အခန်း (၂၈၇-၂၈၈)

အခန်း ၂၈၇ - ဒီနေ့ကစပြီး ဗုဒ္ဓမိစ္ဆာတောင်ရဲ့ အရှေ့ရော အနောက်ပါ အားလုံး မိစ္ဆာတွေပဲ ဖြစ်ရမယ်

အနောက်ဘက်ဒေသ၏ ကောင်းကင်ယံတွင် မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူ စုစုပေါင်း ငါးသောင်းကို တင်ဆောင်လာသော ပျံသန်းရေး သင်္ဘောများနှင့် စစ်သင်္ဘော အစင်းတစ်ထောင်ကျော်က အရပ်မျက်နှာ တစ်ခုတည်းဆီသို့ ပျံသန်းသွားနေခဲ့ကြလေ၏။

အလယ်ဗဟိုရှိ ပျံသန်းရေး သင်္ဘောတစ်စင်းအတွင်းတွင် အမျိုးသားတစ်ဦးက သွေးရောင် ပုလဲတစ်လုံးကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ၎င်းအတွင်းရှိ အရာများကို သူ၏ သွေးချီများဖြင့် ဖိနှိပ်ထားခဲ့ပေသည်။

ဤပုလဲက အနန္တတာအိုဂိုဏ်း၏ လက်ဆင့်ကမ်း အမွေအနှစ် ရတနာ တစ်ပါးဖြစ်လေ၏။ ၎င်းအတွင်းတွင် ကြီးမြတ်သော မိစ္ဆာဂိုဏ်းကြီး ကိုးခု၏ ဂိုဏ်းချုပ်များ အပါအဝင် အထက်သုံးဆင့် ကျင့်ကြံသူ ရာပေါင်းများစွာ၏ နတ်ဝိညာဉ်များကို တံဆိပ်ခတ်နှောင်ထားခဲ့ပေသည်။

သို့သော် နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ရှောင်မိုက မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ "မင်စွန်း" ဓားရှည်ကို ကြည့်လိုက်လေ၏။

မင်စွန်းဓားက အနည်းငယ် ထူးခြားနေပုံရသည်။ ၎င်းက အဆက်မပြတ် တုန်ယင်နေပြီး သိပ်သည်းသော အနက်ရောင် မီးခိုးများက ၎င်း၏ ကိုယ်ထည်ကို ရစ်ပတ်နေခဲ့ပေသည်။

ထို့အပြင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုက ရှောင်မို၏ ရင်ထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ပြန့်နှံ့လာပြီး သူနှင့် ဆက်သွယ်မှု တစ်ခုခုကို တည်ဆောက်နေသည့်အလားပင်။

အသက်သုံးရှူစာ အချိန်ပင် မပြည့်မီမှာပင် မင်စွန်းဓားထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အနက်ရောင်ချီများက အဆက်မပြတ် စုစည်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သေးငယ်သော လူသားသဏ္ဌာန်လေး တစ်ခုအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

အနက်ရောင်ချီများ ပြယ်လွင့်သွားသောအခါ မိန်းကလေးငယ် တစ်ဦးက ရှောင်မို၏ အရှေ့တွင် လွင့်မျောနေခဲ့ပေသည်။

မိန်းကလေးငယ်က အနက်ရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ၎င်း၏ အောက်ခြေက သူမ၏ ဒူးခေါင်းအထိသာ ရောက်ရှိလေ၏။

အကယ်၍ ဤနေရာက အလယ်လွင်ပြင်သာ ဖြစ်မည်ဆိုပါက ဒူးခေါင်းနှင့် ခြေသလုံးများကို ပေါ်လွင်နေသော ဤမျှ တိုတောင်းသည့် စကတ်မျိုးက သေချာပေါက် အရှက်ကွဲစရာတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် အနောက်ဘက်ဒေသတွင်မူ ဤဝတ်စုံက ရှေးရိုးဆန်သည်ဟုပင် သတ်မှတ်ခံရလေ၏။

စကတ်တိုလေး၏ အနက်ရောင်က မိန်းကလေးငယ်၏ ဖြူဖွေးသော အသားအရေနှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားနေခဲ့ပေသည်။

သူမက အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ကိုးနှစ်ခန့် အရွယ်ဟု ထင်ရသော်လည်း သူမ၏ အရပ်အမောင်းက တစ်ပေပင် မပြည့်ဘဲ သာမန် အရုပ်လေး တစ်ရုပ်၏ အရွယ်အစားခန့်သာ ရှိလေ၏။

သူမက ရှောင်မိုကိုသာ ကြည့်နေပြီး သူမ၏ အနက်ရောင် မျက်လုံးများက သလင်းကျောက်များကဲ့သို့ ကြည်လင်နေကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် ကွေးညွတ်နေပြီး ဆွဲဆောင်မှုနှင့် နောက်ပြောင်ချင်သည့် အရိပ်အယောင်လေးများ ပါဝင်နေခဲ့ပေသည်။

"မင်စွန်း" ရှောင်မိုက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်လေ၏။

"ဟုတ်ကဲ့။" မင်စွန်းက ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဖြူဖွေးသော ခြေဖျားလေးများဖြင့် လေကို ညင်သာစွာ ထောက်ကာ ရှောင်မို၏ ပခုံးပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပေသည်။

ရှောင်မိုက ခေါင်းလှည့်ကာ သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော မိန်းကလေးငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်လေ၏။

ဒါက မင်စွန်းဓား၏ လက်နက်ဝိညာဉ် ဖြစ်ရမည်ဆိုတာကို ရှောင်မို သိထားပေသည်။

သို့သော် ရှောင်မို ထင်ထားခဲ့သည်မှာ လက်နက်ဝိညာဉ် တစ်ခု စစ်မှန်စွာ ပေါ်ထွက်လာရန်အတွက် အနည်းဆုံး နောက်ထပ် နှစ်တစ်ရာခန့် အချိန်ယူရမည်ဖြစ်ပြီး သူ သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေချိန်တွင် မြင်တွေ့ရလိမ့်မည် မဟုတ်ဟုပင်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ မင်စွန်းဓားကို သွန်းလုပ်ခဲ့သည်မှာ နှစ်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း ၎င်း၏ ဝိညာဉ်က နိုးထလာခဲ့ချေပြီ။ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများက ယခင်က တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးခဲ့သည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း အလွန်တရာ ရှားပါးလှပေသည်။

"သခင်က ဒီလောက်အထိ အံ့သြနေစရာ မလိုပါဘူး။"

ရှောင်မို၏ အံ့သြနေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ မင်စွန်းက ရှောင်မို၏ ဆံပင်များကို ကစားရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"သခင်၊ အနန္တတာအိုဂိုဏ်းမှာ မသေမျိုးအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ကိုးယောက်ကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ အဲဒီ တိုက်ပွဲကြီးအတွင်းမှာတင် မင်စွန်းက နိုးထလာခဲ့ပြီးသားပါ။

မူလကတော့ ဝိညာဉ်ကိုယ်ထည်အဖြစ် စုစည်းသွားဖို့ နောက်ထပ် နှစ်တစ်ရာ ဒါမှမဟုတ် နှစ်တစ်ထောင်လောက်တောင် အချိန်ယူရမှာ အမှန်ပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက် သခင်က စစ်ပွဲတွေ အများကြီးကို ဆင်နွှဲခဲ့ပြီး ကျင့်ကြံသူ အများအပြားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့အတွက် သူတို့ရဲ့ သွေးချီတွေ အများကြီးကို ကျွန်မ စုပ်ယူနိုင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအထဲမှာ အထက်သုံးဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေ အများကြီးတောင် ပါဝင်ခဲ့သေးတယ်လေ။

ကျွန်မအတွက်တော့ သွေးချီက အကောင်းဆုံး အာဟာရပါပဲ။

ဒါကြောင့် သဘာဝကျကျပဲ ကျွန်မ နိုးထလာခဲ့တာပေါ့။"

"အင်း၊ မင်း နိုးထလာတာ ကောင်းပါတယ်။"

ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။

လောကကြီးရှိ ကျင့်ကြံသူ အများစုအတွက် လက်နက်ဝိညာဉ် တစ်ခု နိုးထလာခြင်းက သေချာပေါက် ပျော်ရွှင်စရာ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ကိုယ်ပိုင် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခြင်းထက် အရေးပါမှု မလျော့နည်းလှချေ။

သို့သော် ရှောင်မို၏ ရင်ထဲတွင်မူ ၎င်းကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ လက်ရှိ စွမ်းအားဖြင့် အနောက်ဘက်ဒေသရှိ အရာအားလုံးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် လုံလောက်သော စွမ်းရည် ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

တကယ်တမ်းတွင် သူက မသေမျိုးအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်လေ၏။

သူ ဘေးဒဏ်ခံယူပြီး ကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် အချိန်အများကြီး လိုတော့မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် မင်စွန်း နိုးထလာခြင်းက သူ၏ စွမ်းအားအတွက် နောက်ထပ် အာမခံချက် အလွှာတစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ရှောင်မိုက လက်နက်ဝိညာဉ် မင်စွန်းကို ဆက်လက် အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ သူ၏ သွေးချီများဖြင့် အဖိုးတန် ပုလဲကို ဆက်လက် ဖိနှိပ်ထားလိုက်လေ၏။

လက်နက်ဝိညာဉ် မင်စွန်းက စားပွဲပေါ်ရှိ အနီရောင် အဖိုးတန် ပုလဲကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို စောင်းကာ မေးလိုက်ပေသည်။

"ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက် သခင်က အထက်သုံးဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ကို သတ်တိုင်း သူတို့ရဲ့ နတ်ဝိညာဉ်ကို ဒီအနီရောင် ပုလဲထဲကို ထည့်လေ့ရှိတယ်။

ပြီးတော့ သခင့်ဆီကို သာမန်လူတွေရဲ့ သက်စောင့်အရင်းအမြစ်တွေ အဆက်မပြတ် ရောက်ရှိလာနေသေးတယ်။

သခင် ဘာလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလဲ ဆိုတာကို မင်စွန်းက အရမ်း သိချင်နေတယ်။"

"ကောင်းကင်သတ်မှတ်ခြင်း ပုလဲ အကြောင်းကို မင်း သိလား။"

ရှောင်မိုက မင်စွန်းကို မေးလိုက်လေ၏။

"ကောင်းကင်သတ်မှတ်ခြင်း ပုလဲ ဟုတ်လား။" မင်စွန်းက ခေါင်းကို စောင်းလိုက်ရာ သူမ လုံးဝ မသိကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်လွင်နေခဲ့ပေသည်။

"ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက၊ အသက် ဆယ့်သုံးနှစ်အရွယ်လောက်က သွေးမိစ္ဆာက ငါ့ကို အရာတစ်ခု အကြောင်း ပြောပြခဲ့ဖူးတယ်။

ဒီပစ္စည်းက အနန္တတာအိုဂိုဏ်းရဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံး ရတနာတွေထဲက တစ်ခုပဲ။

အဲဒါက ကောင်းကင်သတ်မှတ်ခြင်း ပုလဲပဲ။"

သူ၏ လက်နက်ဝိညာဉ်ကို ဖုံးကွယ်ထားစရာ အကြောင်းမရှိဟု ရှောင်မို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

သူက မင်စွန်းကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင် မှော်ရတနာအဖြစ် အချိန်အကြာကြီး ကတည်းက သန့်စင်ထားခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ မင်စွန်းက သူ့ကို သစ္စာဖောက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"ဒဏ္ဍာရီတွေအရဆိုရင် ကောင်းကင်သတ်မှတ်ခြင်း ပုလဲက ရှေးခေတ်ကာလတွေကတည်းက ပေါ်ပေါက်ခဲ့တာ။ အထက်သုံးဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ နတ်ဝိညာဉ် အလုံအလောက်ကို စုဆောင်းပြီး အနောက်ဘက်ဒေသက လူတွေဆီကနေ သက်စောင့်အရင်းအမြစ် ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းကို စုဆောင်းမယ်။ တစ်ယောက်ဆီကနေ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းစီ ထုတ်ယူပြီး သွေးယဇ်ပူဇော်မှုအဖြစ် အသုံးပြုမယ်ဆိုရင် အနောက်ဘက်ဒေသအတွက် တာအိုစည်းမျဉ်း တစ်ခုကို သတ်မှတ်နိုင်လိမ့်မယ်။"

"ဘာမဆို ဖြစ်နိုင်တာလား။" လက်နက်ဝိညာဉ် မင်စွန်းက ခေါင်းကို စောင်းကာ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

"လုံးလုံးလျားလျားတော့ မဟုတ်ပါဘူး။"

ရှောင်မိုက ခေါင်းခါလိုက်ပေသည်။

"တာအိုစည်းမျဉ်းတွေ သတ်မှတ်တာက အရမ်းကို တင်းကျပ်ပါတယ်။

ပြီးတော့ တာအိုစည်းမျဉ်းရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုက ကြီးမားလေလေ၊ ၎င်းရဲ့ ကြာမြင့်ချိန်က ပိုရှည်လေလေ၊ ပြီးတော့ ၎င်း လွှမ်းခြုံထားတဲ့ ဧရိယာက ပိုကျယ်ပြန့်လေလေ ပိုပြီး ခက်ခဲလာလေလေပဲ။

ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားတွေတောင် သူတို့ သဘောကျသလို လုပ်လို့ မရခဲ့ကြပါဘူး။

ကောင်းကင်သတ်မှတ်ခြင်း ပုလဲကိုတော့ ဆိုဖွယ်ရာတောင် မရှိတော့ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ဒီပုလဲက အနောက်ဘက်ဒေသကို နှစ်ပေါင်း ခြောက်ထောင်လောက် ပိုပြီး စနစ်တကျ ဖြစ်သွားစေနိုင်ပါတယ်။"

"ဒီလောက်ပဲလား။"

မင်စွန်းက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်ပြီး သူမ၏ ဖြူဖွေးသော ခြေတံရှည်လေးများကို ညင်သာစွာ လွှဲခါလိုက်ကာ ရှောင်မို၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်ပြီး လှဲလျောင်းနေလိုက်လေ၏။

"ကျွန်မက သခင့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် မှော်ရတနာလေ။ သခင် ဘာတွေ တွေးနေသလဲ ဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိနိုင်ပေမဲ့ သခင့်ရဲ့ ရင်ထဲက ခံစားချက်တွေကိုတော့ ကျွန်မ ခံစားလို့ ရပါတယ်။

သခင် လုပ်စရာ တခြားကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်လို့ ကျွန်မ ဘာလို့ ခံစားနေရတာလဲ။

သခင်က အခုဆိုရင် အနောက်ဘက်ဒေသရဲ့ တစ်ဝက်ကို သိမ်းပိုက်ထားပြီး မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော်ကြီး ဆယ်ခု တည်ရှိတဲ့ နယ်မြေဆီကို ဦးတည်နေပြီ။

အနောက်ဘက်ဒေသရဲ့ သခင် ဖြစ်လာပြီး အနောက်ဘက်ဒေသရဲ့ ကံကြမ္မာ အထောက်အပံ့တွေ အားလုံးကို စုဆောင်းပြီးတော့ သခင်က ဘာကို အောင်မြင်ချင်နေတာလဲ။"

"ဘာမှ ထွေထွေထူးထူး မရှိပါဘူး။" ရှောင်မိုက ပုလဲကို သိမ်းဆည်းလိုက်လေ၏။ "အနောက်ဘက်ဒေသအတွက် စည်းမျဉ်းတွေ သတ်မှတ်ပေးရုံ သက်သက်ပါ။ ပြီးတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရှေ့တစ်လှမ်း တိုးနိုင်အောင် အမှတ်မထင် ကူညီပေးရုံလေးပါ။"

"အို" မင်စွန်းက သူမ၏ သခင်ကို စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ကြည့်လိုက်ပေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရှေ့တစ်လှမ်း တိုးနိုင်အောင် ကူညီပေးဖို့အတွက် အနောက်ဘက်ဒေသ တစ်ခုလုံးရဲ့ ကံကြမ္မာ အထောက်အပံ့တွေကို အသုံးပြုရတယ်ဆိုတာက အမှတ်မထင်ကူညီပေးတာ မျိုးတော့ မဟုတ်ဘူးလေ။

သို့သော် သူမ၏ သခင်က စိတ်မရှည်တော့သည်ကို မင်စွန်းက ခံစားမိနေပြီ ဖြစ်လေ၏။

ထိုသို့ဖြစ်နေမှတော့ သူမက ထပ်မမေးတော့ချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဓားတစ်လက်အနေဖြင့် သူမက သခင် ခုတ်ပိုင်းချင်သမျှ အရာအားလုံးကို ခုတ်ပိုင်းပေးရုံသာ ဖြစ်ပေသည်။

"သခင်လေး"

အခန်းအပြင်ဘက်မှ စစ်လီ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

"ပြောလေ"

ရှောင်မိုက ဓားရှည်ကို ကောက်ယူလိုက်ရာ လက်နက်ဝိညာဉ်က ဓားကိုယ်ထည်ထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပေသည်။

"ကျွန်မတို့ရဲ့... အရှေ့မှာ ဗုဒ္ဓမိစ္ဆာတောင်ပါ။" စစ်လီက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်ရာ သူမ၏ လေသံတွင် ရှုပ်ထွေးမှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပါဝင်နေခဲ့လေ၏။

"နားလည်ပါပြီ။"

ရှောင်မိုက တံခါးကို ဖွင့်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး စစ်လီက သူ၏ အနောက်မှ ရိုသေလေးစားစွာ လိုက်ပါလာခဲ့ပေသည်။

နေထွက်ခါစ အချိန်လေးသာ ရှိသေးပြီး မနက်ခင်း အလင်းရောင်များက တိမ်တိုက်များကို ဖောက်ထွက်လာကာ အရှေ့ဘက်ရှိ တောင်ထွတ်တစ်ခုပေါ်သို့ အနီရောင် အလင်းတန်း အချို့ကို ဖြာကျနေစေခဲ့လေ၏။

ထိုတောင်ထွတ်က အလယ်တည့်တည့်မှ နှစ်ခြမ်းကွဲနေခဲ့ပေသည်။

ဗုဒ္ဓမိစ္ဆာတောင်။

အရှေ့မှာက ဗုဒ္ဓ၊ အနောက်မှာက မိစ္ဆာ။

ရှောင်မို စီးနင်းလာသော ပျံသန်းရေး သင်္ဘောက ဗုဒ္ဓမိစ္ဆာတောင်၏ အက်ကွဲကြောင်းကို ဖြတ်ကျော် ပျံသန်းသွားချိန်တွင် သူက ဖြည်းညှင်းစွာ စကားပြောလိုက်လေ၏။ သူ၏ အသံက မကျယ်လောင်သော်လည်း မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူ တိုင်း၏ ရင်ကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ပေသည်။

"မဟာယာနမဟာယာနမဟာယာနမဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာ ကျောင်းတော်တွေ အားလုံး၊ ငါ့ဆီမှာ အညံ့ခံတဲ့သူတွေ အသက်ရှင်မယ်။ ငါ့ကို ဖီဆန်တဲ့သူတွေ သေရမယ်။ သတ်။"

မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ ငါးသောင်းက တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ အသံများက ကောင်းကင်ယံကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့လေတော့သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ဒီနေ့ကစပြီး ဗုဒ္ဓမိစ္ဆာတောင်ရဲ့ အရှေ့ရော အနောက်ပါ အားလုံး မိစ္ဆာတွေပဲ ဖြစ်ရမယ်။

အခန်း ၂၈၈ - ဒါကြောင့် ငါ့ရဲ့ ဗုဒ္ဓက ဘယ်လိုပုံစံ ရှိမလဲဆိုတာကို ငါ မြင်ချင်တယ်

ခုန်းနျန်ကျောင်းတော်၊ နောက်ဘက်တောင်ပေါ်ရှိ ခြံဝင်း။

ဗောဓိပင်အောက်တွင် မိန်းကလေးငယ်က မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် သူမက ခရီးဆောင်အိတ်ကို ပြင်ဆင်ကာ သူမ၏ အဝတ်အစားများကို အဝတ်ထုပ်တစ်ခုထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်လေ၏။

ဒါက မိန်းကလေးငယ်၏ အလေ့အထပင် ဖြစ်ပေသည်။

မိန်းကလေးငယ်တွင် သိုလှောင်အိတ် တစ်လုံး ရှိနေသော်လည်း သူမက ငယ်ငယ်တုန်းကလိုပင် အဝတ်အစားများအတွက် အဝတ်ထုပ်ကိုသာ အသုံးပြုဆဲ ဖြစ်လေ၏။

"မိကူလေး၊ နင် ထည့်စရာ ပစ္စည်းတစ်ခုခု ရှိသေးလား။"

ဝမ်ရှင်းက ကုတင်ဘေးရှိ ဟွန်တွန်းလေးကို မေးလိုက်ပေသည်။

ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက် ဝမ်ရှင်းက ဟွန်တွန်းလေးကို "မိကူ" ဟူသော နာမည်တစ်ခု ယာယီ ပေးထားခဲ့လေ၏။

ထိုနာမည် ဖြစ်ပေါ်လာရခြင်းမှာ ၎င်းက အမြဲတမ်း "မိကူ၊ မိကူ" ဟု အော်ဟစ်နေတတ်သောကြောင့်ပင်။

၎င်းက ယာယီနာမည် ဖြစ်ရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ...

...ဝမ်ရှင်းက ရှောင်မို၏ သဘောထားကို မမေးရသေးဘဲ သူမ သဘောဖြင့်သာ ရွေးချယ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်လေ၏။

အကယ်၍ ရှောင်မိုက သဘောမကျဘူးဆိုပါက ဝမ်ရှင်းက ရှောင်မို၏ စကားကို နားထောင်ပြီး ဟွန်တွန်းလေး၏ နာမည်ကို ပြောင်းလဲပေးမည် ဖြစ်ပေသည်။

"မိကူ၊ မိကူ..." ဟွန်တွန်းလေးက ၎င်းတွင် ဘာမှမရှိကြောင်း ပြသရန် ၎င်း၏ ဖိုင့်ဖိုင့်ဝဝ ခန္ဓာကိုယ်လေးကို လှုပ်ခါလိုက်လေ၏။

"ဒါဆို သွားကြစို့။ ငါတို့ တောင်အောက်ဆင်းပြီး ရှောင်မိုကို သွားရှာကြမယ်။" ဝမ်ရှင်းက သူမ၏ အဝတ်ထုပ်ကို ကျောပေါ်သို့ လွယ်တင်လိုက်ပေသည်။

"မိကူ"

၎င်း၏ အကျင့်ပုတ်အမျိုးသားသခင်ကို သွားရှာမည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟွန်တွန်းလေးက ဝမ်းသာအားရဖြင့် ဝမ်ရှင်း၏ ပခုံးပေါ်သို့ ပျံသန်းသွားပြီး နေရာယူလိုက်လေ၏။

"အမိတာဘာ... ဝမ်ရှင်း၊ မြေးလေး ဘယ်သွားမလို့လဲ။"

ဝမ်ရှင်းက ခြံဝင်းထဲမှ ခြေလှမ်းလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဘိုးဘိုးကို မြင်သောအခါ ဝမ်ရှင်းက အံ့သြသွားပြီး အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားခဲ့လေ၏။ "ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဘိုးဘိုး။ သမီး—သမီး..."

"ဟူး..." သူ၏ တပည့်ကို ကြည့်ရင်း ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က ခေါင်းခါလိုက်ပေသည်။ "မြေးလေးက တောင်အောက်ဆင်းပြီး ဒါယကာရှောင်ကို သွားရှာချင်နေတာလား။"

"အင်း..." ကိစ္စက ပေါ်ပေါက်သွားပြီဖြစ်ရာ ဝမ်ရှင်းက ခေါင်းမော့ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်လေ၏။ "ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဘိုးဘိုး ခွင့်ပြုပေးဖို့ သမီး မျှော်လင့်ပါတယ်။"

"ဝမ်ရှင်း၊ အရင်တုန်းကဆိုရင်တော့ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဘိုးဘိုးက တားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အခြေအနေတွေက မတူတော့ဘူးလေ.... မြေးလေးက ရှောင်မိုကို သွားမရှာတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။"

မနေ့က ဝမ်ရှင်းက သံသယများကို ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့ပြီး မသေမျိုးအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည့်အပေါ်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က သဘာဝကျကျပင် အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေခဲ့လေ၏။

ရှောင်မိုကို ဖယ်ထားလိုက်လျှင် ဝမ်ရှင်းက အနောက်ဘက်ဒေသ တစ်ခုလုံး၏ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် အသက်အငယ်ဆုံး မသေမျိုးအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းက မဟာယာနမဟာယာနမဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာအတွက် ကောင်းချီးတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

သို့သော် ယခုအခါ ဗုဒ္ဓနှင့် မိစ္ဆာကြားရှိ စစ်ပွဲကာလအတွင်း ဝမ်ရှင်းအတွက် ရှောင်မိုကို သွားရှာရန် လုံးဝ အချိန်အခါ မဟုတ်ချေ။

"ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဘိုးဘိုး။ ရှောင်မိုက... တစ်ခုခု လုပ်လိုက်လို့လား။"

ဝမ်ရှင်းက ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဘိုးဘိုးကို သံသယဝင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပေသည်။

မနေ့ကတည်းက ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဘိုးဘိုးက သူ၏ အတွင်းစိတ်က တွေးတောမှုများကို အဆက်မပြတ် ဖိနှိပ်ထားပြီး သူမကို တစ်ခုခု မမြင်စေရန် ကြိုးစားနေသည့်အလား ဝမ်ရှင်း ခံစားနေခဲ့ရလေ၏။ သို့သော် ယခင်ကဆိုလျှင် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဘိုးဘိုးက အမြဲတမ်း ပွင့်လင်းမြင်သာမှု ရှိပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဘာတွေရှိနေသလဲ ဆိုတာကို သူမ မြင်တွေ့သွားမည်ကို တစ်ခါမှ မကြောက်ရွံ့ခဲ့ဖူးချေ။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဘိုးဘိုး ဤသို့ ပြုမူနေရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ရှောင်မိုကြောင့် ဖြစ်နိုင်ခြေ များကြောင်းကို ဝမ်ရှင်း ခန့်မှန်းမိလိုက်ပေသည်။

"ဟူး"

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဝမ်ရှင်းထံမှ အမှန်တရားကို ဆက်လက် မဖုံးကွယ်ထားတော့ချေ။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ဘိုးဘိုး ပြောပြပါ့မယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ကြီးမားတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ အများကြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့တယ်။ ရှောင်မိုက အနန္တတာအိုဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး အနောက်ဘက်ဒေသရဲ့ မိစ္ဆာသခင်တောင် ဖြစ်နေပြီ။

ရှောင်မိုက မိစ္ဆာဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံသူ သောင်းချီကိုတောင် ဦးဆောင်ပြီး ဗုဒ္ဓမိစ္ဆာတောင်ကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ပြီ။

မဟာယာနမဟာယာနမဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာနဲ့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းကြားက စစ်ပွဲကြီးက တကယ်ကို စတင်နေပြီကွဲ့။"

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဘိုးဘိုး၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း ဝမ်ရှင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့သြမှင်တက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေ၏။

သို့သော် သိပ်မကြာမီမှာပင် ဝမ်ရှင်းက ခေါင်းမော့ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်ပေသည်။ "ဒါဆိုရင် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဘိုးဘိုး၊ သမီးက ရှောင်မိုကို ပိုပြီးတော့တောင် သွားရှာရပါမယ်။ သူ့ကို သမီး တားချင်လို့ပါ..."

"အသုံးမဝင်ပါဘူး။"

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ဒီစစ်ပွဲကြီးက အနောက်ဘက်ဒေသ တစ်ခုလုံးကိုတောင် လွှမ်းခြုံနေပြီ။ ပါးစပ်နဲ့ ပြောရုံသက်သက်နဲ့ တားဆီးလို့ မရနိုင်တော့ပါဘူး။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဘိုးဘိုးနဲ့ ဒါယကာရှောင်တို့က အကြိမ်အနည်းငယ်ပဲ တွေ့ဖူးကြပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စရိုက်ကို ဘိုးဘိုး နည်းနည်းတော့ သိပါတယ်။

ဒါယကာရှောင် ဒီလိုလုပ်နေရတဲ့ အကြောင်းရင်းက သေချာပေါက် သူ သေချာ စဉ်းစားဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်လို့ပဲ။ သူက နောက်ဆုတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

"အဲဒီလို ဆိုရင်တောင်မှ သမီး သွားကို သွားရပါမယ်။" ဝမ်ရှင်းက သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြတ်သားမှုများဖြင့် ပြောလိုက်ပေသည်။

"ဝမ်ရှင်း၊ အကယ်၍ မြေးလေးသာ အခုသွားမယ်ဆိုရင် အရမ်း အန္တရာယ် များလိမ့်မယ်။"

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က ခေါင်းခါလျက်ပင်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်အတွက်မူ ဝမ်ရှင်းက သူ၏ တပည့်တစ်ယောက်မျှသာ မဟုတ်ဘဲ သူ၏ မြေးမလေး တစ်ယောက်နှင့် ပို၍ တူညီလှပေသည်။

လက်ရှိ ရှောင်မိုက သတ်ဖြတ်ခြင်းများကြောင့် သွေးရူးသွေးတန်း ဖြစ်နေပြီဟု ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်နေလေ၏။

သူတို့၏ သံယောဇဉ်များက နက်ရှိုင်းနေလျှင်တောင်မှ အကယ်၍ ဝမ်ရှင်းသာ ယခုအချိန်တွင် သူ၏အနီးသို့ သွားရောက်ပြီး သူ၏ ဒေါသကို ဆွမိမည်ဆိုပါက ဘာမဆို ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဘိုးဘိုးက သူမကို လုံးဝ သွားခွင့်မပြုသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ရှင်းက စကားဆက်မပြောတော့ချေ။ သူမက ဟွန်တွန်းလေးကို ပွေ့ဖက်ကာ အခြား အရပ်မျက်နှာ တစ်ခုဆီသို့ ချက်ချင်း ပျံသန်းသွားလေတော့သည်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က ဝင်ရောက် တားဆီးတော့မည့် ဆဲဆဲမှာပင် သွေးရောင် ဓားချီတစ်ခုက လေဟာနယ်ကို ခွဲထွက်လာပြီး ဝမ်ရှင်း၏ ကျောပြင်ကို တည့်မတ်စွာ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့ပေသည်။

ဝမ်ရှင်းက သတိလစ်သွားပြီး ကောင်းကင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားခဲ့လေ၏။

"မိကူ"

ဟွန်တွန်းလေးက လန့်ဖျပ်သွားပြီး ၎င်း၏ သခင်မလေးထံသို့ အလျင်အမြန် ပျံသန်းသွားခဲ့ပေသည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်မှာပင် အမျိုးသားတစ်ဦးက လေထဲတွင် ခြေလှမ်းလာပြီး လက်လှမ်းကာ ဝမ်ရှင်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေ၏။

"မိကူ"

ဤအမျိုးသားကို ကြည့်ရင်း ဟွန်တွန်းလေးက ၎င်း အမြင်မှားသွားသလားဟု တွေးတောကာ ၎င်း၏ အတောင်ပံများဖြင့် မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပေသည်။

ရှောင်မိုက ဝမ်ရှင်းကို ပွေ့ချီကာ ဆင်းသက်လာပြီးနောက် ခြံဝင်းထဲသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်ဝင်သွားကာ မိန်းကလေးငယ်၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး သူမကို ကုတင်ပေါ်တွင် ချထားပေးလိုက်လေ၏။

ရှောင်မိုက ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာပြီးနောက် ဝင်္ကပါပုံစံ တစ်ခုကို ခေါ်ထုတ်လိုက်ပေသည်။

ဝင်္ကပါပုံစံ အတွင်းရှိ မှော်ဝင်္ကပါက လျင်မြန်စွာ ကွာကျလာပြီး ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့လေ၏။

ဟွန်တွန်းလေးက လန့်ဖျပ်သွားပြီး ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် ပျံသန်းသွားခဲ့သော်လည်း အတားအဆီးကို ဝင်တိုက်မိပြီး အပြင်သို့ ထွက်မရဖြစ်သွားခဲ့ပေသည်။

"မိကူ၊ မိကူ"

ဟွန်တွန်းလေးက အတားအဆီးအတွင်းတွင် ၎င်း၏ အတောင်ပံများကို ဒေါသတကြီး ခတ်ကာ ရှောင်မိုကို စွပ်စွဲနေသည့်အလားပင်။

သို့သော် ရှောင်မိုက ၎င်းကို မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ လှည့်ပြီး ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ကို အရိုအသေ ပေးလိုက်လေ၏။ "ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ကြီး၊ မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်။"

"အမိတာဘာ။" ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က မဟာယာနမဟာယာနမဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာ ဘွဲ့တော်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီး လက်အုပ်ချီကာ ပြန်လည် နှုတ်ခွန်းဆက်သလိုက်ပေသည်။ "ဒါယကာရှောင်၊ မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်။"

သူ၏အရှေ့ရှိ အမျိုးသားကို ကြည့်ရင်း ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က ရှောင်မိုအနေဖြင့် ခုန်းနျန်ကျောင်းတော်ကို လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်သည့်အလား ဝင်ရောက်လာနိုင်ပြီး ကျောင်းတော်၏ မှော်ဝင်္ကပါများက သူ့ကို လုံးဝ အာရုံမခံနိုင်ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

အဲဒီတုန်းက ကောင်လေးက ဒီလောက်အထိ ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီပဲ။

"ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ကြီး၊ အတူတူ လမ်းလျှောက်ကြမလား။" ရှောင်မိုက မေးလိုက်လေ၏။

"ကျေးဇူးပြုပြီး" ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က လက်ကမ်းပေးလိုက်ပေသည်။

ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်နှင့်အတူ တောင်အောက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့လေ၏။

သူတို့နှစ်ဦးက တောင်ပေါ် တောအုပ်ထဲတွင် အတူတကွ လမ်းလျှောက်နေရင်း ရှောင်မိုက ဖြည်းညှင်းစွာ စကားပြောလိုက်ရာ သူ၏ လေသံတွင် တောင်းပန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့ပေသည်။

"ကျွန်တော် စီစဉ်ထားတဲ့ ဒီမှော်ဝင်္ကပါက ကောင်းကင်ဝင်္ကပါဂိုဏ်းရဲ့ လက်ဆင့်ကမ်း အမွေအနှစ် ရတနာပါ။ သုံးနှစ်အတွင်း ဘယ်သူမှ ဝင်ထွက်လို့ မရပါဘူး။ ကျွန်တော်က မောက်မောက်မာမာ လုပ်မိသွားတဲ့အတွက် ဆရာတော်ကြီး ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

"ဒါယကာရှောင်၊ အဲဒီလို လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။" ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က ခေါင်းခါလိုက်လေ၏။ "ဝမ်ရှင်းအတွက် ဒါက အကောင်းဆုံး ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါယကာရှောင်က ဘာကြောင့် ခုန်းနျန်ကျောင်းတော်ကို လာရောက် လည်ပတ်ရတာလဲလို့ မေးခွင့်ပြုပါလား။"

"တခြား ဘာမှမရှိပါဘူး။ ဆရာတော်ကြီးကို လက်နက်ချဖို့ လာရောက် ဖျောင်းဖျချင်ရုံ သက်သက်ပါ။ ပြီးတော့ အဲဒီအတောအတွင်း ဝမ်ရှင်း အခြေအနေကိုပါ လာကြည့်တာပါ။" ရှောင်မိုက အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်ပေသည်။

"လက်နက်ချဖို့ ဖျောင်းဖျတာလား။"

ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။ "ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ကြီးက အလွန်တရာ လေးစားရပြီး စစ်မှန်တဲ့ ထင်ရှားကျော်ကြားတဲ့ ဘုန်းတော်ကြီး တစ်ပါးပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆရာကတောင် လောကကြီးမှာ စစ်မှန်တဲ့ တစ်ပါးတည်းသော ဘုန်းတော်ကြီးက ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ကြီးပဲလို့ ချီးကျူးခဲ့ဖူးပါတယ်။"

"ဒါယကာရဲ့ ဆရာက အရမ်းကို သဘောကောင်းလွန်းပါတယ်။"

"အဲဒါက အလွန်အကျွံ ချီးကျူးတာ ဟုတ်မဟုတ် ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် သဘာဝကျကျပဲ ရင်ထဲမှာ သိပါတယ်။" ရှောင်မိုက လမ်းလျှောက်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ကြီးကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ "ဒါကြောင့် ကျွန်တော်က ခုန်းနျန်ကျောင်းတော်ကို မြေကြီးနဲ့ တစ်ပြေးတည်း ဖြစ်သွားအောင် မလုပ်ချင်ပါဘူး။ အကယ်၍ ဆရာတော်ကြီးက ကျွန်တော့်ဆီမှာ အညံ့ခံပြီး ကျွန်တော့်ကို သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်ဆိုရင် ခုန်းနျန်ကျောင်းတော်က အရင်ကအတိုင်းပဲ ဆက်ရှိနေမှာပါ။"

"ဒါယကာရှောင်ရဲ့ ကြင်နာမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပေသည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒါယကာရှောင်၊ ဒီဘုန်းကြီးအိုက သဘောတူခဲ့ရင်တောင်မှ တခြားသူတွေက သဘောတူမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့တွေ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်နေတာကို ဒီဘုန်းကြီးအိုက လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ပါဘူး။ သခင်လေးရှောင် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။"

"ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။ ၎င်းက သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ "အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ တိုက်ပွဲမြေပြင်မှာ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့။ ကျွန်တော် ပြန်ပါရစေတော့။"

ရှောင်မိုက လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ တောင်အောက်သို့ လျှောက်သွားလေတော့သည်။

"ဒါယကာရှောင်"

ရှောင်မို ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်ချိန်မှာပင် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က လှမ်းခေါ်လိုက်ပေသည်။

"ဒါယကာရှောင်က မိစ္ဆာခေါင်းဆောင် တစ်ယောက် မဟုတ်သလို အနောက်ဘက်ဒေသရဲ့ ကံကြမ္မာ အထောက်အပံ့တွေကို မက်မောတဲ့ သူတစ်ယောက်လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာကြောင့် သခင်လေးရှောင်က ဒီလို လုပ်ရတာလဲ။"

ရှောင်မိုက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ "ဝမ်ရှင်းက ကျွန်တော့်ကို ဗုဒ္ဓတရားတော်တွေအကြောင်း ရှင်းပြတုန်းက ဆရာတော်ကြီးရဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို ပြောပြဖူးပါတယ်။ 'လူတိုင်းမှာ သူတို့နဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ ဗုဒ္ဓတစ်ဆူ ရှိကြတယ်' တဲ့။"

"ဒါက မှန်ပါတယ်။" ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပေသည်။

ရှောင်မိုက ခုန်းနျန်ကျောင်းတော်၏ ပင်မခန်းမဆောင်ကြီးရှိရာ အရပ်မျက်နှာဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေ၏။ "လူအများစုအတွက်တော့ သူတို့ နံ့သာတိုင်ထွန်းပြီး ဆုတောင်းကြတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ ဗုဒ္ဓက ပင်မခန်းမဆောင်ထဲမှာပဲ ထိုင်နေကြတာပါ။"

"ဒါပေမဲ့... အဲဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဗုဒ္ဓ မဟုတ်ပါဘူး။"

ရှောင်မိုက ပြန်လှည့်လာပြီး ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ကို ပြုံးကာ ကြည့်လိုက်ပေသည်။

"ဒါကြောင့် ကျုပ်ရဲ့ ဗုဒ္ဓက ဘယ်လိုပုံစံ ရှိမလဲဆိုတာကို ကျုပ်မြင်ချင်တယ်။"