ဗေဒင်ဟောခြင်း

နံနက်ခင်းတွင် လေထုသည် အလွန်အေးစက်နေပေ၏။

လမ်းကြားထဲတွင် ခြံဝင်း၏တံခါးသည် တစ်ကြိမ်မျှ ပွင့်မလာခဲ့ချေ။

ခြံဝင်းအတွင်း၌ ဆံပင်ပါးလွှာသော အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် ဖုန်ထူနေသော အခင်းပေါ်တွင် ပလ္လင်ခွေထိုင်နေပြီး သူ၏နံဘေးတွင် မည်သူမျှ မရှိချေ။

ဆေးပင်စိုက်ခင်းမှ ခပ်သင်းသင်းနှင့် လန်းဆန်းစေသောရနံ့များ ထွက်ပေါ်နေဆဲပင်။

သို့ရာတွင် ဤအချိန်အခိုက်အတန့်၌ အဘိုးအိုသည် ဆေးပင်စိုက်ခင်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏ရှေ့ရှိ ငွေရောင်ကျောက်တုံးကို ခပ်ရေးရေး ကြည့်နေခဲ့လေ၏။

ထိုကျောက်တုံးပေါ်တွင် ခြင်္သေ့ပုံစံတစ်ခုကို ထွင်းထုထားသည်။

ဒဏ္ဍာရီခေတ်မှ ရှေးဟောင်းစာသားနှစ်ကြောင်းလည်း ရှိနေသည်။

အဘိုးအိုက ထိုအရာကို လေးနက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

မိနစ်ဆယ်ဂဏန်းခန့် မလှုပ်မယှက် နေပြီးနောက် သူ၏ပါးစပ်မှ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

"ဒီဘဝရဲ့ အတိတ်ဖြစ်ရပ်တွေကို သိပြီး... ဘဝသုံးပါး ကျောက်တုံးပေါ်မှာ မျိုးရိုးနာမည်ကို ချန်ထားရစ်ခဲ့တယ်... နောက်ဘဝမှာ အဲ့ဒီမိန်းကလေး ဘယ်သူဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး... ပြီးခဲ့တဲ့ ဘဝသုံးပါးက အဖြစ်အပျက်တွေကို မေ့ပစ်ဖို့ ဟင်းရည်တစ်ပန်းကန်..."

ဤသည်မှာ ကျောက်တုံးပေါ်ရှိ စာသားများ၏ အဓိပ္ပာယ် အတိအကျပင်။

...

ဟူပေတွင် လမ်းမတစ်ခုပေါ်၌ လမ်းသွားလမ်းလာ အများအပြား ရှိနေသည်။

ဤလမ်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် မြေပြင်ပေါ်၌ ထိုင်နေသော သက်ကြီးရွယ်အို အများအပြား ရှိနေပေ၏။

ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုများကြားတွင် အမျိုးသားများရော အမျိုးသမီးများပါ ပါဝင်သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသူတစ်ဦးသည် 'သံတံခါးက ကောင်းကင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ချိုးဖျက်ခြင်း' ဟု ရေးသားထားသော အနက်ရောင်အဝတ်စတစ်စကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားကာ မျက်လုံးများကို စုံမှိတ်၍ ပလ္လင်ခွေထိုင်နေပြီး အလွန်နက်ရှိုင်းသော အသွင်အပြင် ရှိပေ၏။

တစ်စုံတစ်ဦး၏ မေးစေ့တွင် အမွှေးရှည်တချို့နှင့် မှဲ့တစ်လုံးရှိပြီး အရှေ့ဘက်တွင် စုတ်ပြဲနေသော စက္ကူဖြူတစ်ရွက်ကို ခင်းထားသည်။ ထိုအရာပေါ်ရှိ စုတ်တံလက်ရေးမှာ အလွန်အားပါနေပြီး 'လောကမှာ ဖောက်ထွင်းမမြင်နိုင်တဲ့အရာ ဘာမှမရှိဘူး' ဟု ရေးသားထားသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ဆံပင်ဖြူနေပြီး အနက်ရောင် နေကာမျက်မှန်ကို တပ်ဆင်ထားကာ လက်ထဲတွင် တုတ်ကောက်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူ၏ရှေ့တွင် စက္ကူစာရွက်မရှိချေ။ ထိုအစား သူသည် အဖြူရောင်မြေဖြူခဲဖြင့် 'အထက်မှာ နက္ခတ္တဗေဒကို သိပြီး... အောက်မှာ ပထဝီဝင်ကို သိတယ်' ဟူသော စာတန်းတစ်ကြောင်းကို ရေးသားထားသည်။

ဤကဲ့သို့လူများ အလွန်များပြားလှ၏။ လမ်းတလျှောက်လုံးကို ကြည့်လိုက်လျှင် လူပေါင်းရာနှင့်ချီ၍ ရှိနေသည်။

ထို့ပြင် လမ်းသည် အလွန်ဟောင်းနွမ်းနေပုံရသဖြင့် ဖြတ်သွားဖြတ်လာများစွာသည် ဤလေထု၏ပြုစားခြင်းကို အမှန်တကယ် ခံလိုက်ကြရသည်။

ဗေဒင်ဆရာများစွာ၏ရှေ့တွင် ဧည့်သည်တချို့က မေးမြန်းနေကြသည်။

ယဲ့ပိုင်သည် ဤလမ်းပေါ်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းနေပေ၏။

အခါအားလျော်စွာ အားလပ်နေသော ဗေဒင်ဆရာတချို့က သူ့ကို အော်ခေါ်ကြသည်။

"လူကြီးမင်း... ခင်ဗျားရဲ့စိတ်နေစိတ်ထားက ထူးခြားတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ မျက်နှာက စက္ကူလို ဖြူရော်နေတယ်... ခင်ဗျားမှာ စိုးရိမ်စရာ တစ်ခုခု ရှိနေလား... ယွမ် ၁၀၀ ဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ... ကျွန်တော် ဆရာကြီးလီက ခင်ဗျားရဲ့ ကံကြမ္မာဖူးစာဖက်ကို ရှာတွေ့ဖို့ ကံကောင်းခြင်းတွေ ဖမ်းဆုပ်နိုင်ဖို့နဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ ကူညီပေးမယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်..."

"လူငယ်လေး... မင်းက အမူအရာ ကင်းမဲ့နေပုံရပေမဲ့... တကယ်တော့ မင်းမှာ အတွေးတွေ အများကြီး ရှိတယ်... ယွမ် ၅၈ ယွမ်ဆိုရင် ရပါပြီ... ဒီအဘိုးကြီးက မင်းအတွက် သံသယတွေအားလုံးကို ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်..."

"လူငယ်လေး... မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာကို သိချင်လား... ဒီလမ်းပေါ်မှာ ငါက အတိကျဆုံးပဲ... ငါ့ကို နတ်ဗေဒင်ဆရာလို့ ခေါ်ကြတယ်... ဒီလောကမှာ ငါ ဖောက်ထွင်းမမြင်နိုင်တဲ့အရာ ဘာမှမရှိဘူး..."

ယဲ့ပိုင် ဤနေရာသို့ ရောက်လာချိန်တွင် ထိုကဲ့သို့သော အလားတူအသံများ သူ၏နားထဲတွင် တဝီဝီ မြည်နေခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် သူ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘဲ သူ၏မျက်လုံးများတွင် အလွန်လျစ်လျူရှုထားသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေဆဲပင်။

ဤအသံများသည် သူ၏စိတ်ဝင်စားမှုကို လုံးဝ မနှိုးဆွနိုင်ခဲ့ချေ။

ယဲ့ပိုင်၏ခြေလှမ်းများသည် မြန်ဆန်ခြင်းမရှိသလို နှေးကွေးခြင်းလည်းမရှိပေ။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် လမ်းအလယ်ရှိ လွတ်နေသော နေရာတစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။

သူ၏ခြေလှမ်းများ ချက်ချင်းရပ်တန့်သွားသည်။

သူ၏နံဘေးတွင်ရှိနေသော နေကာမျက်မှန်နှင့် ဗေဒင်ဆရာတစ်ဦးက ရှေ့သို့ကြည့်ကာ တီးတိုးပြောဆိုလိုက်သည်။

"လူငယ်လေး... မင်း ဗေဒင်မေးမလို့လား... ငါ မျက်မမြင်ဖြစ်နေတာ ဆယ်စုနှစ်နဲ့ချီပြီ... ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါစောင့်နေတဲ့သူပဲလို့ ခပ်ရေးရေး ခံစားမိတယ်... တစ်မိနစ်လေး အချိန်ပေးရုံနဲ့ အဆုံးအစမရှိ အသုံးဝင်မယ့် အကြံဉာဏ်တစ်ခု မင်းကို ပေးနိုင်မယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်..."

ယဲ့ပိုင်သည် မည်သည့်စကားမျှ မပြောခဲ့ချေ။

သူ၏ဘေးမှ မုတ်ဆိတ်ဖြူနှင့် ဗေဒင်ဆရာကြီးတစ်ဦးက သိချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မျက်မမြင်ရဲ့စကားကို နားမထောင်နဲ့... ဒီဗေဒင်လမ်းကြားမှာ ငါက သူ့ထက် ပိုပြီးနာမည်ကြီးတယ်... မင်းမှာ ထူးခြားတဲ့ စိတ်နေစိတ်ထား ရှိတယ်လို့ ငါထင်တယ်... မင်းက သာမန်မဟုတ်ဘဲ အဝေးကြီးကို ရောက်လိမ့်မယ်... နှမြောစရာကောင်းတာက..."

ဤနေရာသို့ရောက်လျှင် ဆရာကြီးသည် သူ၏စကားများကို တမင်တကာရပ်တန့်ကာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်အောင် လုပ်လိုက်၏။

အကယ်၍ အခြား သာမန်နေ့များတွင်သာ ဆိုပါက ပြောခံရသူသည် အဘယ်ကြောင့် နှမြောစရာကောင်းသနည်းဟု သူ့ကို သေချာပေါက် မေးပေလိမ့်မည်။

သို့သော် နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ယနေ့ သူ ယဲ့ပိုင်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်းပင်။

ထို့နောက် ဆရာကြီးက နံဘေးသို့လှည့်ကာ ယဲ့ပိုင်ကို ကြည့်လိုက်၏...

ဝှစ်...

သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ယဲ့ပိုင်သည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုရုံသာမက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှုပ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် ယဲ့ပိုင်၏လက်ထဲမှ အဖြူရောင်အဝတ်စတစ်စ ထွက်ပေါ်လာခြင်းပင်။

ထိုဆရာကြီးသည် ခေါင်းစောင်းကြည့်လိုက်ကာ အဖြူရောင်အဝတ်စပေါ်ရှိ စာလုံးများကို မြင်ပြီးနောက် သူ၏ပါးစပ်ထောင့်ရှိ ကြွက်သားများ ပြင်းထန်စွာ ရှုံ့မဲ့သွားလေ၏။

"အတိတ်ကို သိတယ်... အနာဂတ်ကို သိတယ်... လူငယ်လေး... မင်းရဲ့ လေသံက တကယ့်ကို ကြီးကျယ်တာပဲ... ဒီဟန်ဆောင်မှုက ခြိမ်းခြောက်နေတယ်ဆိုပေမဲ့ မင်းက တကယ်ကို ငယ်လွန်းတယ်... မင်း တစ်နေကုန် ရပ်နေရင်တောင် အရောင်းအဝယ် ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်..."

သူ၏နံဘေးရှိနေကာမျက်မှန်နှင့် မျက်ကန်းကလည်း ဘေးဘက်သို့ ကြည့်လိုက်၏။ အဖြူရောင်အဝတ်စပေါ်ရှိ စာလုံးများကို မြင်သောအခါ နေကာမျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး ဦးစွာစိုက်ကြည့်လိုက်ကာ သူ၏အသံတွင် လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ယဲ့ပိုင်သည် တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။

သူသည် အဖြူရောင်အဝတ်စကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖြန့်ခင်းလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ နေရာတွင် မတ်တတ်ရပ်နေပေ၏။

အခါအားလျော်စွာ လေပြေများ တိုက်ခတ်လာပြီး သူ၏ အနက်ရောင်ဆံပင်များ လူးလွန့်နေကာ လောကီနှင့် မသက်ဆိုင်သည့်အလားပင်။

သူ၏နံဘေးမှ ဗေဒင်ဆရာနှစ်ဦးသည် ယဲ့ပိုင်က သူတို့ကို လျစ်လျူရှုထားသည်ကို မြင်သောအခါ စကားပြောရပ်လိုက်ကြ၏။ သူတို့ ပြန်ထိုင်လိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်က နေကာမျက်မှန်ကို တပ်လိုက်ကာ အခြားတစ်ယောက်က ဖြတ်သန်းသွားသော လမ်းသွားလမ်းလာများကို ဆက်လက်၍ အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။

လမ်းသွားလမ်းလာ အများအပြား ရှိနေသဖြင့် တစ်ယောက်ဘေး တစ်ယောက်ရှိသော ဆရာကြီးနှစ်ဦးတွင် အခါအားလျော်စွာ အရောင်းအဝယ် ဖြစ်နေကြ၏။

သို့သော် ယဲ့ပိုင်၏ဘက်တွင်မူ လူသူကင်းမဲ့နေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ၌ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသော်လည်း ဤသည်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ရှုရန်နှင့် စကားပြောရန် သက်သက်သာဖြစ်သည်။

"ဒီခေတ်မှာ လူလိမ်တွေက အရမ်းခေါင်းမာတာပဲ... ဒီလောက်ထိငယ်တဲ့ ဗေဒင်ဆရာကို ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ... ရှေးဟောင်းဝတ်စုံတွေ ဝတ်ထားရုံနဲ့ သူ့ကိုယ်သူ ရင့်ကျက်ပုံရသွားပြီလို့ ထင်နေတာလား... ဒီအဘွားအိုကို လိမ်ချင်နေတာလား..."

ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြင်းတောင်းကို သယ်လာသော အဘွားအိုတစ်ဦးသည် ဒယိမ်းဒယိုင်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာသည်။ သူမသည် ယဲ့ပိုင်ကို မြင်သောအခါ စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် ရပ်တန့်သွားကာ ခေါင်းခါယမ်းပြီး သူမ၏ပါးစပ်မှ ထိုကဲ့သို့ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

"အိုး... အခု ဗေဒင်ဆရာတွေက ရုပ်ရည်ကို အားကိုးလာကြပြီလား... သူက အရမ်းချောပြီး ဗေဒင်လာဟောနေတယ်ဆိုတော့... ဒီလောကကြီးက တကယ့်ကို ပြောင်းလဲသွားပြီပဲ..."

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးကို ဖက်ကာ လျှောက်လှမ်းလာပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် အထင်အမြင်သေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ လျှောက်လှမ်းလာသောအခါ သူ၏နံဘေးမှ အမျိုးသမီးကို နောက်ပြောင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အချစ်... မင်း မြင်လား... ချောမောတဲ့ရုပ်ရည်က အသုံးမဝင်ဘူး... အခုက ငွေကြေးနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းလေ... ပိုက်ဆံမရှိရင် လမ်းဘေးမှာရပ်ပြီး လူတွေကို လိမ်စားလို့ပဲရမယ်..."

"ကျစ်ကျစ်... သူက ဘယ်ကျောင်းက လာတာလဲ... ကျောင်းမတက်ဘဲ ဒီမှာ ပြဿနာလာရှာနေတာလား... သူက အတိတ်ကိုသိပြီး အနာဂတ်ကို သိသေးတယ်တဲ့လား... သူ့ကိုယ်သူ နတ်ဘုရားလို့ ထင်နေတာလား..."

ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်တိုတိုရှိကာ ကျောင်းသားတစ်ဦးနှင့်တူသော ကောင်လေးတစ်ယောက် လျှောက်လှမ်းလာသည်။ ယဲ့ပိုင်ကို မြင်ပြီးနောက် သူ၏စကားများကို ချန်ထားရစ်ကာ လျှင်မြန်စွာ ထွက်သွားလေ၏။

"ခွီ.."

သူ၏နံဘေးတွင် 'မျက်မမြင်' သည် နောက်ဆုံးတွင် မအောင့်နိုင်တော့ချေ။ ခွီခနဲ အသံမြည်ပြီးနောက် သူ၏ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အမြန်ဖုံးလိုက်၏။

မုတ်ဆိတ်ဖြူနှင့် ဗေဒင်ဆရာကြီးမှာ ခေါင်းငုံ့ထားပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြွက်သားများ အဆက်မပြတ် ရှုံ့မဲ့နေကာ ရယ်ချင်နေသော်လည်း ပြင်းထန်စွာ အောင့်အည်းထားရသည်။

ယဲ့ပိုင်ကမူ အလွန်အမင်း လျစ်လျူရှုထားဆဲပင်။

သူ၏နံဘေးမှ ကောင်နှစ်ကောင်နှင့် အစောပိုင်းက ထို 'ဥာဏ်မရှိ' သောလူများကို လေကဲ့သို့ သဘောထားလိုက်၏။

သူ၏နက်ရှိုင်းသော အကြည့်များဖြင့် လမ်းပေါ်မှ ဖြတ်သွားသော လမ်းသွားလမ်းလာများကို သူ ခပ်ရေးရေး ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဖြတ်သွားသောသူများသည် သူတို့၏ရှေ့တွင် ကြီးမားသော အခွင့်အရေးတစ်ခု ရှိနေကြောင်းကို တစ်သက်လုံး သိချင်မှ သိကြမည်ဖြစ်သော်လည်း သူတို့သည် ထိုအရာကို လျစ်လျူရှုရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။

အကြောင်းတရားနှင့် အကျိုးဆက်...

ဤသည်မှာ မကြာခဏ ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိသော ကိစ္စပင်။

ထိုအရာသည် မရည်ရွယ်ဘဲ ပေါ်လာပြီး လူများစွာမှ မြင်နိုင်သော်လည်း မဖမ်းဆုပ်နိုင်ကြချေ။

လူအနည်းငယ်သာ ထိုအရာကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်ပြီး သူတို့၏ဘဝများကို လုံးဝပြောင်းလဲသွားစေနိုင်သည်။

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားကာ...

နေမင်းသည် အရှေ့ဘက်မှ စတင်ပြီး အနောက်ဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ဝင်သွားသည်။

တစ်နေကုန်လုံး ယဲ့ပိုင်ကို ဖြတ်သွားသော လမ်းသွားလမ်းလာ အနည်းဆုံး ထောင်ဂဏန်းခန့် ရှိနေခဲ့သည်။

တစ်ယောက်ဘေး တစ်ယောက်ရှိသော ဗေဒင်ဆရာကြီးနှစ်ဦးတွင် ဧည့်သည် ငါးယောက် ခြောက်ယောက်ခန့် လက်ခံရရှိခဲ့သော်လည်း မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ ယဲ့ပိုင်ထံသို့ မလာခဲ့ကြချေ။

နေမင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် အနောက်ဘက်သို့ ဝင်သွားလေပြီ။

နေကာမျက်မှန်တပ်ထားသော 'မျက်မမြင်' သည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ယဲ့ပိုင် ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ပါးစပ်ဟကာ တိုးညှင်းသောအသံဖြင့် ဖျောင်းဖျလိုက်၏။

"လူငယ်လေး... မင်းက ဒီအလုပ်နဲ့ မသင့်တော်ပါဘူး... မင်း အိမ်ပြန်သင့်တယ်လို့ ငါထင်တယ်... ဒီခေတ်က လူတွေက မတုံးအကြဘူး..."

"ဟုတ်တယ်... ဗေဒင်ဟောတာက အရမ်းကျွမ်းကျင်ပြီး ဗဟုသုတများဖို့ လိုတယ်... ဒီလောက် ငယ်ငယ်လေးနဲ့ မင်း ဘာသိမှာလဲ... ဆရာတစ်ယောက်ဆီသွားပြီးတော့ ဆယ်စုနှစ်ချီပြီး သေချာလေ့လာပြီးမှ ပြန်လာခဲ့သင့်တယ်..."

မုတ်ဆိတ်ဖြူနှင့်အဘိုးအိုက သူ၏မုတ်ဆိတ်ကို သပ်ကာ ပညာရှိအဘိုးအိုတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြောဆိုလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသား စကားပြောပြီးသည်နှင့် လမ်းပေါ်တွင် ပြင်းထန်သောအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေ၏။