အခန်း (၄၇-၄၈)
Vol. 5 Ch. 47-48
အခန်း (၄၇)
ဟွာရှန့် ဒဏ်ရာရခြင်း
ဟွာကျွင်း ဟွာရှန့်ကို သူမဘေးရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင် ညင်သာစွာ ချထားလိုက်ပြီးနောက် မီးသတ်ဆေးဘူးကို ဆွဲကာ တံခါးဝသို့ ပြေးသွားပြီး မီး ငြိမ်းသတ်လိုက်လိုက်သည်။
မကြာမီမှာပင် တံခါးဝမှ မီးများ ငြိမ်းသွား၏။ လုမင်လီ ဟွာကျွင်းကို မြင်သည့်အခါ အလောတကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဟွာကျွင်း။ ခင်ဗျား အဆင်ပြေရဲ့လား”
ဟွာကျွင်း၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်စများ တွဲခိုနေဆဲ ဖြစ်ရာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် သနားစဖွယ် ကောင်းလှ၏။
သူမ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဟွာရှန့်က အဆင်မပြေဘူး။ သူ့ကို ဆေးခန်း ပို့ပေးဖို့ ကူညီပေးနိုင်မလား”
“ဟွာရှန့်” လုမင်လီ သူမ နောက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော တာ့နွီကို တွေ့လိုက်ရ၏။
သူ ပြောလိုက်သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ တာ့နွီကို ဆေးခန်း ပို့ပေးဖို့ ကျွန်တော့်လူတွေကို အခုချက်ချင်း ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်”
ထို့နောက် သူ အခြွေအရံကို ဟွာရှန့်အား ရထားလုံးပေါ်သို့ ချီတင်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် မြင်းရထားမှာ မြို့ထဲသို့ မရပ်မနား အပြင်းနှင်သွားတော့သည်။
“သူ့နာမည်က တာ့နွီ မဟုတ်ဘူး၊ ဟွာရှန့်လို့ ခေါ်တာ။ သူက ကျွန်မရဲ့ ညီမလေးပါ”
ဟွာကျွင်း ငိုယိုရင်း ပြောလိုက်သည်။
လုမင်လီ ပြောလိုက်၏။
“ကောင်းပါပြီ... ဟွာရှန့်၊ မင်းရဲ့ ညီမလေးပေါ့၊ ကျွန်တော် မှတ်ထားပါ့မယ်”
သူ့လေသံတွင် သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိသော အလိုလိုက်ကြင်နာမှုများ ပါဝင်နေသည်။
တံခါးအပြင်ဘက်တွင် လုံးဝ မငြိမ်းသေးသော မီးအချို့ ကျန်ရှိနေသေး၏။ လုမင်လီ ဟွာကျွင်းကို မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မင်းကိုင်ထားတဲ့ အဲဒီအရာက ဘာလဲ။ မီးငြိမ်းသတ်လို့ ရတာလား”
ဟွာကျွင်းက မီးသတ်ဆေးဘူးကို သူ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။
“ဒါက မီးသတ်ဆေးဘူးလို့ ခေါ်တယ်။ ဒီလို သုံးရတာ”
ထို့နောက် သူမ သုံးပြလိုက်၏။
လုမင်လီ ဆိုလိုက်သည်။
“မင်း အိမ်ထဲမှာပဲ နားနေပါ၊ ကျန်တဲ့ မီးတွေကို ကိုယ် သွားငြိမ်းလိုက်မယ်”
လုမင်လီ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ သူမ ထိုင်ခုံတစ်ခု ရှာ၍ ထိုင်လိုက်၏။ စိတ်ထဲမှာမူ တုန်လှုပ်နေဆဲ ဖြစ်လိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ လုမင်လီ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သို့မဟုတ်ပါက သူမ မြို့ထဲသို့ သွားရာလမ်းကို သိမည်မဟုတ်သလို ဆေးခန်းကိုလည်း ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် မည်သူက မီးရှို့ခဲ့သနည်း။ ဟွာရှန့်ကရော အဘယ်ကြောင့် တံခါးဝတွင် ရောက်နေရသနည်း။
ဤမေးခွန်းများကို လတ်တလောတွင် မဖြေနိုင်သေးသဖြင့် ခေတ္တ ဘေးဖယ်ထားလိုက်ရလိုက်သည်။
သူမ ဟွာရှန့်အကြောင်း ပြန်လည်တွေးတောမိ၏။ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မီးလောင်ဒဏ်ရာများ မတွေ့ရသော်လည်း စကားပြောသည့်အခါ တဟွတ်ဟွတ် ချောင်းဆိုးနေခြင်းမှာ မီးခိုးငွေ့များစွာ ရှူမိထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
တိုင်းရင်းဆေး သို့မဟုတ် အပ်စိုက်ကုသခြင်းက ထိရောက်ပါ့မလား။
ဟွာကျွင်း အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေမိ၏။ သူမ ထိုင်မရ ထမရ ဖြစ်လာကာ တံခါးဝသို့ ပြေးသွားပြီး စစ်သူကြီးလုကို ပြောလိုက်သည်။
“မရဘူး... စစ်သူကြီးလု၊ ကျွန်မ ဟွာရှန့်အတွက် စိုးရိမ်လို့ပါ။ သူ့အခြေအနေကို သွားကြည့်ပေးဖို့ ကူညီပေးနိုင်မလား။ ကျွန်မမှာ အချိန် တစ်နာရီ... မဟုတ်ဘူး၊ နာရီဝက်ပဲ ကျန်တော့တယ်”
ဟွာကျွင်း၏ စကားကို ကြားသည့်အခါ စစ်သူကြီးလုသည် မီးငြိမ်းသတ်ပြီးရုံသာ ရှိသေး၏။ သူမ စိုးရိမ်နေသည်ကို သိလိုက်ရပြီး သူ ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ မီးသတ်ဆေးဘူးကို ဟွာကျွင်းထံ ပြန်ပေးလိုက်ပြီးနောက် မြင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ဆိုလိုက်သည်။
“တံခါးကို သေသေချာချာ ပိတ်ထားပြီး ဂရုစိုက်နေဦး”
ဟွာကျွင်း ဆိုင်တံခါးကို ပိတ်ကာ သူမ ဖုန်းပေါ်မှ အချိန်ကို ကြည့်ရင်း ပူလောင်နေသော အိုးထဲမှ ပုရွက်ဆိတ်ကဲ့သို့ စိုးရိမ်တကြီး ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်နေမိ၏။
နောက်ဆုံးတွင် မိနစ်လေးဆယ်ခန့် ကြာပြီးနောက် တံခါးပြင်ပမှ မြင်းခွာသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဟွာကျွင်းသည် တံခါးကို မှီကာ အက်ကြောင်းကြားမှ ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ လုမင်လီ မြင်းစီး၍ ရောက်လာသည်ကို တွေ့ရ၏။ သူ့နောက်တွင် မြင်းရထား တစ်စီး ပါလာလိုက်သည်။ သူမ သူ့ကို ကြိုဆိုရန် တံခါးကို အလျင်အမြန် ဖွင့်လိုက်၏။
လုမင်လီ ရောက်လာသည့်အခါ မြင်းပေါ်မှပင် မဆင်းနိုင်သေးဘဲ ပြောလိုက်သည်။
“သမားတော်က အခြေအနေ အတော်လေး စိုးရိမ်ရတယ်လို့ ပြောတယ်။ သူက ဆေးပဲ ညွှန်ပေးပြီး အနားယူခိုင်းလိုက်တယ်၊ ကျန်တာကတော့ ကံတရားအတိုင်းပဲတဲ့။ မင်းမှာ နည်းလမ်းရှိနိုင်မလားလို့ ကျွန်တော် တွေးမိပြီး သူ့ကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့တာ”
အခြွေအရံက ဟွာရှန့်ကို ဆိုင်ထဲသို့ ချီမသွားလိုက်သည်။ ဟွာကျွင်း ဟွာရှန့်၏ မျက်နှာကို ထိတွေ့ကြည့်လိုက်၏။ သူမ၌ ကြိုးစားကြည့်နိုင်သည့် နည်းလမ်းတစ်ခု ကျန်ရှိနေသေးသည်။
ဟွာကျွင်း ပြောလိုက်၏။
“ဟွာရှန့်ကို ကယ်ဖို့အတွက်ဆိုရင် စာချုပ်ချုပ်ခိုင်းရုံပဲ ရှိတော့တယ်”
သူမ အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ ဘီဒိုထဲမှ သစ်သားသေတ္တာကို ယူပြီး ပြန်ထွက်လာလိုက်သည်။
ဟွာရှန့်၏ ဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ကာ သစ်သားသေတ္တာထဲမှ စာချုပ်ကို ထုတ်လိုက်၏။ စာချုပ်၏ ထိပ်ဆုံးရှိ အမည်မှာ 'တာ့နွီ' မှ 'ဟွာရှန့်' သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရလိုက်သည်။ သူမ ဟွာရှန့်၏ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ယူကာ သွေးထွက်အောင် ကိုက်ချင်သော်လည်း မလုပ်ရက် ဖြစ်နေမိ၏။
လုမင်လီ ဘေးမှ ဆိုလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ကူညီပါ့မယ်”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဓားမြှောင်ကို ထုတ်၍ ဟွာရှန့်၏ လက်ထိပ်ကို အသာအယာ လှီးလိုက်ရာ သွေးတစ်စက် ထွက်လာသည်။
ဟွာကျွင်း သူမ လက်ချောင်းကို စာချုပ်၏ အောက်ခြေတွင် ဖိနှိပ်လိုက်ပြီးနောက် အံ့ဖွယ်အမှု ဖြစ်လာရန် ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေမိ၏။
ဟွာကျွင်း၏ လက်ထဲမှ စာချုပ်သည် ရုတ်တရက် မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ပူနွေးလာကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြာဖြစ်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။
လုမင်လီ ဘေးမှ ကြည့်နေမိ၏။ ဟွာကျွင်း နံရံထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရုတ်တရက် ပြန်ပေါ်လာသည်ကို မြင်ဖူးထားသဖြင့် သူမ အနာဂတ်မှ လာသူဖြစ်ကြောင်း လက်ခံထားသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင် တုန်လှုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ကံကောင်းသည်မှာ သူသည် အခြွေအရံများကို ဆိုင်အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ခိုင်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သို့မဟုတ်ပါက ဤလျှို့ဝှက်ချက် ပေါက်ကြားသွားလျှင် အကျိုးဆက်မှာ မတွေးဝံ့စရာပင်။
သူ အသံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းကာ မေးလိုက်၏။
“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ စာချုပ် ချုပ်ဆိုပြီးသွားပြီလား”
ဟွာကျွင်း ခေါင်းခါပြကာ ဆိုလိုက်သည်။
“ကျွန်မလည်း မသိဘူး၊ ဒါမျိုး မြင်ဖူးတာ ပထမဆုံးပဲ”
သူမ ဆက်ပြော၏။
“ကျွန်မ ဟွာရှန့်ကို အိမ်ခေါ်သွားဖို့ ကြိုးစားကြည့်မယ်။ အကယ်၍ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံး ပျောက်သွားရင် စာချုပ် အောင်မြင်သွားပြီလို့ ဆိုလိုတာပဲ။ ရှင် ဒီမှာ ဆက်စောင့်နေဖို့ မလိုတော့ဘူး၊ ပြန်လို့ရပါပြီ”
ထို့နောက် သူမ ဟွာရှန့်ကို ထူကာ အခန်းနှစ်ခန်းကြားရှိ တံခါးမှတစ်ဆင့် သူမ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။
“အောင်မြင်သွားပြီ”
ဟွာကျွင်း ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်၏။
အချိန်မှာ အလွန်တန်ဖိုးရှိလှသဖြင့် သူမသည် ဟွာရှန့်ကို ကားပေါ်သို့ တင်ကာ အနီးဆုံး ဆေးရုံသို့ မောင်းနှင်သွားတော့သည်။
အရေးပေါ်ဌာန တံခါးဝတွင် ရပ်လိုက်ပြီး ဟွာကျွင်းသည် ဟွာရှန့်ကို ခက်ခဲစွာ တွဲ၍ အထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းနှင့် သူနာပြုတစ်ဦး ရောက်လာပြီး မေးမြန်းကြ၏။
“ဘာဖြစ်တာလဲရှင်”
“သူ မီးလောင်တဲ့နေရာမှာ ရှိနေခဲ့ပြီး မီးခိုးငွေ့တွေ အများကြီး ရှူမိသွားလို့ပါ”
“ရပါတယ်၊ ကျွန်မတို့ကို လွှဲပေးလိုက်ပါ”
သူနာပြုက ဝှီးချဲ တစ်ခု ယူလာပြီး ဟွာရှန့်ကို တင်ကာ မနီးမဝေးရှိ အရေးပေါ်ခန်းသို့ တွန်းသွားလိုက်သည်။
အရေးပေါ်ဆရာဝန်မှာ အလွန်ကျွမ်းကျင်လှ၏။ သူ ဟွာရှန့်၏ လေးလံသော အပေါ်ဝတ်စုံများကို ချွတ်လိုက်လိုက်သည်။ နှလုံးခုန်နှုန်းတိုင်းစက်၊ သွေးပေါင်ချိန်စက်... အမျိုးမျိုးသော ကိရိယာများ ရောက်ရှိလာပြီး သူနာပြုတစ်ဦးက အချက်အလက်များကို မှတ်တမ်းတင်လေ၏။
“သူ့နာမည်က ဘယ်သူလဲ”
“ဟွာရှန့် ပါ။ 'ရှန့်' က ဝါးစာလုံးနဲ့ ရှန့်ပါ”
“အရင်ဆုံး စီတီစကန် (CT scan) ရိုက်ရမယ်။ ငွေ သွားပေးလိုက်ပါဦး။ သူ့မှာ လူမှုဖူလုံရေးကတ် ရှိလား”
“မရှိဘူးရှင်...”
“မှတ်ပုံတင် နံပါတ်ကော”
“ကျွန်မလည်း မသိဘူး”
“ရှင်က သူ့ကို မသိဘူးလား။ သူက အရွယ်မရောက်သေးတဲ့ ပုံပဲ။ ဒီလောက် ကလေးလေးကို မိဘတွေနဲ့ ဆက်သွယ်လို့ မရဘူးလား”
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဆက်သွယ်လို့ မရလို့ပါ။ အရင်ဆုံး သူ့ကို ကယ်ပေးလို့ ရမလားရှင်”
ဟွာကျွင်းမှာ မတတ်နိုင်တော့ပေ။ ယခုခေတ်တွင် စည်းကမ်းများက အလွန်တင်းကျပ်လှပြီး ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ကလေးတစ်ဦးကို လူတိုင်းက သံသယဝင်ကြ၏။ သူမ သူနာပြု၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လူကုန်ကူးသူတစ်ဦး ဖြစ်သွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရလိုက်သည်။
“ကယ်တာကတော့ အရင်ကယ်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ မိသားစုနဲ့ ဆက်သွယ်လို့ မရရင်တော့ ကျွန်မတို့ ရဲကို အကြောင်းကြားရလိမ့်မယ်”
သူနာပြုက ပြောဆိုပြီး သူမ အလုပ်များကို ဆက်လုပ်နေသဖြင့် ဟွာကျွင်းမှာ ဘာလုပ်ရမည် မသိ ဖြစ်နေသည်။
သေသေချာချာ စဉ်းစားသော်လည်း နည်းလမ်းကောင်း မတွေ့ပေ။ သူမသည် ဤနေရာတွင် သူစိမ်းတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အားကိုးစရာ မရှိသော မိဘမဲ့တစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့ဖူး၏။ သူမကိုယ်သူမ အသုံးမကျဟု ခံစားနေမိသည်။
သို့သော် သူမကို ကူညီနိုင်မည့်သူ တစ်ယောက် ရှိကောင်းရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။
သူမ ဖုန်းကို ယူကာ လုကျောက် ထံသို့ ဆက်သွယ်လိုက်သည်။
“မစ္စတာလု... ဒီလောက် ညဉ့်နက်မှ အနှောင့်အယှက် ပေးမိတာ တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်။ ကျွန်မမှာ အခက်အခဲလေး တစ်ခု ကြုံနေလို့ပါ...”
လုကျောက် အိပ်ပျော်နေပြီ ဖြစ်၏။ ဖုန်းဝင်လာသည်ကို မြင်သည့်အခါ အိပ်ရာဘေးရှိ မီးအိမ်ကို ဖွင့်ကာ ထထိုင်လိုက်ပြီး ဟွာကျွင်း၏ စကားကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် နားထောင်ပေးလိုက်သည်။
“ပြောပါဦး”
“ရဲစခန်းမှာ သိတဲ့သူ ရှိလား”
“ဒီလောက်ထိ ကြီးကျယ်တဲ့ ကိစ္စလား”
“ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ဒီမှာ ဆေးရုံတက်နေရလို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ မှတ်ပုံတင် မရှိဘူး၊ အဲဒါ သူနာပြုက ရဲကို အကြောင်းကြားမယ် ပြောနေလို့”
“မှတ်ပုံတင် မရှိဘူးဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ပျောက်သွားတာလား”
ဟွာကျွင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ဆိုလေ၏။
“မဟုတ်ဘူး... ပျောက်တာ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့မှာကို လုံးဝ မရှိတာ။ ဘယ်သူဘယ်ဝါဆိုတဲ့ အထောက်အထား မရှိဘူး။ သူက ဒီက မဟုတ်ဘူး”
“တရားမဝင် ဝင်ရောက်လာသူလား”
ဟွာကျွင်း တွေးလိုက်မိသည်။
'တရားမဝင် ဝင်ရောက်လာတာ မဟုတ်လို့ ဘာဖြစ်ရမှာလဲ'
“တကယ်လို့ တရားမဝင် ဝင်ရောက်လာသူ ဖြစ်နေရင် ရှင် ကူညီနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိမလား။ ကျွန်မမှာ ငွေရှိပါတယ်၊ ငွေက ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး၊ ဘယ်လောက်ပဲ ပေးရပေးရ ကျွန်မ ပေးဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ”
“ခဏစောင့်ဦး၊ ကျွန်တော် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို မေးကြည့်မယ်။ အဲဒီသူငယ်ချင်း နာမည်က ဘယ်သူလဲ။ အသက်ကရော ဘယ်လောက်လဲ”
“သူ့နာမည်က ဟွာရှန့်ပါ။ 'ရှန့်' က ဝါးစာလုံးနဲ့ ရှန့်ပါ။ အသက်ကတော့ ၁၅ နှစ်ပါ”
လုကျောက် ဖုန်းချသွားပြီးနောက် ဟွာကျွင်းသည် ဖုန်းကို ကိုင်ကာ အရေးပေါ်ခန်း တံခါးဝတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်နေမိ၏။
'တကယ်လို့ မရရင်တော့ သူ့ကို ခေါ်ပြီး ထွက်ပြေးရုံပဲ ရှိတော့တာပေါ့'
သူမကိုယ်သူမ ပြောနေမိသည်။
ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသွားသည့်အခါ စိတ်ထဲမှာ အနည်းငယ် သက်သာသွား၏။ မကြာမီမှာပင် သူနာပြု ထွက်လာကာ ဆိုလိုက်သည်။
“ပြဿနာက သိပ်မကြီးပါဘူး။ ဒီည အောက်ဆီဂျင် ပေးထားပြီး စောင့်ကြည့်မယ်၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ပြန်စစ်ဆေးတာပေါ့”
ထို့နောက် သူမ ဟွာကျွင်းကို အထက်အောက် ကြည့်ကာ ဆိုလေ၏။
“အုပ်ထိန်းသူနဲ့ အမြန်ဆုံး ဆက်သွယ်ပါဦး”
အခန်း (၄၈)
ကျိုးရှန်းရှန်းနဲ့ ထပ်တွေ့ခြင်း
ကံကောင်းသည်မှာ လုကျောက် အဆက်အသွယ်မှာ မြန်ပေသည်။ မကြာမီမှာပင် လူတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာလေ၏။
သူ ဟွာကျွင်းထံသို့ စာအိတ်တစ်အိတ် ကမ်းပေးရင်း ဆိုသည်။
“ဒါကို ပေးခိုင်းလိုက်လို့ပါ မစ္စတာလုက”
ဟွာကျွင်း စာအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အထဲတွင် ဟွာရှန့် အမည်နှင့် ဆိုင်လိပ်စာပါသော အိမ်ထောင်စုစာရင်းနှင့် မှတ်ပုံတင်ကတ်တို့ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
၎င်းမှာ သူမ အတိအကျ လိုအပ်နေသော အရာပင်။
မြို့တော်ရှိ လု မိသားစုမှာ ထင်ထားသည့်အတိုင်း တကယ်ပင် အလုပ်တွင်ကျယ်လှ၏။
ဟွာကျွင်းက မေးမြန်းသည်။
“ဒါက ဘယ်လောက် ကျလဲ။ ဘယ်လို ပေးချေရမလဲဟင်”
ထိုသူက ဘဏ်အကောင့်နံပါတ်တစ်ခုကို လျှို့ဝှက်စွာ ကမ်းပေးရင်း ဆိုသည်။
“စုစုပေါင်း သုံးသိန်းခွဲ ကျသင့်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက မစ္စတာလုရဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်လို့ လျှော့ဈေး ရထားပါတယ်”
ဟွာကျွင်း နောက်ထပ် စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ ငွေကို ချက်ချင်း လွှဲပေးလိုက်၏။ ဤသုံးသိန်းခွဲမှာ တကယ်ပင် တန်ဖိုးရှိလှပေသည်။
လုကျောက်ထံမှ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ရောက်လာ၏။
“မစ္စဟွာကျွင်း... ပစ္စည်းတွေ လက်ခံရပြီလား”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ရပါပြီ။ တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်။ ရှင်က ကျွန်မကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တာပါ”
“မလိုပါဘူးဗျာ၊ ကျွန်တော်တို့က သူငယ်ချင်းတွေပဲဥစ္စာ။ မနက်ဖြန် တောက်လော့ကျူ မှာ လုပ်မဲ့ လေလံပွဲကိုလည်း တက်ရောက်နိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျွန်မ သွားမှာပါ”
ဟွာကျွင်း ဟွာရှန့်၏ ကုတင်ဘေးတွင် စောင့်နေပေး၏။ ဟွာရှန့် နိုးလာသည့်အခါ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရင်း မေးမြန်းသည်။
“မမ... ကျွန်မ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ကျွန်မ သေပြီး ကောင်းကင်ဘုံ ရောက်သွားတာလား။ ဘာလို့ အရာအားလုံးက ဖြူဖွေးနေရတာလဲ”
ဟွာကျွင်း ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားကာ ဆိုသည်။
“ရူးလိုက်တာ ညီမလေးရယ်၊ မသေသေးပါဘူး။ အခု ညီမလေးက အကောင်းတိုင်း ရှိနေတာပါ။ ညီမလေးကို မမရဲ့ ကမ္ဘာဆီ ခေါ်လာတာလေ”
ဟွာရှန့်မှာ ခဏမျှ မယုံနိုင် ဖြစ်နေ၏။ အားယူ၍ ထထိုင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဟွာကျွင်းက ကုတင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ပြန်ဖိချထားလိုက်သည်။
“မလှုပ်ပါနဲ့ဦး။ ဆရာဝန်က ညီမလေး အဆင်ပြေပါတယ်တဲ့၊ အောက်ဆီဂျင် ပေးထားရင် မြန်မြန် နေကောင်းလာမှာပါ။ ညီမလေး နေကောင်းသွားရင် မမ နေရာအနှံ့ လိုက်ပို့ပေးမယ်”
“ဟွာကျွင်း... ဒါဆို ညီမလေးက မမဆီမှာ နေ့တိုင်း နေလို့ရတော့မှာလား”
“ရတာပေါ့။ အခုကစပြီး နေ့တိုင်း နေလို့ရပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဟွာရှန့်... အရင်ဆုံး ပြောပြပါဦး၊ မနေ့ညက ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ”
ဟွာရှန့် သေသေချာချာ ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်သည်။ ဝမ်ဖူရုံ ဆိုင်ကို လာဖျက်ဆီးကတည်းက ဟွာရှန့်မှာ အလွန် စိုးရိမ်နေခဲ့၏။ နေ့တိုင်း ဆိုင်ပိတ်ပြီးလျှင်လည်း သူတို့က လူလွှတ်ပြီး ဒုက္ခပေးမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးလေ့ရှိသည်။
မနေ့ညက စားသောက်ဆိုင်မှာ ပိတ်ထားသော်လည်း ဟွာရှန့်မှာ ထုံးစံအတိုင်း သွားရောက် စစ်ဆေးခဲ့၏။ အဝေးမှ ကြည့်လိုက်ရာ စားသောက်ဆိုင်ဘက်မှ မီးတောက်များ ထွက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ဟွာရှန့် အလွန် စိုးရိမ်သွား၏။ သူမ အချစ်ရဆုံးသူမှာ ဟွာကျွင်း ဖြစ်နေသလို အနီးအနားတွင်လည်း ရေမရှိသဖြင့် သူမ၏ အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်၍ မီးကို အကြိမ်ကြိမ် ရိုက်ပုတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အချည်းနှီး ဖြစ်သော်လည်း လက်မလျှော့ဘဲ ကြိုးစားခဲ့၏။
ထိုအချိန်တွင် ဟွာကျွင်း ဟွာရှန့်ကို ချစ်စနိုးဖြင့် ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်ကာ ဆိုသည်။
“မင်း တကယ်ပဲ ရူးတာပဲ။ အစ်မ က တခြားကမ္ဘာမှာ ရှိနေတာမို့ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ တကယ်လို့ ညီမလေးကိုသာ မီးလောင်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
ဟွာရှန့် ရှုံ့မဲ့လျက် ပြောသည်။
“သမီး အဲဒီလောက်အထိ မစဉ်းစားမိဘူး။ စားသောက်ဆိုင်ကြီးကို လူဆိုးတွေ ဖျက်ဆီးသွားမှာပဲ ကြောက်နေမိတာ”
ဤကလေးမှာ တကယ့်ကို ရိုးအလှ၏။ ကံကောင်းသည်မှာ ဘာမှ ဆိုးဆိုးရွားရွား မဖြစ်ခဲ့ခြင်းပင်။
ယနေ့မနက်တွင် ပြန်လည် စစ်ဆေးပြီးနောက် ဆရာဝန်က အဖြေကို ကြည့်ကာ ဟွာကျွင်းကို ပြောလိုက်သည်။
“မင်းညီမလေးက အဆင်ပြေသွားပါပြီ။ အိမ်ပြန်ပြီး ကောင်းကောင်း အနားယူလိုက်ပါ။ အိမ်ရောက်ရင် နှာခေါင်းဆေးတဲ့ ကိရိယာနဲ့ သန့်ရှင်းပေးပြီး ဆေးကို အချိန်မှန် တိုက်ပေးပါ”
“ကလေးတွေကို မီးနဲ့ မဆော့ခိုင်းပါနဲ့”
ဟွာကျွင်းက ခေါင်းငြိမ့်ကာ သဘောတူလိုက်ပြီး ဆေးရုံစရိတ်များကို ပေးချေကာ ဟွာရှန့်ကို ဆေးရုံမှ ဆင်းစေလိုက်၏။
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဟွာရှန့်မှာ ဟိုကြည့်သည်ကြည့်နှင့် အရာအားလုံးက သူမအတွက် အသစ်အဆန်း ဖြစ်နေသဖြင့် မျက်စိပင် မလွှဲနိုင် ဖြစ်နေသည်။
အပေါ်အောက် အလိုအလျောက် သွားနေသော သေတ္တာကြီးများ၊ ကြည်လင်နေသော ပြတင်းပေါက်များ၊ ချောမွတ်နေသော ကြမ်းပြင်နှင့် ဝတ်စားဆင်ယင်မှု ပုံစံအမျိုးမျိုးနှင့် လူများ...။ သူမသည် တက်ဘလက်ပေါ်တွင် ပုံအချို့ မြင်ဖူးသော်လည်း တကယ်တမ်း ကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိလာသည့်အခါ အရာအားလုံးက အသစ်အဆန်း ဖြစ်နေပြီး လေထု၏ အနံ့မှာပင် လတ်ဆတ်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။
ဟွာရှန့်မှာ လူအများ၏ အာရုံစိုက်ခြင်းကို ခံနေရ၏။ မနေ့ညက အလျင်အမြန် လာခဲ့ရသဖြင့် ဟွာကျွင်း သူမလေးအတွက် အဝတ်အစားများ ယူမလာခဲ့ပေ။ ကံကောင်းသည်မှာ လူအများစုသည် အလုပ်ရှုပ်နေကြသဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး သိပ်ပြီး အာရုံမစိုက်မိကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဟွာရှန့်သည် ပေါ်ရှေးကား၏ ဘေးခုံတွင် ထိုင်လိုက်ရာ ဟွာကျွင်း ထိုင်ခုံခါးပတ် ပတ်ပေးပြီး ကုန်တိုက်သို့ အမြန် မောင်းနှင်သွားတော့သည်။
ဟွာရှန့် အပြင်ဘက်မှ လျင်မြန်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သော ရှုခင်းများကို ကြည့်ကာ မနေနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်၏။
“အား”
သူမသည် အစပိုင်းတွင် ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အံ့ဩသွားပြီး ပျော်ရွှင်မှုဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ကူးပြောင်းသွားသည်။ ကားထဲတွင် ဟွာရှန့်၏ ပျော်ရွှင်သော အသံများသာ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူမ သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ မေးခွန်းများကို တသီတတန်းကြီး မေးမြန်းနေတော့၏။
“ဒီလောက် မြင့်တဲ့ အဆောက်အဦးကြီးတွေ။ လူတွေက အပေါ်မှာ နေလို့ရတာလားဟင်”
“လူတွေက ဒီသေတ္တာလေးထဲမှာ ပိတ်နေတာဆိုတော့ တခြားသေတ္တာလေးတွေနဲ့ မတိုက်မိဘူးလား”
“သူက ဂွမ်းအင်္ကျီ ဝတ်ထားတယ်။ အစ်မ... သူ ဝတ်ထားတာ သမီး ကို ပေးတဲ့ ဂွမ်းအင်္ကျီမျိုးပဲ”
ဟွာကျွင်း ကားမောင်းရင်း ဟွာရှန့်၏ မေးခွန်းများကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ဖြေကြားပေးကာ အသစ်အဆန်းများကို မိတ်ဆက်ပေးသည်။
ဟွာရှန့်မှာ ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူမ ကြီးပြင်းလာမှုကြောင့် အသက်နှင့်မမျှအောင် ရင့်ကျက်လှ၏။ ကားပေါ်မှ ဆင်းသည့်အခါတွင် သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများမှာ အတော်အတန် တည်ငြိမ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာ အခြားသူများနှင့် မတူသည်ကို သတိထားမိသည့်အခါ ဟွာရှန့်မှာ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေသော်လည်း လူအများစုက သူမကို သတိမထားမိသည်ကို တွေ့ရသည့်အခါမှ စိတ်အေးသွားသည်။
ကုန်တိုက်ထဲ ရောက်သည့်အခါ အချိန်မှာ အလွန် တန်ဖိုးရှိလှ၏။ ဟွာကျွင်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေသော ဟွာရှန့်ကို ဆွဲခေါ်ကာ ဆိုင်အမျိုးမျိုးထဲသို့ ဝင်ထွက်နေတော့သည်။
ပထမဆုံးအနေဖြင့် အရောင်းဝန်ထမ်းကို ဟွာရှန့်အတွက် အဝတ်အစားတစ်စုံ ရွေးခိုင်းကာ လဲခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင် ဟွာကျွင်း အဝတ်အစားများကို အလုအယှက် ဝယ်ယူတော့၏။
ဂျင်းဘောင်းဘီ၊ အားကစားဘောင်းဘီ၊ စကတ်ရှည်၊ စကတ်တို၊ ဟူဒီအင်္ကျီ၊ ဆွယ်တာ၊ ကုတ်အင်္ကျီ၊ ဦးထုပ်... ဆိုင်ထဲတွင် ရောင်းအားအကောင်းဆုံး အရာမှန်သမျှကို ဝယ်ယူသည်။
သားရေဖိနပ်၊ နှင်းတောစီးဖိနပ်၊ ရှူးဖိနပ်၊ အားကစားဖိနပ်... ပုံစံတစ်မျိုးစီကို ဝယ်ယူ၏။
ကျောပိုးအိတ်၊ လွယ်အိတ်၊ အဝတ်အိတ်... အဝတ်အစားအရောင်နှင့် လိုက်ဖက်မည့် အိတ်များကိုလည်း ရွေးချယ်သည်။
ဟွာရှန့် အဝတ်လဲခန်းထဲမှ ထွက်လာသည့်အခါ ဝိုင်နီရောင် ဆွယ်တာအင်္ကျီနှင့် ဂျင်းဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ကို မြင်းမြီးပုံစံ စည်းထား၏။ ယခင် တောသူမလေး ပုံစံမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျောင်းသူလေး တစ်ဦးနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။
သူမ အဝတ်အစားများကို မနေတတ်မထိုင်တတ် ဖြစ်ကာ ဆွဲကြည့်နေမိ၏။
“အစ်မ... ဒါ... ဒါက လှရဲ့လားဟင်”
“လှတာပေါ့။ အရမ်းလှတယ်”
ဟွာကျွင်းက လက်မထောင်၍ ချီးကျူးလိုက်သည်။
ငွေပေးချေပြီးနောက် ဟွာကျွင်း KFC ကို ဝယ်ယူကာ ဟွာရှန့်ကို ခေါ်၍ မြို့တော်သို့ သွားမည့် ရထားကို စီးလိုက်၏။
မြို့တော်သို့ ရောက်သည့်အခါ ညနေစောင်းနေပြီ ဖြစ်၏။ တောက်လော့ကျူ အပြင်ဘက်တွင် ဇိမ်ခံကားများမှာ တန်းစီနေပြီး ဆင်းလာကြသော အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများမှာလည်း တန်ဖိုးကြီး အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ ဟွာကျွင်းနှင့် ဟွာရှန့်တို့ လူအုပ်နှင့်အတူ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာကြ၏။
“ဟွာကျွင်း။ ရှင့်... ရှင်လည်း ဒီကို ရောက်နေတာလား”
ဘေးမှ ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။ ဟွာကျွင်း ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ သူငယ်ချင်းဟောင်း ဖြစ်သော ကျိုးရှန်းရှန်း ဖြစ်နေ၏။
ဟွာကျွင်း သူမကို အဖက်မလုပ်ချင်သော်လည်း ကျိုးရှန်းရှန်းက လွှတ်ပေးမည့်ပုံ မရှိပေ။ သူမ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ရှင် ကျွန်မကို စိတ်ဆိုးနေပြီး အမြဲ ယှဉ်ပြိုင်ချင်နေတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ရှင် လာရမဲ့ နေရာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ မြန်မြန် ပြန်သွားပါတော့”
ဟွာကျွင်းမှာ သူမကို ကြည့်ကာ ရယ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားရ၏။ ဤလူမှာ တကယ့်ကို အရှက်မရှိလှပေ။ သူမက ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်၏။
“ဘာလို့ ကျွန်မက ဒီကို မလာနိုင်ရမှာလဲ”
ကျိုးရှန်းရှန်း ပြောလာသည်။
“ဒီကို လာတဲ့သူတွေက သူဌေးတွေ၊ လူကုံထံတွေချည်းပဲ။ ရှင် အရှက်ကွဲမှာ စိုးလို့ပါ။ အရင်က ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို ကျွန်မ အပြစ်မယူတော့ပါဘူး၊ ရှင်လည်း စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့နော် ဟုတ်ပြီလား”
အပြစ်မယူတော့ဘူး ဆိုပြီး လူအများကြီး ရှေ့မှာ ထုတ်ပြောနေခြင်း ဖြစ်၏။
ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများမှာလည်း သူတို့နှစ်ဦးကို ဝိုင်းကြည့်ကာ အကဲခတ်နေကြသည်။
“ကိုယ့်ကိုယ်ကို အထင်မကြီးစမ်းပါနဲ့။ ကျွန်မ ဒီကို လာတာ ရှင့်နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး”
ထိုအချိန်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ကျိုးရှန်းရှန်း၏ ဘေးသို့ လျှောက်လာကာ မေးလိုက်၏။
“ရှန်းရှန်း... ရောက်ပြီဆိုရင် ဘာလို့ အထဲကို တန်းမဝင်တာလဲ။ ဒါက... ရှင့်သူငယ်ချင်းလား”
ဟွာကျွင်းကို အကဲခတ်လာတော့၏။
ကျိုးရှန်းရှန်း ပြောလိုက်သည်။
“အစ်မ လင်ယီ... ကျွန်မ မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ။ ဒါက ကျွန်မရဲ့ အထက်တန်းကျောင်းက အတန်းဖော် ဟွာကျွင်းပါ။ ဟွာကျွင်း... ဒါက လုကျောက်ရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်မ ရှန်းလင်ယီ တဲ့”
လုမိသားစုတွင် သားယောက်ျားလေး အဖြစ် လုကျောက် တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသဖြင့် လုကျောက် အမေက သူမ ညီမ၏ သမီးကို မွေးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ရှန်းလင်ယီသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက လုမိသားစု၏ အသည်းကျော် ဖြစ်ခဲ့သည်။
သူမ ဟွာကျွင်းကို မိတ်ဖွဲ့ရန် စိတ်မဝင်စားပေ။ ဟွာကျွင်းကို တစ်ချက်မျှ ကြည့်လိုက်ပြီး ကျိုးရှန်းရှန်းကို မေးမြန်းလိုက်၏။
“ဒါက ရှင်ပြောနေတဲ့ ဘယ်ကမှန်းမသိတဲ့ လျိုကွမ်းကျင်း ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားတဲ့ မိန်းကလေးလား”