နောက်ဆက်တွဲ
Vol. 16 Ch. 164
ဆောင်းဦးရေပြင်အိမ်တော်....
ဝမ်အန်းသည် ကြိမ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေလေ၏။
လေထုသည် အနည်းငယ်အေးစက်နေပြီး မက်မွန်ပွင့်များ ကြွေကျနေသည်။
သူသည် ထိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး အနီရောင်မှ ငွေရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသော လမင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေကာ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးသည် အချိန်မရွေး ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့မည့်အလား ပို၍ပို၍အိုမင်းလာပုံရသည်။
သူ၏ဘေးတွင် ချန်ရှို့က ရိုသေလေးစားစွာ မတ်တတ်ရပ်နေသည်။
ချန်ရှို့က ဤတိတ်ဆိတ်သော လေထုကို ဖြိုခွင်းပြီး မေးမြန်းလိုက်၏။
"သခင်... အီဂျစ်က လူတွေက နောက်ဆုံးတော့ လှုပ်ရှားမှု မလုပ်ခဲ့ဘူး... မူလအမိန့်ကိုတော့ ထုတ်ပြန်ခဲ့ပြီးသား... ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ ဘာလို့ သူတို့အားလုံး ရပ်သွားကြလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ မသိဘူး... ကျွန်တော်တို့က အစပြုပြီး လှုပ်ရှားရမလား..."
ဝမ်အန်းက ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ဒါက လရောင်ဓားပဲ... အဲ့ဒီလူတွေအားလုံး သေသွားလောက်ပြီလို့ ငါ ထင်တယ်..."
အချိန်တခဏကြာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ချန်ရှို့က အံ့အားသင့်သောအသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
"သေပြီလား..."
အီဂျစ်ဘက်မှ လူများသည် အလွန်အစွမ်းမထက်သော်လည်း သူတို့တွင် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီကြာသော နောက်ခံသမိုင်းကြောင်း ရှိနေသေးသည်။
ထို့အပြင် သူ၏ဘက်တွင် လွှမ်းခြုံစောင့်ကြည့်ရန် လူတစ်ယောက်ကို စီစဉ်ထားသော်လည်း အမှန်တကယ် လှုပ်ရှားမှု မရှိခဲ့ချေ။
ထိုလူများအားလုံး မည်သို့ သေဆုံးသွားနိုင်မည်နည်း။
ကလင်... ကလင်...
ချန်ရှို့ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေစဉ် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်း မြည်လာခဲ့သည်။
ဝမ်အန်းကို ရိုသေစွာ ခါးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်ကာ ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး သူ၏နားတွင် တေ့လိုက်သည်။
ဖုန်းထဲတွင် အလွန်အလျင်စလိုနိုင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သတင်းပို့လေ၏။
"သူဌေး... တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်သွားပြီ... အဲ့ဒီလူတွေ လှုပ်ရှားတော့ ကျွန်တော်တို့လည်း လှုပ်ရှားဖို့ ပြင်နေတာ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ မလှုပ်ရှားရသေးခင်မှာပဲ သူတို့အားလုံး ရုတ်တရက် သေသွားကြတယ်..."
ထိုအသံမှာ အလွန်အလျင်စလို ဖြစ်နေပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"သူဌေး... အမှောင်ထဲမှာ တခြားအင်အားစုတွေ ရှိနေတယ်လို့ ထင်လား... အရမ်းကို ထူးဆန်းတယ်လို့ ခံစားရတယ်..."
ချန်ရှို့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ပြောလိုက်၏။
"ကောင်းပြီ... အမှောင်ထဲမှာ ဆက်ပုန်းနေပြီး ငါ့ဆီက သတင်းကို စောင့်နေ..."
ထို့နောက် သူ ဖုန်းချလိုက်သည်။
နေရာတွင် စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် ရပ်နေပြီးနောက် နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးများဖြင့် ဝမ်အန်းထံသို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏ကိုယ်ပိုင်ခန့်မှန်းချက်ကို သတိကြီးစွာထား၍ ပြောဆိုလိုက်၏။
"သခင်... ဒီလိုမဖြစ်သင့်ဘူး... သခင် တောင်ပေါ်က ဆင်းလာပြီးတဲ့နောက် တစ်ကမ္ဘာလုံးက အမှောင်အင်အားစုတွေထဲမှာ ကျွန်တော်တို့လူတွေ ရှိနေတယ်... သန့်စင်သောကျောင်းတော်က လာရင်တောင် ဘယ်သတင်းမဆို ရောက်လာမှာပဲ... ကျွန်တော် ဘယ်သူ့ကိုမှ အရေးယူခွင့် မပေးရသေးဘူး... သူတို့အားလုံး ဘယ်လိုလုပ် သေသွားပြီးတော့ အဲ့ဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဖြစ်သွားရတာလဲ... ဒီနောက်ကွယ်မှာ တခြား ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုခု ရှိနေတာလား..."
ကြိမ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဝမ်အန်း၏အသံက အလွန်ညင်သာစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
"မင်း မသိသင့်တဲ့ ကိစ္စတချို့ရှိတယ်... ဒါကြောင့် မသိတာ ပိုကောင်းတယ်... အဲ့ဒီလူတွေအားလုံး သေသွားပြီဆိုတော့ မင်း နောက်ဆက်တွဲကိစ္စတွေကို ရှင်းလင်းရမယ်... သတင်းတွေ နေရာတိုင်း ပြန့်သွားတာကို ငါ မလိုချင်ဘူး..."
ချန်ရှို့ အလွန်စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် စကားများများ မပြောရဲတော့ဘဲ ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်..."
ဆယ်မိနစ်အကြာ၌...
ချန်ရှို့သည် Q မြို့ရှိ လူသတ်မှု ဖြစ်ပွားသောနေရာတစ်ခုသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးက လမ်းပြပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။
"သူဌေး... အလောင်းက ဒီမှာပါ..."
ချန်ရှို့ ထိုဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ကာ သူ၏မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်လာခဲ့သည်။
သူနှင့် သိပ်မဝေးသောနေရာတွင် အလောင်းတစ်ခုသည် ထက်ရှသော လက်နက်တစ်ခုဖြင့် အပိုင်း ဆယ်ပိုင်းထက်မက အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ခံထားရသည်။
ထို့ပြင် အပိုင်းတိုင်းမှာ သပ်ရပ်ပြီး သန့်ရှင်းနေပေ၏။
မြေပြင်သည် သွေးများဖြင့် အနီရောင်စွန်းထင်းနေပြီး လေထဲတွင် သွေးညှီနံ့မှာ အလွန်ပြင်းထန်နေသည်။
လရောင်အောက်တွင် ဤမြင်ကွင်းမှာ အလွန်ထူးဆန်းလှသည်။
ချန်ရှို့သည် လောကအတွေ့အကြုံ များပြားသူတစ်ဦးပင်။ မကြာမီ သူ ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားပြီး သူ၏လည်စေ့ အထက်အောက် လှုပ်ရှားသွားကာ သူ၏ဘေးမှ လက်အောက်ငယ်သားကို ကြည့်ပြီး မေးမြန်းလိုက်၏။
"မင်းကို အရင်က စောင့်ကြည့်ဖို့ ပြောထားတာပဲ... သူ့ကို ဘယ်သူသတ်သွားလဲဆိုတာ မင်း မြင်လိုက်လား..."
သူ၏နံဘေးတွင် ထိုလက်အောက်ငယ်သားမှာ အလွန်ဖြူရော်နေသည်။
သူ၏မျက်လုံးထဲရှိ ကြောက်ရွံ့မှုများသည် မပျောက်ကွယ်သေးချေ။
သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူ၏သွားများမှာ တုန်ရီနေဆဲဖြစ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"သူ... သူဌေး... သူဌေး ယုံချင်မှ ယုံလိမ့်မယ်... ဒါ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မသိဘူး... ဘယ်သူကမှ သူတို့ကို ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူး... သူတို့က လေထဲကနေ အပိုင်းပိုင်း အဖြတ်ခံလိုက်ရတာပဲ..."
ချန်ရှို့ အသက်တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ထပ်မေးလိုက်၏။
"လေထဲကနေ... မင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မမြင်လိုက်ရတာ သေချာလား..."
လက်အောက်ငယ်သားက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် အရမ်းသေချာပါတယ်..."
သို့သော် ထိုစကားကိုပြောပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားပြီး ဆက်ပြောလိုက်၏။
"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ရာသီဥတုက အရမ်းထူးဆန်းတယ်..."
ချန်ရှို့က သူ၏မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းပြီး မေးလိုက်သည်။
"ပြောပါအုံး..."
လက်အောက်ငယ်သား၏ အဝတ်အစားများမှာ ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေသော်လည်း သူ၏စကားများ ပို၍ချောမွေ့လာကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။
"သူဌေး... အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက လမင်းက နီနေတယ်... သွေးလိုပဲ နီနေတာ... ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ကျွန်တော် ဒီလောက် ကြီးလာတဲ့အထိ အဲ့ဒီအရောင် လမင်းကို မြင်ဖူးတာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ... တခဏလောက်ကြာတော့ လရောင်က ထက်ရှတဲ့ ဓားတစ်လက်လို ခံစားလိုက်ရတယ်... ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ကို ကျရောက်လာတာနဲ့ ချက်ချင်း ခေါင်းဖြတ်ခံရမှာပဲ... ပုန်းစရာ နေရာမရှိဘူး..."
တစ်စုံတစ်ရာကို ခပ်ရေးရေး ခန့်မှန်းမိပြီးသားဖြစ်သော ချန်ရှို့သည် ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် သူ၏သူငယ်အိမ်များ ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားလေ၏။
သူ၏ခြေဖျားများမှ အေးစက်မှုတစ်ခု မြင့်တက်လာခဲ့သည်။
သူ၏နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးများ ထွက်လာပြီး သူ၏မျက်နှာမှာလည်း အလွန်ဖြူရော်သွားသည်။
မြေပြင်ပေါ်ရှိ အပိုင်းပိုင်းပြတ်နေသော အလောင်းကို အချိန်အတော်ကြာ ကြည့်ပြီးနောက် သူက ခံစားချက်တချို့ဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။
"လရောင်ဓား..."
ဤစကားလုံးကို ပြောပြီးနောက် တောက်ပလာသော လမင်းကို သူ မသိစိတ်အလျောက် ကြည့်လိုက်၏။
ဟူး...
ချန်ရှို့ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။
အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းနေသော သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် အဝေး၌ လူးလွန့်နေသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်တစ်ဦးကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလားပင်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် လူငယ်၏ အသွင်အပြင်ကို လုံးဝမမြင်ရချေ။
ပုံရိပ်မှာ ပို၍ပို၍ မှုန်ဝါးလာခဲ့သည်။
ချန်ရှို့ နံဘေးတွင် မိန်းမောနေသည်ကို မြင်သောအခါ လက်အောက်ငယ်သားက တီးတိုးခေါ်လိုက်၏။
"သူဌေး..."
ချန်ရှို့ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ် ပြိုလဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး လက်အောက်ငယ်သားကို အမိန့်ပေးလိုက်၏။
"ဒီနေရာကို ချက်ချင်း ရှင်းလင်းလိုက်... မိုးမလင်းခင် ဒီမြို့မှာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး ငါ ဖြစ်ချင်တယ်..."
လက်အောက်ငယ်သားက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဒါပေမဲ့ သူဌေး... ဒါက ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ..."
ချန်ရှို့က လက်အောက်ငယ်သားကို စိုက်ကြည့်ကာ ဝမ်အန်းပြောခဲ့သည့် စကားအတိုင်း ပြန်ပြောလိုက်၏။
"မင်း မသိသင့်တဲ့ ကိစ္စတချို့ ရှိတယ်... ဒါကြောင့် မသိတာ ပိုကောင်းတယ်..."
...
လမ်းကြားရှိ ခြံဝင်းအတွင်း၌ အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသည်။
နီမြန်းသောလရောင် တဖြည်းဖြည်း ဖြူရော်သွားချိန်တွင် အခင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသော မစ္စတာဟွာသည် မြေပြင်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ကာ တောင့်တင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လာခဲ့သည်။
ဝှစ်...
သူ ထလာချိန်တွင် ဆေးခင်းထဲရှိ စာကလေးများသည် သတိပေးခြင်းမရှိဘဲ ထပျံသွားကြ၏။
မစ္စတာဟွာက ယဲ့ပိုင်ကို ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။
"အဲ့ဒီ အကြောင်းတရားနဲ့ အကျိုးဆက် ကာလက ပြီးဆုံးသွားပြီ... မင်းလည်း တစ်ခုခုကို တွေ့ခဲ့တယ်ဆိုတော့... မင်းမှာ အကြံအစည် ရှိလား..."
ယဲ့ပိုင်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။
"နတ်ဘုရားတွေနဲ့ ဗုဒ္ဓတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ... ငါလိုချင်တဲ့ အဖြေက သူတို့နဲ့ ဆက်စပ်နေလောက်တယ်..."
မစ္စတာဟွာက ထပ်မေးလိုက်သည်။
"အဲ့ဒါပဲလား..."
ယဲ့ပိုင် ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ရိုးသားစွာ ရှင်းပြလိုက်၏။
"လက်ရှိ ခေတ်သစ်လူသားတွေကို ခေတ်တစ်ခုလို့ သတ်မှတ်ကြတယ်... အဲ့ဒီအချိန်က နတ်ဘုရားတွေနဲ့ ဗုဒ္ဓတွေကိုလည်း ခေတ်တစ်ခုလို့ သတ်မှတ်ကြတယ်... ပိုဝေးကွာတဲ့ ကမ္ဘာမြေမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ အတ္တလန္တိတ်တို့... မျိုးသုဉ်းသွားတဲ့ ဒိုင်နိုဆောတို့နဲ့ တခြားမရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားတဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတွေလည်း ရှိခဲ့ဖူးတယ်... အဲ့ဒီ လျှို့ဝှက်ချက်နဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတွေ အရမ်းများလွန်းတယ်... ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်က ဒီရေစီးကြောင်းရှည်ကြီးက အဆုံးသတ်တော့မယ်လို့ ငါ ပိုပိုပြီး ခံစားလာရတယ်..."
ထိုစကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် မစ္စတာဟွာက တွေးတောနေပုံရသည်။
ဝှစ်...
လေအေးတစ်ချက် ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားသည်။
မစ္စတာဟွာ၏ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် တုန်ရီသွားကာ မေးလိုက်သည်။
"ဒီခေတ်က အဆုံးသတ်တော့မယ်လို့ မင်း ဆိုလိုတာလား..."
ယဲ့ပိုင်က သူ၏လေသံ မပြောင်းလဲဘဲ ညင်သာစွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။
"ဖြစ်နိုင်တယ်..."
မစ္စတာဟွာ၏ ပါးစပ်တစ်ဝိုက်ရှိ ကြွက်သားများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။
သူ တစ်ခုခုကို ပြောချင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် တစ်ဖန်ပြန်၍ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
သူ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ငွေရောင်လရောင်သည် သူ၏အရေးအကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေသော ပါးပြင်ပေါ်သို့ ဖြာကျနေသည်။ သူ၏ပါးစပ်ထောင့်များ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားပြီး သူ၏ အိုမင်းနေသော မျက်လုံးများသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် အရာအားလုံးကို အကြွင်းမဲ့ မြင်တွေ့နေရသည့်အလားပင်။