အခန်း (၄၅-၄၆)
Vol. 5 Ch. 45-46
အခန်း (၄၅)
ဟွာရှန့်
ဧည့်သည်အားလုံးကို ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ဟွာကျွင်း ခေါက်ကုလားထိုင် နှစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ တာ့နွီနှင့်အတူ လဲလျောင်းရင်း လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် နွားနို့ကို အေးအေးလူလူ သောက်နေကြ တော့သည်။
ညောင်းညာနေသော လက်မောင်းများကို လှုပ်ရှားရင်း စာလုံးများ မှတ်သားနေသည့် တာ့နွီ၏ အသံကို နားထောင်နေရင်း ဟွာကျွင်းမှာ အိပ်ငိုက်လာရ၏။
“မမ... အခု ကျွန်မ အစ်မနာမည်ကို သိပြီနော်။ ဒီ 'ဟွာ' ဆိုတဲ့ စာလုံးလား”
တာ့နွီ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဟွာကျွင်းကို လှုပ်နှိုးလိုက်သည်။
ဟွာကျွင်း ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ တကယ်ပင် 'ဟွာ' (ပန်း) ဆိုသော စာလုံး ဖြစ်နေ၏။ သူမက တာ့နွီကို မတွန့်မတိုဘဲ ချီးကျူးလိုက်သည်။
“တာ့နွီက တကယ်တော်တာပဲ၊ ဟုတ်တယ်... ဒါက မမရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ပဲ”
“ဒါဆို ဟွာကျွင်းဆိုတဲ့ နာမည်ထဲက 'ကျွင်း' ကိုကျတော့ ဘယ်လိုရေးတာလဲဟင်”
တာ့နွီ စူးစမ်းစွာ မေးမြန်းသည်။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိသော်လည်း သူမသည် သူမ၏ အစ်မကြီးအမည်ကို အပြည့်အစုံ သိထားချင်ပြီး စွဲစွဲမြဲမြဲ မှတ်ထားချင်နေမိ၏။
ဟွာကျွင်းသည် စာရွက်နှင့် ကလောင်တံကို ရှာဖွေကာ သူမ အမည်ကို ရေးသားပြလိုက်သည်။
“ကိတ်မုန့်လိပ် ထဲမှာ ပါတဲ့ 'ကျွင်း' လေ”
တာ့နွီက တဟီးဟီး ရယ်မောကာ ဆိုသည်။
“မမနာမည်က မှတ်ရတာ အရမ်းလွယ်တာပဲ”
“မမရဲ့ မိဘတွေက 'ဟွာကျွင်း' ဆိုတဲ့ မုန့်နာမည်အတိုင်း ပေးခဲ့ကြတာလားဟင်”
ဟွာကျွင်းသည် ဤစားသောက်ဆိုင်လေးကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့သော သူမ အဘိုးကို သတိရသွား၏။ ဤသည်မှာ သူမ အမည်ဖြစ်ပေါ်လာပုံ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဟွာကျွင်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ဆိုသည်။
“တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် မမရဲ့ မျိုးရိုးကလည်း 'ဟွာ' ဖြစ်နေပြီး မိသားစုကလည်း စားသောက်ဆိုင် ဖွင့်တာဆိုတော့ အရမ်းလိုက်ဖက်တာပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား”
တာ့နွီ အားကျသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“သိပ်ကောင်းတာပဲ။ သမီးမှာတော့ နာမည်မရှိတာ နှမြောစရာပဲနော်”
ဟွာကျွင်း မေးလိုက်သည်။
“တာ့နွီဆိုတာ သမီး ရဲ့ နာမည်မဟုတ်ဘူးလား”
ဤကဲ့သို့သော အမည်များကို သူမ မြင်ဖူးထားသဖြင့် ထိုစဉ်က သိပ်ပြီး ထူးဆန်းသည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။
တာ့နွီ ခေါင်းခါပြကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဆိုသည်။
“သမီးက မိသားစုမှာ အကြီးဆုံး မိန်းကလေးဖြစ်လို့ အားလုံးက တာ့နွီ (သမီးကြီး) လို့ပဲ ခေါ်ကြတာ။ သမီးတို့ ရွာမှာ မိန်းကလေးတွေကို နာမည်သီးသန့် ပေးလေ့ သိပ်မရှိကြဘူးလေ”
ဟွာကျွင်းက တာ့နွီ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ရပါတယ်၊ အခု ကလေးက စာတတ်နေပြီဆိုတော့ ကိုယ့်ဘာသာ နာမည်တစ်ခု ရွေးလို့ရပြီပေါ့။ ပြီးရင် သမီးရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းထဲက နာမည်ကို ပြောင်းဖို့ နည်းလမ်းရှာကြတာပေါ့၊ ဒါက အရမ်းလွယ်ပါတယ်”
ဟွာကျွင်းက တာ့နွီ၏ ဦးလေးထံသို့ ငွေပေးပြီး နောက်တစ်နေ့မှာပင် သူသည် တာ့နွီ၏ အရောင်းအဝယ်စာချုပ်ကို ပို့ပေးခဲ့သည်။ ယခုအခါ တာ့နွီမှာ ဟွာကျွင်း၏ လူတစ်ဦး ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်၏။
တာ့နွီ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ဆိုသည်။
“ဒါဆို သမီး မမရဲ့ မျိုးရိုးအမည် 'ဟွာ' ကို ယူလို့ရမလားဟင်”
“ရတာပေါ့၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှင်က ကျွန်မရဲ့ ညီမလေးပဲဥစ္စာ”
“ဒါဆို သမီးလည်း အစားအသောက်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ နာမည်ပဲ ယူချင်တယ်။ ကျွန်မကို... ဟွာဆင့် (မြေပဲ) လို့ ခေါ်မယ်”
ဟွာကျွင်းသည် မနေနိုင်ဘဲ တဟားဟား ရယ်မောမိတော့သည်။ တာ့နွီမှာ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားကာ နှုတ်ခမ်းဆူလျက် ပြောသည်။
“မမ... သမီးကို မလှောင်ပါနဲ့။ သမီး ဘာမှ သိပ်မသိတာ မှန်ပေမဲ့ ကြိုးစားပြီး သင်ယူနေတာပါ”
“မမ လှောင်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ နာမည်လေးက ချစ်စရာကောင်းလို့ပါ။ ဒီလိုလုပ်မလား... သမီးကို 'ဟွာရှန့်' လို့ပဲ ခေါ်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ စာလုံးကိုတော့ ပြောင်းလိုက်မယ်လေ”
ဟွာကျွင်း ထိုစကားကို ပြောလိုက်ပြီး သူမသည် 'ရှန့်' ဟူသော စာလုံးကို စက္ကူပေါ်တွင် ရေးသားပြလိုက်၏။
“ဒီစာလုံးက 'ရှန့်' လို့ အသံထွက်ပြီး ဂီတတူရိယာ တစ်မျိုးကို ဆိုလိုတာ။ ညီမလေးက နောင်တစ်ချိန်မှာ အလွန်ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့သူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးတဲ့ သဘောပေါ့၊ ဘယ်လိုလဲ”
တာ့နွီသည် ထိုနာမည်ကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း လေထဲတွင် စာလုံးကို လက်ဖြင့် လိုက်ရေးကြည့်သည်။ ထို့နောက် သူမ ဟွာကျွင်းကို ပြုံးပြကာ ဆိုလိုက်သည်။
“မမ... ဒီနာမည်ကို သမီး အရမ်းကြိုက်တယ်။ အခုကစပြီး သမီးက ဟွာရှန့်ပဲ။ သမီးမှာ နာမည်ရှိပြီ”
အပြင်ဘက်တွင် နှင်းအနည်းငယ် စတင်ကျဆင်းနေပြီး အေးစက်သော လေပြင်းများက နှင်းစက်များကို ပြတင်းပေါက်သို့ လာရောက် ရိုက်ခတ်နေ၏။ စားသောက်ဆိုင် အတွင်း၌မူ အဲကွန်းဖွင့်ထားသဖြင့် မိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် စောင်ပါးလေးများ ခြုံလျက် စကားတပြောပြောနှင့် အေးစက်သော ရာသီဥတုကို ဂရုမထားဘဲ ရှိနေကြသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့ တမ်းတခဲ့ရသော ဘဝပင် ဖြစ်လေတော့သည်။
ဝမ်ဖူရုံ ဟွာကျွင်း၏ ငြင်းပယ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသဖြင့် ပြန်ရောက်ကတည်းက တွေးမိတိုင်း ဒေါသထွက်နေရ၏။ သူ ညတိုင်း ကုတင်ပေါ်တွင် ဟိုလှည့်ဒီလှည့်ဖြင့် စဉ်းစားနေမိသော်လည်း သူမ၌ စစ်သူကြီးလု၏ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေသဖြင့် သူ့ကို လုံးဝ အရေးမစိုက်ပေ။ သူ ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။
ဟွာကျွင်း စားသောက်ဆိုင်၏ ကျော်ကြားမှုမှာ မြို့တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့လာသည်နှင့်အမျှ ဝမ်ဖူစားသောက်ဆိုင် လုပ်ငန်းကို များစွာ ထိခိုက်လာသည်။ ဝယ်သူများ လာသည့်အခါတိုင်းတွင်ပင် ဝမ်ဖူစားသောက်ဆိုင်၏ မုန့်များကို ဟွာကျွင်းဆိုင်မှ ကိတ်မုန့်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပြောဆိုလေ့ရှိပြီး ဝမ်ဖူရုံမှာ ယင်းသို့သော အခြေအနေနှင့် အကြိမ်ကြိမ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူး၏။
တစ်ခါက သူသည် သူငယ်ချင်းဟောင်း တစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံစဉ် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက ပိန်းဥမုန့်ကို တစ်ကိုက်စားပြီးနောက် ဆိုသည်။
“မြို့ပြင်က ဟွာကျွင်း စားသောက်ဆိုင်က ပိန်းဥကိတ်က အရမ်းမွှေးပြီး နူးညံ့တယ်လို့ ကြားတယ်။ ဝမ်ကြီး... မင်းရဲ့ ပိန်းဥမုန့်ကိုလည်း ပြုပြင်ပြောင်းလဲဖို့ လိုနေပြီ ထင်တယ်”
ဝမ်ဖူရုံ မျက်နှာမှာ အရောင်ဖျော့သွားပြီး စိတ်တိုလွန်းသဖြင့် နီရဲသွားသည်။ သူ၏ တစ်သက်တာ စိတ်ရှည်မှုကို သုံး၍ အောင့်ထားလိုက်ပြီး သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချကာ ပြောလိုက်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါရဲ့ဗျာ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီဆိုင်ရှင်မလေးက အရမ်းကို ထောင်လွှားတာ။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် သွားပြီး သင်ယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ သူက သူ့လူတွေကို ခေါ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို မောင်းထုတ်ခိုင်းတာပဲ၊ အား”
သူ့ သူငယ်ချင်းမှာ အံ့ဩသွားရ၏။
“ဒီလိုကိစ္စမျိုး ရှိသလား”
ဝမ်ဖူရုံမှာ ငိုတော့မတတ် မျက်နှာပျက်လျက် ဆိုသည်။
“တကယ်ပါဗျာ... ကျွန်တော် ဝမ်ဖူရုံဆိုတာ ဒီမြို့မှာ နာမည်ရှိတဲ့သူ တစ်ယောက်ပါ၊ ဘယ်တုန်းကမှ ဒီလိုအရှက်ခွဲခံရတာမျိုး မရှိခဲ့ဖူးဘူး”
သူ၏ သူငယ်ချင်းမှာ သူငယ်ချင်းပီပီ သူ့ဘက်မှ ရပ်တည်ပေးသည်။
“မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို တစ်ယောက်တည်း ဖွင့်နေတာ ဘယ်က ယုံကြည်မှုတွေ ရနေတာလဲ။ လုပ်ငန်းခွင် စည်းကမ်းတွေကို လုံးဝ မသိတာပဲလား။ မင်း သူ့ကို သင်ခန်းစာ ပေးသင့်တယ်”
ဝမ်ဖူရုံသည် လုမင်လီ၏ လက်စွမ်းကို သတိရသွားကာ မလုပ်ရဲတော့ပေ။
သို့သော်လည်း စည်းကမ်းဆိုသည်မှာ အသုံးဝင်၏။ မည်မျှပင် ကျောထောက်နောက်ခံ ကောင်းစေကာမူ စည်းကမ်းကိုတော့ ကျော်လွန်၍ မရနိုင်ပေ။
သူ၌ အကြံသစ်တစ်ခု ရလာသည်။ သူ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကို အလျင်အမြန် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် မုန့်အမျိုးမျိုးနှင့် လက်ဖက်ရည်ထုပ်သစ်များကို ယူဆောင်ကာ မြို့တော်ဝန် အိမ်တော်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။
သူသည် မြို့တော်ဝန် ကျောက်ကျိကျိုးကို ပွဲလမ်းသဘင်များတွင် လက်ဆောင်များစွာ ပေးခဲ့ဖူး၏။ ဟွာကျွင်း၌ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိလျှင် သူ၌လည်း ရှိသည် မဟုတ်လား။
ကျောက်ကျိကျိုးမှာ အိမ်တွင် ရှိနေသည်။ ဝမ်ဖူရုံသည် ရိုသေစွာ လက်ဆောင်များ ပေးအပ်ကာ စကားစမြည် အနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် အဓိက ကိစ္စကို စတင်လေတော့သည်။
သူသည် စိုးရိမ်သော မျက်နှာထား၊ အကူအညီမဲ့နေသော လေသံဖြင့် စကားဆိုလိုက်သည်။
“မြို့တော်ဝန်ကြီးလည်း ကြားဖူးမှာပါ။ မြို့ပြင်မှာ စားသောက်ဆိုင်အသစ် တစ်ဆိုင် ဖွင့်ထားတယ်လေ။ လုပ်ငန်းက တကယ်ကို အောင်မြင်နေတာပဲ”
ကျောက်ကျိကျိုးက တွေးလိုက်မိသည်။
'ဒါကတော့ အမှန်ပဲပေါ့၊ ငါ ခုနတင် စားပြီးပြန်လာတာလေ၊ မုန်ညင်းချဉ် ငါးဟင်းနံ့က ငါ့ခေါင်းထဲမှာ အခုထိ စွဲနေတုန်းပဲ'
သူက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။
“အင်း... ငါ ကြားပါတယ်”
“ဆိုင်ရှင်က ဟွာကျွင်းဆိုတဲ့ မိန်းကလေးပါ။ သူက စည်းကမ်းတွေကို နားမလည်ဘူး။ တကယ်ဆိုရင် ဒီစားသောက်ဆိုင်ကလည်း ကျွန်တော်တို့ ကုန်သည်ကြီးများ အသင်းရဲ့ လက်အောက်မှာ ရှိရမှာ။ သူ ဆိုင်ဖွင့်ကတည်းက ကျွန်တော်တို့ဆီကိုလည်း မလာသလို အသင်းထဲကိုလည်း မဝင်သေးဘူး။ နောင်တစ်ချိန်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် ကျွန်တော်တို့ အသင်းက တာဝန်ယူရမှာလေ”
ကျောက်ကျိကျိုး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်၏။
'ဒါက မင်းတို့ရဲ့ အတွင်းရေးလေ၊ ဘာလို့ ငါ့ဆီ လာပြောနေတာလဲ'။
သူသည် သူ၏သမီး ပြောခဲ့သော စကားများကို သတိရသွားသည်။
'ဟွာကျွင်းက နတ်သမီး ဖြစ်နိုင်တယ်'
နတ်သမီးတစ်ပါးက လူသားတွေရဲ့ ကုန်သည်အသင်းထဲ ဘယ်လိုလုပ် ဝင်ပါ့မလဲ။
သူသည် ဟွာကျွင်းအတွက် ဆင်ခြေပေးကာ ဆိုလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ... စားသောက်ဆိုင်က မြို့ပြင်မှာ ရှိနေတာကိုး၊ ကုန်သည်အသင်းက မြို့ထဲက ဆိုင်တွေကိုပဲ စီမံခန့်ခွဲတာဆိုတော့ နယ်နိမိတ်က မရှင်းမလင်း ဖြစ်နေတာနေမှာပေါ့။ နောက်ပြီး သူက မိန်းကလေးဆိုတော့လည်း ဘာမှ သိပ်မသိရှာဘူး ထင်ပါရဲ့”
ဝမ်ဖူရုံမှာ ကြောင်သွားရ၏။
'ဘာလဲ... မြို့ပြင်ကလူတွေက မြို့တော်ဝန်ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ မရှိဘူးလား။ ပတ်ဝန်းကျင်က ရွာသားတွေကရော မြို့တော်ဝန်ဆီ အခွန်မပေးရဘူးလား'
ဤစကားများကို တိုက်ရိုက် မပြောရဲပေ။ မြို့တော်ဝန်မှာ ဟွာကျွင်းဘက်သို့ ဘက်လိုက်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှသဖြင့် သူသည် ယုတ္တိရှိရှိဖြင့် ထပ်မံ ပြောဆိုသည်။
“ဒါဆိုရင်လည်း အဲဒီမိန်းကလေးက စည်းကမ်းတွေကို မသိလို့ ဖြစ်မှာပါ။ ကျွန်တော်တို့လို လူကြီးတွေက သင်ပေးရမှာပေါ့။ မြို့ထဲမှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မြို့ပြင်မှာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ဆိုရင် တရားဝင် တံဆိပ်တုံး လိုအပ်ပါတယ်။ အဲဒီ တံဆိပ်တုံး မိတ္တူနဲ့ ဟွာကျွင်းရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ကျွန်တော့်ကို ပေးမယ်ဆိုရင် ကုန်သည်အသင်းထဲ ဝင်ဖို့ ကိစ္စတွေကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ဆောင်ရွက်ပေးပါ့မယ်”
ကျောက်ကျိကျိုးမှာ မှင်တက်သွားရ၏။ ဤသည်မှာ ဟွာကျွင်း၌ အိမ်ထောင်စုစာရင်း မရှိမည်မှာ ထင်ရှားလှသလို ဟွာကျွင်းစားသောက်ဆိုင်ကလည်း တရားဝင် တံဆိပ်တုံး လျှောက်ထားသည်ကို သူ မကြားဖူးပေ။
သို့သော် သူသည် ဟွာကျွင်းဘက်မှ ရပ်တည်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်၏။ နောက်နေတာလား။ အကယ်၍ ဆိုင်သာ ပိတ်သွားလျှင် နောင်ကျရင် သူ ဘယ်နေရာမှာ ငါး မုန်ညင်းချဉ် သွားစားရတော့မည်နည်း။ နို့လက်ဖက်ရည်ကိုရော ဘယ်မှာ သွားသောက်ရတော့မည်နည်း။
သူ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါတွေက အတွင်းရေးမှူး ကိုင်တွယ်ရမယ့် ကိစ္စတွေပါ။ သူ့ကို ရှာခိုင်းလိုက်မယ်၊ ပြီးရင် မင်းဆီ ပို့ပေးလိုက်ပါ့မယ်”
ထို့နောက် သူ ဘေးရှိ အစေခံကောင်လေးကို အချက်ပြလိုက်ရာ ထိုကောင်လေးမှာ ချက်ချင်းပင် နားလည်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့၏။
ထိုအစေခံလေးသည် အတွင်းရေးမှူးအခန်းသို့ အပြေးအလွှား သွားကာ သခင့်အမိန့်ကို အလျင်အမြန် ပြောကြားလိုက်သည်။
“မြန်မြန်... ဟွာကျွင်း စားသောက်ဆိုင်အတွက် တရားဝင် တံဆိပ်တုံးကို ချက်ချင်း လုပ်ပေးလိုက်။ အော်... ဟွာကျွင်းရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကိုလည်း လုပ်ပေးလိုက်ဦး။ ဒါက သခင့် အမိန့်ပဲ”
အစေခံလေးက ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ပြီးသွားရင် တံဆိပ်တုံးကို ငါ့ကိုပေး။ ဒီနေ့ည ဆိုင်ကို ငါ ကိုယ်တိုင် သွားပို့ပေးမယ်”
ဤနည်းဖြင့် သူသည် ဟွာကျွင်းရှေ့တွင် မျက်နှာရနိုင်သလို အစားအသောက် ကောင်းကောင်းလည်း စားရနိုင်သည် မဟုတ်လား။ ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခါ ငါး မုန်ညင်းချဉ် သွားစားစဉ်က ဟင်းရည်လေးနှင့် နယ်စားလိုက်ရုံတင် အရမ်းမွှေးနေပေသည်။ နောက်တစ်ခါ၌ အသားကိုပါ သေချာပေါက် စားရအောင် လုပ်ရပေမည်။
အခန်း (၄၆)
ဝမ်ဖူရုံ မီးရှို့ခြင်း
ဝမ်ဖူရုံ မြို့တော်ဝန်၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် တွေးတောနေမိ၏။ 'ဟွာကျွင်းမှာ တကယ်ပဲ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ရှိနေတာလား'
တစ်ကွက်မအောင်မြင်လျှင် နောက်တစ်ကွက် ထပ်သုံးရပေမည်။
သူ ပြောလိုက်သည်။
“မုန့်ဆိုင်က အစားအသောက်တွေက ကျွန်တော်တို့ဆီကဟာတွေနဲ့ လုံးဝမတူဘူးလို့ ကြားတယ်။ ကျွန်တော့် အစေခံတစ်ယောက် သွားစားကြည့်တာ ပြန်လာတော့ အဲဒီအနံ့က စွဲလမ်းနေပြီး စိတ်ကို ဖမ်းစားထားသလိုပဲတဲ့။ ဒါက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး။ တိုင်းတစ်ပါးမှာ စားသုံးပြီးရင် စွဲလမ်းစေပြီး ကြာရင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပျက်စီးစေတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်မျိုး ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ မြို့တော်ဝန်ကြီးအနေနဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် ဒါကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရပါမယ်”
ဝမ်ဖူရုံ၏ အကြံမှာ ကောင်းလှ၏။ အကယ်၍ အစိုးရက စစ်သည်များကို လွှတ်၍ ဆိုင်ကို ဝင်ရောက်စစ်ဆေးခိုင်းပါက စစ်ဆေးမှုမှာ အချိန်ကြာမြင့်မည် ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်အတွင်း ကောလာဟလများ ဖြန့်ဝေနိုင်ပေမည်။ ထိုအခါ မုန့်ဆိုင်၏ လုပ်ငန်းမှာ သေချာပေါက် ထိခိုက်သွားပေလိမ့်မည်။
ကျောက်ကျိကျိုး အလွန်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။ ဝမ်ဖူမုန့်ဆိုင်နှင့် ဟွာကျွင်းမုန့်ဆိုင်တို့မှာ ပြိုင်ဘက်များ ဖြစ်သည်ကို သူ သိသော်လည်း ဤနေရာသို့ လာရောက်၍ သူမကို နှိပ်ကွပ်ရန် သူ့အား အမိန့်ပေးနေခြင်းကိုမူ လက်မခံနိုင်ပေ။
'အစေခံတစ်ယောက် သွားစားတာ' ဟူသော စကားကို နားထောင်ကြည့်ဦး။ ထိုသူက တကယ်ပဲ စားဖို့သွားတာလား။ အသိဉာဏ်ရှိသူတိုင်း သိနိုင်သည်မှာ ဆိုင်ကို သွားရောက် ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ဘဲ အစားအသောက်ကိုပါ စွဲလမ်းသွားခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သူ ပြောလိုက်သည်။
“မင်း အဲဒီလို လျှောက်ပြောလို့ မရဘူးလေ။ မသိသေးဘူးလား။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က သမားတော်ကြီးလု ကိုယ်တိုင် မုန့်ဆိုင်ကို သွားပြီး စစ်ဆေးခဲ့တာ။ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူးတဲ့”
ဝမ်ဖူရုံမှာ ကုန်သည်တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် နန်းတွင်းသတင်းများကို သေသေချာချာ မသိရှိပေ။ သူက မေးမြန်းလိုက်၏။
“သမားတော်ကြီးလု… နန်းတွင်းဆေးရုံရဲ့ အကြီးအကဲလား။ သူ လာခဲ့တာလား”
“ဟုတ်တယ်။ စစ်သူကြီးလုရဲ့ အခြေအနေကို စစ်ဆေးဖို့ ဧကရာဇ်က သူ့ကို လွှတ်လိုက်တာ။ သူ လာခဲ့ရုံတင်မကဘူး၊ မုန့်ဆိုင်က အစားအသောက်တွေကိုပါ မြို့တော်ကို ယူသွားသေးတယ်။ မင်းသမီးအန်းဖျင် စားဖို့အတွက်လို့ ပြောတာပဲ”
မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင်။ ဝမ်ဖူရုံသည် ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ခွေကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိ၏။
“မဖြစ်နိုင်တာ... မဖြစ်နိုင်တာ...”
ကျောက်ကျိကျိုး အဓိပ္ပာယ်ပါပါဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါကြောင့် မင်းအနေနဲ့ အဲဒီလို လျှောက်ပြောလို့ မရဘူးလို့ ငါပြောတာပေါ့”
ယခုအခါ ဟွာကျွင်းမုန့်ဆိုင်မှာ 'နန်းတွင်းဆေးရုံမှ အသိအမှတ်ပြုသည်' ဟူသော တံဆိပ်ကို ရရှိထားပြီ ဖြစ်၏။ မုန့်ဆိုင်ကို လာရောက် စောဒကတက်သူ မည်သူမဆို နန်းတွင်းဆေးရုံကို စောဒကတက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ နန်းတွင်းဆေးရုံဆိုသည်မှာ မည်သို့သော နေရာမျိုးနည်း။ ဧကရာဇ်နှင့် အနီးကပ်ဆုံး နေရာ မဟုတ်လော။ သူတို့က နေ့တိုင်း ဧကရာဇ်နှင့် ရှိနေသူများ ဖြစ်ရာ ကုန်သည်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သော ဝမ်ဖူရုံအနေဖြင့် ဘာပြောနိုင်ဦးမည်နည်း။
ဝမ်ဖူရုံ မြို့တော်ဝန် အိမ်တော်မှ ထွက်လာသည့်အခါ ညှိုးနွမ်းနေသော ခရမ်းသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။ ဘယ်ကမှန်းမသိ ရောက်လာသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးက လအနည်းငယ်အတွင်း သူ့ ဝယ်သူအများအပြားကို လုယူသွားနိုင်ခဲ့၏။ ဤလုပ်ငန်းထဲတွင် ဆယ်စုနှစ်နှင့်ချီ၍ ကျင်လည်ခဲ့သော သူသည် အတွေ့အကြုံမရှိသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးအား မယှဉ်နိုင်သည်ကို ဝမ်ဖူရုံ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေမိ၏။
သူ စိတ်ကို ပြန်လည်စုစည်းကာ မြို့ထဲရှိ အကြီးဆုံး ကုန်ကြမ်းပေးသွင်းသူများကို လိုက်လံရှာဖွေတော့သည်။ နေ့တိုင်း ဤမျှများပြားသော ဟင်းပွဲများကို ရောင်းချနေရသည့် မုန့်ဆိုင်အနေဖြင့် ကုန်ကြမ်းများ မလိုအပ်ဘဲ မနေနိုင်ဟု သူ ယူဆထား၏။
ထိုညနေတွင် အကြီးဆုံး မုန့်ဆိုင်၌ သကြားဆိုင်၊ ဂျုံဆိုင်နှင့် နို့ဆိုင်ပိုင်ရှင်များကို သူက ဖိတ်ကြားလိုက်လိုက်သည်။ ဤဆိုင်များမှာ ဝမ်ဖူမုန့်ဆိုင်သို့ ကုန်ကြမ်းသွင်းပေးနေသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့မှာ တစ်လှေတည်းစီး တစ်ခရီးတည်းသွားများ ဖြစ်ကြ၏။
ဝမ်ဖူရုံ အားလုံးကို အရက်ခွက်မြှောက်၍ နှုတ်ဆက်ကာ ဆိုလိုက်သည်။
“ညီအစ်ကိုတို့။ ကျွန်တော် ဝမ်ကြီးက ခင်ဗျားတို့ကို ကိုယ့်လူတွေလိုပဲ အမြဲ ဆက်ဆံခဲ့တာပါ။ အခုက ကျွန်တော့်အတွက် အခက်ခဲဆုံး အချိန်မို့ ခင်ဗျားတို့ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ကူညီပေးကြပါ”
အားလုံးမှာ သူ၏ စကားကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး ဝမ်ဖူရုံကို အပြည့်အဝ ထောက်ခံကြောင်း ပြောဆိုကြလိုက်၏။
“သူဌေးဝမ်... ခိုင်းစရာရှိတာ ခိုင်းပါ။ ကျွန်တော်တို့ အစွမ်းကုန် လုပ်ပေးပါ့မယ်”
ဝမ်ဖူရုံသည် လူတိုင်း၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကျေနပ်သွားပြီး အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားလိုက်သည်။ သူ ပြောလိုက်၏။
“မြို့ပြင်က ဟွာကျွင်းမုန့်ဆိုင်က ကျွန်တော့်ရဲ့ စီးပွားရေးကို လုယူနေရုံတင်မကဘူး၊ ကျွန်တော့်ကိုပါ မောင်းထုတ်ခဲ့တာ။ ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်ကို သူငယ်ချင်းလို့ သတ်မှတ်ရင် နောက်ဆို သူ့ကို ကုန်ကြမ်းတွေ မရောင်းပါနဲ့လို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်”
“ဒါကတော့ ထုံးစံပါပဲ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဟွာကျွင်းမုန့်ဆိုင်ကို ဘာမှ ရောင်းပေးခဲ့တာမျိုး မရှိဘူး ထင်တယ်”
ဂျုံဆိုင်ပိုင်ရှင်က ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်၏။ အခြားသူများလည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ဟွာကျွင်းမုန့်ဆိုင်နှင့် လုံးဝ မဆက်ဆံခဲ့ဖူးကြောင်း ပြောကြလိုက်သည်။
ဝမ်ဖူရုံ အံ့ဩမှင်တက်သွားရ၏။
“ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ လုပ်ငန်းက ခင်ဗျားတို့ဆိုင်တွေဆီက ကုန်ကြမ်းမယူဘဲ နေပါ့မလား။ ဒီမြို့ထဲမှာ ဒီလောက်အများကြီး ရောင်းပေးနိုင်တဲ့ တခြားဆိုင်မှ မရှိတာ”
အားလုံးလည်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။
“သူဌေးဝမ်... ကျွန်တော့်ကို ယုံပါ၊ ကျွန်တော် ဟွာကျွင်းဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး”
“ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်လည်း မမြင်ဖူးဘူး။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ နောင်ကျရင် သူ ကျွန်တော်တို့ဆီ လာရင် လုံးဝ ငြင်းလိုက်ပါ့မယ်”
ဝမ်ဖူရုံ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ထိုးနှက်ချက်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ခံစားခဲ့ရလိုက်သည်။ သူသည် ပေါက်ကွဲတော့မတတ် ခံစားနေရသဖြင့် ပြန်ရောက်သည့်အခါ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်၏။
သူသည် ဝမ်ဝူနှင့် ကျောက်လျိုတို့ကို ခေါ်ကာ တိုးတိုးလေး မှာကြားလိုက်လိုက်သည်။
“မင်းတို့နှစ်ယောက်... ညကျရင် တိတ်တိတ်လေး သွားပြီး အဲဒီ ဟွာကျွင်းမုန့်ဆိုင်ကို မီးရှို့ပစ်လိုက်စမ်း”
ထိုနှစ်ဦးမှာလည်း ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခါက အရိုက်ခံခဲ့ရသဖြင့် အငြိုးရှိနေကြသူများ ဖြစ်ရာ သခင်ဖြစ်သူက ခိုင်းသည့်အခါ ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်ကြ၏။
“မုန့်ဆိုင်က မကြာခင် ရက်နည်းနည်းလောက် ပိတ်မယ်လို့ ကြားတယ်၊ အဲဒီအချိန်က မီးရှို့ဖို့ အခွင့်ကောင်းပဲ။ သူက လူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မိစ္ဆာပဲဖြစ်ဖြစ် မီးရှို့လိုက်ရင်တော့ အမှန်ပေါ်လာမှာပဲ”
ဟွာကျွင်း ထိုနေ့အတွက် အလုပ်များကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး "ခေတ္တပိတ်သည်" ဟု ရေးထားသော သစ်သားဆိုင်းဘုတ်လေးကို ထုတ်ယူကာ အောက်တွင် "သုံးရက်" ဟု ထပ်ဖြည့်၍ တံခါးဝတွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်လိုက်သည်။
သန်ဘက်ခါတွင် တောက်လော့ကျူ၌ လေလံပွဲ ရှိသည်။ ဟွာကျွင်း စောစောစီးစီး ရထားလက်မှတ်ကို ဘိုကင်လုပ်ထား၏။ သူမ မနက်ဖြန်အတွက် ဆိုင်မဖွင့်ချင်တော့ဘဲ ကောင်းကောင်း အနားယူကာ စောစောအိပ်ချင်နေမိသည်။
ဟွာကျွင်း ဟွာရှန့်ကို မှာကြားလိုက်၏။
“မနက်ဖြန်ကစပြီး မမမှာ ကိစ္စရှိလို့ မြို့ပြင်ကို သုံးရက်လောက် သွားရမယ်။ ညီမလေးကတော့ အိမ်မှာပဲ အဘိုးတို့၊ အဘွားတို့နဲ့အတူ ကောင်းကောင်း အနားယူနေပါ”
ဟွာရှန့် ဟွာကျွင်းကို ဖက်ထားကာ မခွဲနိုင် မခွာရက် ဖြစ်နေ၏။
“ဟွာကျွင်း... ဂရုစိုက်သွားပါနော်။ ညီမလေး မမကို လွမ်းနေမှာပါ။ ဒီမှာပဲ စောင့်နေပါ့မယ်”
ဟွာကျွင်း သူမ နှာခေါင်းလေးကို ချစ်စနိုးဖြင့် ညစ်လိုက်ကာ ဆိုလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ... အပြန်ကျရင် စားကောင်းတာတွေ ယူလာခဲ့မယ်”
နောက်တစ်နေ့တွင် ဟွာကျွင်း စူပါမားကတ်အသီးသီးသို့ သွားကာ ရေခဲသေတ္တာထဲတွင် ပစ္စည်းများ ပြည့်အောင် ဖြည့်လိုက်ပြီး အိမ်ကို သေသေချာချာ သိမ်းဆည်းလိုက်လိုက်သည်။ တစ်နေ့တာမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွား၏။
ထိုညတွင် သူမ လိပ်ပြာကျောက်ဆံထိုးနှင့် လုမင်လီ ပေးထားသော ပန်းကန်လုံးလေးကို အဝတ်ဖြင့် သေသေချာချာ ပတ်ကာ ခရီးဆောင်အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်လိုက်သည်။ လျိုကွမ်းကျင်းဝတ်စုံကိုလည်း အထပ်ထပ် ထုပ်ပိုး၍ ထည့်လိုက်၏။
အသုံးအဆောင်အားလုံးကို စစ်ဆေးပြီး အဆင်သင့် ဖြစ်သွားသည့်အခါ နှိုးစက် ပေးထားပြီး အိပ်စက်လိုက်တော့သည်။
အိပ်မောကျနေစဉ် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူမ မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်၏။ မှောင်မည်းနေသော အခန်းထဲတွင် အာရုံစိုက်ကြည့်သော်လည်း ထူးခြားမှုကို မတွေ့ရပေ။ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သန်းခေါင်ယံပင် မရောက်သေးပေ။ ဟွာကျွင်း ပြန်အိပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း စိတ်ထဲမှာ မအေးမမြ ဖြစ်နေ၏။ သူမ ဟိုလှည့်ဒီလှည့်ဖြင့် အိပ်မပျော်နိုင်သဖြင့် ထရပ်ကာ ဘေးရှိ မုန့်ဆိုင်ထဲသို့ လျှောက်သွားလိုက်လိုက်သည်။
မီးဖွင့်လိုက်သည့်အခါ ဟွာကျွင်းသည် တံခါးကြားမှ အထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာသော မီးခိုးငွေ့များကို မြင်လိုက်ရ၏။
မီးဖိုချောင်ထဲတွင် မီးသတ်ဆေးဘူး ရှိနေသဖြင့် သူမ မထိတ်လန့်ပေ။ သို့သော် တံခါးဖွင့်လိုက်သည့်အခါ အပြင်ဘက်၌ မီးမှာ အတော်လေး များနေပြီ ဖြစ်ပြီး ဆိုင်ပတ်ပတ်လည်တွင် လူတစ်ရပ်စာခန့် တောက်လောင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလိုက်သည်။ သူမသည် မီးသတ်ဆေးဘူးကို အမြန်ဆွဲကာ အပြင်သို့ ထွက်လိုက်၏။ တံခါးဝသို့ ရောက်သည့်အခါ နူးညံ့သော အရာတစ်ခုကို တိုက်မိကာ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရလိုက်သည်။
ဟွာကျွင်း ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ ဟွာရှန့် ဖြစ်နေ၏။ သူမသည် တံခါးဝတွင် လဲလျောင်းနေပြီး မျက်နှာလေးမှာ မီးခိုးများကြောင့် မည်းမှောင်နေကာ လက်ထဲတွင် စုတ်ပြဲနေသော ဂွမ်းအင်္ကျီတစ်ထည်ကို ကိုင်ထားလိုက်သည်။
ဟွာကျွင်း ဟွာရှန့်ကို အမြန်ထူကာ ဆိုင်ထဲသို့ ခေါ်သွားလိုက်၏။ သူမကို အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ပြီးနောက်တွင်မှ ဟွာရှန့်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လာလိုက်သည်။
“ဟွာကျွင်း... အဟွတ်၊ အဟွတ်... တစ်ယောက်ယောက်က... တစ်ယောက်ယောက်က ဆိုင်ကို မီးရှို့ချင်နေတာ... တောင်းပန်ပါတယ်၊ သမီး... သမီး မီးကို မငြိမ်းသတ်နိုင်ခဲ့ဘူး... မမ မြန်မြန် ထွက်သွားပါတော့...”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သတိပြန်လစ်သွားတော့၏။
ဟွာကျွင်း မည်မျှပင် ခေါ်စေကာမူ သူမ နိုးမလာတော့ဘဲ အသက်ရှူသံမှာလည်း အလွန်ပင် အားနည်းနေသည်။
သူမ ဆရာဝန်ကို ချက်ချင်း ရှာရပေမည်။
မီးငြိမ်းသတ်ရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ သူမ ကောင်တာပေါ်မှ စောင်ကို ယူကာ မီးဖိုချောင်သို့ ပြေး၍ ရေစိမ်လိုက်၏။ ထို့နောက် မိမိကိုယ်ကို လွှမ်းခြုံကာ ဟွာရှန့်ကို ခက်ခဲစွာ မ၍ တံခါးဝသို့ လျှောက်လှမ်းလိုက်လိုက်သည်။
ဟွာကျွင်း၏ အင်အားမှာ အလွန်နည်းပါးလှသဖြင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် ဆက်သွားရန် ခက်ခဲလာလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်၌ အဝတ်ဖြင့် မီးကို ရိုက်ပုတ်နေသော အသံများနှင့်အတူ လူသံများကို ကြားလိုက်ရ၏။
“မြန်မြန်။ ရေသွားယူကြစမ်း”
၎င်းမှာ လုမင်လီ၏ အသံပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။