အခန်း (၁၂၇-၁၂၈)

အပိုင်း(၁၂၇)

အပြာရောင် မာဒြာအရည်စက် ကလေးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တစ်လျှောက်လုံး သေချင်ယောင်ဆောင်နေခဲ့သော ဆယ်လ်ဗန်လေးသည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာလေသည်။ ထူးခြားမှုမရှိသော သူ၏ ခေါင်းမှာ ပါးစပ်တစ်ခုအဖြစ် ကွဲဟသွားသည်။ ထို့နောက် သန့်စင်သော မာဒြာ စက်လေးကို မြွေတစ်ကောင်က ကြွက်ကို မျိုချသကဲ့သို့ မျိုချလိုက်လေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို စွမ်းအင်များ ပြည့်ဝသွားသော ဆယ်လ်ဗန် လေးသည် ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးလွှားနေလေသည်။ တီတီတာတာ မြည်သံလေးများ ကြားရလေ့ရှိသောကြောင့် သီချင်းတစ်ပုဒ်အလား ကြားရလေသည်။ လင်းတုန်းက မာဒြာ နောက်တစ်စက်ကို ဖန်တီးလိုက်သောအခါ၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ မြစ်မျိုးစေ့ လေး၏ အရောင်မှာ ပို၍ ရင့်လာလေသည်။

"သူက ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခုနဲ့ တူတယ်..."

လင်းတုန်းက အသံထွက် တွေးလိုက်လေသည်။ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူ မြင်ဖူးသမျှ အများစုထက် ပို၍ သေးငယ်ကာ ပိုမို ခိုင်မာပုံရလေသည်။ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် များသည် လူသားများ၏ မာဒြာ ကို စုပ်ယူခြင်းအားဖြင့် စွမ်းအားနှင့် ဉာဏ်ရည် တိုးတက်လာတတ်ကြသည်။ ပို၍ သန့်စင်လေ ပို၍ ကောင်းလေပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် များက ကလေးငယ်များကို ပြန်ပေးဆွဲသွားတတ်သည်ဟူသော ဒဏ္ဍာရီများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခင်က ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် များနှင့် အပေးအယူလုပ်ရာတွင် သူ မာဒြာ ကို သူ အသုံးပြုခဲ့ဖူးလေသည်။

သို့သော် ခိုးယူလာသော ရတနာတစ်ခုထက်စာလျှင်၊ ဤသတ္တဝါလေးကို လှောင်ချိုင့်ထဲရှိ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခုကဲ့သို့ သူ သဘောထားမည်ဆိုပါက မည်သို့ ဖြစ်လာမည်နည်း။ အိတ်ထဲ၌ သူ မည်သည့်အရာကို မွေးမြူနေခြင်းနည်း။

"အခုဆိုရင် အကြွေပြား တွေက နင့်အတွက် ပိုအသုံးဝင်လာပြီ... နင်လည်း အဲဒါတွေကို လိုချင်နေတယ်၊ နင့်ရဲ့ ငှက်ပေါက်စလေးကလည်း လိုချင်နေတယ်..."

ယီရင်က ပြောသည်။ လင်းတုန်းသည် လက်ရှိ လုပ်စရာရှိသည်ကို ပြန်လည် အာရုံစိုက်လိုက်လေသည်။ ဆယ်လ်ဗန် မြစ်မျိုးစေ့ ဆိုသည်မှာ နောက်မှ စဉ်းစားရမည့် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် လောလောဆယ်တွင်မူ သူတို့သည် သဲမြွေပွေး သတ္တုတူးဖော်ရေး လုပ်ငန်းကို မကြာမီ တိုက်ခိုက်ရန် လိုအပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အစောင့်များ၏ အလေ့အကျင့်များ ပြောင်းလဲလာသောကြောင့် သူ၏ သတင်းအချက်အလက်များမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ တန်ဖိုးကျဆင်းလာလေသည်။ ထို့ပြင် အာရီလီယပ်စ် မိသားစုကလည်း အချိန်မရွေး ရောက်လာကာ ဤအရာများ အားလုံးကို အဆုံးသတ်သွားနိုင်ပေသည်။

"ငါတို့ အဆင်သင့်ပြင်ထားသင့်တယ်..."

လင်းတုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်သွားဖို့ လိုတယ်..."

ယီရင်သည် ဓားကို လက်ချောင်းများဖြင့် ပုတ်လိုက်လေရာ၊ သူ၏ နှာခေါင်းရှေ့တည့်တည့် လေထဲ၌ ဓားသွားတစ်ခု ဖြတ်သွားသကဲ့သို့ လင်းတုန်း ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သူမသည် နည်းစနစ် တစ်ခုကို သုံးလိုက်ကြောင်း သေချာသောကြောင့် သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

ထို့နောက် သူမ၏ ဆံပင်အချို့ အောက်သို့ ကျဆင်းလာသည်။ ဆံပင်များမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ ဖြောင့်တန်းသွားပြီး ရှေ့ဘက်တွင် မျက်လုံးနေရာ၌ တိတိကျကျ ဆုံးကာ နောက်ဘက်တွင် ပခုံးနေရာ၌ တိတိကျကျ ဆုံးရန် တိုင်းတာထားသကဲ့သို့ တွဲလောင်းကျနေလေသည်။

"ပြန်ပြီး ဖြောင့်တန်း သပ်ရပ်သွားပြီ..."

သူမက ကျေနပ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အခု ငါ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ..."

သူမသည် သူ၏ ခေါင်းကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"နင့်ဆံပင်တွေလည်း နည်းနည်း ရှည်နေပြီဆိုတော့ ငါ နင့်ကိုလည်း လုပ်ပေးလို့ရတယ်..."

သူမက သူ၏ ခေါင်းကို မျက်မြင်မရသော ဓား မာဒြာ များဖြင့် မပစ်ခတ်စေဖို့ မျှော်လင့်ရင်း လင်းတုန်း လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်လေသည်။

"ငါ အချိန်နည်းနည်းလောက် ထပ်ယူဦးမယ်..."

အကြောင်းပြချက် တစ်ခုအနေဖြင့်၊ သူ အိပ်ရေးအနည်းငယ်ခန့် ဝအောင် အိပ်နိုင်ပေသည်။

သူမသည် ပခုံးတွန့်ကာ သစ်လုံးအိမ် ထောင့်သို့ ပြန်လျှောက်သွားလေသည်။ ထို့နောက် ထိုနေရာ၌ ကျင့်ကြံရန် ကူရှင်တစ်ခုပေါ်တွင် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်လေသည်။

"အဆင်သင့်ဖြစ်ရင် လာခဲ့လေ... ငါ မရှိရင် အမဲလိုက် ထွက်နေတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်..."

လင်းတုန်း သူမကို ထားခဲ့ပြီး အမှောင်ထဲမှနေ၍ ပြန်လျှောက်လာခဲ့လေသည်။ သို့သော် ဖစ်ရှာ ဂီရှာ ၏ ကျီသို့ မရောက်မီ လမ်းလျှောက်ရင်းပင် သူ အိပ်ပျော်လုနီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။

...

အစပိုင်းတွင်မူ အစီအစဉ်သည် အပြစ်အနာအဆာမရှိ အလုပ်ဖြစ်ခဲ့လေသည်။

လင်းတုန်း ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားသော သဲမြွေပွေး ဂိုဏ်း ဝတ်စုံများဖြင့် အရုဏ်မတက်မီလေးတွင် သူတို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လာကြလေသည်။ သားမွေးများကို ဖစ်ရှာ များထံမှ စျေးပေါပေါဖြင့် ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖစ်ရှာများသည် သူတို့၏ ပြိုင်ဘက်များနှင့် တူညီသော အဝတ်အစားမျိုးကို မည်သည့်အခါမျှ ဝတ်ဆင်ကြမည် မဟုတ်ချေ။ သူတို့၏ ရွှေအဆင့် လက္ခဏာ များကိုမူ ဂီရှာ ၏ ပစ္စည်းများထဲမှ သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော အစိမ်းရောင် အသက်မဲ့ရုပ်ဝတ္ထု အပိုင်းအစများဖြင့် အတုအယောင် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

အမှန်တကယ်တော့ ထိုအတွက် သူ ဂုဏ်ယူမိလေသည်။ အစစ်အမှန် သဲမြွေပွေး တိုင်း၏ လက်မောင်းတွင် တွယ်ကပ်နေသော ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် သတ္တဝါလေးများကို အတုယူ၍ မရနိုင်သော်လည်း၊ သဲမြွေပွေး ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် များထံမှ အပိုင်းအစများ အပြည့်ပါဝင်သော ပုံးများ သူ့ထံတွင် ရှိနေလေသည်။ အစိမ်းရောင် ခြေထောက်လေးချောင်းနှင့် မြွေပုံသဏ္ဌာန် ပြွန်တစ်ခုကို အင်္ကျီလက်၌ ချုပ်တပ်လိုက်သည်နှင့်၊ အဝေးမှ ကြည့်လျှင် သဲမြွေပွေး ၏ ရွှေအဆင့် လက္ခဏာ နှင့် တူသောအရာတစ်ခုကို သူ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့လေသည်။

ယီရင်၏ လက္ခဏာကို ဖုံးကွယ်ရန်မှာမူ ပို၍ ခက်ခဲလေသည်။ သူမ၏ ကျောပေါ်ရှိ ဓားတပ်ထားသော လက်မောင်းကို သူမ ကောင်းမွန်စွာ မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် ၎င်းကို သူမ၏ သားမွေးများနှင့် အိတ်ကြားတွင် ညှပ်ထားနိုင်ရန် ကွေးညွတ်ခေါက်ချိုးဖို့ အချိန်တစ်နာရီခန့် ယူခဲ့ရလေသည်။ သို့သော် သူမ၏ ဆံပင်ပေါ်၌ သားရဲဆိုး တစ်ကောင်၏ ဝက်ဝံနှင့်တူသော ခေါင်းကို စွပ်ထားသည်။ ခါးရှိ အနီရောင်ကြိုးကို သားရေဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားကာ သူမ၏ ဓားလက်မောင်းကိုလည်း ဖုံးကွယ်ထားသောကြောင့်၊ လင်းတုန်း ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သူမကို မှတ်မိရန် ခက်ခဲနေခဲ့လေသည်။

အစွမ်းထက်လှသော ရွှေအဆင့်များသည် သူ၏ သဲမြွေပွေး ဝတ်စုံနှင့် ဒေါသတကြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ထားခြင်းကို မြင်ရုံမျှဖြင့် လွတ်ရာလွတ်ကြောင်း ထွက်ပြေးသွားကြသည်ကို မြင်ရခြင်းမှာ ကျေနပ်စရာကောင်းကြောင်း သူ ဝန်ခံရပေမည်။

မိုင်တစ်ထောင် တိမ်တိုက်ကို တဲတစ်လုံး၏ အနောက်ဘက်တွင် သူတို့ နေရာချထားခဲ့ကြသည်။ ခေါ်လိုက်လျှင် ရောက်လာနိုင်လောက်အောင် နီးကပ်သော်လည်း သူတို့ကို ရိပ်မိသွားစေလောက်အောင်တော့ မနီးကပ်ပေ။ အတွင်းမှ တစ်ခုခု လိုအပ်လာပါက အသုံးပြုရန်အတွက် သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ကို တိမ်တိုက် နှင့်အတူ ထားခဲ့သည်။ ယခု သူ လွယ်ထားသော အိတ်ထဲတွင်မူ ပင့်ကူ မှော်ပစ္စည်း တစ်ခုတည်းသာ ပါဝင်လေသည်။

လှောင်ချိုင့်များဆီသို့ ရောက်သည့်အထိ အရာအားလုံးမှာ ချောချောမွေ့မွေ့ပင် သွားနေခဲ့လေသည်။ လှောင်ချိုင့်ဟောင်းအား ပြန်ရှာမတွေ့မည်ကို သူ စိုးရိမ်ခဲ့သော်လည်း ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ ရှာတွေ့သွားလေသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ စမ်းသပ်မှု ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး၊ အကောင်းဆုံးမှာမူ အကျဉ်းသားများ၏ ပုန်ကန်မှုမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည့် နည်းလမ်းတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သေချာသွားလေသည်။

ယီရင်သည် လမ်းတစ်ဖက်တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ သွားလာနေပြီး လိုအပ်ပါက ကူညီနိုင်လောက်အောင် နီးကပ်သော နေရာ၌ ရှိနေသည်။ သူရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါးပင် လှည်းကြီးက နောက်ဆုတ်ကာ နေရာယူလိုက်သောကြောင့်၊ အစီအစဉ်၏ အစိတ်အပိုင်းများ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူ ခဏတာ ဝမ်းသာသွားလေသည်။

လင်းတုန်း အိတ်ထဲသို့ နှိုက်ကာ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကြိမ်ကြိမ် လေ့လာကြည့်ရင်း ဂီရှာ ၏ ပင့်ကူ မှော်ပစ္စည်း များထဲမှ တစ်ခုကို တဖြည်းဖြည်း ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

ပင့်ကူသည် မလှုပ်မယှက်ဖြင့် အလုံးလေးတစ်ခုအလား ခွေနေသည်။ ၎င်းသည် သီးခြားလှုပ်ရှားရန် စွမ်းအင်လုံလောက်စွာ သိုလှောင်ထားသော်လည်း၊ ပုံဆောင်ခဲခွက် ထဲရှိ စွမ်းအင်များမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ခမ်းသွားမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှုများကလည်း ကန့်သတ်ချက် ရှိပေလိမ့်မည်။ ၎င်းကို အခြား လှောင်ချိုင့်များဆီသို့ မပို့မီ ကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက် ထိန်းချုပ်ခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လှောင်ချိုင့်ထဲတွင်မူ ညစ်ပတ်ပေရေနေသော လူသုံးယောက်ခန့်သာ ကွေးကွေးလေး ထိုင်နေပြီး နေရာလွတ်များ အများအပြား ရှိနေလေသည်။ သူတို့ကို တစ်ချက်ခန့် မြင်ရစေရန် သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း မျက်လုံးတစ်ဖက်တည်းရှိသော အမျိုးသမီးကား ထိုနေရာ၌ မရှိတော့ချေ။

ယင်းမှာ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်ကို သူ သိထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ဂီရှာက သတ္တုတွင်းလုပ်သားများ အသက်ရှင်နိုင်စွမ်းမှာ ကြောက်ခမန်းလိလိ နိမ့်ကျသည်ဟု ပြောခဲ့ပြီး၊ ထိုအမည်မသိ အမျိုးသမီးအား သူ နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့ရချိန်၌ သူမသည် ဓားဖြင့် ရိုက်နှက်ခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူကိုယ်တိုင်လည်း အခြားလူများ နည်းတူ ညစ်ပတ်ပေရေနေသော စောင်တစ်ထည်ကို ခြုံကာ အပျက်အစီးများအတွင်းရှိ စောင့်ကြိုနေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများထံသို့ နေ့စဉ်ရက်ဆက် ပို့ဆောင်ခံရမည့် ပုံရိပ်က လင်းတုန်း၏ ခေါင်းထဲသို့ အလွယ်တကူပင် ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။ အထက်ရှိ ပိရမစ်ကြီးသည် ယခုအခါ သားကောင်၏ အလောင်းပေါ်တွင် မိုးမားစွာ ရပ်နေသော ဘီလူးကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ နိမိတ်မကောင်းဖွယ်ရာ ထင်ရပေသည်။

လင်းတုန်း၏ မာဒြာ လှုပ်ရှားမှုလေးနှင့်အတူ ပင့်ကူသည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာပြီး သူ၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း အစီအရင်ထဲမှ အမှတ်နှစ်ခုကို ဖြတ်တောက်လိုက်လေသည်။ သံတိုင်ကို ပွတ်တိုက်သွားသော ပင့်ကူခြေတံ၏ အသံမှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် တိုးညင်းမြန်ဆန်လှသဖြင့် ဤမှော်ပစ္စည်းကို မည်သည့်အရာဖြင့် ပြုလုပ်ထားသနည်းဟု သူ တွေးတောမိသွားသည်။ သံကို ဤမျှ လွယ်ကူစွာ ဖြတ်နိုင်ပါက၊ ၎င်းကို အသုံးပြုနိုင်မည့် အခြားသော နည်းလမ်းများစွာကို သူ စဉ်းစားနိုင်ပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ပင့်ကူကို သံတိုင်များပေါ်မှတစ်ဆင့် အစီအရင် စက်ဝိုင်း၏ နောက်ဆုံး ကွင်းဆက်တည်ရှိရာ အမိုးဆီသို့ ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။ ယင်းကို သတိထားမိရန် သူ သုံးရက်တိုင်တိုင် လေ့လာစောင့်ကြည့်ခဲ့ရသည်။ သူသည် အစီအရင်ကို ဝါသနာအလျောက် လေ့လာသူ တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သော်လည်း ကွင်းဆက်နှစ်ခုကို ဖြတ်တောက်ရုံဖြင့် မလုံလောက်ကြောင်း သူ သိနိုင်လေသည်။ အကျဉ်းသားများထဲမှ တစ်ဦးဦးသည် လည်ပတ်များဖြင့် ဝိညာဉ်များ ဖိနှိပ်ခံထားရသည့်တိုင် သံကို ဖြတ်တောက်နိုင်သော ကျင့်စဉ်တစ်ခုခုကို တတ်မြောက်ထားနိုင်သည့် အန္တရာယ်ရှိသောကြောင့်၊ နောက်ဆုံး ကွင်းဆက်ကို အမိုးပေါ်တွင် ထားရှိခြင်းမှာ သဲမြွေပွေးများ၏ ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် အဓိပ္ပာယ်ရှိလှပေသည်။

အစီအရင် ထည့်သွင်းထားသော သော့တစ်ချောင်းသာ ရှိပါက ဤလုပ်ငန်းစဉ်မှာ ပိုမိုလွယ်ကူသွားမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ အစောင့်အကြပ်မရှိသော သော့ကို သူ မည်သည့်အခါမျှ မတွေ့ခဲ့ရသလို၊ ၎င်းကို ခိုးယူခြင်းကလည်း အရာအားလုံးကို အန္တရာယ် ကျရောက်စေနိုင်ပေသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် ပင့်ကူက အကာအကွယ် အစီအရင်၏ နောက်ဆုံးအပိုင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သဖြင့် အထက်ဘက်မှ ခပ်တိုးတိုး အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ လင်းတုန်းသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ပတ္တာသံစူးစူးကြောင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားကာ၊ ပင့်ကူကို သူ၏ အိတ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ထိုမျှ အနည်းငယ်မျှသော စက္ကန့်ပိုင်း လုပ်ဆောင်ချက်လေးသည်ပင်လျှင် သူ၏ အမြုတေတစ်ခုလုံးကို ခမ်းခြောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားစေခဲ့ပြီး၊ မာဒြာကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် အမြွှာကြယ် လမ်းစဉ်အတိုင်း သူ ကျင့်ကြံလှည့်ပတ်ရပေမည်။ ထိုအချိန်အတောအတွင်း၌ ဒုတိယမြောက် အမြုတေထံမှ စွမ်းအားကို သူ ထုတ်ယူသုံးစွဲလိုက်သည်။

လှောင်ချိုင့်ထဲရှိ လူသုံးယောက်လုံး ငြီးတွားကာ သူ့ထံမှ နောက်ဆုတ်သွားကြသော်လည်း၊ ပင့်ကူသည် သူ၏နောက်ကျောရှိ အိတ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်နှင့် လင်းတုန်းသည် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်လေသည်။

"ငါ့ကို ကြည့်ပါ..."

သူက တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့မှာ အချိန်သိပ်မရှိတော့ဘူး..."

***

အပိုင်း(၁၂၈)

ကျင်းလုံ...

ကျင်းလုံသည် အကြွေပြားလှည်းကြီးဘေးမှ ထွက်လာချိန်တွင်၊ သူထင်ထားသည်ထက်ပင် အချိန်ပို၍ စောနေသေးကြောင်းကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်လေသည်။

အနီရောင် အဝတ်စဖြင့် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော အရပ်ရှည်ရှည် လှံကိုင်သမားကို လှမ်းမြင်လိုက်ရခြင်းက လင်းတုန်း၏ အတွေးများကို တစ်စက္ကန့်ခန့် ကယောက်ကယက် ဖြစ်သွားစေသည်။ သူသည် အစီအစဉ်၏ နောက်အဆင့်များနှင့် မှားယွင်းသွားနိုင်သည့် အရာများအကြောင်းကို ကြိုတင် တွေးတောထားပြီးဖြစ်သည်။ ကျင်းလုံသည် နံနက်ခင်းများတွင် သူ၏ တဲထဲ၌သာ နေလေ့ရှိကြောင်း လင်းတုန်း ငါးရက်ဆက်တိုက် စောင့်ကြည့်ခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ၊ အခြား သဲမြွေပွေးများ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုချက်များအရလည်း သူတို့ သိထားသမျှ ကာလပတ်လုံး ကျင်းလုံသည် ဤအတိုင်းသာ နေထိုင်ခဲ့ကြောင်း သိရသည်။

သို့သော် သူ မည်သည်ကိုမျှ သတိမထားမိနိုင်ဆိုသည့် ဖြစ်နိုင်ခြေကား ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ အကြောဆန့်ရန်နှင့် နံနက်ခင်းလေကို ရှူရှိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပါက၊ ပုံမှန်အလုပ်များကို လုပ်ဆောင်နေကြသော "သဲမြွေပွေး" နှစ်ယောက်ကို သိပ်ဂရုမစိုက်ဘဲ ဖြတ်လျှောက်သွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ကျင်းလုံသည် ခေါင်းကိုလှည့်ကာ လင်းတုန်းကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လာသောအခါ ထိုမျှော်လင့်ချက်လေး ပျက်သုဉ်းသွားလေတော့သည်။

"ဖစ်ရှာတွေရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ထားတဲ့အနေနဲ့ ကျူးကျော်သူတွေအဖြစ် သတ်ပစ်မယ့်အစား မင်းတို့ကို သတ္တုတွင်းလုပ်သားတွေအဖြစ် ငါ ခေါ်ထားမယ်... ငါ ကတိပေးတယ်..."

လင်းတုန်း၏ ခေါင်းများ ချာချာလည်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူတို့ ဘာမျှတောင် မလုပ်ရသေးချေ။ သူ ဘယ်နေရာတွင် မှားယွင်းသွားခဲ့သနည်း။ လှောင်ချိုင့်ရှိ အစီအရင်စက်ဝိုင်းတွင် အချက်ပေးစနစ် တစ်ခုခု တပ်ဆင်ထားသည်များလား။

မဟုတ်ပေ၊ ထိုသို့မရှိကြောင်းကို သူ သေချာပါသည်။ အစီအရင်သည် မည်သည့်အရာနှင့်မျှ ချိတ်ဆက်မထားဘဲ လှောင်ချိုင့်တစ်ဝိုက်တွင်သာ သီးခြားတည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အချက်ပေးစနစ်ကို အသက်သွင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ၊ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူ တွေ့ရှိမည်မှာ သေချာသည်။ သို့ဆိုလျှင် မည်သည့်အရာနည်း။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယီရင်သည် ခေါင်းဆောင်ငယ် ခရယ်ကို ရင်ဆိုင်ရန် သူမ၏ အဖြူရောင်ဓားကို ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။ သူသည် လက်အောက်ငယ်သားများထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော အနက်ရောင် သားမွေးများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ လက်တစ်ဖက်စီတွင် ကလော်တံ တစ်ချောင်းစီ ကိုင်ဆောင်ထားသည့်တိုင် အပြစ်ကင်းစင်သော ဂုဏ်ကျက်သရေကို ပေးစွမ်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ကျင်းလုံသည် သူ၏ ခေါင်းဆောင်ငယ် ယီရင်အား ရင်ဆိုင်နေသော ဘေးဘက်သို့ လှည့်ပင်မကြည့်ချေ။ လှံကို ပခုံးပေါ်တွင် တင်ထားလျက် လင်းတုန်းကိုသာ ဆက်လက် အာရုံစိုက်နေလေသည်။

"မင်း ဘာလို့လဲဆိုတာ သိချင်လား..."

သူက မေးလိုက်သည်။

လင်းတုန်း ခေါင်းညိတ်ရန်ပင် မရဲချေ။ သူ၏ အတွေ့အကြုံအရ ထိုသို့သော မေးခွန်းမျိုးများသည် တကယ်တမ်း၌ အဖြေမလိုအပ်ပေ။

"မဟာမိတ် ဂိုဏ်းငါးခုမှာ အသက် ခြောက်နှစ်အထက် ကြေးအဆင့် ဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလဲ မင်း သိလား..."

ကျင်းလုံက ဆက်ပြောသည်။

"တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က မင်း စခန်းတစ်ဝိုက်မှာ ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး လုပ်နေတုန်းက ငါ့လူတစ်ယောက်က ကြေးအဆင့် တစ်ယောက်ကို သတိထားမိသွားပြီး သတင်းပို့ခဲ့တယ်... မင်းဟာ အသစ်ဝင်လာတဲ့ ဖစ်ရှာ ပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ငါ သိလိုက်တယ်..."

ကျန်အရာများကို လင်းတုန်း ကိုယ်တိုင် ဆက်စပ်တွေးကြည့်၍ ရပေသည်။ ကျင်းလုံသည် လင်းတုန်းအနေဖြင့် ယခင်က ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရဖူးသော နေရာဖြစ်သောကြောင့် ဤနေရာသို့ ရောက်လာခြင်းဖြစ်မည်ဟု ယူဆခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအခါ သူလုပ်ရန် လိုအပ်သည်မှာ လင်းတုန်း၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ဖြင့် စောင့်ကြည့်ရန်သာ ဖြစ်သည်...

သို့သော် ယင်းမှာ သိပ်မခိုင်လုံလှပေ။ လင်းတုန်းသည် သဲမြွေပွေးများနှင့် တစ်ခါမက ဆုံဖူးသော်လည်း၊ စခန်းတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေခဲ့ရခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူသည် နာမည်ကြီးနေသူ တစ်ဦးလည်း မဟုတ်ချေ။ ကျင်းလုံသည် သူ့ကို အရင်က မြင်ဖူးသော်လည်း မှတ်မိနေစရာ အကြောင်းကား မရှိပေ။

"ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လို မှတ်မိတာလဲ..."

လင်းတုန်းက မေးလိုက်ပြီးမှ ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

"မေးခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင်ပေါ့၊ လေးစားရပါသော ကျင်းလုံ..."

လှံကိုင်သမားသည် အနီရောင် အဝတ်စနောက်မှနေ၍ သူ့အား အကဲခတ်ကြည့်ရင်း မည်သို့ဖြေရမည်ကို မသေချာသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

"ငါက သူတို့ကို မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို အာရုံခံခိုင်းလိုက်တာလေ..."

လောကတွင် အသိသာဆုံး အရာတစ်ခုကို ပြောနေသည့်အလား သူက ပြောလိုက်သည်။

လင်းတုန်းသည် မျက်ကန်းဖြစ်နေခဲ့ခြင်းပင်။ အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား၌ လူတစ်ယောက်သည် ကျောက်စိမ်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက၊ မမြင်နိုင် မကြားနိုင်သော အရာများကို အာရုံခံရန် သူတို့၏ ဝိညာဉ်ကို အသုံးပြုနိုင်ကြသည်။ ကျင့်စဉ်များကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မတွေ့မြင်ရဘဲ လူတစ်ယောက်၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကိုကား အာရုံခံ၍ မရနိုင်ချေ။ ပြင်ပမှ ကျင့်ကြံသူများက ထိုသို့ ပြုလုပ်နိုင်မည်ကို သူ မည်သို့မျှ မတွေးမိခဲ့ပေ။

၎င်းမှာ အရူးတစ်ယောက်၏ အမှားမျိုးပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် မိုက်မဲမှုက သူ့ကိုရော ယီရင်ကိုပါ ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှုထဲသို့ ဆွဲသွင်းသွားခဲ့လေပြီ။

မည်သည့်အရာများ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်ကို ယီရင် သိရှိသော်လည်း၊ ယင်းကို မထောက်ပြခဲ့ခြင်းအတွက် သူမကို အပြစ်တင်၍ မရပေ။ သူမအတွက်မူ ၎င်းမှာ အများသိပြီးသား ဗဟုသုတတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သူမအနေဖြင့် သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြေးအဆင့်အဖြစ် ဖုံးကွယ်ရန် သို့မဟုတ် အာရုံခံမခံရစေရန် တားဆီးမည့် အဆင့်များကို လုပ်ဆောင်လိမ့်မည်ဟုသာ ယူဆထားခဲ့ပေမည်။ သို့သော်လည်း... ထိုမျှလောက်အထိပင် လင်းတုန်း မသိရှိခဲ့ချေ။

ရုတ်တရက်... ဝိညာဉ်ကို တစ်စုံတစ်ခုက ဆွဲငင်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရ၏။ လင်းတုန်း သူ၏ ကြေးအဆင့် အာရုံများကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။ ယီရင်၏ ပတ်လည်ရှိ အော်ရာများသည် သူမကို ဝန်းရံထားသော ဓားချုံပုတ်တစ်ခုအလား ချွန်ထက်သည့် အမိုးခုံးတစ်ခုအဖြစ် ပွင့်လန်းလာကာ၊ သူမ လက်ထဲရှိ ဖြူလွလွဓားသည် အစွန်းတစ်လျှောက်၌ ဓား အော်ရာများကို စုဆောင်းထားလေသည်။ သူမသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုသော်လည်း၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ဝက်ခန့် စောင်းထားကာ လက်နက်ကို မြှင့်ကိုင်ထားပြီး မျက်လုံးများက ခရယ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

သဲမြွေပွေး အမွေဆက်ခံသူ ခေါင်းဆောင်ငယ်ကမူ သူ၏ ကလော်တံများကို ဘေးတွင်ချထားလျက် လုံးဝ သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် အော်ရာကို စုပ်ယူနေပုံပင် လုံးဝ မပေါ်ချေ။

"နင်က ဖစ်ရှာ တောင် မဟုတ်ဘူးမလား... သူတို့အတွက် မြေမြှုပ်ခံချင်တယ်ဆိုတာ သေချာလို့လား..."

သူမ၏ ပတ်လည်ရှိ အရောင်မဲ့ ဓားသွားများသည် ပိုမိုထက်မြက်လာသော်လည်း ယီရင်ကား တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။

"နင့် ရွေးချယ်မှုပဲ..."

သူက ပြောလိုက်ပြီး၊ ကလော်တံတစ်ချောင်းကို သူမထံသို့ ပျင်းရိပျင်းတွဲ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ အဆိပ်များ ကျဆင်းတော့မည့်အလား အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက ထိပ်ဖျားတွင် စုဝေးလာသည်။

"ငါက ခရယ်၊ သဲမြွေပွေး ဂိုဏ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်ငယ်ပဲ... ပြီးတော့ ငါ နင့်ကို သင်ခန်းစာ ပေးမယ်..."

စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခရယ်သည် အဆိပ်ပြင်းသော အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုကို သူမထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။ သူမသည် ခေါင်းငုံ့ရှောင်လိုက်ပြီး၊ ဓားနောက်ကွယ်ရှိ အော်ရာကို လှိုင်းလုံးတစ်ခုအလား ဆွဲယူကာ အထက်သို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ခရယ်သည် သူမထံသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဓားမှာလည်း သူ၏ နံရိုးအနီးသို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် သူက ကလော်တံကို အောက်သို့ ထိုးချကာ ယီရင်၏ ဓားကို မြေကြီးထဲသို့ တွန်းချလိုက်လေသည်။

ဘုန်း...

သူမ၏ နည်းစနစ်ကြောင့် မြက်ခင်းပြင်၌ အပေါက်ကြီးတစ်ပေါက် ဖြစ်သွားကာ မြေကြီးနှင့် အမြစ်များ ကောင်းကင်ဆီသို့ လွင့်စင်သွားချိန်တွင် လေထုမှာ ဟိန်းထွက်သွားလေသည်။ ကကွက် တစ်ခုကို ဆင်နွှဲနေသည့် အလား ခရယ်သည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး သူ၏ ဒုတိယ ကလော်တံဖြင့် သူမ၏ လည်ပင်းကို ထိုးလိုက်သည်။ ဓား အော်ရာများက သူ့ လက်ကို ခုတ်ထစ်နေသော်လည်း ၎င်းတို့က သူ့ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ဘဲ ယီရင်မှာ နောက်သို့ အတင်းဆုတ်လိုက်ရလေသည်။

“ဟ... ဟ...”

ခေါင်းဆောင်ငယ်က ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ဒဏ်ရာရနေသော လက်ကို ခါထုတ်လိုက်သည်။ သွေးပင် မထွက်ချေ။ အနီရောင် လိုင်းများ ရှိနေသော်လည်း လင်းတုန်း ဆူးချုံနှင့် ပွတ်မိပါက ရနိုင်သော ဒဏ်ရာလောက်မျှပင် မဆိုးရွားပေ။

ခရယ်က လက်ဟန်ပြလိုက်ရာ ယီရင်၏ ပတ်လည်ရှိ အော်ရာများသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တက်လာလေသည်။ အဆိပ်ဓာတ်ငွေ့ တိမ်တိုက်တစ်ခု သူမနောက်တွင် ပေါ်လာချိန်၌ပင် သူမက ရှောင်ထွက်သွားလေသည်။

သို့သော် ခရယ်သည် သူမကို ကစားနေခြင်းသာဖြစ်ပြီး၊ သူလိုချင်သော နေရာသို့ ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်အလား ရွှေ့ပြောင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကလော်တံက နောက်တစ်ကြိမ် ရှေ့သို့ လက်ကနဲ ဖြစ်သွားပြီး၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လက်နက်ကို ပွားယူသော ဖန်တီးသူများ၏ လှည့်ကွက်တစ်ခုဖြစ်သည့် အစိမ်းရောင် ပုံရိပ်ယောင် လေးခုကပါ အတူတကွ ရွေ့လျားလာလေသည်။ သူမက ၎င်းတို့ အားလုံးကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သော်လည်း ထိုအတွက် သူမ၏ ပခုံး၌ ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာတစ်ခု ရရှိသွားလေသည်။

ထိုအခိုက်တွင် သူမ၏ ရွှေအဆင့် လက္ခဏာက ထွက်ပေါ်လာကာ သံမဏိ လက်မောင်းတစ်ခုမှာ လျှပ်တစ်ပြက် လင်းလက်သွားပြီး ခရယ်၏ မျက်လုံးဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ပစ်ဝင်သွားလေသည်။

ယီရင်သည် တိုက်ပွဲကို အလှည့်အပြောင်း ဖြစ်စေနိုင်ပြီဟု လင်းတုန်း ဝမ်းသာရန် အချိန်ပင်မရလိုက်မီ ခရယ်၏ ရွှေအဆင့် လက္ခဏာ ကိုယ်တိုင်က လှုပ်ရှားလာလေသည်။ ခြေထောက်ပါသော မြွေသည် သူ့ လက်ဖျံတစ်လျှောက် ပြေးဆင်းသွားပြီး၊ ယီရင်၏ ပခုံးပေါ်သို့ ပြေးတက်ကာ သူမ၏ လည်ပင်းကို ကိုက်ရန် မေးရိုးကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။

ယီရင်၏ ဓားတပ်ထားသော လက်မောင်းမှာ သဲမြွေပွေး၏ နှာခေါင်းရှေ့ တစ်ပေခန့်အကွာတွင် တုန်ယင်စွာ ရပ်တန့်သွားချိန်၌၊ မြွေသည် သူ၏ အမြီးကို ခရယ်၏ လက်မောင်းတွင် ရစ်ပတ်ထားပြီး သွားများကို ယီရင်ပေါ်တွင် ဖိကပ်ထားလျက် ထိုအတိုင်း အေးခဲသွားလေသည်။

"အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် တစ်ယောက်အပေါ် ဓားဆွဲထုတ်မယ်ဆိုရင် အကျိုးဆက်တွေအတွက် အသင့်ပြင်ထားသင့်တယ်..."

ခရယ်က ဘုရင်တစ်ပါးကဲ့သို့ မောက်မာသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ သူ၏ အမူအရာက သူ ပျော်ရွှင်နေကြောင်း ပြသနေလေသည်။

တစ်စုံတစ်ခု လုပ်ဆောင်နိုင်မည်လားဟူသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် လင်းတုန်းသည် ပွင့်နေသော လှောင်ချိုင့်တံခါးဆီသို့ ပြေးသွားသော်လည်း ကျင်းလုံက သူ့အား ကြည့်လိုက်လေသည်။

ကြည့်ရုံသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုလူသည် မလှုပ်ရှားခဲ့သော်လည်း သူ၏ လှံကား မည်သို့မှန်းမသိ ပို၍ ထင်ရှားလာသကဲ့သို့ ရှိသည်။ သူ၏ သက်သောင့်သက်သာ ရပ်နေသော အနေအထားသည် လင်းတုန်း၏ နှလုံးကို လက်နက်ဖြင့် ဖောက်ထွင်းသွားမည့် ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်လာရန် စက္ကန့်တစ်ဝက်သာ လိုတော့သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

သူရဲဘောကြောင်သူ တစ်ယောက်အလား လင်းတုန်းသည် အရှိန်လျှော့ကာ ရပ်တန့်သွားလေသည်။ သူ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားသင့်ကြောင်း သူ သိရှိပါသည်။ သေချာပေါက် သေဆုံးရမည်ကို သိနေသည့်တိုင် ကိုယ့်လူကို ကယ်တင်ရန်အတွက် မဖြစ်နိုင်သော အခြေအနေများကို စိန်ခေါ်သင့်ပေသည်။

သို့သော် သူ သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။ အကောင်းဆုံး အခြေအနေတွင်ပင် ကျင်းလုံက သူ့အား ဖမ်းချုပ်ထားပြီး မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သတ္တုတွင်းထဲသို့ ပို့ဆောင်လိုက်မည်သာ ဖြစ်သည်။ သူ မည်သည်ကိုမျှ မလုပ်ဆောင်နိုင်သောကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မုန်းတီးမိလေသည်။

ခရယ်က ယီရင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်ရင်း အသံမြှင့်လိုက်သည်။

"ဖစ်ရှာ တွေ လာနေပြီလား..."

"အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်တော့ လာနေပြီ..."

လင်းတုန်း၏ နှလုံးသားထဲသို့ မျှော်လင့်ချက်များ ပြန်လည် စီးဆင်းဝင်ရောက်လာလေတော့သည်။

"ကောင်းတယ်..."

ခရယ်က ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ သေးငယ်သော ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် က ကိုက်ချလိုက်လေသည်။

ယီရင်၏ လည်ပင်းမှ သွေးများ စိမ့်ထွက်လာသော်လည်း သူမထံမှ အသံတစ်စက်မျှ ထွက်မလာခဲ့ချေ။ ထို အစိမ်းရောင် ဝိညာဉ်ငယ်လေးက ခရယ်၏ လက်မောင်းပေါ်သို့ ပြန်လည်ပြေးတက်ကာ နေရာယူသွားချိန်၌ပင်၊ သူမသည် သဲမြွေပွေး ကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။

တစ်စက္ကန့်အကြာတွင် သူမသည် သွားများကို ကြိတ်ထားသဖြင့် မေးရိုးများ သိသိသာသာ တင်းမာသွားလေသည်။

နောက်ထပ် တစ်စက္ကန့်အကြာတွင် သူမသည် ဒူးထောက်ကျသွားပြီး ရင်ဘတ်များ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်လာလေသည်။

ထို့နောက် သူမသည် ဓားကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်လေတော့သည်။

***