အခန်း (၆၅-၆၆)
Vol. 7 Ch. 65-66
အခန်း (၆၅) ကျမ်းစာငှားခြင်း
ချင်လဲ့သည် လျိုရန်နှင့် ကောင်းယွီတို့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် ကျမ်းစာဆောင်၏ အဝင်ဝတွင် သူ၏ သက်သေခံကတ်ပြားကို အသုံးပြု၍ မှတ်တမ်းတင်ကာ အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်ခဲ့လေသည်။
ကျမ်းစာဆောင်မှာ သုံးထပ်မျှသာ ရှိ၏။ ပထမထပ်တွင် စင်များ၊ ဗီဒိုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ စာအုပ်အမျိုးမျိုး၊ ကျင့်ကြံခြင်း နယ်ပယ်အသီးသီး၏ အဆင့်များအကြောင်း မိတ်ဆက်များ၊ ပန်းပဲပညာရှင်များနှင့် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများ၏ အဆင့်အတန်း ခွဲခြားမှုများ၊ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အခြေခံဗဟုသုတ ရှင်းလင်းချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။
ပထမထပ်တွင် ရှိသမျှစာအုပ်များမှာ အခြေခံမိတ်ဆက်များသာ ဖြစ်သဖြင့် အနှစ်သာရပိုင်းတွင် သိပ်ပြီး နက်နက်နဲနဲ မရှိလှချေ။
ဒုတိယထပ်တွင်မူ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ ဝိညာဉ်ပညာများနှင့် နည်းနာများ ရှိလေသည်။ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မြင့်မားသူများသည် မိမိတို့၏ အင်အားကို တိုးမြှင့်ရန်အတွက် ဒုတိယထပ်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ စာအုပ်များကို လာရောက် ဖတ်ရှုလေ့ရှိကြ၏။
တတိယထပ်တွင်မူ ပိုမိုမြင့်မားသော ဝိညာဉ်ပညာများနှင့် နည်းစနစ်များကို သိမ်းဆည်းထားပြီး ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသူများသာ တက်ရောက်ခွင့် ရှိလေသည်။
ချင်လဲ့ ဝင်လာသောအခါ ပထမထပ်တွင် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေခဲ့၏။ ပထမထပ်တွင် ရှိနေသူများမှာ ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ရှိသူများသာ ဖြစ်ပြီး အများစုမှာ အဆင့် ၅ နှင့် အဆင့် ၆ အဆင့်များသာ ဖြစ်ကြလေသည်။
လက်အောက်ခံ အဖွဲ့အစည်းများမှ လာသူများအဖို့မူ မြူတိမ်ဆောင်သို့ ဝင်ခွင့်ရရန် အသက် ၂၀ မတိုင်မီ ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် လိုအပ်သော်လည်း မြူတိမ်ဆောင်တွင် မွေးဖွားလာသူများအတွက်မူ ထိုသို့သော ကန့်သတ်ချက်များ မရှိချေ။
ဤနေရာတွင် ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်သာ ရှိသေးသော ကျင့်ကြံသူ အများအပြား ရှိနေပြီး ၎င်းတို့မှာ မြူတိမ်ဆောင်မှ ကျင့်ကြံသူများ၏ သားသမီးများ၊ မြူတိမ်ဆောင်အတွက် တိုက်ပွဲဝင်ရင်း သေဆုံးသွားသူများ၏ သားသမီးများ သို့မဟုတ် မြူတိမ်ဆောင်အတွက် ယခုတိုင် တိုက်ပွဲဝင်နေဆဲ ဖြစ်သူများ၏ သားသမီးများ ဖြစ်ကြ၏။ အနည်းစုမှာမူ မိဘများက ဝိညာဉ်ထင်ရှားခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသဖြင့် အမှောင်အသူရာခန်းမသို့ တက်ရောက်ခွင့် ရရှိသွားသူများ၏ သားသမီးများ ဖြစ်ကြလေသည်။
၎င်းတို့၏ မိဘများသည် မြူတိမ်ဆောင်အတွက် အသက်ပေး၍ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်း အဆင့်သို့ မရောက်ရှိသေးသော်လည်း မြူတိမ်ဆောင်၏ အရင်းအမြစ်များကို ခံစားခွင့်ရှိပြီး မြူတိမ်ဆောင်၏ အဖွဲ့ဝင်များအဖြစ် မွေးဖွားလာကြသူများ ဖြစ်ကြ၏။
ချင်လဲ့၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နေထိုင်ကြသူများမှာ ထိုသို့သော လူစားမျိုးများ ဖြစ်ကြပြီး မြူတိမ်ဆောင်၏ အရင်းအမြစ်များကို အသုံးပြု၍ ကျင့်ကြံနေကြသူများ ဖြစ်လေသည်။
နယ်ပယ်ငယ် ကိုးဆင့်အကြောင်း အသေးစိတ် ရှင်းလင်းချက်၊ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကုန်ကြမ်းများအား ခွဲခြားခြင်း၊အခြေခံ လက်နက်ဖန်တီးခြင်း ...
ချင်လဲ့သည် စာအုပ်စင်များ၏ ရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေခဲ့၏။ မကြာမီမှာပင် သူ စိတ်ဝင်စားသော စာအုပ် သုံးအုပ်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ထိုစာအုပ် သုံးအုပ်မှာ မတူညီသော စာအုပ်စင်များတွင် ရှိနေပြီး စင်များမှာလည်း ပိတ်ထားသဖြင့် ဖွင့်ပေးရန် တောင်းဆိုရမည် ဖြစ်၏။
“ဒီစာအုပ် သုံးအုပ်ကို ထုတ်ပေးဖို့ ကူညီပါဦး” ချင်လဲ့က တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်၏။
ဤထပ်တွင် ထိုသို့သော ကိစ္စများကို တာဝန်ယူရသည့် မြူတိမ်ဆောင်မှ ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦး ရှိလေသည်။ တစ်ယောက်က ရောက်လာပြီး ချင်လဲ့၏ သက်သေခံကတ်ပြားကို ပြခိုင်း၏။ ထို့နောက် သူက ဆိုသည်။ "နယ်ပယ်ငယ် ကိုးဆင့်အကြောင်း အသေးစိတ် ရှင်းလင်းချက်ကို ဖတ်ဖို့ အကျိုးပြုမှတ် ၅၀၊ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကုန်ကြမ်းများ ခွဲခြားခြင်း အတွက် အကျိုးပြုမှတ် ၃၀ နဲ့ အခြေခံ လက်နက်ဖန်တီးခြင်း အတွက် အကျိုးပြုမှတ် ၄၀ ကျသင့်ပါမယ်။ စုစုပေါင်း အကျိုးပြုမှတ် ၁၂၀ ပေါ့။ အင်း... တစ်လတိတိ ငှားလို့ရတယ်၊ အချိန်မီ ပြန်မအပ်နိုင်ရင်တော့ အကျိုးပြုမှတ် ထပ်တိုးရလိမ့်မယ်။ ဘာမေးစရာ ရှိသေးလဲ"
စာအုပ် သုံးအုပ်အတွက် အကျိုးပြုမှတ် ၁၂၀ ခန့် ကျသင့်မည်ဆိုသောကြောင့် ချင်လဲ့မှာ အနည်းငယ် အံ့သြသွားခဲ့ရသည်။
ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်၏ အခြေခံဗဟုသုတ စာအုပ်များအတွက် ဤမျှလောက် အကျိုးပြုမှတ် အများအပြား ပေးရမည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။ လင်မြို့နယ်မှာ ရှိစဉ်က အကျိုးပြုမှတ်အားလုံးကို အသုံးမပြုခဲ့မိသည်မှာ ကံကောင်းသည်ဟု သူ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေမိ၏။ မဟုတ်ပါက ယခုအခါ သူ ဒုက္ခရောက်နေပေလိမ့်မည်။
“ကောင်းပါပြီ... ဒီစာအုပ် သုံးအုပ်ပဲ အရင်ယူမယ်” ထိုသို့ ဆိုကာ ချင်လဲ့က သက်သေခံကတ်ပြားကို ကမ်းပေးလိုက်၏။
ထိုသူက အကျိုးပြုမှတ်များကို နှုတ်ယူလိုက်ပြီးနောက် သော့ဖြင့် စာအုပ်စင်များကို ဖွင့်ကာ ချင်လဲ့ အလိုရှိသော စာအုပ်များကို ထုတ်ပေးလိုက်၏။ ထို့နောက် သူက ဆိုသည်။ “စာအုပ်တွေ ပျက်စီးသွားတာ ဒါမှမဟုတ် ပျောက်ဆုံးသွားတာမျိုး ဖြစ်ရင် ငှားရမ်းခရဲ့ ဆယ်ဆ လျော်ကြေးပေးရမယ်နော်။ အဲဒါကို မှတ်ထားပါ”
“ဟုတ်ကဲ့... နားလည်ပါပြီ” စာအုပ် သုံးအုပ်ကို ယူဆောင်လျက် သူသည် ကျမ်းစာဆောင်၏ ဒုတိယထပ်ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း အပေါ်သို့ မတက်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်ကာ ကျမ်းစာဆောင်အတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။
ပထမထပ်မှ အလွန်သာမန်ကျသော စာအုပ် သုံးအုပ်အတွက်ပင် အကျိုးပြုမှတ် ၁၂၀ ပေးခဲ့ရသည်ဆိုလျှင် အပေါ်ထပ်ရှိ တန်ဖိုးကြီးလှသော ဝိညာဉ်ပညာများနှင့် နည်းစနစ်များကို ငှားရမ်းခမှာ ပထမထပ်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ များပြားမည်မှာ မြင်သာလှပေသည်။ ထိုအကျိုးပြုမှတ်များကို ယခုလောလောဆယ်တွင် သူ မတတ်နိုင်သေးသဖြင့် အချိန်မဖြုန်းတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။
စာအုပ် သုံးအုပ်နှင့်အတူ အပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ နေဝင်ရီတရော အချိန်သို့ ရောက်နေချေပြီ။ သူသည် ဟန်ဖုန်း စီစဉ်ပေးထားသော အိမ်ငယ်လေးဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့၏။
“နယ်ပယ်ငယ် ကိုးဆင့်အကြောင်း အသေးစိတ် ရှင်းလင်းချက်...” အခန်းထဲရောက်သောအခါ သူသည် ပထမဆုံးစာအုပ်ကို ကောက်ယူ၍ စတင်ဖတ်ရှုလေတော့သည်။
ဤစာအုပ်သည် ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှိ နယ်ပယ်ငယ် ကိုးဆင့်၏ အခြေအနေများကိုသာ မိတ်ဆက်ထားခြင်း ဖြစ်၏။ အဆင့် ၇၊ ၈ နှင့် ၉ အဆင့်များသို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် နည်းလမ်းများ၊ သက်ဆိုင်ရာ အဆင့်များသို့ ရောက်ရှိရန်အတွက် ခန္ဓာကိုယ်၏ အခြေအနေမှာ မည်သို့ရှိရမည် ဆိုသည်တို့ကို ဖော်ပြထားလေသည်။
သူ သိရှိထားသည့်အတိုင်းပင် အဆင့် ၇ သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ခန္ဓာကိုယ်အပြင်ဘက်သို့ ထုတ်လွှတ်နိုင်မှသာ ကျေနပ်လောက်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိမည် ဖြစ်၏။ အဆင့် ၈ မှာမူ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို အပ်စိုက်မှတ်များ အတွင်းသို့ ဖြည့်တင်းထားနိုင်ပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ရမည် ဖြစ်၏။
အဆင့် ၉ အတွက်မူ... ချက်အောက်ရှိ ဝိညာဉ်ပင်လယ် အတွင်း၌ ဝိညာဉ်ဝဲဂယက် တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာရမည် ဖြစ်၏။ ထိုဝဲဂယက် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းသည်ပင် အဆင့်တက်လှမ်းခြင်း၏ အမှတ်အသား ဖြစ်လေသည်။
ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ကိုးဆင့်အနက် ပထမခြောက်ဆင့်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို စုဆောင်းခြင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ခြင်း ဖြစ်၏။ အဆင့် ၇ မှစတင်ကာ ခက်ခဲလာခြင်း ဖြစ်ပြီး အဆင့်တစ်ဆင့်စီသို့ တက်လှမ်းရန်အတွက် တိကျသော နည်းနာနိဿယများ ရှိလေသည်။
ဤနယ်ပယ်ငယ် ကိုးဆင့်အကြောင်း အသေးစိတ် ရှင်းလင်းချက်သည် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ကိုးဆင့်အကြောင်းကို အသေးစိတ် ရှင်းပြထားခြင်း ဖြစ်၏။ အဆင့် ၈ သည် အပ်စိုက်မှတ်များကို စွမ်းအားဖြင့် ဖြည့်ရုံသာ လိုအပ်ပြီး မည်သည့်စွမ်းအားမျိုးနှင့်မဆို အဆင့်တက်နိုင်သည်ဟု တိတိကျကျ ဖော်ပြထားလေသည်။
အကယ်၍ သူသည် ဤစာအုပ်ကို လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းက ဖတ်ခဲ့ရမည်ဆိုလျှင် အဆင့် ၈ သို့ တက်လှမ်းစဉ်က သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အခက်အခဲများမှာ စောစီးစွာပင် ပြေလည်သွားပေလိမ့်မည်။
“အဆင့် ၉ ဆိုတာ ဝဲဂယက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာဖို့ လိုတာပဲ၊ အဲဒီဝဲဂယက်ဟာ ချက်အောက် ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲမှာ ပေါ်လာရမှာဖြစ်သလို ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေကိုလည်း တဖြည်းဖြည်း သန့်စင်ပေးနိုင်ရမယ်...” ချင်လဲ့သည် စဉ်းစားဆင်ခြင်ရင်း ကျင့်ကြံရမည့် လမ်းစကို တဖြည်းဖြည်း တွေ့ရှိလာခဲ့၏။ “ငါ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အချိန်ပေးပြီး ဝဲဂယက်တစ်ခု ဖြစ်လာအောင် ကြိုးစားရမှာပဲ။ အဆင့် ၉ ဆိုတာ ငါ အမြန်ဆုံး ဖြတ်ကျော်ရမယ့် အဟန့်အတားတစ်ခုပဲ”
သူသည် ကျန်ရှိသော ဝိညာဉ်ကုန်ကြမ်းများနှင့် လက်နက်ဖန်တီးခြင်းဆိုင်ရာ စာအုပ်နှစ်အုပ်ကို ဆက်မဖတ်တော့ဘဲ အဆင့် ၉ ၏ ဝဲဂယက်ကို ဖော်ဆောင်နိုင်ရန်သာ အာရုံစိုက်လိုက်တော့၏။ သူသည် အသေအချာ စဉ်းစားဆင်ခြင်ပြီးနောက် လက်တွေ့ စမ်းသပ်ကြည့်လေတော့သည်။
စိတ်အား တည်ငြိမ်အောင် ထားလျက် သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို လှည့်ပတ်စေ၏။
သူသည် သူ၏စိတ်ဖြင့် ချက်အောက် ဝိညာဉ်ပင်လယ်ကို စူးစမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ဝိညာဉ်စွမ်းအားနယ်ပယ်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် အရာအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ သူသည် ထိုစွမ်းအားများကို ဝဲဂယက်တစ်ခု ဖြစ်လာအောင် လှည့်ပတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို စုပ်ယူပြီး ပိုမိုသန့်စင်လာစေရန်အတွက် ချက်အောက် ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌ လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုကို သူ ဖန်တီးချင်နေမိသည်။
သူ၏စိတ်မှာ အာရုံစိုက်နေပြီး သူ၏ အသိစိတ်မှာ ကျယ်ပြောလှသော ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌ လေညင်းလေးတစ်ခုအလား လွင့်မျောနေ၏။
ထိုလေညင်းလေးသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို တိုက်ခတ်လိုက်သောအခါ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် လေကဲ့သို့ပင် လှုပ်ရှားလာခဲ့၏။ ၎င်းသည် တဟုန်ထိုး လှည့်ပတ်ကာ စွမ်းအားများကို ပိုမိုစုစည်းလာခဲ့လေသည်။
သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းသို့ အလွယ်တကူ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး ဖြူလွလွ တိမ်တိုက်ကြီးတစ်စိုင်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ ထိုအရာမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော တိမ်ပင်လယ်ကြီးပင် ဖြစ်လေသည်။
ဤနေရာတွင် သူ စုဆောင်းထားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည်လည်း တိမ်တိုက်များပင် ဖြစ်၏။ ထိုဝိညာဉ်တိမ်တိုက်များကို အတူတကွ ရစ်ပတ်ကာ သူ၏ စိတ်ကူးအတိုင်း လှည့်ပတ်စေပြီး ဝဲဂယက်တစ်ခု ဖြစ်လာစေရန် လေပြင်းမုန်တိုင်းတစ်ခုကို သူ ဖန်တီးရန် လိုအပ်လေသည်။
သို့သော်လည်း တိမ်တိုက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို စုစည်း၍ လှည့်ပတ်စေသော်လည်း ထိုဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ လှည့်ပတ်နေစဉ်အတွင်းမှာပင် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကွဲလွင့်သွားခဲ့၏။
ဝိညာဉ်စွမ်းအားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော တိမ်တိုက်များသည် ရေထဲတွင် အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ ကွဲလွင့်သွားခဲ့ပြီး အချိန်အကြာကြီး စုစည်းထားနိုင်ခြင်း မရှိချေ။
ဤနည်းဖြင့် ဝဲဂယက်တစ်ခု ဖန်တီးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌ ဝဲဂယက်တစ်ခု မရှိလျှင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကိုလည်း မသန့်စင်နိုင်ချေ။
အတော်ကြာပြီးနောက် ချင်လဲ့မှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် နိုးထလာခဲ့၏။ ညဉ့်မှာ နက်နေချေပြီ၊ အပြင်ဘက်ရှိ ကောင်းကင်ယံ၌လည်း ငွေလမင်းကြီးမှာ မြင့်မားစွာ ထွန်းလင်းနေလေသည်။
“တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့ မအောင်မြင်တာဟာ သဘာဝပါပဲ၊ ငါ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြိုးစားရမှာပေါ့။ အနည်းဆုံးတော့ နယ်ပယ်ငယ် ကိုးဆင့်အကြောင်း အသေးစိတ် ရှင်းလင်းချက်ကနေတစ်ဆင့် ငါ သွားရမယ့် လမ်းစကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီပဲ” ချင်လဲ့သည် မိမိကိုယ်ကို ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲက ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေက အတော်လေးကို ထူထပ်နေတာပဲ။ ဒါဟာ ဝိညာဉ်ပုံစံတွေကို ရေးဆွဲတာဟာ စိတ်စွမ်းအားနဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေကိုပါ တိုးတက်စေတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပေါ့”
ဤကာလအတွင်း သူ၏ အာရုံစိုက်မှုအားလုံးမှာ ဝိညာဉ်အစီရင်များ ရေးဆွဲခြင်းအပေါ်၌သာ ရှိနေခဲ့၏။ ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း အစီရင်မှသည် စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်း အစီရင်အထိ သူသည် အနည်းငယ်မျှ ပေါ့လျော့ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။
ဝိညာဉ်အစီရင်များ ရေးဆွဲခြင်းသည် စိတ်စွမ်းအားနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အမြောက်အမြားကို ကုန်ဆုံးစေ၏။ သူ၏ စိတ်စွမ်းအားနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ကုန်ခန်းသွားမှသာ သူသည် လေ့ကျင့်မှုကို ရပ်နားလေ့ရှိပြီးနောက် ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများအား အသုံးပြု၍ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် ကုစားလေ့ရှိ၏။ သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ် ပြန်လည် ပြည့်ဖြိုးလာသောအခါ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ တိုးပွားလာသည်ကို သူ သတိပြုမိခဲ့လေသည်။
“ဝိညာဉ်အစီရင်တွေကို ရေးဆွဲတာက စိတ်စွမ်းအားနဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို တိုးစေပေမယ့် အဆင့်တစ်ဆင့်ကို တိုက်ရိုက်တက်လှမ်းဖို့တော့ မကူညီနိုင်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ အချိန်တွေကို ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ လက်နက်ဖန်တီးခြင်းကြားမှာ သင့်တင့်သလို ခွဲဝေရမှာပဲ။ ဒီနှစ်ခု စလုံးမှာ မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးတက်လာနိုင်ဖို့အတွက် မျှခြေတစ်ခုကို ငါ ရှာရမယ်”
သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေပြီး ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ် တိုးတက်မှုနှင့် လက်နက်ဖန်တီးခြင်းတို့အပေါ်တွင် အမြင်သစ်တစ်ခု ရရှိသွားခဲ့၏။
ထိုညတွင် သူသည် ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌ ဝဲဂယက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာရန် ဆက်လက် ကြိုးစားနေခဲ့ပြီး နေထွက်ခါနီးမှသာ ခေတ္တမျှ မှေးစက်လိုက်တော့၏။
နောက်တစ်နေ့တွင် နေမြင့်မှ နိုးလာပြီးနောက် မြူတိမ်ဆောင်၏ စားသောက်ဆောင်တွင် တစ်ခုခု စားသောက်ကာ ယောင်ထိုက်၏ အလုပ်ရုံရှိရာသို့ တစ်ဦးတည်း လျှောက်လှမ်းလာခဲ့၏။
ယောင်ထိုက်၏ အလုပ်ရုံမှာ ချင်လဲ့ နေထိုင်ရာ နေရာထက်ပင် ပို၍ ဝေးကွာလှ၏။ ထိုနေရာ၏ မီတာ တစ်ရာ ပတ်လည်တွင် အိမ်တစ်လုံးမျှ မရှိချေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခင်က ယောင်ထိုက်သည် လက်နက်ဖန်တီးစဉ်အတွင်း အမှားအယွင်းများ ပြုလုပ်ခဲ့သဖြင့် ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ဖူးရာ အနီးနားတွင် ကျင့်ကြံနေကြသော ကျင့်ကြံသူများကို ထိခိုက်မှု မရှိစေရန်အတွက် ဤသို့ ဝေးကွာသော နေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် အမိန့်ပေးခြင်း ခံခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။
ကျောက်ဆောင်ကြီး၏ ရှေ့တွင် ထုံးကျောက်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကြေးအိုးကြီး နှစ်လုံး ရှိလေသည်။ အိုးများအတွင်း၌ မီးများ တောက်လောင်နေပြီး အတွင်းမှ တဖြောက်ဖြောက် အသံများမှာ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများ ပေါက်ကွဲနေသည့် အသံများအလားပင်။
အဆောင်အတွင်းမှ ဆဲဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က မိမိဘာသာ ပြောဆိုရင်း ကောင်းကင်ကြီးကို ဒေါသပုံချနေသကဲ့သို့ပင်။
ချင်လဲ့သည် တံခါးဝတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာကြီးယောင်ထိုက်ခင်ဗျာ... ကျွန်တော်က ချင်လဲ့ပါ၊ ဒီနေ့ ဆရာကြီးဆီမှာ လက်ထောက်အဖြစ် သတင်းပို့ဖို့ လာတာပါ”
“လက်ထောက် ဟုတ်လား” အဆောင်အတွင်းမှ ဆဲဆိုသံများ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ပြန်ပြောလေသည်။ “တံခါး မပိတ်ထားဘူး၊ ဝင်လာခဲ့”
ချင်လဲ့သည် အဆောင်အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်၏။
ထိုအဆောင်မှာ ဆယ်မီတာခန့် မြင့်မားပြီး ကျောက်တိုင် ခြောက်တိုင်ဖြင့် ထောက်ထားလေသည်။ အဆောင်၏ အတွင်းပိုင်းမှာ အလွန်ပင် ကျယ်ဝန်းလှပြီး နံရံများတစ်လျှောက်တွင်လည်း ကျောက်ဗီဒိုကြီးများကို စီတန်းထား၏။ ဗီဒိုများအတွင်း၌ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်း အမျိုးမျိုး၊ အရောင်အသွေး စုံလင်လှသော ကျောက်ခဲများ၊ အမည်မသိ သစ်သားများ၊ သားရဲအရိုး အမြောက်အမြား၊ ထူးခြားသော သတ္တုရိုင်းများ၊ ထူးဆန်းသော အကြေးခွံများ၊ ဝိညာဉ်သားရဲများ၏ သွားများ၊ ခြေသည်းများနှင့် သားမွှေးများ စသည်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။
အဆောင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ အနီရောင် မီးဖိုကြီးတစ်လုံး ရှိလေသည်။ မီးဖို၏ အောက်ခြေတွင်မူ နီရဲနေသော မီးသလင်းကျောက်များကို ထားရှိထား၏။
အနည်းငယ် ဝဝဖိုဖိုနှင့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ထိုမီးဖိုကြီး၏ ဘေးတွင် ရပ်နေလေသည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ ညစ်ပေနေပြီး ဆံပင်များမှာလည်း ငှက်သိုက်ကဲ့သို့ ရှုပ်ပွနေ၏။ သူသည် ချင်လဲ့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။ “မင်းကို သူတို့ ဘာတွေ ပေးလိုက်လို့လဲ။ သုံးနှစ်ရှိပြီ... ပြီးခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်အတွင်းမှာ ငါ အကြိမ်ကြိမ် တောင်းဆိုခဲ့ပေမယ့် သူတို့က ငါ့အတွက် လူတစ်ယောက်မှ စီစဉ်မပေးခဲ့ဘူး။ မင်းကို သူတို့ ဘာတွေ ကတိပေးလိုက်လို့လဲ”
“ကျွန်တော့်ဘာသာ လာချင်လို့ တောင်းဆိုခဲ့တာပါ” ချင်လဲ့မှာ အံ့သြသွားပြီး ဆိုလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ဆရာကြီးကို ကြည်ညိုလို့ ဆရာကြီးရဲ့ လက်ထောက်အဖြစ် လာလုပ်တာပါ။ ကျွန်တော့်ကို ဘာအကျိုးခံစားခွင့်မှ ကတိမပေးထားပါဘူး”
“တကယ်လား” ယောင်ထိုက်သည် မျက်လုံးများကို မှေးလျက် ချင်လဲ့ကို စူးစမ်းကြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောသည်။ “မင်း ဘယ်လို ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ပဲ လာလာ၊ မင်းက လူအ,ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် အကျိုးခံစားခွင့်တွေ ကတိပေးခံထားရလို့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရောက်လာပြီဆိုမှတော့ ငါ့အမိန့်ကို မင်း နားထောင်ရမယ်။ ငါ လုပ်ခိုင်းတာကိုပဲ မင်း လုပ်ရမယ်၊ နားလည်လား”
“နားလည်ပါတယ်” ချင်လဲ့သည် အသင့်ပြင်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြုံးရယ်လျက် ဆိုလိုက်၏။
“ပန်းပဲပညာအကြောင်း သိလား”
“သိပ်မသိပါဘူး”
“ဒါဆိုရင် အစကနေ ပြန်သင်ရမယ်၊ အခြေခံ ဝိညာဉ်ကုန်ကြမ်းတွေကို ခွဲခြားတတ်အောင် သင်ရမယ်။ ဒါမှ နောင်ကျရင် မင်း တာဝန်ယူရတဲ့အခါ ဝိညာဉ်ကုန်ကြမ်းတွေကို အမှားမှားအယွင်းယွင်း မထည့်မိဘဲ ငါ့ရဲ့ အားထုတ်မှုတွေကို အလဟဿ မဖြစ်စေမှာ”
“ကျွန်တော် ဆရာကြီး ခိုင်းသမျှ အကုန် လုပ်ပါ့မယ်”
“အင်း... မင်းရဲ့ အမူအရာက မဆိုးပါဘူး”
အခန်း (၆၆) ပန်းပဲပညာနှင့် ပထမဆုံး ထိတွေ့ခြင်း
ဤသို့ဖြင့် ချင်လဲ့သည် မြူတိမ်ဆောင်၌ပင် အခြေချ နေထိုင်ခဲ့လေသည်။
နေ့ဘက်တွင်မူ သူသည် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကုန်ကြမ်း အမျိုးမျိုးကို ခွဲခြားတတ်အောင် သင်ယူရသလို၊ အလုပ်ရုံအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်ကုန်ကြမ်းများကို အရည်ကျိုသည့်အခါ ယောင်ထိုက် အသုံးပြုသည့် နည်းစနစ်များကိုလည်း အသေအချာ ဂရုပြု လေ့လာနေခဲ့၏။
ညဘက်တွင်မူ သူသည် ကျမ်းစာဆောင်မှ ငှားလာသော အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကုန်ကြမ်းများ ခွဲခြားခြင်းနှင့် အခြေခံ လက်နက်ဖန်တီးခြင်း စာအုပ်များကို ဖတ်ရှုကာ သူ၏ ဗဟုသုတအား ဖြည့်တင်းနေခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သူသည် ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ၉ သို့ တက်လှမ်းနိုင်ရန်အတွက် သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌ ဝဲဂယက်ဖြစ်ပေါ်လာစေရန် ဆက်လက် ကြိုးစားနေခဲ့၏။
ဤကာလအတွင်း သူသည် လီမု၏ ဆိုင်သို့ တစ်ခေါက် သွားကြည့်ခဲ့သေးသော်လည်း ဆိုင်မှာ ပိတ်ထားသည်ကိုသာ တွေ့ခဲ့ရ၏။ ဆိုင်ရှင်မှာလည်း ဘယ်ဆီဘယ်ဝယ် ရောက်နေမှန်း မသိချေ။
လီမုသည် သူ ခရီးထွက်သွားကြောင်းနှင့် နှစ်လကြာမှ ပြန်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း အသိပေးစာ တစ်စောင်ကိုသာ ချန်ထားခဲ့လေသည်။
“ချင်လဲ့... ငါ့ရဲ့ ပန်းပဲဆောင်ထဲမှာ ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ကုန်ကြမ်း ဘယ်နှစ်မျိုးလောက်ကို မင်း မှတ်မိနေပြီလဲ” ယနေ့တွင် ယောင်ထိုက်သည် ငှက်သိုက်ကဲ့သို့ ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များနှင့် မရိတ်ရသေးသော မုတ်ဆိတ်ဗရပွဖြင့် မေးလိုက်၏။ “အခုဆို တစ်လ ရှိသွားပြီ။ ကုန်ကြမ်းတွေရဲ့ အဆင့်တွေကို မှတ်ထားပြီး စနစ်တကျ ခွဲခြားထားဖို့ ငါ မင်းကို ပြောထားတယ်လေ။ ဘယ်လိုလဲ... အဆင်ပြေရဲ့လား”
လွန်ခဲ့သော တစ်လအတွင်း ယောင်ထိုက်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အလုပ်များဖြင့်သာ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ပြီး နေ့စဉ်နှင့်အမျှ မျက်မှောင်ကြီး ကြုတ်နေတတ်၏။ အချိန်အတော်များများတွင် သူသည် ချင်လဲ့အား ပစ်ထားကာ ဝိညာဉ်အစီရင်များ ရေးဆွဲခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။
သူသည် ချင်လဲ့အား စာရွက်ထူထူ အထပ်လိုက်ကိုသာ ပေးထားခဲ့၏။ ထိုစာရွက်များပေါ်တွင် သေးငယ်လှသော စာလုံးလေးများမှာ စိပ်စိပ်ပိတ်ပိတ် ပါရှိနေပြီး ဝိညာဉ်ကုန်ကြမ်း အမျိုးမျိုး၏ နက်နဲလှသော ဗဟုသုတများကို ရေးသားဖော်ပြထားလေသည်။
"နဂါးရိုးကျောက်က သာမန်အဆင့် ၃ ဝိညာဉ်ကုန်ကြမ်း။ နဂါးရိုးပုံသဏ္ဌာန် ရှိပြီး အလွန်မာကျောသည်။ အရည်ကျိုပြီး လက်နက်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် ထိုလက်နက်၏ ခိုင်ခံ့မှုကို တိုးမြင့်စေပြီး ကျိုးပဲ့ရန် ခက်ခဲသွားစေသည်..."
"မြေသားသလင်းကျောက်သည် သာမန်အဆင့် ၄ ဝိညာဉ်ကုန်ကြမ်း။ ဝါညိုရောင် ရှိပြီး မြေသားစွမ်းအားနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ မြေသားစွမ်းအား ကျင့်ကြံသူများ အသုံးပြုမည့် ဝိညာဉ်လက်နက်များအတွက် သင့်တော်သည်။ စနစ်တကျ အလုပ်လုပ်နိုင်ရန်အတွက် ထူးခြားသော ဝိညာဉ်အစီရင် တစ်ခုနှင့် တွဲဖက်ပေးရန် လိုအပ်သည်"
"ရွှေကြံ့ချိုဆိုသည်မှာ သာမန်အဆင့် ၃ ဝိညာဉ်ကုန်ကြမ်း။ ကြံ့၏ ချိုဖြစ်ပြီး ရွှေရောင် တောက်ပနေကာ အံ့မခန်း ခိုင်ခံ့ထက်မြက်သည်။ လက်နက်များ ဖန်တီးရာတွင် အဓိက အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်၏။ သတ္တုစွမ်းအားရှိသော၊ ထက်မြက်သော ကုန်ကြမ်းများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် ၎င်း၏ အစွမ်းမှာ အဆမတန် ကြီးမားလိမ့်မည်"
စာရွက်အထပ်လိုက်ပေါ်တွင် ဝိညာဉ်ကုန်ကြမ်း အမျိုးမျိုး၏ ထူးခြားသော အာနိသင်များကို တိတိကျကျ ရေးသားထားပြီး ထိုလက်ရေးများအား ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ယောင်ထိုက် ကိုယ်တိုင် ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။
ဤနှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ယောင်ထိုက်သည် ဝိညာဉ်ကုန်ကြမ်း အမျိုးမျိုး၏ ဂုဏ်သတ္တိများကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ရန် အလွန်ပင် အပင်ပန်းခံ အားထုတ်ခဲ့ပြီး အသေအချာ မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ပန်းပဲပညာနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ယောင်ထိုက်၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် တည်ကြည်လှပေသည်။ စာရွက်အထပ်လိုက်ထဲတွင် ပါရှိသော ဝိညာဉ်ကုန်ကြမ်းများ၏ အသေးစိတ် ရှင်းလင်းချက်များမှာ သူ၏ နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော် အတွေ့အကြုံများ၏ ရလဒ်ပင် ဖြစ်လေသည်။
ချင်လဲ့ ကျမ်းစာဆောင်မှ ငှားလာသော အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကုန်ကြမ်းများအား ခွဲခြားခြင်း စာအုပ်တွင်မူ ဝိညာဉ်ကုန်ကြမ်းများ၏ အရုပ်များကိုသာ အကြမ်းဖျင်း ဖော်ပြထားခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုစာအုပ်သည် လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် နဂါးရိုးကျောက်၊ မြေသားသလင်းကျောက်နှင့် ရွှေကြံ့ချိုတို့ကို မြင်မြင်ချင်း ခွဲခြားသိနိုင်ရုံမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ပန်းပဲပညာရှင် တစ်ယောက်အတွက် လိုအပ်သော အသေးစိတ် ရှင်းလင်းချက်များ သို့မဟုတ် အသုံးပြုပုံများမှာမူ မပါရှိချေ။
ထို့ကြောင့် ထိုကျမ်းစာဆောင်မှ စာအုပ်မှာ ယောင်ထိုက် ပေးသော စာရွက်အထပ်လိုက်နှင့် ယှဉ်လျှင် တန်ဖိုးမရှိသလောက်ပင် ဖြစ်နေတော့၏။
“ကျွန်တော် အကုန်လုံးနီးပါးကို အလွတ်ရနေပါပြီ။ အဆောင်ထဲမှာ ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ကုန်ကြမ်းအားလုံးကို မြင်ရင် ခွဲခြားနိုင်သလို သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်သတ္တိတွေကိုလည်း အကြမ်းဖျင်း နားလည်နေပါပြီ” ချင်လဲ့သည် သူ၏လက်ထဲရှိ နောက်ဆုံးသော စာရွက်ထပ်ကို အောက်သို့ ချလိုက်ရင်း စစ်မှန်သော အပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ “ဒါတွေအားလုံးဟာ ဆရာကြီးရဲ့ စေတနာနဲ့ ဂရုစိုက်မှုကြောင့်ပါ၊ ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်တော် ဒီကုန်ကြမ်းတွေအကြောင်းကို နက်နက်နဲနဲ သိခွင့်ရတာပါ”
ထိုစာရွက်ထူထူ အထပ်လိုက်မှာ ယောင်ထိုက်၏ နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော် ပန်းပဲပညာ အတွေ့အကြုံများ၏ အနှစ်ချုပ်ဖြစ်ပြီး မိမိအတွက် အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာဖြစ်ကြောင်း သူ အသေအချာ သိရှိနေလေသည်။
အကယ်၍ သူသည် ဤမှတ်စုများမရှိဘဲ၊ လမ်းညွှန်မည့် ဆရာမရှိဘဲ ပန်းပဲပညာကို လေ့လာမည်ဆိုလျှင် ကုန်ကြမ်းတစ်ခုချင်းစီ၏ ဂုဏ်သတ္တိအား သိရှိရန်အတွက် အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ စမ်းသပ်နေရပေလိမ့်မည်။
ဆိုလိုသည်မှာ ယောင်ထိုက် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ခက်ခဲလှသည့် နှစ်ကာလများကို သူ တစ်ဖန် ပြန်လည် ဖြတ်သန်းရမည်ဟူ၍ပင်။
“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူးကွာ” ယောင်ထိုက်က လက်ကာပြလျက် အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ ဆိုသည်။ “ငါ မင်းကို မပြောပြခဲ့ရင်တောင်မှ မင်းဘာသာ ဖြည်းဖြည်းချင်း စမ်းသပ်ကြည့်မယ်ဆိုရင် နှစ်နည်းနည်းအတွင်းမှာ ဒါတွေကို မင်း သိလာမှာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်အစီရင်တွေ ရေးဆွဲတာကို ဘယ်သူမှ မသင်ပေးဘူး၊ လမ်းမပြဘူးဆိုရင်တော့ အခြေခံ ဗဟုသုတတွေနဲ့တင် လက်တွေ့စမ်းသပ်ရုံနဲ့ တတ်မြောက်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ...”
“ဝိညာဉ်အစီရင်တွေဆိုတာ ပန်းပဲပညာရဲ့ အနှစ်သာရနဲ့ နှလုံးသားပဲ။ ဝိညာဉ်အစီရင်မပါတဲ့ လက်နက်တစ်လက်ကို လက်နက်လို့ပဲ ခေါ်နိုင်တယ်၊ ဝိညာဉ်လက်နက်လို့ မခေါ်နိုင်ဘူး။ ဒါကို မင်း နားလည်ထားရမယ်။ မင်း တကယ်လို့ ပန်းပဲပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တယ်ဆိုရင် လက်နက်တစ်လက်ကို အရည်ကျိုပြီး ပုံဖော်တာဟာ... အခြေခံအဆင့်ပဲ ရှိသေးတာ။ ဝိညာဉ်အစီရင်တွေကမှ အဓိက သော့ချက်ပဲ”
“ကျွန်တော် မလောပါဘူးခင်ဗျ” ချင်လဲ့က ရယ်မောလျက် ဆိုလိုက်၏။
အစကတည်းက သူသည် ယောင်ထိုက်ဆီသို့ ဝိညာဉ်အစီရင်များအတွက် လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ချေ။ သူ လေ့လာချင်သည်မှာ လက်နက်တစ်လက်ကို အရည်ကျိုပြီး ပုံဖော်သည့် နည်းစနစ်များသာ ဖြစ်ပြီး လက်နက်တစ်လက်ကို ဝိညာဉ်လက်နက်ဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲသည့် နည်းလမ်းမှာမူ သူ၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်ခဲ့ပေ။
“ဒီနေ့တော့ မင်း ဝိညာဉ်ကုန်ကြမ်းတွေရဲ့ ဂုဏ်သတ္တိတွေကို ဆက်ပြီး အလွတ်ကျက်နေလိုက်ဦး။ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ လက်နက်တွေ စတင်ဖန်တီးတော့မယ်၊ အဲဒီအခါကျရင် ငါ ခိုင်းတဲ့ ကုန်ကြမ်းတွေကို မင်း ချက်ချင်း ယူပေးရမယ်။ အလေးချိန်တွေကအစ တိတိကျကျ ဖြစ်ရမယ်၊ အမှားအယွင်း နည်းနည်းလေးတောင် ရှိလို့ မဖြစ်ဘူး” ယောင်ထိုက်၏ ဝဝဖိုဖို မျက်နှာထက်၌ အလွန်ပင် တည်ကြည်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။
“ရပါတယ်၊ ပြဿနာ မရှိပါဘူး” ချင်လဲ့က ခေါင်းညိတ်၍ သဘောတူလိုက်၏။ သူ၏ စိတ်ထဲ၌လည်း ယောင်ထိုက် လက်နက်ဖန်တီးပုံကို မြင်တွေ့ရတော့မည်ဖြစ်သဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မျှော်လင့်နေမိလေသည်။
ယောင်ထိုက်သည် စကားပြောပြီးသောအခါ မနက်ဖြန် လက်နက်ဖန်တီးမည့် အသေးစိတ် အစီအစဉ်များကို စဉ်းစားနေဟန်ဖြင့် တစ်ဖန် ပြန်၍ မျက်မှောင်ကြုတ်နေပြန်၏။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ချင်လဲ့သည် အလုပ်ရုံအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်ကုန်ကြမ်းများ ထားရှိရာ ဗီဒိုများကြား၌ လျှောက်သွားရင်း မနက်ဖြန်တွင် ယောင်ထိုက် ခိုင်းစေသည့်အခါ အဆင်သင့် ဖြစ်စေရန်အတွက် ကုန်ကြမ်းတစ်ခုချင်းစီ၏ နေရာများကို အလွတ်မှတ်နေလေတော့သည်။
“ဝတုတ်ယောင်... ရှင့်ကို ကျွန်မရဲ့ ထောင်ချီလှည့်စားမှန်ကို နောက်တစ်ခေါက် ကြည့်ပေးပါဦးလို့ ပြောမလို့။ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခါက ရှင်ပြင်ပေးပြီးတော့ အခု နောက်တစ်ခါ ထပ်ပျက်ပြန်ပြီ။ ရှင် တကယ် ပြင်ပေးခဲ့တာရော ဟုတ်ရဲ့လား”
ညနေစောင်းတွင် ချင်လဲ့နှင့် ယောင်ထိုက်တို့မှာ အလုပ်ရုံအတွင်း၌ မိမိတို့ အလုပ်နှင့်မိမိ ရှုပ်နေစဉ်မှာပင် စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။
ယောင်ထိုက်သည် မနက်ဖြန်အတွက် လိုအပ်မည့် ဝိညာဉ်ကုန်ကြမ်းများ၏ အရေအတွက်ကို တိတိကျကျ တွက်ချက်နေဆဲ ဖြစ်၏။ ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ ဝဝဖိုဖို မျက်နှာမှာ ပျက်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ဒီကောင်မလေးကတော့ကွာ... တကယ့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးတဲ့ဟာမလေးပဲ...”
ဤကာလအတွင်း မြူတိမ်ဆောင်မှ ကျင့်ကြံသူ အချို့သည် ၎င်းတို့၏ ပျက်စီးသွားသော ဝိညာဉ်လက်နက်များကို ပြင်ဆင်ရန် ယောင်ထိုက်ဆီသို့ လာတတ်ကြ၏။
ထိုသူများ ရောက်လာတိုင်း ယောင်ထိုက်ကို အလွန်ပင် ရိုရိုသေသေ ဆက်ဆံကြသလို စကားပြောလျှင်လည်း အလွန်ပင် ဆင်ခြင်ကြလေသည်။ ယောင်ထိုက်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်အောင် လုပ်မိပါက သူတို့၏ ဝိညာဉ်လက်နက်များအား ဖျက်ဆီးပစ်မည်ကို ကြောက်ကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။
ထို့ကြောင့် ယောင်ထိုက်ကို ဝတုတ်ယောင်ဟု စော်ကားမော်ကားနှင့် ဗြောင်ကျကျ ခေါ်ဝံ့သူကို ချင်လဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်၏။
ချင်လဲ့ကိုယ်တိုင်လည်း ရင်ထဲ၌ အံ့သြသွားမိသည်။ ယောင်ထိုက်ကိုပင် ခေါင်းကိုက်အောင် လုပ်နိုင်သည့် ထိုလူသစ်မှာ မည်သူနည်းဟု သူ သိချင်နေမိ၏။
မကြာမီမှာပင် အသက် ၁၇၊ ၁၈ ခန့်ရှိပြီး စည်းကမ်းမရှိပုံရသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ရောက်လာခဲ့၏။ သူမသည် လိမ္မော်ရောင် အဝတ်အစား ကျပ်ကျပ်များကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ကို နှစ်ဖက်ခွဲ၍ စည်းထားကာ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ချွန်၍ ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ အချိုးအစား ပြေပြစ်လှပေသည်။ သူမသည် လက်ထဲတွင် မှန်တစ်ချပ်ကို ကိုင်ထားပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ရှင် ဒါကို ပြင်နိုင်မှာလား၊ မပြင်နိုင်ဘူးလား။ တကယ်လို့ ရှင် မပြင်နိုင်ဘူးဆိုရင်လည်း ကျွန်မ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအချို့ အကုန်ခံပြီး လက်နက်ဆောင်က ပန်းပဲပညာရှင်တွေကိုပဲ ပြင်ခိုင်းလိုက်တော့မယ်။ သုံးလိုက်တိုင်း ပြဿနာက တက်နေတာပဲ၊ တကယ်ကို စိတ်ရှုပ်ဖို့ ကောင်းတယ်”
“သခင်မလေယ လျိုတင်းရယ်... ကျွန်တော့်ကို ခဏလောက် အနားပေးပါဦးဗျာ။ ဒီထောင်ချီလှည့်စား မှန်ကို ဖန်တီးတုန်းက သုံးခဲ့တဲ့ ကုန်ကြမ်းအချို့က တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတာလေ၊ အဲဒါကြောင့် ခဏခဏ ပျက်နေတာဟာ သဘာဝပဲပေါ့” ယောင်ထိုက်က စိတ်ပျက်လက်ပျက် အမူအရာဖြင့် ဆက်ပြောသည်။ “လက်နက်ဆောင်မှာ ပြင်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း သွားလေဗျာ။ ကျွန်တော် အခု ပြင်ပေးလိုက်ရင်လည်း နောက်တစ်ခါ သုံးရင် ထပ်ပျက်မှာပဲ၊ အဲဒီအခါကျရင် သခင်မလေးက ကျွန်တော့်ကိုပဲ ပြန်ပြီး အပြစ်တင်ဦးမှာပဲ မဟုတ်လား”
လျိုတင်းသည်လော။
ချင်လဲ့၏ မျက်နှာမှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး အတွင်းသို့ ဝင်လာသော ထိုမိန်းကလေးကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သူမက လျိုတင်း သည်လော။
မကြာသေးခင်က သူသည် ခန်းကျိ၊ ဟန်ဖုန်းတို့နှင့် ခဏခဏ တွေ့ဖြစ်ခဲ့ပြီး လျိုတင်းဆိုသည့် အမည်ကိုလည်း အကြိမ်ကြိမ် ကြားခဲ့ဖူး၏။ လျိုတင်းသည် မြူတိမ်ဆောင် ဒုတိယအရှင်သခင် လျိုယန်ထောင်၏ သမီးဖြစ်၏။ သူမ၏ ပါရမီမှာ ထူးချွန်လှပြီး အသက်ငယ်ငယ်နှင့် ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ၉ သို့ ရောက်ရှိနေကာ ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်း အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် နီးစပ်နေပြီ ဖြစ်၏။
ခန်းကျိ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ ခန်းဟွီသည် ခန်းကျိကို လျိုတင်းနှင့် ခဏခဏ နှိုင်းယှဉ်တတ်ပြီး ပြောတိုင်းလည်း သူ့သားက မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကိုပင် မယှဉ်နိုင်ကြောင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ညည်းညူတတ်လေသည်။
လျိုတင်း အဆင့်တက်သွားတိုင်း ခန်းဟွီသည် ခန်းကျိကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းကာ ပြောလေ့ရှိသည်။ 'မင်း ငါ့မျက်နှာကို အိုးမည်းသုတ်နေတာပဲ'
အများအားဖြင့် သူသည် ခန်းကျိကို လျိုတင်းထက် မသာရင်လျှင်ပင် သူမ၏ ခြေရာကို မှီအောင် လိုက်နိုင်ရမည်ဟု ဆိုကာ အတင်းအကျပ် ကျင့်ကြံခိုင်းလေ့ ရှိလေသည်။
ထို့ကြောင့်လည်း ခန်းကျိသည် လျိုတင်း၏ အကြောင်းကို ပြောလျှင် တစ်ခွန်းမှ ကောင်းကောင်း မပြောတတ်ဘဲ ထိုမိန်းကလေးက တုံးအကြောင်း၊ စိတ်ပုပ်သည့် မိန်းကလေး ဖြစ်ကြောင်း စသည့် စကားလုံးများကိုသာ အမြဲ သုံးလေ့ရှိခြင်း ဖြစ်၏။
“ကုန်ကြမ်းတွေက ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတယ်ဆိုရင် ရှင်က မဆန့်ကျင်တော့အောင် မပြင်နိုင်ဘူးလား” လျိုတင်းသည် မျက်ခုံးများကို ပင့်လျက် ရန်လိုသောလေသံဖြင့် ဆက်လက် မေးခွန်းထုတ်ပြန်သည်။ “ရှင်က အရည်အချင်း မရှိလို့ပါလို့ ဝန်ခံလိုက်စမ်းပါ။ ရှင့်မှာ တကယ်သာ အရည်အချင်း ရှိမယ်ဆိုရင် ဒီလို ကုန်ကြမ်းတွေ ဆန့်ကျင်နေတဲ့ ပြဿနာမျိုးကို ဖြေရှင်းနိုင်ရမှာပေါ့။ ရှင့်ပါးစပ်က ပြောရတာ လွယ်တာပေါ့၊ ကျွန်မက လက်နက်ဆောင်မှာ ပြင်ဖို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ မရှိဘူးလို့ ထင်နေလား။ တကယ်ပဲ... မြူတိမ်ဆောင်က ရှင့်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ထမင်းကျွေးထားပြီး ကုန်ကြမ်းတွေကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးခိုင်းနေတာ၊ အခုလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကျမှ ရှင်က တာဝန်ရှောင်နေတယ်ပေါ့။ ရှင့်ကို ဘာအတွက် ထမင်းကျွေးထားမှန်းတောင် ကျွန်မ မသိတော့ဘူး...”
ထိုမိန်းကလေး၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် ရိုင်းစိုင်းလှသလို သူမ၏ လေသံမှာလည်း အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းလှ၏။ ယောင်ထိုက်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲသွားပြီး ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်နေချေပြီ။
ဘေးနားမှ ကြည့်နေသော ချင်လဲ့လည်း ရင်ထဲ၌ မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိ၏။
“ဒါနဲ့ နင်ကရော ဘယ်သူလဲ... ချင်လဲ့ ဆိုတာ နင်လား” လျိုတင်းသည် ရုတ်တရက်ပင် သူမ၏ ဒေါသမြားဦးကို ချင်လဲ့ဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြန်သည်။ “နင်က လင်မြို့ ဆိုတဲ့ လက်အောက်ခံ အဖွဲ့အစည်းက လာတာဆိုပဲ၊ ပြီးတော့ မကြာခင်ကပဲ သုယန်ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်ပေါ့။ ငါ တကယ် အံ့သြမိတယ်... ဒီဘက်ခေတ်မှာ လက်အောက်ခံ အဖွဲ့အစည်းက တက်လာတဲ့ လူတွေက ယဉ်ကျေးမှုဆိုတာကို လုံးဝ မသိကြတော့ဘူးလား”
လျိုတင်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ချင်လဲ့ကို ဆက်လက် စော်ကားပြန်သည်။ “အရင်တုန်းက ကောင်းယွီ ဆိုတဲ့ တစ်ယောက်၊ အခု နင်... နင်တို့လို အသစ်တက်လာတဲ့ ကောင်တွေက ကိုယ့်အခြေအနေကိုယ် မသိကြဘူး။ မြူတိမ်ဆောင်က လူတွေ ဘာတွေ စဉ်းစားနေကြလဲဆိုတာ ငါ တကယ် စဉ်းစားလို့ မရဘူး။ သူတို့ ထုတ်ပြန်ထားတဲ့ စည်းကမ်းတွေကလည်း တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး ရယ်စရာကောင်းလာတယ်။ ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်း အဆင့်ကိုတောင် မရောက်သေးတဲ့ ကောင်တွေကို မြူတိမ်ဆောင်ထဲ ပေးဝင်နေတယ်တဲ့။ ဟွန့်... ငါ့အဖေသာ အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေမယ်ဆိုရင် နင်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ဒီကို လွယ်လွယ်နဲ့ ဝင်ခွင့်ရမှာ မဟုတ်ဘူး”
“တကယ်လို့ နင့်ရဲ့ လက်အောက်မှာ ရေခဲပြင်နန်းတော်က ယန်တယ်ဝူကို မပြေးနိုင်အောင် ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ပေးနိုင်တဲ့သူ ရှိမယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့က သူ့ကို ချက်ချင်း ပေးဝင်မှာပေါ့”
ကျောက်ချန်း၏ လှောင်ပြောင်သော ရယ်သံမှာ အချိန်ကိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သူမသည် သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ခါလျက် အထဲသို့ ဝင်လာခဲ့၏။ သူမ၏ နောက်တွင် ခန်းကျိ၊ ဟန်ဖုန်းနှင့် အခြားလူများလည်း ပါလာကြပြီး လျိုတင်းကို လှောင်ပြောင်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြလေသည်။
“ယန်တယ်ဝူကို ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ပေးခဲ့တယ် ဟုတ်လား။ သူကလား။ ငါကတော့ သေတောင် မယုံဘူး” လျိုတင်းက မဲ့ကာရွဲ့ကာဖြင့် ဆိုလိုက်သော်လည်း ကျောက်ချန်း ရောက်လာသောအခါတွင်မူ ယခင်ကလောက် မရိုင်းစိုင်းရဲတော့ချေ။
“သူကိုယ်တိုင် လုပ်ခဲ့တာ ဟုတ် မဟုတ်ဆိုတာ အဓိက မဟုတ်ပါဘူး၊ အဓိက ကတော့ သူ့ကြောင့် ယန်တယ်ဝူ တစ်ယောက် ရေခဲပြင်နန်းတော်ရဲ့ ဆေးကုသဆောင်ကနေ ခုထိ မထွက်နိုင်သေးတာပဲ” ကျောက်ချန်းက ညှို့ဓာတ်ပါပါ ပြုံးလိုက်၏။ “ဒီအောင်မြင်မှုကို အကြီးအကဲရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား လျိုရန် ကိုယ်တိုင် တင်ပြခဲ့တာဆိုတော့ မှားစရာ မရှိဘူး။ တကယ်လို့ နင် မယုံဘူးဆိုရင်လည်း အကြီးအကဲဆီ သွားပြီး အကျိုးအကြောင်း သွားမေးကြည့်လေ၊ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးအဆောင်က နင့်စကားကို နားထောင်မလားဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့”
ထို့နောက် ကျောက်ချန်းသည် ချင်လဲ့ကို ကြည့်ကာ တောက်ပစွာ ပြုံးလျက် အားနာစွာ ဆိုလိုက်သည်။ “ငါက ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း နယ်ပယ်ကို အတည်တကျ ဖြစ်အောင် လုပ်နေရလို့ အခုမှပဲ နင့်ဆီ လာနိုင်တော့တယ်။ နင် ငါ့ကို စိတ်မဆိုးဘူး မဟုတ်လား”
ချင်လဲ့က ရယ်မောလျက် ဆိုလိုက်သည်။ “ဂုဏ်ယူပါတယ် အစ်မချန်း၊ ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်း အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့လို့ပေါ့”
“ပြီးတော့ နင်က နောက်ကျနေသေးတယ်။ နင် မြူတိမ်ဆောင်ကို လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကတည်းက ရောက်လာမယ်လို့ ငါ ထင်နေတာ၊ ဘယ်သူက သိမှာလဲ... နင် ဒီလောက်တောင် ကြာသွားလိမ့်မယ်လို့”
ကျောက်ချန်းသည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ယောက်ျား မိန်းမ မခွဲခြားဘဲ ချင်လဲ့ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်လိုက်၏။ သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးလှသော ရင်သားများမှာ ချင်လဲ့၏ ရင်ဘတ်နှင့် တင်းကျပ်စွာ ထိကပ်နေသော်လည်း သူမကမူ မည်သည်မျှ မဖြစ်သကဲ့သို့ပင်။
သူမသည် ချင်လဲ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ပြောသည်။ “နင့်ရဲ့ ကိစ္စတွေကို ငါ ကြားပါတယ်။ နင်နဲ့ စေ့စပ်ထားသူက အဖွားကိုးရဲ့ ဂိုဏ်းထဲကို ဝင်ခွင့်ရသွားတာဟာ သူ့အတွက် ကံကောင်းခြင်းလို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့။ နင့်အနေနဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျမနေပါနဲ့၊ သုသာန်ခုနစ်ပါးတောင်ကြား ဆိုတာ အမှောင်အသူရာခန်းမ နဲ့ အဆင့်တူပဲ။ နင့်ရဲ့ ပါရမီနဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှု ရှိနေသရွေ့တော့ တစ်နေ့မှာ နင်ဟာ သူနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ ပြန်လည် ဆုံစည်းနိုင်မှာ သေချာပါတယ်”
ချင်လဲ့၏ ရင်ထဲ၌ နွေးထွေးသွားပြီး သူမကို ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
“ဟွန့်... မြူတိမ်ဆောင်ကို အဆက်အသွယ်တွေ သုံးပြီး ဝင်လာရတဲ့သူကများ အမှောင်အသူရာခန်းမကို သွားချင်သေးတယ်တဲ့။ အိပ်မက်ပဲ မက်နေလိုက်တော့ လူအ” လျိုတင်းက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ကဲ့ရဲ့လိုက်၏။ ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏ ထောင်ချီလှည့်စား မှန်ကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး ယောင်ထိုက်ကို မျက်စောင်းထိုးကာ ဆိုသည်။ “နောက် ခုနစ်ရက်နေရင် ကျွန်မ ပြန်လာယူမယ်။ နောက်ထပ် ပြဿနာ တစ်ခုခု ထပ်တက်ရင်တော့ အဖေနဲ့ ပြောပြီး ရှင့်ကို အလုပ်ထုတ်ပစ်ခိုင်းမယ်” ထိုသို့ ဆိုကာ သူမသည် အဆောင်အတွင်းမှ ဒေါသတကြီး ထွက်ခွာသွားလေသည်။