သတင်းအချက်အလက် အနည်းငယ်

အဆုံးမရှိသော နှစ်ကာလများတွင်...

ယဲ့ပိုင် ခရီးသွားလာချိန်၌ လူလောကကို ခံစားသိရှိနိုင်ရန် သာမန်လူများအတွက် ဗေဒင်ဟောပေးခြင်းကို တစ်ကြိမ်မက ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသည်။

ထိုအတွေ့အကြုံများကို အခြေခံ၍ ဤခေတ်တွင် ရှီယာမင်းဆက်၌ 'တောင်တန်းများချိတ်ဆက်ခြင်း'၊ ရှန်မင်းဆက်၌ 'ဖုံးကွယ်ရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း' နှင့် ကျိုးမင်းဆက်၌ 'အပြောင်းအလဲကျမ်းစာ' ဟူသော ဂန္ထဝင်ကျမ်းသုံးစောင်ကို သူကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့သည်။

ထိုအရာတစ်ခုစီတိုင်းသည် ယဲ့ပိုင်က သူ၏ခရီးသွားလာမှုများမှ မှတ်တမ်းတင်ထားသော အတွေ့အကြုံတချို့ကို အခြေခံထားခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ယဲ့ပိုင်၏ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် ထိုရှေးဟောင်းကျမ်းစာများ တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထိုအရာများကို လောကကြီးက ပေါင်းစပ်လိုက်ပြီး 'အပြောင်းအလဲကျမ်းစာ' ဟု စုပေါင်းခေါ်ဆိုခဲ့ကြ၏။

'အပြောင်းအလဲကျမ်းစာ' တွင် ဥပဒေနှင့် လူမှုရေးစနစ်မှသည် အုပ်စုဖွဲ့သဘောတရားအထိ အရာအားလုံး ပါဝင်သည်။ ထိုအရာ၏အကြောင်းအရာမှာ ကျယ်ပြန့်ကာ သိမ်မွေ့ပြီး အလုံးစုံလွှမ်းခြုံထားကာ တရုတ်နိုင်ငံတစ်ခုလုံး၏ ယဉ်ကျေးမှု မြစ်ဖျားခံရာဟု ဆိုနိုင်သည်။

ဗေဒင်ဟောခြင်း...

ဤသည်ကို လူတစ်ဦး၏ ကံကြမ္မာကို ခန့်မှန်းတွက်ချက်ခြင်းဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြပြီး အစစ်အမှန် နက္ခတ္တဗေဒပညာရပ်ပင်။

သမိုင်းတလျှောက်တွင် လူအနည်းငယ်သာ ထိုအရာကို တစ်ခုနှစ်ခုခန့် နားလည်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ဥပမာအားဖြင့် စစ်မက်ဖြစ်ပွားရာခေတ်တွင် တစ္ဆေတောင်ကြား ဆရာသခင်ဟု လူသိများသော အလွန်အရည်အချင်းရှိသူတစ်ဦး ရှိခဲ့ဖူး၏။

ထို့နောက် လီရွှီကျုံး၊ လီချွန်းဖန်၊ ယွမ်ထျန်ကန်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။

အနီးစပ်ဆုံးမှာ မင်မင်းဆက်မှ လျှိုပေါ်ဝမ်ပင်။

အမှန်အားဖြင့် ဤလူများသည် 'အပြောင်းအလဲကျမ်းစာ' ၏ အပေါ်ယံကိုသာ လေ့လာခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့သည် ထာဝရ နာမည်ကြီးနေဆဲပင်။

ဗေဒင်ဟောခြင်း လုပ်ငန်းနှင့်ပတ်သက်၍ ယဲ့ပိုင်သည် ဤလုပ်ငန်း၏ အစစ်အမှန် ဘိုးဘေးနှင့် ရှေ့ဆောင်လမ်းပြတစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟု ပြောဆိုလျှင် လွန်ကဲရာကျမည် မဟုတ်ချေ။

...

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် ဗေဒင်လမ်းကြား၏တစ်ဖက်တစ်ချက်စီ၌ လူများ ပို၍ပို၍များပြားလာခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးလာပေ၏။

ထိုအမည်ခံ ဗေဒင်ဆရာကြီးများသည် သူတို့၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသော လူငယ်လေး၏နောက်ကွယ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နောက်ခံသမိုင်းကြောင်း ရှိနေသည်ကို အိပ်မက်ပင် မက်မိမည်မဟုတ်ချေ။ ထို့ပြင် သူတို့၏မျက်လုံးထဲတွင် ယဲ့ပိုင်သည် ဟန်ဆောင်ထားသော လူလိမ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်နေဆဲပင်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"ဟွန့်..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဆက်ပြီး ဟန်ဆောင်နေလိုက်..."

ဗေဒင်ဆရာတစ်ဦးက သူ၏မုတ်ဆိတ်မွေးများကို လေဖြင့်မှုတ်ထုတ်ကာ ယဲ့ပိုင်ကို စူးစိုက်ကြည့်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"သူ ဘာတွေ တွက်ချက်နိုင်လဲဆိုတာ ငါ သိချင်တယ်..."

တချို့လူများကမူ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသများဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောဆိုသည်။

"သူက ငါတို့ ဗေဒင်ဆရာတွေရဲ့ နာမည်ကောင်းကို ဖျက်ဆီးတော့မယ်..."

သူတို့မှလွဲ၍ ယဲ့ပိုင် အရူးဖြစ်သွားမည်ကို စောင့်ကြည့်နေကြသော မရေမတွက်နိုင်သည့် လမ်းသွားလမ်းလာများ ရှိနေသေးသည်။

သို့ရာတွင် ယဲ့ပိုင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အသံများကို လုံးဝလျစ်လျူရှုထားခဲ့၏။

သားအမိနှစ်ယောက်အတွက်လည်း ထပ်တူထပ်မျှပင်။

ယခုလေးတင် ယဲ့ပိုင် ပြောခဲ့သည့်စကားများက သူတို့ အလေးအနက်ထားရန် လုံလောက်နေလေပြီ။

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသော အဖြူရောင်စကတ်နှင့်ကောင်မလေးသည် သူမ၏မျက်လုံးအကြည့်ကို ယဲ့ပိုင်အပေါ်တွင် ထားရှိထားလေ၏။ သူမ၏ပါးစပ်ထောင့်များကို လှုပ်ရှားကာ တစ်ဖန်ထပ်၍ တီးတိုးမေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ အရင်က တွေ့ဖူးလား..."

ဤအသံမှာ အလွန်ရင်းနှီးနေပုံရသည်။

အကယ်၍ ယဲ့ပိုင်သည် လမ်းပေါ်တွင် ရည်ရွယ်ချက်မဲ့စွာ လျှောက်သွားနေပြီး ကြိုတင်သတိပေးမှုမရှိဘဲ ကောင်မလေးတစ်ယောက် ပေါ်လာကာ ဤစကားကို ပြောလိုက်မည်ဆိုလျှင် သူ အနည်းငယ် ရင်ခုန်သွားနိုင်သည်။

သို့သော် ယခုချိန်၌ ယဲ့ပိုင်သည် ထိုစကားကိုကြားပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာအမူအရာ လုံးဝပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

သူ၏မျက်လုံးအကြည့်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်နေဆဲပင်။

ယဲ့ပိုင်၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသော စကားများသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး နားလည်ရန် ခက်ခဲလှသည်။

"မင်း ငါ့ကို ရှာတွေ့နိုင်ခဲ့တာမလို့... ငါတို့မှာ ရေစက်ရှိတယ်လို့ သတ်မှတ်လို့ရပါတယ်... မင်း ငါ့ကို တွေ့ဖူးလား မတွေ့ဖူးဘူးလားဆိုတာက အရေးမကြီးတော့ပါဘူး..."

သူမ၏နံဘေးရှိ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အဒေါ်ကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်တကြီး အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"အသုံးမဝင်တဲ့ စကားတွေ မပြောပါနဲ့... လူကြီးမင်း... ကျွန်မသမီးရဲ့ ပြဿနာကို တကယ်ပဲ ဖြေရှင်းပေးနိုင်လား... မြန်မြန် တွက်ပေးပါ... ပိုက်ဆံလည်း ပေးပြီးပြီပဲဟာ..."

ယဲ့ပိုင် နောက်ထပ်တွန့်ဆုတ်မနေတော့ချေ။ ကောင်မလေးကို ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း မကြာခဏ အိပ်မက်တစ်ခုတည်းကိုပဲ မက်နေတာလား..."

ကောင်မလေးက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူမ၏မျက်လုံးများ တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... အထူးသဖြင့် ဒီကာလအတွင်းမှာ နေ့တိုင်း မက်နေတာ..."

ယဲ့ပိုင်၏အသံ ဆက်လက်၍ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အိပ်မက်ထဲမှာ... မင်းကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်နေကြတယ်... ပြီးတော့ အကြိမ်တိုင်း မင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်မှုကို ခံစားရတယ်... ပြီးတော့မှ နိုးလာတာ မဟုတ်လား..."

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အဒေါ်ကြီးမှာ ကောင်မလေးထက်ပင် ပို၍ စိုးရိမ်နေပြီး သူမ စကားပြောချိန်တွင် သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်... ကျွန်မရဲ့သမီး အကြိမ်တိုင်း ပြောတာကို ကြားဖူးတယ်... ဆရာကြီး... နည်းလမ်းတစ်ခုခုတော့ ရှာပေးပါ..."

ကောင်မလေးက အံ့ကြိတ်ပြီး ခပ်ဖွဖွခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အနီးအနားတွင် ကြည့်ရှုနေကြသော ဗေဒင်ဆရာကြီးများနှင့် လမ်းသွားလမ်းလာများသည် တီးတိုးပြောဆိုကြပြီး ယဲ့ပိုင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေဆဲပင်။

"ဒါက..."

"ထပ်ပြီးမှန်ပြန်ပြီလား..."

"ဒါက ဗေဒင်ဟောတာမှ မဟုတ်တာ... အိပ်မက်အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆိုတာလေ... ဟုတ်တယ်မလား..."

"ဆက်နားထောင်ကြည့်... သူ ဘာပြောနိုင်လဲဆိုတာ ငါ သိချင်တယ်..."

သို့သော် ယဲ့ပိုင်သည် လုံးဝအနှောင့်အယှက် မဖြစ်ခဲ့ချေ။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူအများအပြား ရှိနေသော်လည်း...

သူသည် လူလောက၏ရနံ့ ကင်းမဲ့ကာ ပြိုင်ဘက်ကင်းပြီး လွတ်လပ်နေဆဲပင်။

သူ ပါးစပ်ဟကာ ကောင်မလေးကို ကြည့်ပြီး တိုးညှင်းသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"တကယ်တော့... ဒါက သံသရာနဲ့ပဲ သက်ဆိုင်တယ်... အိပ်မက်ထဲမှာ မင်းမြင်ရတာက မင်းရဲ့ အတိတ်ဘဝပဲ... ဒီအကြောင်းတရားနဲ့ အကျိုးဆက်ကို ဖြေရှင်းဖို့က တကယ်တော့ အရမ်းလွယ်ပါတယ်... ယင်နဲ့ ယန်ကို ခွဲခြားလိုက်... အလင်းက ယန်ဖြစ်ပြီး အမှောင်က ယင်ပဲ... ညဘက်အိပ်တဲ့အချိန်မှာ မီးဖွင့်အိပ်ပါ... ခုနစ်ရက်ဆက်တိုက် အိပ်ပြီးရင် သံသရာက ပြတ်တောက်သွားလိမ့်မယ်..."

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အဒေါ်ကြီး၏အသံ ပို၍ပို၍စိတ်လှုပ်ရှားလာကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"တကယ်လား... အဲ့ဒီအတွက် ကျွန်မက နံ့သာပေါင်းတွေထွန်းပြီး ဘုရားသွားရှိခိုးခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ အသုံးမဝင်ခဲ့ဘူး... ပြီးတော့ တာ့လီမြို့ကိုသွားပြီး ခြေဗလာသီလရှင်တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်... သူက ကျွန်မကို ဗေဒင်ဆရာ တစ်ယောက် ရှာခိုင်းတာ..."

ခြေဗလာသီလရှင် တစ်ယောက်လား...

ယဲ့ပိုင်၏မျက်နှာသည် ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏စိတ်နှလုံးသားထဲတွင် အဖြေတချို့ကို သိသွားပုံရသည်။

သံသရာ... အကြောင်းတရားနှင့် အကျိုးဆက်...ဤကဲ့သို့ အရာများသည် ထပ်တူထပ်မျှပင်။

ယဲ့ပိုင်၏လေသံမှာ ပေါ့ပါးနေပြီး တိကျသော အဖြေတစ်ခု ပေးလိုက်၏။

"အဲ့ဒီ အကြောင်းတရားနဲ့ အကျိုးဆက်တွေကို မင်း မေ့ပစ်ချင်လား မပစ်ချင်ဘူးလားဆိုတာက မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်... အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ငါပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်လိုက်ပါ..."

ကောင်မလေးက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျွန်မ ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်..."

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အဒေါ်ကြီးကလည်း ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဆိုသည်။

"ကောင်းပါပြီ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီး..."

သူမတွင် ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ မည်သည့်သံသယမျှ မရှိတော့ချေ။

နောက်ဆုံးရလဒ် မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ အနည်းဆုံးအနေဖြင့် ယဲ့ပိုင်သည် ယခုလေးတင် အချက်အလက်များစွာကို ပြောပြခဲ့ပြီး အဖြေကို တိုက်ရိုက်ပေးခဲ့သည်။

ယဲ့ပိုင်က ခပ်ဖွဖွအသံပြုလိုက်၏။

"အင်း..."

သို့သော် ကောင်မလေးသည် အတော်လေး စိတ်ရှုပ်ထွေးနေဆဲဖြစ်ပြီး တစ်ခုခုကို မေးချင်နေခဲ့သည်။

ယဲ့ပိုင်က ခပ်ဖျော့ဖျော့အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ပြီးသွားပြီ... ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်ကြပါတော့..."

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အဒေါ်ကြီးက ကောင်မလေးကို ခေါ်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီလေ... လူကြီးမင်း... ခုနစ်ရက်ကြာလို့ အောင်မြင်ရင်... ကျွန်မတို့ ထပ်ပြီး ကျေးဇူးဆပ်ပါ့မယ်..."

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူများလွန်းနေသဖြင့် သူမတို့သည် ဤသို့ပြောဆိုပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ထွက်သွားကြသည်။

နံဘေးမှကြည့်ရှုနေသူများသည် သားအမိနှစ်ယောက်၏ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ယဲ့ပိုင်ကို တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် သူ့ကို ပိုကြည့်လေလေ ယဲ့ပိုင်သည် အင်မော်တယ်တစ်ပါးနှင့်တူပြီး သာမန်လူများနှင့် လုံးဝကွဲပြားသည်ဟု ပို၍ခံစားလာရလေလေပင်။

"အစစ်လား အတုလား..."

"ဒီလူက ဗေဒင်ဟောတာကို တကယ် သိတာလား..."

"သားအမိနှစ်ယောက်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရတာ အစစ်နဲ့တူတယ်..."

"ကျစ်... ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာကိုလည်း တွက်ပေးပါအုံး..."

သို့သော် ထိုလမ်းသွားလမ်းလာများ စမ်းသပ်ကြည့်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေချိန်တွင် ထွက်မသွားသေးသော ဗေဒင်ဆရာကြီးများကမူ မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေကြ၏။

ယဲ့ပိုင်၏နံဘေးတွင် ထိုင်နေသော မျက်မမြင်သည် သူ၏နေကာမျက်မှန်ကို ချွတ်ကာ လူအုပ်ကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သူ့ကို မယုံကြနဲ့... ဒီကောင်က ကောင်မလေးရဲ့ ကံကြမ္မာကို ဟောတဲ့အချိန်မှာ... တစ်ဖက်လူရဲ့ မွေးသက္ကရာဇ်ကိုတောင် မမေးဘူး... ဒါက သူ အရင်ကတည်းက စီစဉ်ထားတဲ့ ပြဇာတ်တစ်ခု သေချာပေါက် ဖြစ်ရမယ်..."

မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် ဆရာကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ညာဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး သူ၏မုတ်ဆိတ်မွှေးကို အဆက်မပြတ် ပွတ်သပ်နေလေ၏။ သူ၏မုတ်ဆိတ်မွှေးများ ပြတ်ထွက်သွားသည်ကိုပင် သူ သတိမထားမိချေ။ သူ၏အသံမှာ ရှည်လျားပြီး အထင်အမြင်သေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒီလူနှစ်ယောက်ရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုက အရမ်းကလေးဆန်လွန်းတယ်... တစ်ယောက်ကို ယွမ် ၅၈၈၈ တဲ့... ဒီကလူတွေကို အရူးလို့များ ထင်နေတာလား... ကောင်လေး... မင်းက အရမ်းငယ်ပါသေးတယ်... ဒီခေတ်က လူတိုင်းက အရမ်းကို ထက်မြက်ကြတာ..."

အနီးအနားရှိ တခြားဗေဒင်ဆရာကြီးများကလည်း လှောင်ပြောင်လိုက်ကြသည်။

"ဟုတ်တယ်..."

"ဗေဒင်လမ်းကြားမှာ လူလိမ်တွေကို ကြိုဆိုမနေဘူး..."

"ထွက်သွားစမ်း..."

ဤအသံများ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိလေထုသည် တိတ်ဆိတ်စွာ အေးစက်ပြီး အုံ့မှိုင်းသွားတော့သည်။