အခန်း (၄၄၀)

အခန်း။ ၄၄၀

ဒီဟုန်မြို့စားမင်းသည် အလွန်အကောက်ကြံတတ်သူဖြစ်သည်။ သူသည် ယွမ်ရှားဟူကို ရွှမ်ဝူကျီနှင့်အတူ အရှင်လတ်လတ် မြေမြှုပ်၍ အသေခံစေရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း သူ၏ အစစ်အမှန်ဆန္ဒကို ထုတ်ဖော်မပြောဘဲ ယွမ်ပုချူးအား ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် မေးမြန်းနေခြင်းပင်။

ယွမ်ရှားဟူကဲ့သို့ပင် ဖခင်နှင့် သမီးဖြစ်သူတို့သည် အပြင်ပန်း၌ သိမ်မွေ့နူးညံ့ပုံရသော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင်မူ အလွန်ခိုင်မာပြတ်သားသော စိတ်ဓာတ်ရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ရွှမ်ဝူကျီကို သတ်ခဲ့သူဖြစ်သည့်အတွက် ယွမ်ရှားဟူသည် အသက်နှင့် ပြန်လည်ပေးဆပ်ရမည်မှာ တရားမျှတသည့် သဘောပင်။

ယွမ်ပုချူးသည် နာကျင်စွာဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး တုန်ရင်နေသော အသံဖြင့် စကားပြောလိုက်သည်။

“ပုချူး... ငါ တကယ်စိတ်မကောင်းပါဘူး။ အစောင့်တွေ... နောက်ခုနစ်ရက်နေရင် ယွမ်ရှားဟူကို အရှင်လတ်လတ် မြေမြှုပ်ပြီး သင်္ဂြိုဟ်လိုက်ကြ”

သခင်မယွမ်သည် စိတ်နှလုံးကြေကွဲစွာဖြင့် ယွမ်စံအိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာရာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသော ယွမ်ပုဖော်နှင့် ဒုတိယသမီး ယွမ်ရှန်းရှန်းတို့က အမြန်ဝိုင်းအုံ၍ မေးမြန်းကြတော့သည်။

“အမေ... ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲ။ အစ်မကြီးကို တွေ့ခဲ့ရလား”

ယွမ်မိသားစုဝင် သုံးဦးမှာ အလွန်သံယောဇဉ်ကြီးကြသူများဖြစ်ရာ အစ်မကြီးက ရွှမ်ဝူကျီကို သတ်လိုက်သည်ဟု ကြားသိရကတည်းက စိုးရိမ်ပူပန်နေကြခြင်းပင်။

“မြို့စားမင်းက... နင့်အစ်မကို သူနဲ့အတူ မြေမြှုပ်ရမယ်လို့ အမိန့်ချလိုက်ပြီ”

သခင်မယွမ်က ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဘာ ရွှမ်ဝူကျီလို တိရစ္ဆာန်မျိုးက အကြိမ်ကြိမ် သေသင့်တာ။ ဘယ်လိုတောင် သတ္တိရှိလို့ အစ်မကြီးကို အရှင်လတ်လတ် မြေမြှုပ်ဖို့ တောင်းဆိုရတာလဲ”

ယွမ်ပုဖော်သည် ဒေါသအလိပ်လိပ် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ အစောပိုင်းက မိဘများနှင့်အတူ လိုက်ပါရန် သူတောင်းဆိုခဲ့သော်လည်း သူ၏ဖခင် ယွမ်ပုချူးက သားဖြစ်သူ၏ စိတ်မြန်မှုကို စိုးရိမ်သဖြင့် မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ မလိုက်ခိုင်းခဲ့ပေ။

“ဟုတ်တယ်။ အစ်မကြီးကို ဒီအတိုင်း အရှင်လတ်လတ် မြေမြှုပ်ခိုင်းလို့ မရဘူး။ အခုက ဘယ်ခေတ်ကြီးမို့လို့ ဒီလိုမျိုး အရှင်လတ်လတ် သင်္ဂြိုဟ်တဲ့စနစ် ရှိနေသေးတာလဲ။ အသေခံရမယ်ဆိုရင်တောင် ရွှမ်ဝူကျီရဲ့ တခြားမိန်းမတွေပဲ ဖြစ်သင့်တာ”

ယွမ်ရှန်းရှန်းကလည်း ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရွှမ်ဝူကျီမှာ လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ အစ်မကြီး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သူသည် အရက်မူးသည်ကို အကြောင်းပြကာ သူမအား အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လာရောက်နှောင့်ယှက်ခဲ့ဖူးသဖြင့် မောင်ဖြစ်သူက မောင်းထုတ်ခဲ့ရခြင်းပင်။ ယွမ်ရှန်းရှန်း၏ အမြင်တွင် ရွှမ်ဝူကျီ သေဆုံးသွားခြင်းမှာ သင့်တော်သည်။

“ဒါပေမဲ့ အခု ငါတို့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ နင့်အစ်မက ရွှမ်ဝူကျီကို သတ်ခဲ့တာ အမှန်ပဲလေ။ အဲဒီကလေးက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မိုက်မဲရတာလဲ။ ဒီလောက်နှစ်တွေ အကြာကြီးတောင် သူမက အတိတ်ကို လက်မလွှတ်နိုင်သေးဘူး”

သခင်မယွမ်သည် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်မိသည်။

“ကျွန်တော် ကြားတာတော့ အဲဒီအချိန်မှာ ယန်ချန်းလန်လည်း ရှိနေတယ်ဆိုပဲ။ အစ်မကြီးက သူ့အတွက်ကြောင့် လုပ်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်”

ယွမ်ပုဖော်က ဘေးမှ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

အစ်မကြီးမှာ အလွန်ခေါင်းမာသူ ဖြစ်သည်။ သူမ ဒီဟုန်မြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားစဉ်က နာကျည်းချက်များနှင့် သံယောဇဉ်အားလုံးကို စွန့်ခွာခဲ့ခြင်းပင်။ ယခု သူမ၏ လုပ်ရပ်မှာ ယန်ချန်းလန်အတွက်ကြောင့် ဖြစ်သည်မှာ အထူးပြောနေရန် မလိုပေ။

“အစ်မကြီးက တကယ်ပဲ မိုက်မဲလွန်းပါတယ်”

ယွမ်ရှန်းရှန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း “အဲဒီယောက်ျားအတွက် ဒီလိုမျိုး စတေးရတာ တန်ရဲ့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။

မဟာအကြီးအကဲ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ယန်ချန်းလန်မှာ အဆင့်တက်လှမ်းသွားပြီး ကျိုးနိုင်ငံ၏ သိုင်းသူတော်စင်သစ် ဖြစ်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သတင်းပါလာခဲ့သည်။ ယွမ်ရှားဟူမှာ ရုပ်ရည်ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ရာ တစ်ဖက်လူက သူမအား လိုချင်တော့မည် မဟုတ်သော်လည်း သူမမှာမူ တစ်ဖက်သတ် သစ္စာရှိစွာဖြင့် သူ့အတွက်ကြောင့် နိုင်ငံတော်ပုန်ကန်မှုဟုပင် သတ်မှတ်နိုင်သည့် အပြစ်ဒဏ်ကို ကိုယ်တိုင်ပခုံးထမ်းသွားခဲ့သည်။

“မရဘူး... ကျွန်တော် အစ်မကြီးကို ကယ်ရမယ်”

ယွမ်ပုဖော်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အစ်မကြီး အရှင်လတ်လတ် မြေမြှုပ်ခံရမည်ကို သူ ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်မနေနိုင်ပေ။

“ပုဖော်... စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ပါနဲ့။ အခု နင့်ရဲ့ အနေအထားက အလွန်စိုးရိမ်ရတယ်။ ရွှမ်ဝူကျီ သေသွားပြီဆိုတော့ နင်က မြို့စားမင်းရာထူးကို ဆက်ခံဖို့ အလားအလာ အရှိဆုံးသူ ဖြစ်လာပြီ။ အကယ်၍ နင် တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် မြို့စားမင်း စံအိမ်တော်ကလူတွေက အဲဒါကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အသုံးချကြလိမ့်မယ်”

သခင်မယွမ်သည် သူမ၏ သမီးကြီးကို ချစ်သော်လည်း သားဖြစ်သူ၏ အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်တကြီး တားမြစ်ရှာသည်။

မြို့စားမင်းဖြစ်သူ ရွှမ်စီထျန်းနှင့် ယွမ်ပုချူးတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်ထူးခြားလှသည်။ အပြင်ပန်းတွင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပုံရသော်လည်း ဒီဟုန်မြို့တော် စတင်တည်ထောင်ချိန်မှစ၍ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော် သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် မျိုးနွယ်စုနှစ်ခုအကြား အတွင်းရေးပဋိပက္ခများမှာ အမြဲတစေ ပြင်းထန်ခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် မြို့စားမင်းရာထူး ဆက်ခံရေးနှင့် ပတ်သက်လျှင် အကောက်ကြံမှုများနှင့် ပြိုင်ဆိုင်မှုများမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးသည်။

အတိတ်ကာလက ရွှမ်စီထျန်းနှင့် ယွမ်ပုချူးတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ မြို့စားမင်းရာထူးအတွက် ထိပ်သီးပြိုင်ဘက်များ ဖြစ်ခဲ့ကြဖူးသည်။ သို့သော် ယွမ်ပုချူးမှာ သာမန်အရပ်သားမျိုးနွယ်

ဖြစ်သူ သခင်မယွမ်ကို ချစ်မြတ်နိုးခဲ့သဖြင့် သူမနှင့် ပေါင်းဖက်ခဲ့သည်။

ရွှမ်စီထျန်းကမူ သူ၏ ငယ်ချစ်ဦးကို စွန့်ပယ်ကာ ဂုဏ်သတင်းကြီးမားသော သခင်မပိကို ရွေးချယ်ခဲ့သဖြင့် မြို့စားမင်းရာထူးကို ရယူနိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။

ဤကိစ္စမှာ သခင်မယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် နှစ်ရှည်လများ စူးနစ်နေသော ဆူးတစ်ချောင်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ ရွှမ်ဝူကျီ သေဆုံးသွားပြီး ယွမ်ပုဖော်မှာ ရာထူးဆက်ခံရန် အလားအလာအရှိဆုံးသူ ဖြစ်လာချိန်တွင် သခင်မယွမ်အနေဖြင့် သူမ၏သားအား ဤကဲ့သို့ အရေးကြီးသော အချိန်၌ ဒုက္ခမရောက်စေလိုပေ။

ယွမ်ပုဖော်က တစ်ခုခုပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အစ်မဖြစ်သူ ယွမ်ရှန်းရှန်းက ခေါင်းယမ်းပြလိုက်သဖြင့် သူ နှုတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရသည်။

ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် ယွမ်စံအိမ်တော်ကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေ၏။ ယွမ်ပုချူးသည် မြို့စားမင်းစံအိမ်မှ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ဇနီးဖြစ်သူနှင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးနေသည်။ သခင်မယွမ်မှာ တရှုံ့ရှုံ့ငိုကြွေးရင်း “ဒါတွေအားလုံးက ငါ့ကြောင့်ပါ၊ အဲဒီတုန်းကသာ ငါတို့...” ဟု ပြောရှာသည်။

အကယ်၍သာ ထိုစဉ်က ယွမ်ပုချူးသည် မွန်မြတ်သောမျိုးရိုးရှိသည့် သခင်မပိကို လက်ထပ်ခဲ့လျှင် သူသည် ယခုအချိန်၌ မြို့စားမင်း ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။ သို့ဆိုလျှင် ရွှမ်စီထျန်း၏ မျက်နှာကို ကြည့်၍ နေထိုင်စရာ မလိုသလို ရှားဟူမှာလည်း ယခုကဲ့သို့ ဒုက္ခရောက်မည်မဟုတ်ပေ။

“မင်းကလည်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ မင်းသာမရှိရင် ရှားဟူလည်း ဘယ်မှာရှိပါ့မလဲ။ ဒါက ကလေးရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်မှုပဲ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်လို့ မရဘူး။ အခု ထောင်ထဲမှာဆိုတာကလည်း အမှောင်ထုပဲ ရှိတော့တာ။ နောက်ရက်တွေကျရင် ထောင်ကို သွားကြည့်လိုက်ဦး။ ဒါက ကလေးကို နောက်ဆုံးတွေ့ခွင့်ရတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်”

ယွမ်ပုချူးက သူ၏ဇနီးကို နှစ်သိမ့်နေသော်လည်း သူ၏ အကြည့်များမှာ ပြတင်းပေါက်ပြင်ပသို့ ရောက်နေသည်။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင်မူ ယွမ်ပုဖော်နှင့် ယွမ်ရှန်းရှန်းတို့သည် အသက်ရှူပင် မဝံ့ဘဲ ဝပ်နေကြပြီးနောက် စံအိမ်တော်မှ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ မောင်နှမနှစ်ဦးမှာ အစောပိုင်းက မိခင်ဖြစ်သူကို စိတ်အေးစေရန် ဟန်ဆောင်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

မြို့စားမင်းက သူတို့အစ်မကို သတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ညမှောင်ရိပ်ကို အသုံးပြု၍ ယွမ်ရှားဟူကို သွားရောက်ကယ်တင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြခြင်းပင်။

ယွမ်ပုဖော်အတွက်မူ မြို့စားမင်းရာထူးမှာ အရေးမကြီးပေ။ သူ၏ အစ်မကြီးကို ကယ်တင်နိုင်မည်ဆိုပါက ဒီဟုန်မြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားရလျှင်ပင် သူ ဝန်လေးမည်မဟုတ်ပေ။

ယွမ်ပုဖော်၏ အာရုံထဲတွင် ပြုံးယောင်သန်းနေသော မျက်နှာလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထိုအမျိုးသမီးလေး၏ ပါးချိုင့်လေးများပါသော အပြုံးမှာ ကောင်းကင်ယံမှ အတောက်ပဆုံး ကြယ်တစ်ပွင့်အလား သူ၏ စိတ်နှလုံးကို လွှမ်းမိုးထားဆဲပင်။

“မောင်လေး... နင် ဘာတွေ အိပ်မက်ယောင်နေတာလဲ”

ယွမ်ရှန်းရှန်းက ငေးငိုင်နေသော ယွမ်ပုဖော်ကို တွန်းလိုက်သည်။ မကြာသေးမီက သူမ၏ မောင်ငယ်မှာ ထူးခြားနေသည်။ အမြဲတမ်း တည်ကြည်ခန့်ညားနေတတ်သော်လည်း မြို့တော်မှ တစ်ခေါက်ထွက်ပြီး ပြန်လာကတည်းက ရံဖန်ရံခါ ငေးငိုင်နေတတ်ရာ တစ်စုံတစ်ခုကို စွဲလမ်းနေသကဲ့သို့ပင်။

“အစ်မ... ရေထောင်ရဲ့ ရေနုတ်မြောင်းပေါက်က မြို့စားမင်းစံအိမ်ရဲ့ အနောက်ဘက်မှာ ရှိတာ သေချာလား”

ယွမ်ပုဖော်မှာ ရှက်သွေးဖြာသွားရင်းမှ သတိပြန်ကပ်ကာ မေးလိုက်သည်။

“နင်က နင့်အစ်မကို သံသယရှိနေတာလား”

ယွမ်ရှန်းရှန်းက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏ အခန်းအတွင်း၌ မြို့စားမင်းစံအိမ်၏ မြေအောက်ထောင် မြေပုံမှာ မည်သို့မည်ပုံ လျှို့ဝှက်စွာ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်ကိုမူ သူမကိုယ်တိုင်လည်း မသိပေ။ သို့သော် အချိန်မရှိသဖြင့် သူမ စုံစမ်းမနေတော့ဘဲ အစ်မဖြစ်သူကို ကယ်တင်ရန်သာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

မောင်နှမနှစ်ဦးစလုံးမှာ မြို့တော်အတွင်း ထူးချွန်သော ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ မြို့စားမင်းစံအိမ်၏ လုံခြုံရေးမှာ တင်းကျပ်လှသော်လည်း သူတို့မှာမူ အောင်မြင်စွာ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ မြေအောက်ထောင်အတွင်းမှာမူ အေးစက်စိုစွတ်နေပြီး ရေငွေ့နံ့များ ပြည့်နှက်နေ၏။ ဤထောင်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသူတိုင်းမှာ သူတို့၏ တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် စွမ်းအင်များ ပိတ်လှောင်ခံလိုက်ရမည် ဖြစ်သည်။ အားနည်းသော သူမတို့အစ်မကြီးမှာ ဤကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင်...

“အစ်မကြီး”

ထောင်အတွင်းရှိ သစ်သားစင်ပေါ်တွင် ချည်နှောင်ခံထားရသော သူမတို့အစ်မကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး အဝတ်အစားများတွင်လည်း သွေးစွန်းနေကာ လက်ခြေများမှာ ထူထဲလှသော သံခြေကျင်း၊ လက်ထိပ်များဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသည်။ သူမ၏ ဘေးတွင် သွေးစွန်းနေသော ကြိမ်လုံးနှင့် ရေပုံးတစ်ပုံး ရှိနေ၏။

ယွမ်ပုဖော်မှာ ဒေါသများ အလိပ်လိပ် ထွက်ပေါ်လာပြီး ယွမ်ရှန်းရှန်းကမူ အမြန်ပင် သံခြေကျင်းများကို ဖြတ်တောက်ကာ ယွမ်ရှားဟူကို ကယ်တင်လိုက်သည်။ ယွမ်ရှားဟူမှာ သတိမေ့မြောနေခဲ့ရာမှ ခဏအကြာတွင်မှ ပြန်လည် နိုးထလာခဲ့သည်။

“ဒါ သခင်မပိရဲ့ လက်ချက်မလား အဲဒီ မိန်းမယုတ်”

သူ၏ အစ်မကြီး ညှဉ်းပန်းခံထားရသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယွမ်ပုဖော်မှာ သခင်မပိက တိတ်တဆိတ် နှိပ်စက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ယွမ်မိသားစုမှာ မြို့တော်ရှိ မွန်မြတ်သော မိသားစုဖြစ်ရာ မြို့တော်ဥပဒေအရ ကြီးလေးသော အပြစ်ရှိလျှင်ပင် ဤကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသော နှိပ်စက်မှုကို ခွင့်မပြုပေ။ သို့သော် သခင်မပိမှာ အငြိုးအတေးကြီးစွာဖြင့် လျှို့ဝှက်နှိပ်စက်ခဲ့ခြင်းပင်။

အရှင်လတ်လတ် မြေမြှုပ်ရုံမျှနှင့် မကျေနပ်ဘဲ သူမ မသေဆုံးမီ အရှက်တကွဲဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းပင်။ ယွမ်ပုဖော်သည် သခင်မပိအား သွားရောက်ရင်ဆိုင်ရန် ထလိုက်သော်လည်း ယွမ်ရှားဟူက ပြန်ဆွဲထားသည်။