အခန်း (၄၄၆)

အခန်း။ ၄၄၆

ယွင်ရှန်း ဘေးကင်းကင်းဖြင့် ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်ရသောအခါ ယန်ချန်းလန်မှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။

သူသည် ယွမ်ရှားဟူနှင့်အတူ ယွမ်စံအိမ်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ အစောပိုင်းက လူအများရှေ့တွင် ယွမ်ရှားဟူအပေါ် ထားရှိသော သူ၏ နက်ရှိုင်းလှသော အချစ်များကို ဖွင့်ဟဝန်ခံခဲ့ခြင်းကြောင့် ယွမ်ပုချူးနှင့် သခင်မယွမ်တို့၏ စိတ်ထဲတွင် ဤသမက်လောင်းအပေါ် ထားရှိသော အမြင်များမှာ များစွာ ပြောင်းလဲတိုးတက်သွားခဲ့ရသည်။ မိသားစုတစ်ခုလုံးက ယန်ချန်းလန်ကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံခဲ့ကြသလို ယွင်ရှန်းကိုလည်း အလွန်ပင် ကြင်နာစွာ ဆက်ဆံကြသည်။

ယွမ်ရှားဟူမှာမူ အခြေအနေများ ဤသို့ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့သဖြင့် ပျော်ရွှင်နေရသည့်ကြားမှ စိတ်မကောင်းဖြစ်မှု အနည်းငယ် ရောယှက်နေခဲ့သည်။ ယင်းကို ယွင်ရှန်းက သတိပြုမိသွားပြီး ယွမ်ရှားဟူ၏ ဘေးနားသို့ တိုးကပ်သွားကာ

"နေကောင်းလား ဒေါ်လေး... ကျွန်မက ယွင်ရှန်းပါ။ ဒေါ်လေးခင်ပွန်းရဲ့ အချစ်ဆုံးတူမလေးပေါ့။ ဒေါ်လေး စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခု အလိုမကျဖြစ်နေတာလားဟင်"

ယွင်ရှန်းက "ဒေါ်လေး" ဟု ခေါ်လိုက်သဖြင့် ယွမ်ရှားဟူမှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားပြီး

"ဘယ်သူက နင့်ဒေါ်လေးလဲ... ဒီကောင်မလေးကတော့ တကယ့် ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်လေးပဲ၊ သတိထားဦးနော်... နောက်ကျရင် ယောက်ျားရမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"လိမ္မာတဲ့ မိန်းကလေးက အိမ်ထောင်ရေးအတွက် စိတ်မပူပါဘူး။ ဒါ့အပြင် ကျွန်မမှာ စေ့စပ်ထားတဲ့သူ ရှိပြီးသားပါ"

ယွင်ရှန်းက နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ ပြန်ချေပလိုက်သည်။

စေ့စပ်ထားတဲ့သူလား။

ယွမ်ရှားဟူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ အခုလေးတင် စုံစမ်းကြည့်ထားသလောက် ယွင်ရှန်းမှာ အသက်ကိုးနှစ်ပင် မပြည့်သေးချေ။ ဤမျှ အရွယ်ငယ်ငယ်လေးနှင့် စေ့စပ်ထားသူ ရှိနေပြီလား။

ယွင်ရှန်းက ဘာမှထပ်မပြောဘဲ ယွမ်ရှားဟူကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်ကာ

"ဒေါ်လေး... ဒေါ်လေးရဲ့ မျက်နှာကြောင့် စိတ်ညစ်နေတာမလား"

ယွမ်ရှားဟူသည် ယွင်ရှန်းက သူမ၏ စိတ်အတွင်းမှ အတွေးများကို ဤမျှအထိ ထိုးထွင်းသိမြင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

အတိတ်တုန်းက ယန်ချန်းလန်၏ မျက်နှာ ပုံပျက်သွားသည်ကို မြင်ခဲ့ရစဉ်က သူမတွင် ကြီးမားသော အပြစ်ရှိစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ရသည်။ ဒီဟုန်မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါတွင်လည်း ရွှမ်ဝူကျီ၏ အမြဲတစေ နှောင့်ယှက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရ၏။ ထို့ကြောင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများကြောင့် သူမကိုယ်တိုင်ပင် သူမ၏မျက်နှာကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းပင်။

ထိုအချိန်က သူမသည် ယန်ချန်းလန်နှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့နိုင်မည့် အခွင့်အရေး လုံးဝမရှိတော့ဘူးဟု တွေးခဲ့သဖြင့် သူမ၏ ရုပ်ရည်ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သို့သော် ယခုအခါ ယန်ချန်းလန်နှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရချိန်တွင်မူ သူမ၏မျက်နှာမှာ သူမအတွက် အကြီးမားဆုံးသော ဝေဒနာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးဟူသည် သူမကို မြတ်နိုးသူအတွက် ပြင်ဆင်ကာ ဝတ်ဆင်လိုကြသည်။ ယန်ချန်းလန်က သူမ၏ အမာရွတ်များကို ဂရုမစိုက်မှန်း သူမသိသော်လည်း သူမကြောင့် ယန်ချန်းလန်ကို အခြားသူများက လှောင်ပြောင်ကြမည်ကို သူမ မလိုလားပေ။

"ဒေါ်လေးရဲ့ မျက်နှာကို ကုပေးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ကျွန်မမှာ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှန်းကျူးနိုင်ငံကိုတော့ ခရီးထွက်ရလိမ့်မယ်"

ယွင်ရှန်းက ယွမ်ရှားဟူကို သက်စောင့်ရေစင်အကြောင်း ပြောပြလိုက်သောအခါ ယွမ်ရှားဟူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ မြို့စားမင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်နေသည်။ သူမသည်လည်း ယွင်ရှန်းကို ရှန်းကျူးနိုင်ငံသို့ သွားရန် သဘောမတူပေ။

နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုများသည် အလွန်ထူးခြားသော မျိုးနွယ်များဖြစ်ပြီး လူသားများကို မနှစ်မြို့ကြချေ။ သာမန်အားဖြင့်ပင် မနှစ်မြို့ရာ ယခုကဲ့သို့ သူတို့၏ မြင့်မြတ်သော သက်စောင့်ရေစင်ကို သွားရောက်တောင်းခံမည်ဆိုပါက ပို၍ပင် ဆိုးရွားနိုင်သည်။

"ဒါက အရမ်းအန္တရာယ်များလွန်းတယ်။ ငါ့ရဲ့ မျက်နှာအတွက်နဲ့ ဒီလို အန္တရာယ်မျိုး အဖြစ်မခံပါနဲ့"

ယန်ချန်းလန်၏ စိတ်ထဲတွင် ယွင်ရှန်း၏ အဆင့်အတန်းမှာ သူမထက်ပင် မနိမ့်ကျကြောင်း ယွမ်ရှားဟူ သိထားသည်။ သူမသည် အလွန်စာနာတတ်သူ ဖြစ်သဖြင့် သူမအတွက်နှင့် ယွင်ရှန်းကို ဤကဲ့သို့ အန္တရာယ် မဖြစ်စေလိုပေ။

"ဒေါ်လေး... ဒေါ်လေးကို အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ကျွန်မ သက်စောင့်ရေစင်ကို ရှာဖို့က မဖြစ်မနေ လိုအပ်နေတာပါ။ အဖိုးယန်စစ်သူကြီးရဲ့ အခြေအနေကိုလည်း ဒေါ်လေး ကြားဖူးမှာပေါ့။ ရွှမ်မိန်မိန်းရဲ့ မျက်နှာလည်း ရှိသေးတယ်။ အဲဒါတွေအားလုံးက သက်စောင့်ရေစင်နဲ့ ကုမှ ရမှာပါ။ ဒီဟုန်မြို့တော်နဲ့ ယန်စံအိမ်တော်ကြားက ရန်ငြိုးတွေကို လုံးဝအဆုံးသတ်ဖို့ဆိုရင် သက်စောင့်ရေစင်ကို ရှာတွေ့မှ ဖြစ်မှာပါ"

ယွင်ရှန်းသည် ရှာဝမ်ရွှီထံမှ သက်စောင့်ရေစင်၏ အစွမ်းထက်ပုံများ၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ပေးနိုင်ပုံနှင့် အံ့ဖွယ်ကုသနိုင်စွမ်းများအကြောင်းကို ကြားသိထားပြီး ဖြစ်သည်။

ယွမ်ရှားဟူ၏ မျက်နှာမှ အမာရွတ်များကို သူမ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးပြီဖြစ်ရာ ၎င်းတို့မှာ ထုရိုက်

ခံထားရသည့် ဒဏ်ရာများဖြစ်ပြီး ယွမ်ရှားဟူက သူမကိုယ်သူမ မည်မျှအထိ ရက်စက်စွာ ဖျက်ဆီးခဲ့ကြောင်း သိသာလှသည်။ သက်စောင့်ရေစင်သည် ထိုမျှအထိ အစွမ်းထက်မည်ဆိုပါက ယန်ချန်းလန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ထူးဆန်းသော အဆိပ်ကိုပါ ကုသပေးနိုင်မည်ဟု ယွင်ရှန်း တွေးမိခဲ့သည်။

စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီးနောက်တွင် မြို့စားမင်းရွှမ်စီထျန်းသည်လည်း ရွှမ်မိန်မိန်းအတွက်ကြောင့် ရှန်းကျူးနိုင်ငံသို့ သက်စောင့်ရေစင် ရှာဖွေရန် လူလွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။ ဒီဟုန်မြို့တော်နှင့် ယန်စံအိမ်တော်ကြားမှ ရန်ငြိုးများကို ဖြေဖျောက်ရန်နှင့် ယန်ချန်းလန်နှင့် ယွမ်ရှားဟူတို့၏ ဆက်ဆံရေး ပိုမိုခိုင်မြဲစေရန်အတွက် သက်စောင့်ရေစင်မှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သောအရာပင်။

ယင်းကို ကြားသိရသောအခါ ယွမ်ရှားဟူသည် ယွင်ရှန်း၏ ခိုင်မာသော စိတ်ဖြာချက်ကို နားလည်သွားပြီး ပြန်လည်စဉ်းစားကာ “ဒါဆိုရင် ငါ ပုဖော်နဲ့ တိုင်ပင်ပြီး သူ့ကို နင်နဲ့အတူ ရှန်းကျူးနိုင်ငံအထိ အဖော်လိုက်ခိုင်းလိုက်မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်းနှင့်အတူ သွားရမည်ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ယွမ်ပုဖော်မှာ မဆိုင်းမတွဘဲ ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်တော့သည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း မြို့စားစံအိမ်၌ ဒီဟုန်မြို့စားမင်းသည် သက်စောင့်ရေစင်ကို ရှာဖွေရန်အတွက် ရှန်းကျူးနိုင်ငံသို့ လူလွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ယွမ်ပုဖော်ပါ လိုက်သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း တစ်နည်းနည်းဖြင့် သိရှိသွားသော ရွှမ်မိန်မိန်းမှာလည်း သူမကို ချန်ထားရစ်ခဲ့မည်ကို အပြင်းအထန် ငြင်းဆန်ကာ အတူလိုက်ပါရန် ဇွတ်အတင်း တောင်းဆိုတော့သည်။

ယွင်ရှန်းကမူ ၎င်းကို များစွာ ဂရုမစိုက်ပေ။ ရှန်းကျူးနိုင်ငံတွင် လေနတ်သားရှိနေသည်ကို သူမ သတိရလိုက်သည်။ သူသည် ရှန်းကျူးနိုင်ငံ၏ မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်သောကြောင့် သက်စောင့်ရေစင် ကိစ္စတွင် သူမကို ကူညီနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မိသည်။

ယန်ချန်းလန်သည်လည်း အတူလိုက်ပါရန် စီစဉ်ခဲ့သော်လည်း ထိုအချိန်မှာပင် ကျိုးနိုင်ငံမှ စာတစ်စောင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုစာထဲတွင် ကောင်းကင်အမဲလိုက်အဖွဲ့သည် အဆင့် Aရှိသော မစ်ရှင်တစ်ခုကို လက်ခံရရှိထားပြီး ကျိုးချွမ်တစ်ယောက်တည်းနှင့် ကိုင်တွယ်ရန် မသေချာသဖြင့် ယန်ချန်းလန်ကို ချက်ချင်း ပြန်လာရန် ရေးသားထားခြင်းပင်။

၎င်းမှာ ကောင်းကင်အမဲလိုက်အဖွဲ့အတွက် ပထမဆုံးသော အဆင့် Aမစ်ရှင် ဖြစ်နေသဖြင့် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေနှင့် ယန်ချန်းလန်မှာ ပြန်သွားရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

သူ့ဦးလေး အပြစ်မကင်းသလို ခံစားနေရမည်ကို သိသောကြောင့် ယွင်ရှန်းက နူးညံ့သော စကားများဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့ပြင် သူမသည် ကျုံးရန်ကို ယန်ချန်းလန်နှင့်အတူ ကျိုးမြို့တော်သို့ အဖော်လိုက်ပါသွားရန် တောင်းဆိုလိုက်ပြီး သွေးတိမ်တိုက်သားရဲလက်စွပ်ကိုလည်း ဦးလေးဖြစ်သူထံ အပ်နှံလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်း၏ လက်ဝယ်တွင် နတ်ဘုရားလက်နက်ဖြစ်သော မိစ္ဆာဆင့်ခေါ်လက်ရှိနေဆဲပင်။ နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်များထံမှ သက်စောင့်ရေစင်ကို သူမ မလွဲမသွေ ရယူနိုင်

လိမ့်မည်ဟု ကိုယ့်ကိုကိုယ် ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။

ယန်ချန်းလန်နှင့် ယွမ်ရှားဟူတို့မှာ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ပြီး မကြာမီမှာပင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မခွဲနိုင်မခွာရက်ဖြင့် ထပ်မံ ခွဲခွာကြရပြန်သည်။ ထိုနေ့မှာပင် ယန်ချန်းလန်သည် ဒီဟုန်မြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဒီဟုန်မြို့စားမင်းသည် မြို့တော်မှ အထူးရွေးချယ်ထားသော အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင် စစ်သည် ၃၀ ကျော်ကို စေလွှတ်လိုက်သည်။ ဤမျှ လူအများအပြား ထည့်ပေးလိုက်ခြင်းမှာ မြို့စားမင်းအနေဖြင့် သူမအပေါ် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု မရှိသေးခြင်းဖြစ်ကြောင်း ယွင်ရှန်း နားလည်လိုက်သည်။ ထိုလူများသည် သူမနောက်သို့ လိုက်ပါရန်ဟု ဆိုသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သူမကို စောင့်ကြည့်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

အဖွဲ့သည် ဒီဟုန်မြို့တော်တွင် နောက်ထပ် နှစ်ရက်မျှ ကြာအောင် နေထိုင်ပြီးနောက် ရှန်းကျူးနိုင်ငံသို့ ခရီးစတင်ခဲ့ကြသည်။

“မိန်းကလေးယန်... ဒီချုံမင်းငှက်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ငှက်ပါ။ သူက ပျံသန်းရတာ သိပ်တည်ငြိမ်တယ်။ မင်း ဒါကိုပဲ စီးပါ”

မြို့ပြင်သို့ ရောက်သောအခါ ယွမ်ပုဖော်က ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းကျူးနိုင်ငံသို့ သွားရမည့် ခရီးမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ ဝေးကွာသောကြောင့် မြို့စားမင်းက ချုံမင်းငှက် အကောင်ပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ပြင်ဆင်ပေးထားသည်။ ဒီဟုန်မြို့တော်မှ လူအများစုတွင် ကိုယ်ပိုင်စီးတော်ယာဉ်များ ရှိကြသဖြင့် ယွင်ရှန်းတစ်ဦးတည်းသာ စီးစရာမရှိဘဲ ကျန်ရစ်နေခြင်းပင်။ မြို့တော်ရှိ ချုံမင်းငှက် အများစုမှာ သူစိမ်းများကို ကြောက်ရွံ့တတ်ကြသဖြင့် ယွမ်ပုဖော်က သူ ယဉ်ပါးအောင် လေ့ကျင့်ထားသော ငှက်ကို ယွင်ရှန်းအား အလိုက်တသိ ကမ်းလှမ်းခဲ့ခြင်းပင်။

“အစ်ကိုပုဖော်... ဘာလို့ အစ်ကို့ရဲ့ စီးတော်ယာဉ်ကို သူမကို ပေးရတာလဲ”

ရွှမ်မိန်မိန်းက မနာလိုစိတ်ဖြင့် မြည်တွန်တောက်တီးလိုက်သည်။

ယွမ်ပုဖော်က ဒေါသထွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ ပုခုံးပေါ်ရှိ အနီနှင့် အပြာရောင် ရေခဲနှင့်မီးဖီးနစ်လေးမှာ တောင်ပံများကို ခတ်ကာ ယွင်ရှန်းထံသို့ ချစ်ခင်စွာဖြင့် ပျံသန်းသွားပြီး သူမ၏ ဆံပင်များကို နှုတ်သီးလေးဖြင့် အသာအယာ တို့ထိလိုက်သည်။ ထိုငှက်လေး၏ အမူအရာမှာ ဖားယားနေသည့်အလား ထင်ရှားလှသည်။

ယွင်ရှန်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် လင်လုံသားရဲမျှော်စင် ရှိနေသဖြင့် ထိုဖီးနစ်လေးမှာ သူမနှင့် နီးနီးကပ်ကပ် နေထိုင်ခြင်းဖြင့် သူ၏ စွမ်းအားကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ မြှင့်တင်လိုခြင်းပင်။ သို့သော် ဤချစ်ခင်စဖွယ် အမူအရာမှာ ယွမ်ပုဖော်နှင့် ရွှမ်မိန်မိန်းတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ထူးခြားသော အဓိပ္ပာယ်တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ယွမ်ပုဖော်၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပသွားပြီး ယွင်ရှန်းကို ပို၍ပင် စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ၏ ဖီးနစ်လေးမှာ အရွယ်အစား သေးငယ်ပြီး ဥမှပေါက်သည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း ၎င်း၏ အရိုင်းစိတ်မှာ ပြင်းထန်လှသည်။

ယွမ်ပုဖော်၏ မိဘများ ချဉ်းကပ်လျှင်ပင် ထိုငှက်လေးသည် မရပ်မနား မြည်တမ်းခြင်း သို့မဟုတ် အဝေးသို့ ပျံပြေးခြင်းဖြင့် လျစ်လျူရှုတတ်သည်။ ယနေ့ကဲ့သို့ ချစ်ခင်ပြနေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။

ထို့ကြောင့် ထိုဖီးနစ်လေးသည် ယွင်ရှန်းကို အလွန်သဘောကျနေကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။ ရွှမ်မိန်မိန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ထိုငှက်လေးကို ချော့မြှူရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

“အနီလေးနဲ့ အပြာလေး... ဒီဘက်လာခဲ့ပါ။ ငါ့မှာ အရသာရှိတဲ့ မှော်သားရဲအသားတွေ ပါတယ်နော်”

သူမ၏ လက်က ချဉ်းကပ်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဖီးနစ်လေး၏ အမွှေးအတောင်များမှာ ထောင်ထသွားတော့သည်။ ၎င်းမှာ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်ထားသော ကြက်ဖတစ်ကောင်အလား လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ ရွှမ်မိန်မိန်း၏ လက်ကို ပြင်းထန်စွာ ဆိတ်လိုက်သည်။ ထိုအဆိတ်ခံရမှုကြောင့် ရွှမ်မိန်မိန်းမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်ဖြူလျော်သွားကာ လက်ကို ပြန်ရုပ်ရန်ပင် အချိန်မမီတော့ပေ။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူမ၏ လက်ပေါ်၌ နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး သွေးများမှာလည်း တရစပ် စီးကျလာတော့သည်။