ “ကျွန်တော် ဒီနေရာတွေကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်ရမလား။ ဒါဆိုရင် အရောင်းအဝယ်လည်း ပိုကောင်းလာနိုင်သလို လူတွေလည်း ဝင်လာပြီးချင်း ပြန်ထွက်သွားမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဦးလေး ဘယ်လိုထင်လဲ”
“နားမလည်တဲ့ လူတွေပဲ။ သူတို့ ထွက်သွားတော့ ဘာဖြစ်လဲ၊ သူတို့ကို ဂရုစိုက်နေဖို့ မလိုပါဘူး” လီမုက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ဆို၏။ ထို့နောက် သူက ဆက်လက်၍ ဆိုသည်။ “အလုပ်ရှုပ်မခံပါနဲ့။ ငါက ဒီလို ရှုပ်ပွညစ်ပတ်နေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးကိုမှ ကြိုက်တာ။ သန့်ရှင်းလွန်းရင် ငါ မနေတတ်ဘူး။ မင်းလုပ်စရာရှိတာကိုပဲ လုပ်စမ်းပါ၊ သူများကိစ္စတွေထဲ ဝင်မပါနဲ့”
ချင်လဲ့မှာ မျက်နှာပျက်သွားခဲ့ရလေသည်။
လီ၏ဆိုင်၌ သူ နေထိုင်ခဲ့သည်မှာ ၁၆ ရက်မြောက်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ယနေ့တွင်လည်း ချင်လဲ့သည် ဆိုင်အတွင်း၌ ထုံးစံအတိုင်း ရှိနေပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်၌ ပျင်းရိစွာ ထိုင်လျက် စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်း အစီရင်၏ ဝိညာဉ်မျဉ်းကြောင်း အသေးစိတ်များကို ပြန်လည်သုံးသပ်နေ၏။
မကြာသေးမီက သူသည် ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်း အစီရင် ၅ ခုကို ဆက်တိုက် အောင်မြင်စွာ ရေးထိုးနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးအကြိမ် ရေးထိုးရာ၌ ၆ နာရီမျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့လေသည်။
သူ ပထမဆုံးအကြိမ် အောင်မြင်ခဲ့စဉ်က ၇ ရက်တိုင်တိုင် ကြာမြင့်ခဲ့သည်ကို သူ မှတ်မိနေသေး၏။
ယခုအခါတွင်မူ သူသည် ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်း အစီရင် ရေးထိုးခြင်းကို စတင်ကျွမ်းကျင်လာပြီ ဖြစ်သည်။ အသားကျလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ရေးထိုးနိုင်စွမ်း အရှိန်မှာလည်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ချေပြီ။
သူသည် ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်း အစီရင် ရေးထိုးခြင်းကို ကျွမ်းကျင်သွားပြီဟု ယူဆသဖြင့် စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်းပုံစံအား စတင်စမ်းသပ်ရန် အာရုံစိုက်လိုက်လေသည်။
“လီဈေးဆိုင်တဲ့လား။ ဒီမှာလည်း ဆိုင်ရှိသေးတာပဲ...”
“သခင်မလေး... ကျွန်မတို့ တကယ်ပဲ ဒီဆိုင်ကို ကြည့်ဖို့ လိုလို့လား။ ဝင်သွားရင် အချိန်ကုန်ရုံပဲ ရှိမှာပါ။ ဒီလောက် ဝေးလံပြီး ပစ်ထားတဲ့ဆိုင်မှာ ဘာမှရှိမှာ မဟုတ်တာ သေချာပါတယ်”
“ရောက်မှတော့ ဝင်ကြည့်ကြတာပေါ့”
အပြင်ဘက်မှ စကားပြောသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ခေတ္တအကြာတွင် အရပ်ရှည်ပြီး လှပသောအမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အစေခံတစ်ဦးနှင့်အတူ ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။
အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော ထိုအမျိုးသမီးမှာ အသက် ၂၀ ကျော်ခန့် ရှိဟန်တူပြီး ပွပွယယ အဖြူရောင် ကျင့်ကြံသူဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ သူမ၏ အဝတ်အစားအရောင်မှာ သူမ၏ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အသားအရေနှင့် အလွန်ပင် လိုက်ဖက်လှပေသည်။ သူမတွင် တောက်ပသော မျက်လုံးများ၊ စင်းလုံးချောသော နှာတံတို့ ရှိကြပြီး စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူတစ်ဦးဟူသော အသွင်အပြင် ရှိလေသည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာထက်၌မူ မွေးရာပါ အေးစက်သော အမူအရာ ရှိနေပြီး အခြားသူများကို ကြည့်ရာတွင်လည်း အထက်စီးမှ ကြည့်နေသကဲ့သို့ ရှိချေသည်။
သက်လတ်ပိုင်း အစေခံသည် ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်လာသည့်အခါ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆိုသည်။ “လူကြီးတစ်ယောက်နဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်၊ နှစ်ယောက်လုံးက ငေးငေးငိုင်ငိုင်နဲ့ ထိုင်နေကြတာပဲ၊ မင်းတို့ အရောင်းအဝယ် မလုပ်ကြဘူးလား”
လီမုက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး ချင်လဲ့ကို ထိုသူတို့အား ဧည့်ခံရန် အချက်ပြလိုက်၏။ လီမုကိုယ်တိုင်မှာမူ ကုလားထိုင်ပေါ်၌ ပျင်းရိစွာ မှီလျက် မျက်လုံးများကို မှိတ်၍ အနားယူနေဆဲ ဖြစ်သည်။
“စိတ်ကြိုက် ကြည့်ရှုနိုင်ပါတယ်” ချင်လဲ့သည် ထရပ်လိုက်ပြီး အဖြူရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်မိ၏။ သူသည် ထိုအမျိုးသမီး၏ အလှတရားကို စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးလိုက်မိသော်လည်း သူမ၏ အမူအရာမှာ အေးစက်လွန်းသည်ဟု ခံစားရလေသည်။
“နင်က ဆိုင်ဝန်ထမ်းလား” အဖြူရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးက ခပ်စိမ်းစိမ်း ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုသည်။ “နင်တို့ဆိုင်မှာ အထူးခြားဆုံးအရာကို ငါ့ကို မိတ်ဆက်ပေး။ သာမန်ပစ္စည်းတွေအကြောင်းတော့ မပြောနဲ့၊ ငါ စိတ်မဝင်စားဘူး”
“ကောင်းပါပြီ” ချင်လဲ့သည် ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်းအစီရင် အောင်မြင်စွာ ရေးထိုးထားသော တံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ယူကာ အမျိုးသမီးရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီးနောက် သွက်လက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့ဆိုင်မှာ အစိတ်ဝင်စားဆုံးအရာကတော့ ဒါပါပဲ...”
“မင်းကတော့ ကလေကချေလေးပဲ” လီမုသည် ပြုံးလိုက်ပြီး အံ့သြဟန်ဖြင့် ခေါင်းယမ်းလျက် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေတော့သည်။
အခန်း (၅၈) ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်း အစီအရင်
“ဒီဝိညာဉ်စုစည်းခြင်း အစီအရင် ရေးထိုးထားတဲ့ တံဆိပ်ပြားကို အသက်သွင်းလိုက်တာနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာရှိတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေကို တိုက်ရိုက် စုစည်းပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါတင်မကသေးဘဲ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး စုဆောင်းနိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပမာဏကိုလည်း လေးပုံတစ်ပုံအထိ တိုးမြှင့်ပေးနိုင်ဦးမှာပါ”
“ပိုပြီး အရေးကြီးတာကတော့ ဒီတံဆိပ်ပြားကို အသက်သွင်းဖို့အတွက် ဝိညာဉ်စွမ်းအား နည်းနည်းပဲ လိုအပ်ပြီး အကြိမ်ကြိမ် အဖန်ဖန် ပြန်အသုံးပြုနိုင်တာပဲ ဖြစ်ပါတယ်”
“တောတောင်တွေထဲမှာ ကျင့်ကြံနေထိုင်တဲ့သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီတံဆိပ်ပြားသာ ရှိမယ်ဆိုရင် ကျင့်ကြံမှု အစွမ်းသတ္တိတွေ ပိုမိုတိုးတက်လာမှာ ဖြစ်သလို တိုက်ပွဲအပြီးမှာ ကုန်ဆုံးသွားတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရာမှာလည်း အလွန် လျင်မြန်စေမှာပါ...”
“……”
လီဈေးဆိုင်အတွင်း၌ ချင်လဲ့သည် ဝိညာဉ်တံဆိပ်ပြားကို လက်မှကိုင်လျက် အဖြူရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးအား သူ၏ ကုန်ပစ္စည်းကို ရောင်းချနိုင်ရန်အတွက် ထက်သန်စွာ ရှင်းပြနေလေသည်။
အဖြူရောင်ဝတ် အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာထက်၌မူ အေးစက်သော အမူအရာသာ ရှိနေ၏။ "ဒါလေးပဲလား" သူမသည် အတန်ကြာ နားထောင်ပြီးနောက် စိတ်မရှည်ဟန်ဖြင့်ကြားဖြတ်မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဘာများ ထပ်လိုချင်သေးလို့လဲခင်ဗျာ” ချင်လဲ့က စကားကို ရပ်၍ မေးလိုက်၏။
“တိုက်ခိုက်တဲ့နေရာမှာ အထောက်အကူပြုလား ဒါမှမဟုတ် ခုခံတဲ့နေရာမှာ သုံးလို့ရလား” ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ထိုအမျိုးသမီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆိုသည်။ “ပတ်ဝန်းကျင်က ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို လေးပုံတစ်ပုံ တိုးပေးရုံသက်သက်ပဲ ဆိုရင်တော့ နင် ဆက်ပြောနေဖို့ မလိုတော့ဘူး”
သူမသည် ဘေးရှိ သက်လတ်ပိုင်း အစေခံဘက်သို့ လှည့်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။ “ငါတို့ နေရာမှားလာမိပုံရတယ်”
သူမသည် စိတ်ဝင်စားမှု ကင်းမဲ့သွားပြီဖြစ်ရာ ပြန်လှည့်ထွက်ရန် ခြေလှမ်းပြင်လိုက်လေသည်။
“မောင်ရင်... မင်းမှာ ဒီလို တံဆိပ်ပြား စုစုပေါင်း ဘယ်နှပြား ရှိလဲ” ထိုအချိန်တွင် လှုပ်ကုလားထိုင်ပေါ်၌ ပျင်းရိစွာ ထိုင်နေဆဲဖြစ်သော လီမုက ရုတ်တရက် လှမ်းမေးလိုက်၏။
“၁၇ ပြား ရှိပါတယ်” ချင်လဲ့က ဖြေလိုက်သည်။
“အကုန်လုံးကို ထုတ်လိုက်စမ်း။ ပြီးရင် အဲဒီထဲက ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်း အစီရင်တွေကို အကုန် အသက်သွင်းလိုက်။ အစွမ်းသတ္တိတွေ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ပေါင်းစပ်သွားရင် ဘယ်လိုဖြစ်မလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်လို့” လီမုက အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်လေသည်။
“ပေါင်းစပ်သွားရင်...”
ချင်လဲ့၏ ဦးနှောက်အတွင်း၌ အလင်းတစ်ချက် ဝင်းလက်သွားသကဲ့သို့ သူ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း တောက်ပလာခဲ့၏။ လီမု၏ စကားကြောင့် သူ မေ့လျော့နေသော အဓိကအချက်ကို သတိရသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
အဖြူရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးနှင့် အစေခံတို့သည်လည်း ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားကြ၏။ ချင်လဲ့သည် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ အောင်မြင်စွာ ရေးထိုးထားသည့် တံဆိပ်ပြားအားလုံးကို ထုတ်ယူကာ တစ်ခုချင်းစီအတွင်းသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ထည့်သွင်း၍ အသက်သွင်းလိုက်လေတော့သည်။
ဝိညာဉ်တံဆိပ်ပြားများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု မှိန်ပျပျ အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြင်းထန်သော စုပ်ယူအား တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ကြ၏။
လီဈေးဆိုင် ပတ်ဝန်းကျင်၌ ပျံ့လွင့်နေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားတို့သည် ဝဲဂယက်တစ်ခုအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားသကဲ့သို့ ဆိုင်၏ အလယ်ဗဟိုဆီသို့ တဟုန်ထိုး စုပြုံဝင်ရောက်လာကြလေသည်။
မူလက ဆိုင်အတွင်းရှိ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကုန်ကြမ်းများ၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများနှင့် သတ္တုများပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်များ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် လေထုမှာ ညစ်ညမ်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ တဖြည်းဖြည်း စုစည်းလာသည့်အခါတွင်မူ ဆိုင်အတွင်းရှိ လူတိုင်းသည် လေထုမှာ သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်လာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ အသက်အနည်းငယ် ရှူသွင်းလိုက်ရုံဖြင့်ပင် စိတ်ရောကိုယ်ပါ ကြည်လင်လန်းဆန်းသွားကြလေသည်။
“တံဆိပ်ပြားတွေကို ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ ခွဲထားလိုက်။ ဆိုင်ရဲ့ ထောင့်တစ်ထောင့်စီမှာ တစ်ပြားစီ ချလိုက်စမ်း” လီမုက မျက်လုံးကို မှေးစင်းလျက် လှုပ်ကုလားထိုင်ကို လွှဲရင်း ညွှန်ကြားလိုက်၏။
ချင်လဲ့သည် ချက်ချင်းပင် စားပွဲပေါ်မှ တံဆိပ်ပြား ၁၇ ပြားကို ယူကာ ဆိုင်၏ ထောင့်အသီးသီး၌ လိုက်လံချထားလိုက်လေသည်။
သူသည် တံဆိပ်ပြား ၇ ပြားကို ဆိုင်အလယ်၌ ထားရှိပြီး ကျန် ၁၀ ပြားကိုမူ နံရံများနှင့် ထောင့်များတစ်လျှောက် အညီအမျှ ခွဲဝေချထားလိုက်၏။
ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေသော ထိုဆိုင်ငယ်လေးအတွင်း၌ ဝိညာဉ်တံဆိပ်ပြား ၁၇ ပြားသည် အေးချမ်းသော မြူနှင်းရောင် အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။ ကုန်သွယ်ရေးလမ်းမပေါ်တွင် လှည့်ပတ်နေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားတို့သည် သေးငယ်လှသော လီဈေးဆိုင်ဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ စီးဝင်စုစည်းလာကြတော့သည်။
ဆိုင်အတွင်းမှ အဖြူရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးနှင့် အစေခံတို့မှာ ပြန်လှည့်ထွက်ရန် မေ့လျော့နေကြချေပြီ။
သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့သြတုန်လှုပ်မှုများ ပေါ်လွင်နေပြီး ဆိုင်အတွင်း၌ အလင်းလက်နေသော တံဆိပ်ပြားများအား ငေးကြည့်ရင်း ပြောင်းလဲလာသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ခံစားနေကြလေသည်။
ချင်လဲ့သည်လည်း ဖြစ်ပေါ်လာသော အပြောင်းအလဲများကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားဝမ်းသာလျက် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပိုမိုတောက်ပလာ၏။
လီမုမှာမူ လှုပ်ကုလားထိုင်ပေါ်၌ ပျင်းရိစွာ မှီနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသော ဆိုင်အတွင်း၌ ကုလားထိုင်၏ တကျွီကျွီ မြည်သံကိုသာ ကြားနေရတော့သည်။
ကုန်သွယ်ရေးလမ်းမပေါ်တွင်မူ အဆင့်အတန်း မြင့်မားသော ကျင့်ကြံသူအချို့သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ၏ ထူးဆန်းသော စီးဆင်းမှုကို စတင် သတိပြုမိလာကြ၏။ သူတို့သည် အံ့အားသင့်လျက် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ဦးတည်ရာ လီဈေးဆိုင်ဆီသို့ မသိစိတ်၏ စေ့ဆော်မှုဖြင့် လိုက်ပါလာကြလေသည်။
“ထူးဆန်းလိုက်တာ... ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေက ဟိုဘက်ကို စုပြုံသွားနေကြတယ်။ အစွမ်းထက်တဲ့ ပညာရှင်တစ်ယောက် အဆင့်တက်တော့မှာလား”
“မဟုတ်ဘူး... အဲဒီလိုမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ဝိညာဉ်စွမ်းအား စီးဆင်းမှုက သိပ်မမြန်ဘဲနဲ့ အလွန်ကို ငြိမ်သက်နေတာ။ ဒါက လူတစ်ယောက်က ဆွဲဆောင်နေတာ မဟုတ်ဘဲ အစွမ်းထက်တဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခုခုကြောင့် ဖြစ်ရမယ်”
“ဒါဆို အစွမ်းထက်တဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခုခု ပေါ်လာတာလား”
“မသိဘူး... သွားကြည့်ကြတာပေါ့”
“အင်း... သွားကြည့်ကြရအောင်”
လမ်းမပေါ်၌ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အာရုံခံနိုင်သော ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်သည် ထူးဆန်းသော အခြေအနေကြောင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်လျက် လီဈေးဆိုင်ဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ လာရောက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
လက်နက်ဆောင်...
ငါးထပ်အဆောက်အအုံကြီး၏ အထက်ဆုံးထပ်၌ အသက် ၆၀ ခန့်ရှိမည့် ပိုးထည်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ပိန်ပိန်ပါးပါး အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် အိပ်စက်အနားယူရန် ပြင်ဆင်နေ၏။
“ဟင်”
ထိုအဘိုးအိုသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ရုတ်တရက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
သူသည် အောက်ထပ်သို့ တိုက်ရိုက်ဆင်းလာခဲ့ရာ ဆိုင်ဝန်ထမ်းများ၏ ရိုသေသော အကြည့်များအောက်တွင် ပဉ္စမထပ်မှ ပထမထပ်အထိ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။
“အကြီးအကဲ ဖန်း... ဦးလေး ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“အကြီးအကဲ ဖန်း... ဘာလို့ အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာတာလဲခင်ဗျာ”
“အကြီးအကဲ ဖန်း... အခုက မွန်းတည့်ချိန်လေ။ ဒီအချိန်ဆို ဦးလေး အိပ်စက်နေကျ မဟုတ်လား”
လက်နက်ဆောင်၏ ပထမထပ်ရှိ ကျင့်ကြံသူတို့မှာ အဘိုးအိုကို မြင်သည့်အခါ အံ့အားသင့်လျက် တိုးတိုးဖော်ဖော် ပြောဆိုနေကြလေသည်။
ထိုအဘိုးအို၏ အမည်မှာ ဖန်းကျွယ်မင် ဖြစ်သည်။ သူသည် လက်နက်ဆောင်၏ အဓိကအကြီးအကဲဖြစ်ပြီး ရေခဲကျောက်မြို့တော်၌ အလွန်မြင့်မားသော အဆင့်အတန်း ရှိသူ ဖြစ်၏။ တုမိုနှင့် ယန်ဝင်ယန် တို့ပင်လျှင် သူ့ကို မြင်လျှင် အကြီးအကဲဖန်းဟု ရိုသေစွာ ခေါ်ဆိုကြရလေသည်။
သူသည် မွန်းတည့်ချိန်တွင် အိပ်စက်တတ်သော အလေ့အထရှိကြောင်း လူတိုင်း သိကြ၏။ ထိုအချိန်၌ လက်နက်ဆောင်အတွင်း မည်သူမျှ ဆူညံခြင်း မပြုရချေ။ မဟုတ်ပါက ထိုသူမှာ အပြင်သို့ နှင်ထုတ်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး နောက်နောင်လည်း ဝင်ခွင့်ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ထိုအဘိုးအိုသည် ထူးဆန်းစွာ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့ချေပြီ။
လူတိုင်း အလွန်ပင် အံ့အားသင့်နေကြစဉ်မှာပင် ဒုတိယထပ်နှင့် တတိယထပ်မှ လူများသည်လည်း အကြီးအကဲ ဖန်း၏ နောက်သို့ လိုက်ပါဆင်းလာကြပြန်သည်။ သူတို့အားလုံးမှာ အံ့သြသော အမူအရာများ ရှိနေကြပြီး ဖန်းကျွယ်မင် ကဲ့သို့ပင် ဆိုင်အတွင်းမှနေ၍ လမ်းမပေါ်သို့ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။
“အကြီးအကဲ ဖန်း...”
မြူတိမ်ဆောင်၏ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော သန်မာထွားကြိုင်းသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အကြီးအကဲဖန်း၏ ဘေးသို့ ကပ်လျက် တစ်စုံတစ်ခုကို တိုးတိုးလေး ပြောဆိုလိုက်၏။
ထိုသူမှာ ဝူချုံ ဖြစ်ပြီး မြူတိမ်ဆောင်၏ အကြီးအကဲ ချူးရန်၏ လက်အောက်မှ နံပါတ်တစ် ခန်းမသခင် ဖြစ်ကာ ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်းအဆင့် အလယ်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိပြီးသူ ဖြစ်သည်။
ဖန်းကျွယ်မင်သည် လှည့်မကြည့်ဘဲ ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလျက် ဆိုသည်။ “မင်းလည်း ခံစားမိတယ်ပေါ့”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ” ဝူချုံက ရိုသေစွာဖြင့် ဆိုသည်။ “ကျွန်တော့်ရဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းက အကြီးအကဲလောက် မထက်မြက်ပါဘူး။ အကြီးအကဲ အောက်ကို ဆင်းလာတာတွေ့မှ ကျွန်တော်လည်း လိုက်ဆင်းရင်း သတိပြုမိတာပါ...”
ခေတ္တမျှ ရပ်ပြီးနောက် သူက ဆက်လက်မေးမြန်းသည်။ “အကြီးအကဲ ဖန်း... ဦးလေးရဲ့ အမြင်အရဆိုရင် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေတာလဲခင်ဗျာ”
“သွားကြည့်ရင် သိရမှာပေါ့” ဖန်းကျွယ်မင်က ခပ်အေးအေး ပြန်ဖြေကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက်လှမ်းသွားသဖြင့် ဝူချုံနှင့် အခြားသူများလည်း လိုက်ပါသွားကြလေသည်။
“ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။ သူတို့ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ”
“ငါလည်း နားမလည်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အကြီးအကဲ ဖန်း တစ်ယောက် အိပ်ရာက ထလာတယ်ဆိုကတည်းက ထူးခြားတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိနေလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်...”
“သူတို့ တစ်ခုခုကို သွားကြည့်ကြမလို့ ထင်တယ်။ အဲဒီလူတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့အရာဆိုရင်တော့ အတော်လေးကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းမှာ သေချာတယ်”
ပထမထပ်မှ ကျင့်ကြံသူတို့မှာ အဆင့်နိမ့်သူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မသိရှိကြဘဲ စပ်စုနေကြ၏။ ခေတ္တအကြာတွင် ဖန်းကျွယ်မင်တို့လူစု ဝေးလံသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့သည်လည်း မည်သည့် အကြောင်းကြောင့် လာသည်ဖြစ်စေ၊ အဘယ်အရာ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သိရှိနိုင်ရန်အတွက် နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြလေတော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ကုန်သွယ်ရေးလမ်းမကြီး၏ အထက်မှ ငုံ့ကြည့်လျှင် လီဈေးဆိုင်ကို ဗဟိုပြု၍ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ဝဲဂယက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်အား အထင်အရှား မြင်တွေ့နိုင်မည် ဖြစ်၏။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတို့မှာ ဆိုင်အတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် စုစည်းဝင်ရောက်နေသဖြင့် ဆိုင်အတွင်း၌ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ထုထည်မှာ အလွန်ပင် ထူထဲနေချေပြီ။
လီဈေးဆိုင်အတွင်း၌မူ ချင်လဲ့၊ အဖြူရောင်ဝတ် အမျိုးသမီး၊ အစေခံနှင့် ဆိုင်ရှင် လီမု တို့သည် အပြင်ဘက်တွင် မည်သို့ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မသိရှိကြဘဲ ဆိုင်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပြောင်းလဲမှုများအား တိတ်ဆိတ်စွာ ခံစားနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
ထောင့်အသီးသီးရှိ ဝိညာဉ်တံဆိပ်ပြား ၁၇ ပြားမှ ထွက်ပေါ်လာသော အဖြူရောင်အလင်းတန်းများကြောင့် ဆိုင်အတွင်း၌ နို့နှစ်ရောင် မြူခိုးများပင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။ ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား သိပ်သည်းဆ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည့် လက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။
“ဒါ... ဒါက လေးဆနီးပါး ရှိနေပြီပဲ...”
အစေခံ၏ တုန်လှုပ်နေသော အသံက ဆိုင်အတွင်းရှိ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်၏။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တံဆိပ်ပြားတစ်ပြား ပြီးတစ်ပြားကို အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ ကြည့်နေမိလေသည်။
လီမုသည် လှုပ်ကုလားထိုင်ကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်လို့သာ ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်း အစီအရင်တွေ ပိုများမယ်ဆိုရင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား စုစည်းနိုင်မှုက ဒီထက်မက ပိုလာဦးမှာပဲ”
“ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်း အစီအရင် ဟုတ်လား” ချင်လဲ့မှာ မှင်သက်လျက် မေးလိုက်မိသည်။
လီမုက ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် တံခါးဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လျက် ဆိုသည်။ “ဒီပစ္စည်းက မှတ်ရလွယ်တဲ့ နာမည်ကောင်းလေးတစ်ခုတော့ ရှိသင့်တာပေါ့”
ချင်လဲ့လည်း လိုက်လံကြည့်ရှုရာ ဝေးလံပြီး လူသူကင်းမဲ့လှသော ဤဆိုင်ငယ်လေး၏ အပြင်ဘက်တွင် လူအများအပြား မည်သည့်အချိန်ကတည်းက စုရုံးရောက်ရှိနေသည်ကို မသိဘဲ မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။
“သခင်မလေး... ဒီဝိညာဉ်စုစည်းခြင်း အစီအရင် ၁၇ ပြားကို သုံးပြီး ကျင့်ကြံခြင်းအခန်း တစ်ခန်း ဖန်တီးလို့ ရပါတယ်။ ဒါတွေနဲ့သာဆိုရင် ရလဒ်က အလွန်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းမှာပါ” အစေခံက တိုးတိုးလေး အကြံပြုလိုက်၏။
“နင် ဘယ်လောက်နဲ့ ရောင်းမလဲ” အဖြူရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးက ချင်လဲ့ကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။ “အကုန်လုံးကို ငါ ဝယ်မယ်”
“ဒီအဘိုးကြီးလည်း စိတ်ဝင်စားတယ်ကွ”
ထိုအချိန်တွင် ဖန်းကျွယ်မင်၏ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ အပြင်ဘက်ရှိ လူအများ အံ့အားသင့်နေကြစဉ်မှာပင် လက်နက်ဆောင်၏ အကြီးအကဲသည် လီဈေးဆိုင်အတွင်းသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ခြေချ ဝင်ရောက်လာခဲ့တော့သည်။