အခန်း (၁၃၅-၁၃၆)

အပိုင်း(၁၃၅)

"ကျွန်မ ရှင့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့မယ်..."

ယီရင်က အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။ ဓားသူတော်စင် ၏ တပည့်ကို အတင်းအကျပ် ခေါ်ယူရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ အီသန်သည် ပထမဆုံးတော့ မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ ဆရာ သက်ရှိထင်ရှား ရှိစဉ်ကတည်းကပင် သူတို့ ဖြတ်သန်းခဲ့သော ဂိုဏ်းများနှင့် ကျောင်းတော်တိုင်းသည် သူမကို ပိုကောင်းသော ကမ်းလှမ်းမှုများ ပြုလုပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ ဓားစာခံ မဖမ်းခဲ့ကြပေ။

အကယ်၍ သူမ ယခု သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားပါက နောက်မှ ပြန်လည် ထွက်ပြေးနိုင်သည်။ သူမ၏ ဆရာကလည်း ဤအကြံကို သဘောကျမည် ဖြစ်သည်။

အီသန်သည် လင်းတုန်း၏ အော်ဟစ်သံများကို ငှက်တစ်ကောင် အော်နေသကဲ့သို့သာ သဘောထားကာ သူ၏ ပခုံးပေါ်မှ ဖုန်တချို့ကို ခါချလိုက်သည်။

"မင်းကို ငြင်းလိုက်ရင် ငါက တာဝန်မဲ့ရာ ကျသွားမှာပေါ့... ငါပြောခဲ့သလိုပဲ၊ ငါတို့က အကျပ်အတည်း တစ်ခုထဲကို ရောက်နေတာလေ... ဒါပေမဲ့ ငါလာခဲ့တဲ့ နေရာမှာ ဆိုရိုးစကား တစ်ခုရှိတယ်... 'ညံ့ဖျင်းတဲ့ တပည့်ဟာ ဆရာ့လည်ပင်းက အလေးတုံးကြီး တစ်ခုပဲ' တဲ့... ငါက အဆင်သင့်မဖြစ်သေးတဲ့ သူတစ်ယောက်ကို ခေါ်သွားမယ့်အစား၊ လက်ဗလာနဲ့ပဲ ပြန်သွားချင်တယ်..."

လည်ပတ်၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုအောက်တွင် ယီရင်သည် သူမ၏ ရွှေအဆင့် သင်္ကေတကို ကောင်းစွာ မထိန်းချုပ်နိုင်သေးပေ။ ငွေရောင် ဓားလက်တံသည် လေထဲသို့ မြောက်တက်သွားစဉ် ယိမ်းယိုင်နေ၏။ သူမက ဖြောင့်မတ်စွာ မထိန်းထားနိုင်ပေ။

သို့သော် သူမ၏ လက်သည်းများမှတစ်ဆင့် ဓား မာဒြာကို စီးဆင်းစေခြင်းထက် ဓားအဖျားမှတစ်ဆင့် စီးဆင်းစေခြင်းက ဆယ်ဆခန့် ပိုမို လွယ်ကူသည်။

သူမက စွမ်းအားများကို ထိုဓားတံထဲသို့ စုစည်းလိုက်ပြီး အီသန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"သူသေသွားရင် ကျွန်မ ဘယ်မှ မလိုက်ဘူး..."

အီသန်၏ မျက်ခုံးများ မြင့်တက်သွားသည်။

"အိုး... မင်းက မင်းဘာသာမင်းတောင် အရမ်းကို ကောင်းနေပါပြီ... သူတော်စင် တစ်ပါးက သူတော်စင်ပါပဲလေ... သူက မင်းကို စောစောစီးစီး ရွေးချယ်နိုင်ခဲ့တဲ့ ကံကောင်းမှု ရှိခဲ့ပြီး မင်းရဲ့ အခြေခံအဆင့် ကလည်း အပြစ်ဆိုဖွယ် မရှိဘူး... မင်းဆရာ ချန်ထားခဲ့တဲ့ နေရာကနေ ဆက်လက် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးရတာက ငါ့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာ တစ်ခုပါ..."

သူက ကျောက်တံခါးဆီသို့ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ကြေးအဆင့် သူငယ်ချင်းကိုတော့ ငါ စိတ်ဝင်စားမိတယ်..."

ယီရင်၏ အာရုံစူးစိုက်မှုသည် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး သူမ၏ ရွှေအဆင့် သင်္ကေတ အတွင်းရှိ မာဒြာအချို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ရှင် သူ့ဆီက ဘာလိုချင်တာလဲ..."

"သူ့ကို သင်ပေးဖို့လေ..."

တစ်ဖက်တွင် လင်းတုန်းက အော်ဟစ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အီသန်သည် တံခါးကို အချစ်တော် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပုတ်လိုက်သည်။

"တကယ့်ကို လွတ်ကင်းနေတဲ့ ပန်းချီကားချပ် အလွတ်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ဖို့ဆိုတာ အရမ်းကို ရှားပါးတယ်လေ..."

"ရှင်က သန့်စင်တဲ့ မာဒြာကို ရှာနေတာလား... ရှင့်ဘာသာ ရှင် ကလေးယူပြီး မွေးမြူပါလား..."

"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး... အဲဒါက လွယ်ပါတယ်... ငါရှာနေတဲ့ အရည်အချင်းက... အင်း... တကယ်တော့ ကျင့်ကြံသူ တိုင်းအတွက် အရေးအကြီးဆုံး အရည်အချင်းက တွန်းအားပဲ... သူ့ရဲ့ လမ်းစဉ် မှာ ကြုံလာရမယ့် အဟန့်အတားတိုင်းကို ကျော်ဖြတ်နိုင်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုး သူ့မှာ လိုအပ်တယ်... အဲဒီလို အာရုံစူးစိုက်မှုမျိုးက သင်ပေးဖို့ အရမ်းခက်ခဲတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီမှာက သူ့ကိုယ်ပိုင် အမြုတေ ကို ခွဲထုတ်ခဲ့တဲ့သူ တစ်ယောက် ရှိနေတယ်... ရွှေအဆင့် တွေနဲ့ ပခုံးချင်းယှဉ်ပြီး အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ကြေးအဆင့် တစ်ယောက်လေ... တစ်ခုခုက သူ့ကို တွန်းအားပေးနေပြီး၊ အဲဒါက သူ့ကို ထိပ်ဆုံးအထိ ခေါ်သွားဖို့ လုံလောက်ကောင်း လုံလောက်နိုင်တယ်..."

ယီရင်က အံကြိတ်လိုက်သည်။

"သူက မျက်ကန်း တစ်ယောက်ပဲ၊ ရှင် ကြားလား... လောကကြီးက သူ့အတွက် ကျောက်စိမ်း ကုတင်တွေနဲ့ ပိုးသား အိပ်ရာခင်းတွေချည်းပဲ... လောကကြီး ဘယ်လောက် အရုပ်ဆိုးလဲဆိုတာ သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး... သူ မသိဘူး..."

ဝေ့ကလန်၏ မတရား ဆက်ဆံမှုကို လင်းတုန်း ခံခဲ့ရသည်မှာ မှန်ပါသည်။ သို့သော် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အသက်အတွက် သူ တစ်ခါမျှ မတိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးပေ။ တံတောင်ဆစ်ရောက်အောင် သွေးများ ရွှဲနစ်နေသည်အထိ အလောင်းပုံများကြားမှ ရုန်းထွက်လာခဲ့ရခြင်းမျိုး တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။ တစ်ဦးတည်းသော မိသားစုဝင်များ သေဆုံးသွားသည်ကို နိုးလာသည်နှင့် တွေ့လိုက်ရပြီး... ထိုကြေကွဲဖွယ်ရာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဓားကို ဆွဲထုတ်ရခြင်းမျိုး တစ်ခါမျှ မကြုံခဲ့ဖူးပေ။

အီသန်က နံရံကို ပခုံးတစ်ဖက်ဖြင့် မှီကာ သူမကို စဉ်းစား သုံးသပ်နေသည်။

"သူ့ကို ငါ ဘာသင်ပေးဖို့ ကြိုးစားနေတယ်လို့ မင်းထင်လဲ..."

ရုတ်တရက် သူ၏ အသံသည် သူမ၏ ဆရာနှင့် တထေရာတည်း တူနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ယင်းက သူမ မြှုပ်နှံထားချင်သော မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည် နိုးထလာစေသည်။

လွန်ခဲ့သော အချိန်ကြာမြင့်စွာက ဖြူလွှနေသော တောအုပ်တစ်ခု...

နှင်းများကြားရှိ ဓားကွင်းစက် တစ်ခု...

ယီရင်သည် အတိတ်ကို ပြန်လည်သတိရရင်း လက်ခုံပေါ်ရှိ စက္ကူလို ပါးလွှာသော အမာရွတ်တစ်ခုပေါ်သို့ လက်မဖြင့် ပွတ်ဆွဲလိုက်မိသည်။ သူမ၏ မာဒြာများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရွှေအဆင့် သင်္ကေတ လည်း နောက်ဆုတ်သွားသည်။

အီသန်သည် သူ၏ အောင်ပွဲအတွက် ကြွားဝါခြင်း မပြုလောက်အောင် ဉာဏ်ကောင်းသည်။ အကယ်၍ သူသာ ကျေနပ်နေသော အမူအရာမျိုး အနည်းငယ်မျှ ပြလိုက်ပါက သူမသည် သူ၏ မျက်နှာကို ခွာချပစ်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုအစား အီသန်က ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ စကားပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အခြေခံအဆင့် က အရမ်းကောင်းတယ်... မင်းရဲ့ ဆရာလို လူမျိုးဆီကနေ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ တိုးတက်မှုကတော့ လိုအပ်နေသေးတယ်ဆိုတာ မင်းသိမှာပါ..."

သူမ ခေါင်းညိတ်ပြရန်ပင် မလိုတော့ပေ။ အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် အတွင်းတွင် သူမကိုယ်သူမ သန်မာသည်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည်။ သို့သော် အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် နှင့် ကွာဟချက်ကတော့ ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခုလို ကြီးမားလှသည်။ သူမသည် ရွှေအဆင့် သင်္ကေတ ကိုပင် မနည်း ထိန်းချုပ်နေရသည်။

သူမဆရာ၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် (ကျောထက်ရှိ ဓားလက်တံ တစ်နည်းအားဖြင့် ရွှေအဆင့် သင်္ကေတ) မှ ပါလာသော အားကောင်းသည့် မာဒြာကို ထိန်းချုပ်ရန် ဆိုသည်မှာ ဝေလာဝေးပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်အထိ ထိုအရာကို သူမ အများအားဖြင့် လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။ အမွေရထားသော ထိုစွမ်းအားစုဆောင်းမှုကို သူမ ထိတွေ့လိုက်တိုင်း၊ စစ်ပွဲဝင်ရန် လေ့ကျင့်ထားသော မြင်းလားကြီး၏ ကျောပေါ်တွင် ချည်နှောင်ခံထားရသည့် ကလေးငယ် တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ၎င်းအကြောင်းကို သူမ စဉ်းစားပင် မစဉ်းစားချင်ပေ။

"အဆုံးမဲ့ ဓား သူတော်စင် အနေနဲ့ ဓား လမ်းစဉ် တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပိုမို နက်နဲတဲ့ အမြင်တွေ ရှိလိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါ သေချာပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ့ကိုယ်ပိုင် လေ့လာတွေ့ရှိချက် အနည်းငယ်ကိုတော့ ငါ ကမ်းလှမ်းနိုင်တယ်..."

ယီရင်က အီသန်၏ သပ်ရပ်လှပနေသော ဆံပင်မှသည် အစွန်းအထင်း ကင်းစင်ပြီး ဈေးကြီးသော အဝတ်အစားများဆီသို့ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင်က ရှင့်ကိုယ်ရှင် ဓားသိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်လို့ ထင်နေတာလား..."

အကယ်၍ သူက ဟုတ်သည်ဟု ဖြေပါက ဤလူလိမ်၏ ပါးစပ်မှ နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းကိုမျှ သူမ နားထောင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

"ငါက လက်နက်ကို လုံးဝ မသုံးရတာကို ပိုသဘောကျတယ်... ဘယ်လက်နက်ကမှ ငါနဲ့ ကိုက်ညီပုံ မရဘူး... ဒါပေမဲ့ ဓား လမ်းစဉ် တွေက အတွေ့ရများတယ်လေ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါတွေက အရမ်း ရိုးရှင်းလို့ပဲ..."

‘ဓား လမ်းစဉ် တွေက အတွေ့ရများတယ်လေ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါတွေက အရမ်း ရိုးရှင်းလို့ပဲ...’

ထိုစော်ကားမှုအတွက် သကောင့်သား၏ သွားများကို ကျွတ်ထွက်သွားအောင် ထိုးပစ်သင့်သလားဟု သူမ စဉ်းစားနေဆဲမှာပင် သူက ဆက်ပြောသည်။

"မင်းကိုယ်မင်း တွန်းအားပေးဖို့ လိုတယ်..."

သူမက ထိုစကားကို သေသေချာချာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ စမားရတောင်၏ ဆင်ခြေလျှောတွင် သဲမြွေပွေး စစ်သား သုံးယောက်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်က သူမ တစ်ခုခုကို ခံစားခဲ့ရသည်မှာ မှန်ပါသည်။ သက်သောင့်သက်သာ ရှိသည်ဟုတော့ အတိအကျ မဆိုနိုင်သော်လည်း ရင်းနှီးနေသော လမ်းတစ်ခုပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော် နှင့် အဆုံးမဲ့ တိုက်ပွဲများကို ဆင်နွှဲခြင်းဖြင့် သူမကိုယ်သူမ ကျောက်စိမ်းအဆင့် ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်အောင် သွေးဖြန်းခဲ့သည်မှာလည်း မကြာသေးပေ။

တောင်းပန်နေသော လင်းတုန်း ရှိနေသည့် တံခါးကို မှီလျက် အီသန်က ဆက်ပြောသည်။

"ဒီအဆင့်မှာ ဓား လမ်းစဉ် တွေရဲ့ တိုးတက်မှုက တိုက်ရိုက်ဆန်တယ်... မင်းကိုယ်မင်း ဓားနဲ့ တစ်သားတည်းဖြစ်အောင် လုပ်ပါ၊ တိုက်ပွဲမြေပြင်မှာ လှည့်ပတ်ကျင့်ကြံပါ၊ ပြီးတော့ မင်းကို သေရေးရှင်ရေး အခြေအနေထိ ရောက်အောင် တွန်းပို့မယ့် ပြိုင်ဘက်တွေကို ရှာပါ... ဒီအရာက အတွေ့ရအများဆုံး သဘာဝတစ်ခု ဖြစ်နေတာ အကြောင်းရင်း ရှိတယ်လေ..."

ယီရင်က ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဆရာကလည်း အလားတူ စကားမျိုး ပြောခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် တိုးတက်မှု အဆင့်တိုင်းကတော့ ကွဲပြားပါသည်။ သူမ သံမဏိအဆင့် တွင် ရှိနေစဉ်က ကျောက်စိမ်းအဆင့် အတွက် သူမ၏ အခြေခံအဆင့် ပျက်စီးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမှ တားဆီးခဲ့ဖူးသည်။

"ဒီထဲမှာ အဲဒီလိုမျိုး အရာတွေကို ကျွန်မ ဘယ်မှာ ရှာတွေ့နိုင်မလဲဆိုတာ ရှင်သိလား..."

သူက ပြုံးလိုက်ပြီး နံရံမှ ခွာလိုက်သည်။

"တကယ်တမ်း လေ့ကျင့်ဖို့ မင်းရဲ့ ဓား လိုအပ်တယ်... ဒါကြောင့် ငါပြန်လာတဲ့အထိ ထိုင်ပြီး ကျင့်ကြံနေလိုက်ပါ... မင်း အကောင်းဆုံး အခြေအနေမှာ ရှိနေဖို့ သေချာအောင် လုပ်ရမယ် မဟုတ်လား..."

အီသန်က ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ပြန်မလာခင် သူ သေသွားခဲ့ရင် ငါ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရတယ် ဆိုတာ မင်း သိထားသင့်တယ်... ဒါပေမဲ့ တချို့ လမ်းစဉ် တွေက တခြားဟာတွေထက် ပိုတိုတောင်းတယ်လေ..."

သူမ ပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် အီသန်သည် သူ၏ သံမဏိလည်ပတ်အောက်သို့ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ချိတ်ကာ ဆွဲလိုက်သည်။ ကျယ်လောင်စွာ စုတ်ပြဲသွားသော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ သံမဏိသည် ကွဲအက်ကာ ပြတ်ထွက်သွားသည်။

သူက ပျက်စီးသွားသော သတ္တုကို အနောက်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး လေချွန်ရင်း တက်ကြွသော သံစဉ်တစ်ခုဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သံချေးတက်နေသော လည်ပတ်တစ်ခုနှင့် အစားထိုးထားမိလေမလားဆိုသည့် အတွေးဖြင့် ယီရင်က သူမ၏ လည်ပတ်ကို ဆွဲကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် ခိုင်မာနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမကိုယ်သူမ အားဖြည့်ရန် လုံလောက်သော မာဒြာကို မနည်း စုစည်းနိုင်ရုံမျှသာ ရှိပြီး သတ္တုကို လက်ဗလာဖြင့် ဆွဲဖြဲရန်တော့ မလုံလောက်ပေ။

တကယ်ဆိုလျှင်... သူမနှင့် အီသန်သည် တူညီသော အဆင့်တွင် ရှိနေသင့်သည်။ ခန္ဓာကိုယ် ခွန်အားမှလွဲ၍ အခြား မည်သည့်အရာမှ နောက်ကျ ကျန်မနေခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း... သူက ဘယ်လိုလုပ်လိုက်သနည်း။

ဘုန်း...

***

အပိုင်း(၁၃၆)

ဘုန်း...

တံခါးတစ်ဖက်မှ တစ်စုံတစ်ရာက လာရောက်ရိုက်ခတ်သွားသည်။ ထို့ကြောင့် ယီရင်သည် သူမ၏ လည်ပတ်ကို ကလိနေခြင်းမှ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူမသည် အစီအရင် ရေးဆွဲထားသော ကျောက်တုံးကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူမ ဝိညာဉ် အမြင်ကို ရရှိရန် အလွန် တောင့်တနေသည်။ ထိုအရာမရှိသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးတစ်လုံးကို ဖောက်ထုတ်ခံထားရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

"လင်းတုန်း..."

တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ခု ကုတ်ခြစ်သွားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ် အကြာတွင် လင်းတုန်း၏ အသံက အက်ကွဲကာ မောဟိုက်စွာဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"တံခါးဖွင့်ပေးလို့ ရမလား... အီသန် အဲဒီမှာ ရှိလား... သူ ဒါကို ဘယ်လို ပိတ်သွားတာလဲ..."

ယီရင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အဲဒီအတွက်တော့ ငါလည်း ဘာမှ မလုပ်တတ်ဘူး... နင်ကတော့ သံချေးတက်နေတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ ပိတ်မိနေပြီဆိုတာပဲ ငါ ပြောနိုင်တယ်..."

"ယီရင်..."

သူက ပြောသည်။

"ငါ သေတော့မယ်... ငါ မလုပ်နိုင်ဘူး... ငါ သူတို့ကို စက်ဝိုင်းပုံစံ ပတ်ပြေးနေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ဆီမှာ... ဘာမှ မရှိဘူး..."

စကားလုံး တိုင်းကို သူမ သေချာ မကြားလိုက်ရပေ။ သို့သော် အဓိက ဆိုလိုရင်းကိုတော့ သူမ နားလည်လိုက်သည်။ သူမ ငယ်စဉ်က သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူကို ဤစကားမျိုးချည်း အထပ်ထပ်အခါခါ ပြောခဲ့ဖူးသည်။

ယီရင်သည် တံခါးကို ကျောမှီကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

"နင့်လက်ထဲမှာ ဘာဖဲချပ်မှ မကျန်တော့ဘူး... နင်က သေမင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်နေရတယ်... ပြီးတော့ နင့်ကို ဆွဲထုတ်ပေးမယ့်သူ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး... အခုထိ ပြောတာ မှန်သလား..."

"ယီရင် ကျေးဇူးပြုပြီး... အဲဒါ ပြန်လာနေပြန်ပြီ..."

သူမ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါက နင် အဆင့်တက်မယ့် နည်းလမ်းပဲ... တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ အားကိုးလို့ မရတဲ့ အချိန်ကျမှ၊ နင့်ဆီမှာ လိုအပ်တဲ့ အရည်အချင်း ရှိမရှိ သိရတာ... အဲဒါက နာကျင်ရတယ်၊ သွေးထွက်သံယို ဖြစ်ရတယ်၊ ပြီးတော့ ခက်ခဲတယ်... ဆေးရည်တွေနဲ့ ရတနာတွေအတွက် သုံးပစ်ဖို့ ဓနဥစ္စာတွေ ရှိနေရင်တော့ ဖြတ်လမ်းကနေ သွားလို့ရတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ နင့်မှာ မရှိဘူးဆိုရင်တော့..."

သူမ၏ အနောက်ဘက်မှ နောက်ထပ် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ လင်းတုန်းက ပြန်မဖြေတော့ပေ။ သူ တိုက်ခိုက်နေရခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် သူ ကြားနိုင်သေးသည့်အလား သူမ ဆက်ပြောနေလိုက်သည်။

"သိုင်းပညာ ဆိုတာ ကစားပွဲ တစ်ခုပဲ... နင် လောင်းကြေးထပ်ဖို့ နင့်ရဲ့ အသက် တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ်... နင် အပေါ်ကို တက်ချင်သလား... အပေါ်ရောက်ဖို့ ဆိုတာ ဒီလို ပုံစံမျိုးပဲ..."

တိတ်ဆိတ်ခြင်းသည်သာ သူမ ရရှိသော တစ်ခုတည်းသော အဖြေ ဖြစ်သည်။

သူမသည် တံခါးကို မှီကာ ထိုင်နေသည်။ သေမင်း၏ မျက်လုံးများအား သူမ စိုက်ကြည့်ခဲ့ရသော အကြိမ်တိုင်းကို ပြန်လည် သတိရနေမိသည်။

ဆရာဖြစ်သူနှင့် မတွေ့ဆုံမီ သူမ ငယ်စဉ်ကတည်းက ထိုအရာများက စတင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ အပြစ်များအတွက် ကောင်းကင်ဘုံက သူမကို သေဒဏ်ပေးလိမ့်မည်ဟု သေချာပေါက် ထင်မှတ်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအချိန်ကာလသည် သူမ မှတ်မိချင်သည်ထက်ပင် ပို၍ ရှည်ကြာခဲ့သည်။

လင်းတုန်းသည် ထိုသို့သော အရာမျိုးနှင့် မထိုက်တန်ပေ။ သို့သော်လည်း မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် ထိုအခြေအနေသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ တိတ်ဆိတ်မှုက ပို၍ ရှည်ကြာလာလေ၊ သူ သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူမ ပို၍ သေချာလာလေ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း... ယီရင်သည် ရှေးဟောင်း အပျက်အစီး ၏ အဆုံးမဲ့ အမှောင်ထုထဲတွင် ဆက်လက် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ နံရံပေါ်ရှိ အစီအရင် မှ တောက်ပနေသော အလင်းရောင်သာ သူမ၏ အဖော်အဖြစ် ရှိနေသည်။ အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားစဉ် သူမ နားများကို အစွမ်းကုန် နားစွင့်ထားမိသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရ၏။ ထိုအသံက သူမကို နားကန်းသွားစေမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

ဘုန်း...

ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်ခု...။ ၎င်းသည် ဝံပုလွေ တစ်ကောင်၏ အူသံနှင့် မီးရှူးမီးပန်း ပေါက်ကွဲသံတို့ ရောယှက်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ထို့ပြင် တံခါးပတ်လည်ရှိ ကွက်လပ်များမှ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုလည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူမသည် ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ တံခါးကို လက်ဝါးစောင်းဖြင့် ရိုက်ကာ ဘာဖြစ်နေသလဲဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ပထမ မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း တစ်ဖက်မှ ခြစ်သံများနှင့် ညည်းတွားသံများကိုသာ သူမ ကြားရသည်။ လူတစ်ယောက်က ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လေးလံသော အရာတစ်ခုကို ဆွဲငင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ခွင့်လွှတ်ပါ..."

လင်းတုန်းက ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အသံက တင်းကျပ်ကာ အားယူနေရသည်။

"ငါ သတ္တိကြောင်တဲ့ သူတစ်ယောက်လို တောင်းပန်နေမိတယ်... မင်းကိုလည်း နားထောင်စေခဲ့တယ်... ငါ ရှက်ပါတယ်..."

"အထဲမှာ အခြေအနေ ကောင်းရဲ့လား လင်းတုန်း..."

သူမက မေးလိုက်ရင်း နားများကို အစွမ်းကုန် နားစွင့်ထားသည်။

“နင့်ရဲ့ ကိုယ်လက် အင်္ဂါတွေ အားလုံး အကောင်းတိုင်း ရှိသေးရဲ့လား..."

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဂုဏ်ယူနေသော လေသံသဲ့သဲ့ကို ကြားလိုက်ရသည်ဟု သူမ ထင်မှတ်မိသည်။

"အထွတ်အမြတ် သားရဲတွေက သားရဲတွေပါပဲ... ငါ သူတို့ကို ကျောက်တုံးအောက်မှာ ကြိတ်ချေပစ်လိုက်တယ်... သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တွေကတော့ ဖြေရှင်းရ ခက်တဲ့ အပိုင်းပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါ သူတို့ကြားထဲကို အကြွေစ တစ်ပြား ပစ်ချပေးလိုက်တယ်... အဲဒီအခါ တစ်ကောင်သေတဲ့အထိ သူတို့အချင်းချင်း လုပြီး တိုက်ခိုက်ကြတော့တာပဲ... သေသွားတဲ့ အကောင်ဆီက အမြီးကို ဆွဲဖြဲပြီး ကျန်တဲ့ တစ်ကောင်ကို အဆုံးသတ်ဖို့ အဆိပ်ဆူးကို သုံးခဲ့ရတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်အတွက်တော့ ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ် မလား..."

"နောက်ထပ် သာမန်နေ့ တစ်နေ့ပါပဲလေ..."

ယီရင်က ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး တံခါးကို ပြန်လည် မှီကာ အပန်းဖြေလိုက်သည်။

"နင် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဂုဏ်ယူနေရတာလဲ ငါတော့ နားမလည်တော့ဘူး... ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ကောင်ကို သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ခြေလက်အင်္ဂါနဲ့ ရိုက်မသတ်ရတဲ့ နေ့ဆိုတာ ငါ့အတွက်တော့ အားလပ်ရက်ပဲ..."

လင်းတုန်း အားနည်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ခွင့်လွှတ်ပါ... ငါ အရမ်း ဘဝင်မြင့်သွားတယ်..."

သူက ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"တံခါးဖွင့်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့နိုင်ရင်တော့ ငါ ကျေးဇူးတင်နေဦးမှာပါ..."

သူ၏ စကားအဆုံးတွင် တံခါးက အမှန်တကယ်ပင် ပွတ်တိုက်သံနှင့်အတူ စတင် ပွင့်လာသည်။

"မင်းကို ငါ အပြည့်အဝ ယုံကြည်ထားတာပါ..."

အီသန်က စင်္ကြံလမ်း၏ ပေအနည်းငယ် အကွာမှ လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။ ယီရင်က ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ အီသန် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို သူမ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် လည်ပတ်၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကြောင့် ဖြစ်မှန်း သူမ သိသည်။ သို့သော် အီသန်မှာ ဘယ်ကမှန်းမသိ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် ကျောချမ်းဖွယ် ကောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အီသန်သည် အစီအရင် ပေါ်မှ လက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ညို့မှိုင်းသော အနီရောင်ရှိသည့် မိုင်တစ်ထောင် တိမ်တိုက် က သူ၏ နောက်တွင် မျောလွင့်နေသည်။ လင်းတုန်း၏ ကျောပိုးအိတ်က ၎င်း၏ အပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာ တင်ထားလျက်သား ရှိနေသည်။

အတိအကျ ပြောရလျှင် ကျောပိုးအိတ် နှစ်လုံး ဖြစ်သည်။ ပထမ တစ်လုံးက လင်းတုန်း၏ အိတ်ကြီး ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်လုံးကတော့ သဲမြွေပွေး များထံမှ ခိုးယူထားသော အကြွေစ များဖြင့် ဖြည့်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည့် အိတ်ငယ် တစ်လုံး ဖြစ်သည်။

ထိုအိတ်များ၏ အောက်တွင်တော့ ယီရင်၏ ဓားကို ဓားအိမ်စွပ်လျက် တိမ်တိုက် အစွန်းမှ ထွက်ပြူနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

"ထွက်သွားချင်တဲ့ အချိန်တိုင်း ထွက်သွားလို့ ရတယ်ဆိုရင်..."

ယီရင်က ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ ထွက်သွားကြရအောင်... ဒီနေရာကြီးက ဂူတစ်ခုထဲကို ထိုးသိပ်ထည့်ထားတဲ့ သင်္ချိုင်းကုန်းကြီးနဲ့ တူတယ်..."

***