လိမ်လည်သူ

ဗေဒင်လမ်းကြားတွင် လေထုသည် အလွန်တိတ်ဆိတ်သွားပေ၏။

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အဒေါ်ကြီးက ယဲ့ပိုင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမ၏မျက်လုံးအကြည့် ဆက်တိုက်လှုပ်ရှားနေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏မျက်လုံးများသည် ယဲ့ပိုင်၏ရှေ့ရှိ အဖြူရောင်အဝတ်စကို စိုက်ကြည့်ကာ စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို အသံထွက်ဖတ်လိုက်၏။

"အတိတ်ကိုသိတယ်... အနာဂတ်ကို သိတယ်..."

သူမ၏နံဘေးတွင် ယခုလေးတင် ထွက်သွားဟန်ဆောင်ခဲ့သော နေကာမျက်မှန်တပ်ထားသည့် 'မျက်မမြင်' က ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ သို့သော် သူ့အတွက် ဧည့်သည်များကို ခေါ်ယူမည့်အစား တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ကောင်မလေး... ဗေဒင်ဟောတဲ့ လုပ်ငန်းမှာ အရေးကြီးတာက ဗဟုသုတနဲ့ အရည်အချင်းပဲ... ချောမောတာ ဒါမှမဟုတ် ငယ်ရွယ်တာ မဟုတ်ဘူး... သူ့လို လူသစ်ကို ရွေးလိုက်ရင် နောက်မှ ပိုက်ဆံဆုံးရှုံးလို့ နောင်တမရစေနဲ့..."

မုတ်ဆိတ်ဖြူနှင့် ဆရာကြီးကလည်း ဝင်ပြောကာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

"သူတို့မှာ ပိုက်ဆံမရှားရင်တောင်မှ ဒီလမ်းပေါ်မှာ ဆရာကြီးတွေ အပြည့်ပဲ... ဘယ်သူက အဲ့ဒီလူငယ်လေးထက် မသာလို့လဲ... ဒါဆို ဘာလို့ သူ့ကို ရွေးရမှာလဲ..."

ဗေဒင်ဆရာများ စုရုံးလာကြကာ ညအချိန်သို့ ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ လမ်းသွားလမ်းလာ များစွာလည်း စုရုံးလာကြသည်။

ထို့နောက် လူအများ၏စကားပြောသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဖြတ်သွားဖြတ်လာ အမျိုးသားတစ်ဦး ရပ်တန့်သွားပြီး သိချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်ကာ သူ၏အသံမှာ အနည်းငယ် ကျယ်လောင်နေပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒီလူလိမ်က အရမ်းကို လက်မလျှော့ချင်ဖြစ်နေတာပဲ မဟုတ်လား... ဒီလောက်ငယ်တဲ့ ဗေဒင်ဆရာကို အခုမှ ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာပဲ..."

အနက်ရောင်အိတ်ငယ်လေး ကိုင်ဆောင်လာသော အသက်သုံးဆယ်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရောက်လာသည်။ ယဲ့ပိုင်ကို မြင်သောအခါ သူမက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါမ်းယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သူက အရမ်းချောပြီး အဝတ်အစားလည်း သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ထားတာပဲ... နှမြောစရာကောင်းတာက... သူက ဒီနေရာမှာ လူတွေကို လိမ်ဖို့ ရောက်လာတာပဲ..."

လက်မောင်းတွင် တက်တူးထိုးထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးလည်း သူ၏အဖော်များနှင့်အတူ ရှိနေသည်။ သူက လျှောက်လှမ်းလာပြီး ယဲ့ပိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏လက်တစ်ဖက်ကို ခါးပေါ်တင်ကာ တခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏ရင်ဘတ်ကို ညွှန်ပြပြီး သူ၏အဖော်များကို ပြောဆိုလိုက်၏။

"တကယ်လို့ ဒီကောင်သာ ဗေဒင်ဟောနိုင်ရင် နေရာမှာတင် ငါ ချေးစားပြမယ်..."

ဤအမျိုးသံ၏ အသံကို ကြားပြီးနောက် ကောင်မလေး၏ ပါးစပ်ထောင့်များ ကွေးတက်သွားကာ ခေါင်းမာသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူ့ကိုပဲ ဟောခိုင်းချင်တာ... သူကလွဲရင် တခြားလူတွေအားလုံးကို ကျွန်မ ငြင်းတယ်..."

ထို့နောက် ယဲ့ပိုင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏မျက်လုံးများက အနည်းငယ် မောက်မာနေပုံရသည်။

ယဲ့ပိုင်ကို လူလိမ်တစ်ဦးဟု သူမလည်း ခံစားနေရသည်။

ယဲ့ပိုင်ကို ရှာဖွေရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ဗေဒင်ဟောခြင်းသည် နေရာမှာတင် လိမ်လည်မှုဖြစ်ကြောင်း ဖွင့်ချချင်သောကြောင့်ပင်။

...

ယဲ့ပိုင် ထိုနေရာတွင် မတ်တတ်ရပ်နေ၏။

ထိုလူများကို သူတို့၏ ခေါင်းများ လှုပ်ရှားခွင့် ပေးထားပြီး သူတို့၏အသံများကို ဆက်တိုက် ပေါ်ထွက်လာခွင့် ပေးထားလိုက်သည်။

ယဲ့ပိုင်၏ အမြင်အရ ထိုသာမန်လူများသည် ပုရွက်ဆိတ်တစ်အုပ်နှင့်တူပြီး လုံးဝသိမြင်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။

ကောင်မလေးသည် သူမ၏မိခင်ထံမှ ရုန်းထွက်ကာ ယဲ့ပိုင်ထံသို့ လျှောက်သွားပြီး အသံကို အနည်းငယ်မြှင့်၍ ခေါင်းမော့ကာ မေးလိုက်၏။

"ဟေး ဆရာကြီး... ဘယ်လောက် ပေးရမလဲ..."

သို့သော် ယဲ့ပိုင်၏ ချောမောပြီး အေးစက်သော မျက်နှာကို ကြည့်ပြီးနောက် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ် တုန်ရီသွားသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ခေါင်းမငုံ့ဘဲ မနေနိုင်တော့ကာ သူမ၏မျက်နှာ နီရဲသွားသည်။

သူမ၏နံဘေးတွင်ရှိနေသော အဒေါ်ကြီးက ပြင်းထန်စွာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဗေဒင်ဆရာကြီး အများအပြား၏ စွပ်စွဲမှုများကို ကြားရပြီးနောက် ယဲ့ပိုင်ကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူမတွင် ကောင်းမွန်သော ခံစားချက် လုံးဝမရှိတော့ချေ။

အဒေါ်ကြီးက ဒေါသတကြီး အံ့ကြိတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... ဒီလူကိုပဲ လုပ်ခိုင်းလိုက်... ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ သူက လူလိမ်ဖြစ်နေရင် မင်း ငါနဲ့အတူ တခြားဆရာကြီးတစ်ယောက်ကို ရှာရမယ်..."

သို့ရာတွင် ဤအခိုက်အတန့်၌ ယဲ့ပိုင်၏ တိုးညှင်းသောအသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"တစ်ခါဟောရင် ၅၈၈၈ တန်တယ်... ဈေးဆစ်လို့မရဘူး... ငွေသားပဲ လက်ခံတယ်..."

အမ်...

ဒါက...

ဟူး...

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လမ်းသွားလမ်းလာများ အံ့အားသင့်သွားသည်။

နံဘေးမှကြည့်နေသော ဗေဒင်ဆရာကြီးများလည်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အဒေါ်ကြီးမှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားပေ၏။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထိုကဲ့သို့ အသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

"တစ်ခါဟောတာကို ၅၈၈၈ တောင် တောင်းတယ်... ပြီးတော့ ငွေသားပဲ လက်ခံပြီး ဈေးဆစ်လို့လည်း မရဘူးတဲ့လား... မင်းရဲ့ ဟောစာတမ်းက ငါ့ရဲ့ တစ်လစာလောက် တန်နေတာပဲ..."

"ဒီကောင်လေး ရူးနေတယ်လို့ ငါ ထင်တယ်... သူက သူ့ကိုယ်သူ ဒဏ္ဍာရီလာ ဗေဒင်ဆရာလို့များ ထင်နေတာလား... ဘဏ်သွားဓားပြတိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်..."

"သူ ဟန်ဆောင်နေတာ သေချာတယ်... သူ့မှာ အရည်အချင်း မရှိဘူးဆိုတာသိလို့ တမင်တကာ ဈေးကြီးကြီး တောင်းနေတာပဲ..."

"ဒါက အရမ်းကို လိမ်လည်ရာကျလွန်းတယ်..."

ကောင်မလေးသည် ယဲ့ပိုင်၏အဖြေကြောင့် သိသိသာသာ အသက်ရှူကြပ်သွား၏။ ယဲ့ပိုင်ကို သူမ တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ အချိန်အတော်ကြာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

ယဲ့ပိုင်သည် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။

ထိုလျစ်လျူရှုထားသော အကြည့်များဖြင့် သူ၏ရှေ့ရှိ ကောင်မလေးကို သူ ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကောင်မလေးသည် အဖြူရောင်စကတ် ဝတ်ထားပြီး ကင်းဗတ်ဖိနပ်တစ်ရန်ကို စီးထား၏။ သူမ၏ ဖြူဖွေးသော ခြေကျင်းဝတ်များ ပေါ်နေပြီး သူမ၏အသားအရေမှာ ဖြူစင်နုဖတ်နေသည်။ သူမ၏အနက်ရောင် ဆံပင်များက ပခုံးပေါ်တွင် ဖြာကျနေပြီး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင် လူငယ်တို့၏ တက်ကြွလန်းဆန်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သို့သော် ကောင်မလေး၏မျက်လုံးများတွင် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပါဝင်နေပေ၏။

ယဲ့ပိုင်က ညင်သာစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်း ဖြေရှင်းချင်တဲ့ အဖြေက အိပ်မက်တစ်ခုနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်..."

ထိုအသံမှာ မကျယ်လောင်ချေ။

သို့ရာတွင် ကောင်မလေး ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ် ရုတ်တရက် တုန်ရီသွားပေ၏။

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အဒေါ်ကြီးလည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤဗေဒင်လမ်းကြားထဲသို့ လျှောက်လာစဉ် သူမ၏နံဘေးရှိ ဗေဒင်ဆရာကြီး အများအပြားသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများစွာကို ပြောခဲ့ကြသော်လည်း မည်သူကမျှ ယဲ့ပိုင် ပြောသကဲ့သို့ တိုက်ရိုက်မပြောခဲ့ကြချေ။

သို့သော် သူတို့၏နံဘေးရှိ ဆရာကြီးများကမူ ယဉ်ကျေးမနေကြချေ။

"ဟေ့ ကောင်လေး... မင်းက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကို ပြောဖို့ အရမ်းကျွမ်းကျင်လွန်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား... တခြားလူတွေက ဒီကို ဗေဒင်ဟောဖို့ လာတာ... အိပ်မက်အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆိုဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး..."

"ခုဏကတော့ သူက အရမ်းတော်တယ်လို့ ငါ ထင်နေတာ... ဒါပေမဲ့ အခု ကြည့်ရတာတော့ ဟန်ဆောင်နေတာ သက်သက်ပဲ..."

"မိုက်တယ်... အနည်းဆုံးတော့ ဒီသတ္တိကို ငါ လေးစားတယ်... ပြီးတော့ သူက အရိုက်ခံရမှာကိုလည်း မကြောက်ဘူး..."

ထိုကဲ့သို့ အသံများသည် တားဆီး၍ မရနိုင်အောင် ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်နေပေ၏။

သူတို့ အဆက်မပြတ် လှောင်ပြောင်နေကြစဉ်မှာပင်...

ယခုလေးတင်က ကန့်ကွက်နေသေးသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အဒေါ်ကြီးသည် သူမ၏မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ထင်ဟပ်လာကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်း... မင်းက တကယ်ပဲ ဗေဒင်ဟောတတ်တာလား... ခုဏက မင်းပြောတာက တကယ်ပဲလား..."

ကောင်မလေးသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး မေးမြန်းလိုက်၏။

"အဲ့ဒါက အိပ်မက်ဆိုတာ ရှင် ဘယ်လိုသိတာလဲ..."

အာ...

အဆက်မပြတ် လှောင်ပြောင်နေကြသော ဗေဒင်ဆရာကြီးများနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ရှုနေကြသော လမ်းသွားလမ်းလာများအားလုံးသည် ဤသည်ကို ကြားပြီးနောက် ရပ်တန့်သွားကြ၏။

ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေမှာ အနေရခက်သွားသည်။

"အဲ့ဒီကောင်မလေးရဲ့ လှည့်စားတာကို ငါ ခံလိုက်ရတာလား... သူက အိပ်မက်အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆိုဖို့ လာတာလား..."

"ဒီလိုလည်း ရတာလား..."

"ကံကောင်းသွားတာလို့ပဲ ငါ ထင်တယ်..."

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ဗေဒင်ဟောနိုင်တယ်ဆိုတာကိုတော့ ငါ မယုံဘူး..."

ဆွေးနွေးမှုအသံများ ယခင်ထက် များစွာ တိတ်ဆိတ်သွားသော်လည်း မည်သူကမျှ ယဲ့ပိုင်အပေါ် အကောင်းမြင်ခြင်း မရှိကြသေးချေ။

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် ယဲ့ပိုင်ကမူ...

သူ၏အမူအရာမှာ အဆုံးစွန်အထိ လျစ်လျူရှုထားပုံရသည်။

သူ၏ဆံပင်ရှည်များ လူးလွန့်နေကာ...

သူ၏မျက်လုံးများတွင် မည်သည့်ခံစားချက်မျှမပါဘဲ ကောင်မလေးကိုကြည့်ပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဗေဒင်ဟောတယ်ဆိုတာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖော်ထုတ်တာပဲ... ပိုက်ဆံဆိုတာက အကြောင်းတရားနဲ့ အကျိုးဆက်တွေကို တားဆီးဖို့ သက်သက်ပဲ... သိချင်ရင် နေခဲ့... မသိချင်ရင် ထွက်သွားတော့..."

ကောင်မလေးက သူမ၏မိခင်ကိုကြည့်ကာ တိုးညှင်းသောအသံဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။

"မေမေ..."

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အဒေါ်ကြီးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိအသံများကို လျစ်လျူရှုလိုက်၏။ သူမ၏လက်ကောက်ဝတ်ရှိ အိတ်ကို အလျင်အမြန်ဖွင့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ ပိုက်ဆံတစ်ထပ်ကြီး ရှိနေပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... မင်းကို ငါ ရွေးမယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို မလှည့်စားတာ ပိုကောင်းမယ်... မဟုတ်ရင် အဆုံးသတ်က သနားစရာကောင်းသွားလိမ့်မယ်..."

ဤသို့ပြောပြီးနောက် အဒေါ်ကြီးက ပိုက်ဆံများကို လျှင်မြန်စွာ ရေတွက်လိုက်၏။

လမ်းဘေးမှ စုရုံးလာကြသော လမ်းသွားလမ်းလာများသည် ထိုသားအမိနှစ်ယောက်ကို မဖျောင်းဖျဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ချေ။

"ဒီလူလိမ်ကို ခင်ဗျားတို့ ယုံတာလား..."

"ဒါက ယွမ် ၅.၈၈၈ မဟုတ်ဘူး... ယွမ် ၅၈၈၈ နော်..."

"အဒေါ်ကြီး... စိတ်အေးအေးထားပါ... သူက လူလိမ်ဖြစ်ရမယ်..."

"သူ့ကို မယုံပါနဲ့..."

သို့သော် ဤအချိန်တွင် ထိုဗေဒင်ဆရာများသည် အလွန်တိတ်ဆိတ်နေကြ၏။

ထိုဆရာကြီးများအားလုံး သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ဤသို့ တွေးနေကြသည်။

"ဟမ့်... သူ နောက်ထပ် ဘာပြောမလဲဆိုတာ ငါ သိချင်တယ်..."

"မြည်းလား မြင်းလားဆိုတာ အပြင်ထုတ်ပြီး လမ်းလျှောက်ခိုင်းကြည့်ရင် သိရမှာပေါ့..."

"သူ့ကို ပိုက်ဆံပေးပြီးနောက်မှာ... တကယ်လို့ သူက မတွက်နိုင်ဘူးဆိုရင်... နောက်ဆက်တွဲ ပြဇာတ်ကို ကြည့်ရတာ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ..."

လူတစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်သည် ဇာတ်လမ်းကောင်းတစ်ခုကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြ၏။

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အဒေါ်ကြီးက ပိုက်ဆံတစ်ထပ်ကို ထုတ်ယူကာ ယဲ့ပိုင်ထံသို့ လက်ကမ်းပေးလိုက်ပြီး သူမ၏အသံမှာ အတော်လေး ကြမ်းတမ်းနေသည်။

"ရော့... ဒါ ယွမ် ၆၀၀၀... ငါ့မှာ အကြွေမရှိဘူး... မင်းကို အကုန်ပေးမယ်... အကြွေအမ်းဖို့ မလိုဘူး... အခု ငါ့သမီးရဲ့ ကံကြမ္မာအကြောင်း ပြောပြတော့..."

ယဲ့ပိုင် သူ၏ဘယ်ဘက်လက်ကို ဆန့်တန်းကာ ပိုက်ဆံများကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ပိုက်ဆံတစ်ထပ်သည် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ထိုအစား သူ၏ဖြူဖွေးသော လက်ချောင်းများကြားတွင် ငွေစက္ကူအနည်းငယ် ရှိနေခဲ့၏။

ဤသည်မှာ အပိုအလိုမရှိဘဲ ၁၁၂ယွမ်အတိအကျပင်။

ယဲ့ပိုင်က အကြွေများကို သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အဒေါ်ကြီးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ချိန်တွင် ကောင်မလေးကို အေးအေးလူလူ တစ်ဖန် ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"မပိုဘူး... မလိုဘူး..."

ထို့နောက် သူက ဆက်မေးလိုက်၏။

"မင်း သံသရာကို ယုံလား..."

သူ၏အသံတွင် မှော်ဆန်သော စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေပုံရ၏။ ကောင်မလေးသည် ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် သူမ၏ခံစားချက်များ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ယဲ့ပိုင်ကို ကြည့်ကာ မရေရွတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"ကျွန်မတို့ အရင်က တွေ့ဖူးလား..."