အခန်း (၆၉-၇၀)
Vol. 7 Ch. 69-70
အခန်း (၆၉) တစ်ထိုင်တည်းနှင့် အောင်မြင်ခြင်း
ကုန်သွယ်ရေးလမ်းမပေါ်ရှိ လီမု၏ ဆိုင်အတွင်း၌ ချင်လဲ့သည် ဝိညာဉ်တံဆိပ်ပြားပေါ်သို့ လက်ချောင်းတစ်ချောင်း တင်ထားဆဲ ဖြစ်၏။ သူ၏ အသိစိတ်မှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ လွင့်မျောနေပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ လျှပ်စီးကြောင်းများကဲ့သို့ တံဆိပ်ပြားအတွင်း၌ ပြေးလွှားနေလေသည်။
သူ ဝိညာဉ်ပအစီရင်များ ရေးဆွဲခြင်းကို ရပ်နားထားသည်မှာ တစ်လကျော် ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယခု ပြန်လည်စတင်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် သူသည် လက်မယဉ် ဖြစ်နေမည့်အစား ပြောမပြတတ်အောင် ကြည်နူးစရာကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ရရှိနေ၏။ သူ၏ အသိစိတ်နှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားတို့၏ ပေါင်းစပ်ညှိနှိုင်းမှုမှာ ဝိညာဉ်မျဉ်းကြောင်းများကို ရေးဆွဲနေစဉ်အတွင်း ယခင်ကနှင့်မတူဘဲ အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ချေပြီ။
လောကကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသကဲ့သို့ပင်။
သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူ မြင်တွေ့နေရသော ကမ္ဘာမှာ ဝိညာဉ်တံဆိပ်ပြားအတွင်းရှိ စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်း အစီရင် တစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့၏။
အခြား မည်သည်မျှ မရှိတော့ချေ။
ထိုသည်က ရူးသွပ်မှုပင် ဖြစ်လေသည်။
ထိုသည်က ဝိညာဉ်အစီရင်များအပေါ် သူ၏ စွဲလမ်းရူးသွပ်မှုပင်။ ပန်းပဲပညာရှင် တစ်ယောက်အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့ ရူးသွပ်သည့် အဆင့်ထိ ရောက်မှသာ ယခုလို ဆန်းကြယ်သော အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။
သူ၏ အသိစိတ်၊ သူ၏ ဝိညာဉ်၊ သူ၏ အာရုံငါးပါးနှင့် သူ၏ ခံစားချက်အားလုံးမှာ ဝိညာဉ်အစီရင်အတွင်းရှိ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲ၌ စွဲကပ်နေပြီး ပြင်ပလောကကြီးကိုပင် မေ့လျော့နေခဲ့ချေပြီ။
ဤအချိန်တွင် သူသည် ဝိညာဉ်အစီရင်အတွင်းရှိ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ ဝိညာဉ်က လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း ဝိညာဉ်မျဉ်းကြောင်းများကလည်း လိုက်ပါစီးဆင်းသွားပြီး စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်းပုံစံ၏ ကွန်ရက်မှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲလာခဲ့၏။
သူသည် အချိန်ကုန်သွားသည်ကိုလည်း မသိ၊ မိမိကိုယ်ကိုယ်လည်း မေ့လျော့နေလျက် စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်း အစီရင်ကို အဟန့်အတားမရှိ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရေးဆွဲနေမိသည်။
သူသည် သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို စုစည်းကာ အသိစိတ်ဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်ပြီး တံဆိပ်ပြားအတွင်းရှိ ကမ္ဘာထဲ၌ ပြည့်စုံလှသော စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်း အစီရင်တစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်လေတော့သည်။
တစ်ထိုင်တည်းနှင့် အောင်မြင်သွားခဲ့ချေပြီ။
ရုတ်တရက်ပင် သူ၏ လက်ထဲမှ တံဆိပ်ပြားမှာ ပြာလဲ့လဲ့ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ တံဆိပ်ပြားကိုယ်တိုင်မှာလည်း သလင်းကျောက်ကဲ့သို့ ကြည်လင်လာပြီး အတွင်းသားများမှာ ဖောက်ထွင်းမြင်နေရကာ ကုန်ကြမ်းကိုယ်တိုင်ပင် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။
ချင်လဲ့သည် တံဆိပ်ပြားပေါ်မှ လက်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အသိစိတ်နှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ ထက်ဝက်ခန့်သာ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို တွေ့ရ၏။
သူသည် ဆာလောင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသလို ပြင်ပတွင်လည်း မှောင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဤဝိညာဉ်အစီရင်ကို ရေးဆွဲရန် အချိန်မည်မျှ ကုန်သွားသည်အား သူ မသိသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံးမှာမူ အရိုးထဲထိအောင် နေရထိုင်ရ အလွန် သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်နေလေသည်။
ဝိညာဉ်အစီရင်များကို ရေးဆွဲခြင်းသည် ဤမျှအထိ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော အလုပ်ဖြစ်မှန်း သူ ပထမဆုံးအကြိမ် သိရှိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ထိုဖြစ်စဉ်အတွင်း သူသည် ကြည်နူးမှုကို ခံစားရသလို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျေနပ်မှုကိုလည်း ရရှိခဲ့ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် နှလုံးသားမှာ လန်းဆန်းတက်ကြွနေတော့သည်။
ထိုသည်က ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ် တစ်ဆင့်တက်လှမ်းခြင်းမျိုးပင် ဖြစ်လေသည်။
တံဆိပ်ပြားပေါ်သို့ သူ၏ လက်ချောင်းကလေး တင်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် သူ သိရှိလိုက်ရသည်မှာ တစ်လခွဲခန့် ရပ်နားထားခဲ့ခြင်းက သူ့ကို နောက်ကျကျန်ရစ်စေမည့်အစား ဝိညာဉ်အစီရင် ရေးဆွဲခြင်း ပညာတွင် အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် တိုးတက်သွားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“တစ်ခါတလေကျရင် အရာတစ်ခုကို ခဏဘေးဖယ်ထားလိုက်တာ၊ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားတာ၊ တခြားနေရာကို အာရုံလွှဲလိုက်တာ၊ ပြီးတော့ အဲဒါကို ခေတ္တမေ့ထားလိုက်တာတွေက... မင်း အဲဒါကို ပြန်ပြီး လုပ်တဲ့အခါမှာ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ဆုလာဘ်တွေကို ရစေတတ်တယ်”
ဦးလေးလီ ယခင်က ပြောခဲ့ဖူးသော စကားများကို သူ ရုတ်တရက် သတိရလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပို၍ တောက်ပလာခဲ့၏။
လွန်ခဲ့သော တစ်လကျော်က သူသည် မည်မျှပင် ကြိုးစားသော်လည်း စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်းပုံစံကို အောင်မြင်အောင် မရေးဆွဲနိုင်ဘဲ အကျပ်အတည်းနှင့် တွေ့နေခဲ့ရသည်။
သူသည် ထပ်ခါတလဲလဲ လေ့ကျင့်ခဲ့သော်လည်း ကျရှုံးမှုနှင့်သာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရ၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် တဖြည်းဖြည်း စိတ်တိုလာခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် အခြေခံအမှားများပင် စတင်လုပ်မိလာကာ ပို၍ စိတ်ပျက်လာခဲ့ရသည်။
ထိုသို့ သူ ခေါင်းမာမာဖြင့် ဆက်လုပ်နေစဉ်မှာပင် လီမု ရောက်လာပြီး သူ၏ အာရုံကို တခြားတစ်နေရာသို့ လွှဲပြောင်းလိုက်ရန်၊ ခဏ အနားယူပြီး တခြားအရာတစ်ခုကို အာရုံစိုက်ရန် ပြောပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
လီမုသည် သူ့ကို လမ်းပြပေးခဲ့ပြီး မြူတိမ်ဆောင်ရှိ ယောင်ထိုက်၏ လက်အောက်တွင် ပန်းပဲပညာအခြေခံများကို သွားရောက် လေ့လာရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။
သူသည် သူ၏ ရေးဆွဲခြင်းများကို ရပ်နားကာ လီမု၏ စကားအား နားထောင်ခဲ့၏။
မြူတိမ်ဆောင်တွင် သူသည် ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ၉ သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သလို လက်နက်များအား အရည်ကျိုပုံဖော်သည့် အဆင့်အားလုံးကိုလည်း အသေအချာ တတ်မြောက်ခဲ့ရသည်။ ထို့ပြင် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကုန်ကြမ်း အမျိုးမျိုး၏ ဂုဏ်သတ္တိများကိုလည်း သိရှိခွင့် ရခဲ့သည် မဟုတ်လော။
ယခု သူ လီမု၏ဆိုင်သို့ ပြန်လာပြီး စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်းပုံစံကို ပြန်လည် ရေးဆွဲသည့်အခါ သူ အံ့သြသွားရသည်မှာ တစ်လကျော်ကြာ နားထားခဲ့သော်လည်း သူ၏ လက်ရည်မှာ မကျသွားသည့်အပြင် ယခင်က ခဏခဏ ကျရှုံးခဲ့သော အစီရင်ကို တစ်ထိုင်တည်းနှင့် အောင်မြင်အောင် ရေးဆွဲနိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။
“ဦးလေးလီရဲ့ အကြံပေးချက်က တကယ်ကို မယုံနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်ပါလား။ ကျွန်တော့်ကို ဒုက္ခပေးနေတဲ့ ပြဿနာအားလုံးကို တစ်ခါတည်းနဲ့ ဖြေရှင်းပေးလိုက်နိုင်တာပဲ” အခန်းငယ်လေးအတွင်း၌ ချင်လဲ့၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့သြမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူသည် တံဆိပ်ပြားကို ပွတ်သပ်ရင်း တွေးနေမိလေသည်။ “ဦးလေးလီရဲ့ အမြင်တွေက ဒီလောက်တောင် ထူးခြားနေမှတော့... သူဟာ သာမန်လူတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်နိုင်ဘူး”
“ကျွီ...”
ရုတ်တရက်ပင် အပြင်ဘက်မှ တံခါးဖွင့်သံ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ချင်လဲ့မှာ သူ၏ အတွေးကမ္ဘာထဲမှ လန့်နိုးသွား၏။
“ဘယ်သူလဲ” ချင်လဲ့က ခပ်တိုးတိုး အော်မေးလိုက်၏။
“ဘယ်သူ ရှိရမှာလဲ... မင်းရဲ့ ဦးလေးလီပေါ့ကွ” လီမု၏ ပျင်းရိပျင်းတွဲ အသံမှာ အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာ၏။ “ငါ အစောကြီးကတည်းက ပြန်ရောက်တာပါ။ မင်းက ဝိညာဉ်အစီရင် ရေးဆွဲတာကို အာရုံရောက်နေတာနဲ့ ငါလည်း မနှောင့်ယှက်တော့ဘဲ ခဏ သွားအိပ်နေလိုက်တာ”
လီမု၏ အသံကို မှတ်မိသွားသည်နှင့် ချင်လဲ့သည် စိတ်အေးသွားပြီး သူ ရေးဆွဲထားသော ဝိညာဉ်တံဆိပ်ပြားကို ကိုင်လျက် အခန်းပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့၏။
ညအချိန်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ တောက်ပသော လရောင်အောက်တွင် လီမုသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ထိုနှင်းဖြူရောင် ဝံပုလွေခွေးကြီးနှင့်အတူ ရပ်နေလေသည်။ ထိုခွေးကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ အသိဉာဏ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပုံရပြီး လရောင်ကဲ့သို့ ထူးခြားသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် လူထက်ပင် ပို၍ အသိဉာဏ် မြင့်မားပုံရနေတော့သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေးလီ” ချင်လဲ့သည် အပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် လီမုကို ရိုရိုသေသေ အရိုအသေပေးကာ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကျေးဇူးတင်လိုက်၏။ “ဦးလေးလီရဲ့ အရင်က လမ်းညွှန်မှုကြောင့် ကျွန်တော် အများကြီး ရရှိခဲ့ပါတယ်။ ဦးလေးရဲ့ စကားကို နားထောင်ခဲ့လို့ ကျွန်တော် ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၉ ကို ရောက်ခဲ့သလို စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်း အစီရင်ကိုလည်း အောင်မြင်အောင် ရေးဆွဲနိုင်ခဲ့ပါပြီ။ ဒါတင်မကသေးပါဘူး၊ ယောင်ထိုက်ဆီကနေလည်း ပန်းပဲပညာရဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ဗဟုသုတတွေကို သင်ယူနိုင်ခဲ့ပါတယ်”
လီမုက အားနာစရာ မလိုကြောင်း လက်ကာပြလိုက်သည်။ “မင်း အပြင်ထွက်လာပြီဆိုမှတော့ ဦးလေးလီနဲ့အတူ သေရည်လေး ဘာလေး သောက်ကြတာပေါ့။ အင်း... ဒီနေ့တော့ အမြည်း မရှိဘူးဟေ့၊ ဒါပေမဲ့ ကြည့်စမ်း... ဒီနေ့ လရောင်က သိပ်လှတာပဲ၊ ဒီလရောင်ကိုပဲ အမြည်းလုပ်ပြီး သောက်ကြစို့၊ ဟားဟား”
သူသည် ချင်လဲ့ကို ကျောက်သားခုံတန်းလျား တစ်ခုံတွင် ထိုင်ရန် ညွှန်ပြလိုက်၏။ ထို့နောက် သူ၏ ရင်ဘတ်အတွင်းမှ လက်ရာမြောက်လှသော ခွက်ကလေးများကို ထုတ်ယူကာ ချင်လဲ့အတွက် တစ်ခွက်၊ ထိုဝံပုလွေခွေးကြီးအတွက် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်လေသည်။
“ဦးလေးလီရဲ့ သေရည်ကို သောက်ဖူးကတည်းက တခြားသေရည်တွေ သောက်ရင် ဘာအရသာမှ မရှိတော့ဘူး ဖြစ်နေတာ” ချင်လဲ့သည် အားမနာတော့ဘဲ ပြုံးလျက် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သေရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်၏။ သူ၏ ပါးစပ်အတွင်း ပူရှိန်းသွားသော ခံစားချက်ကြောင့် သူသည် သဘောကျစွာ ရေရွတ်မိလေသည်။
“ဟားဟား... မင်းလေးကလည်း အရက်သမားလေး ဖြစ်နေပြီကိုး” ဦးလေးလီက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “ဒါပေမဲ့ အဲဒီအတွေးကို ဖျောက်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။ သေရည်သောက်တယ်ဆိုတာ ခံစားချက်ကို သောက်တာပဲ၊ သေရည်ရဲ့ အမျိုးအစားနဲ့ သိပ်မဆိုင်ပါဘူး။ ပြီးတော့ ဦးလေးလီရဲ့ သေရည်ဟာ လမ်းဘေးမှာ အလွယ်တကူ ရှာလို့ရတဲ့ အမျိုးအစား မဟုတ်ဘူး။ တကယ်လို့ မင်းက ငါ့သေရည်ကိုပဲ စွဲလမ်းသွားမယ်ဆိုရင် နောက်ပိုင်းမှာ တခြားသေရည်တွေဟာ ပေါ့ပျက်ပျက် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါကျရင် မင်း သေရည်သောက်ခြင်းရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ဘယ်တော့မှ ခံစားရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
“ဟုတ်ကဲ့... လမ်းညွှန်မှုကို မှတ်သားထားပါ့မယ်” ချင်လဲ့က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။
“ကဲ... မင်း အသစ်ရေးထားတဲ့ ဝိညာဉ်တံဆိပ်ပြားကို ပြစမ်းဦး” လီမုက လက်ကမ်းလိုက်၏။
ချင်လဲ့က တံဆိပ်ပြားကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်း အစီရင် ရေးဆွဲထားသော တံဆိပ်ပြားကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် လီမုသည် မျက်လုံးများ မှေးလျက် အသေအချာ စစ်ဆေးနေ၏။
ခဏအကြာတွင် သူသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တံဆိပ်ပြားကို ချင်လဲ့ဆီသို့ ပြန်ပေးကာ ဆိုသည်။ “စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်း အစီရင်ဆိုတာ အများအားဖြင့် တခြား ဝိညာဉ်အစီရင်တွေကို အားဖြည့်ပေးဖို့ သုံးတာပဲ။ ဒီအစီရင်တစ်ခုတည်းနဲ့တော့ သူ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အစွမ်းကို ပြနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အင်း... မင်း နောက်တစ်ခါကျရင် ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း အစီရင်နဲ့ စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်း အစီရင်ကို တံဆိပ်ပြား တစ်ပြားတည်းပေါ်မှာ တွဲပြီး ရေးဆွဲကြည့်လိုက်။ အဲဒီအခါကျမှ စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်း အစီရင်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အာနိသင်ကို မင်း သိရလိမ့်မယ်”
“ဦးလေးလီက ပန်းပဲပညာအကြောင်း သိတာပဲလား” ချင်လဲ့က အံ့သြတကြီး မေးလိုက်၏။
လီမုက ခေါင်းခါလျက် ရယ်မောကာ ပြောသည်။ “ငါက လက်နက် ဘယ်လိုဖန်တီးရမလဲဆိုတာ တကယ် မသိပါဘူးကွာ။ ငါက ပန်းပဲပညာရှင် မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့လက်ထဲကို လက်နက်အမျိုးမျိုး ရောက်ဖူးသလို ငါကိုယ်တိုင်လည်း ဝိညာဉ်လက်နက်တွေ သုံးဖူးတော့ ဒီနယ်ပယ်အကြောင်း နည်းနည်း သိနေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို ဝိညာဉ်အစီရင်တစ်ခု ရေးခိုင်းမယ်ဆိုရင်တော့... ဟီးဟီး... အလွယ်ဆုံး အစီရင်ကိုတောင် ငါ ရေးတတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ပညာရပ်တိုင်းမှာ ဆရာရှိတာပဲလေ။ ငါက ဒီပညာကို အသေအချာ မသင်ယူခဲ့ဖူးတော့ မင်းထင်သလောက် ငါ မတတ်ပါဘူး”
“ဦးလေးက ပညာရပ်တိုင်းမှာ ဆရာရှိတယ်လို့ ပြောတယ်နော်... ဒါဆို ဦးလေးက ဘယ်ပညာမှာ ဆရာကျတာလဲ” ချင်လဲ့က စမ်းတဝါဝါဖြင့် မေးလိုက်၏။
“ဆိုင်ဖွင့်ပြီး ဈေးရောင်းတဲ့ နေရာမှာပေါ့ကွ” ဦးလေးလီက ရယ်မောလိုက်လေသည်။
သူသည် ဤအကြောင်းကို ဆက်မပြောချင်တော့သည်အား မြင်သောအခါ ချင်လဲ့သည်လည်း ဆက်၍ မမေးတော့ချေ။
“ဟဲဟဲ... လာပါ၊ သောက်ကြစို့၊ ထပ်သောက်စမ်း။ မူးသွားလည်း ဘာမှ မဖြစ်ဘူး၊ တစ်ညအိပ်လိုက်ရင် ပြန်ကောင်းသွားမှာပဲ” ဦးလေးလီသည် သူ့အတွက် သေရည်ကို အပြည့်ငှဲ့ပေးလျက် ဆိုသည်။ “မနက်ဖြန်ကျရင် ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း အစီရင်နဲ့ စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်း အစီရင်ကို တွဲပြီး ရေးဆွဲကြည့်ဦး။ အဲဒါက ကမ္ဘာပေါ်က ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေကို စုဆောင်းတဲ့နေရာမှာ ဘယ်လောက်အထိ အစွမ်းထက်သွားမလဲဆိုတာ ကြည့်ရတာပေါ့။ မင်းရဲ့ စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်း အစီရင်ဟာ ထူးခြားတဲ့ အာနိသင်တွေ ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်။ ဦးလေးလီ ကိုယ်တိုင်တောင် အဲဒါကို မြင်ချင်နေပြီ”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ” ချင်လဲ့သည် စိတ်လွှတ်ကိုယ်လွှတ် သောက်တော့ရာ မကြာမီမှာပင် သူသည် အလွန်အမင်း မူးသွားပြီး ကျောက်သားစားပွဲပေါ်၌ မှောက်လျက် အိပ်ပျော်သွားလေတော့သည်။
သူ သတိလစ်သွားသော်လည်း ဦးလေးလီနှင့် ထိုဝံပုလွေခွေးကြီးမှာမူ မည်သည်မျှ မဖြစ်သကဲ့သို့ ဆက်လက် သောက်နေကြ၏။
ထိုအချိန်တွင် ဝံပုလွေခွေးကြီး၏ အသိဉာဏ်ရှိသော မျက်လုံးများသည် ချင်လဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လီမုကို သံသယရှိဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ ၎င်းမှာ "ဘာလို့ ချင်လဲ့လို လူတစ်ယောက်အတွက် အချိန်တွေ အကုန်ခံနေရတာလဲ" ဟု မေးနေသကဲ့သို့ပင်။
“ငါက လက်နက် ဘယ်လိုဖန်တီးရမလဲဆိုတာ မသိပေမယ့်၊ အရင်တုန်းက ဝိညာဉ်လက်နက်တွေနဲ့ ဝိညာဉ်ပုံစံတွေ အများကြီးကို တွေ့ဖူးခဲ့တယ်။ သူ့ဆီမှာ ရှိနေတဲ့ ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်းနဲ့ စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်းဆိုတဲ့ အခြေခံ အစီရင် နှစ်ခုဟာ ငါ မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အရှုပ်ထွေးဆုံးပဲ။ အဲဒါတွေဟာ တခြား ဝိညာဉ်အစီရင်တွေထက် အနည်းဆုံး ဆယ်ဆလောက် ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးနက်နဲတယ်”
လီမုသည် သူ၏ အရက်ခွက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ခါလျက် မျက်လုံးများကို မှေးကာ ပျင်းရိစွာ ဆိုလိုက်သည်။ “တကယ့်ကို ထူးခြားလှတဲ့ ပန်းပဲပညာရှင် တစ်ယောက်ဟာ ငါ့မျက်စိရှေ့မှာတင် ငါ့ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအောက်မှာ ပေါ်ထွက်လာတော့မှာပဲ။ ဟဲဟဲ... ဒါဟာ တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းပြီး အောင်မြင်မှုတစ်ခုပဲ။ တကယ်လို့ ဒီပန်းပဲပညာရှင်ဟာ နောက်ဆုံးမှာ အစွမ်းထက်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာဦးမယ်ဆိုရင်တော့... ငါ ပိုပြီး ပျော်မိမှာပဲ”
အခန်း (၇၀) ဝိညာဉ်အစီရင်များကို ပေါင်းစပ်ခြင်း
ဝိညာဉ်တံဆိပ်ပြားပေါ်တွင် ပြာလဲ့လဲ့ အလင်းတန်းများမှာ အဆက်မပြတ် ဝင်းခနဲ ဝင်းခနဲ ဖြစ်နေပြီး အခန်းငယ်လေးအတွင်း၌ ဝေဝါးသော အလင်းရောင်များကို ဖြာကျစေ၏။
ချင်လဲ့၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် စူးစိုက်တည်ငြိမ်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လျှပ်စစ်စွမ်းအား အစိတ်အပိုင်းကလေးများ ပြေးလွှားနေသကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်မှာ အပ်ဖျားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးတောက်ပနေကာ တံဆိပ်ပြားအတွင်း၌ ရှုပ်ထွေးနက်နဲပြီး သိမ်မွေ့လှသော အစီရင်တစ်ခုကို ရေးဆွဲနေလေသည်။
သူ၏ နဖူးထက်တွင် ချွေးစက်ကလေးများ စိမ့်ထွက်လာပြီး လည်ပင်းမှ အကြောများမှာလည်း သိသိသာသာ ထောင်တက်နေ၏။ သို့သော် တစ်ဖက်တွင်မူ သူသည် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားတက်ကြွနေလေသည်။
ဝိညာဉ်အစီရင်တစ်ခုကို ပေါင်းစပ်ရန်၊ ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း အစီရင်နှင့် စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်း အစီရင်တို့ကို တံဆိပ်ပြားတစ်ခုတည်းပေါ်တွင် တွဲပြီးရေးဆွဲရန်၊ ပြီးနောက် စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်း အစီရင်ကို သုံးပြီး ဝိညာဉ်စုဆောင်းသည့် အာနိသင်ကို ပိုပြီး အားကောင်းလာအောင် လုပ်ရန်... ဤရလဒ်က မည်သို့ထွက်လာမည်အား သူ တကယ် မျှော်လင့်စောင့်စားနေမိခြင်း ဖြစ်၏။
ဝိညာဉ်အစီရင်အတွင်းရှိ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲ၌ လျှပ်စစ်ကဲ့သို့သော အလင်းတန်းကလေးများမှာ ဟိုမှသည်မှ ကူးခတ်နေကြပြီး လှပလှသော ပတ်လမ်းကြောင်းများအတိုင်း ဝိညာဉ်အစီရင်၏ ကွန်ရက်ကို ဖော်ဆောင်နေကြလေသည်။
စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်း အစီရင်ကို မူလအရွယ်အစားထက် အဆပေါင်းများစွာ သေးငယ်သွားအောင် ချုံ့လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း အစီရင်၏ အတွင်းဘက်၌ ထည့်သွင်းလိုက်၏။ ထို့နောက် ဗဟိုချက်သဖွယ် ဝိညာဉ်မျဉ်းကြောင်း အချို့က ထိုအစီရင်နှစ်ခုကို အချင်းချင်း ချိတ်ဆက်ပေးလိုက်လေသည်...။
“ဝုန်း...”
ရုတ်တရက်ပင် ဝိညာဉ်အစီရင်နှစ်ခုလုံးမှာ အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် တောက်ပသွားခဲ့၏။ နောက်ဆုံးလက်ချက် ရေးဆွဲပြီးသွားသောအခါ မူလက သီးခြားစီရှိနေသော အစီရင်နှစ်ခုမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အချိုးကျကျ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ချေပြီ။
ပြည့်စုံလှသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအား တစ်စီးကြောင်းကို ၎င်းအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်၏။ အစပိုင်းတွင် ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း အစီရင်အတွင်း၌ မြန်မြန်ဆန်ဆန် လည်ပတ်သွားပြီးနောက် စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်း အစီရင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကာ ၎င်းကိုပါ လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်ရာ ဝိညာဉ်အစီရင်နှစ်ခုလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် အသက်ဝင်လာပြီး ခန့်ညားလှသော အလင်းတန်းများကို ဖြာထွက်စေတော့သည်။
“ဝူး... ဝူး... ဝူး...”
အစွမ်းကုန် အာရုံစိုက်ထားသော ချင်လဲ့သည် သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဝိညာဉ်လက်နက်၏ တိတ်ဆိတ်လှသော တုန်ခါမှုများကို ဖမ်းဆီးရရှိလိုက်၏။ သူ ရှူရှိုက်လိုက်သော လေထုမှာ ရုတ်တရက်ပင် လတ်ဆတ်သန့်ရှင်းသွားပြီး တောတောင်သဘာဝ၏ ရနံ့များပင် ရရှိနေသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
ဆိုင်အတွင်း၌မူ လီမုသည် မှီထိုင်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ လှဲလျောင်းနေပြီး အပြင်ဘက်မှ ဖြာကျနေသော နေရောင်ခြည်ကို မျက်လုံးမှေးလျက် ကြည့်ကာ ပုံမှန်အတိုင်း ဈေးရောင်းနေ၏။
ရုတ်တရက်ပင် သူ၏ မျက်ခုံးများမှာ စိတ်ဝင်စားစရာတစ်ခုခုကို တွေ့ရှိသွားသကဲ့သို့ လှုပ်ခတ်သွားသည်။
ဈေးရောင်းခြင်းကို စိတ်ထဲမှ ဖယ်ထုတ်လိုက်ကာ ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ချက်ချင်းထပြီး နောက်ဖေးဘက်သို့ လှည့်သွားလေသည်။ ချင်လဲ့၏ အခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ သူက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်လိုလဲ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား”
“ကျွန်တော် ထင်တာကတော့ အောင်မြင်သွားပြီ ထင်တာပဲ” ချင်လဲ့က ခေါင်းကို ကုတ်လျက် မသေချာသလို ပြန်ဖြေသည်၊ “ဦးလေးလီ... အဆင်ပြေမပြေ တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးပါဦး”
လီမုမှာ ရင်ထဲ၌ အံ့သြသွားရ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝိညာဉ်အစီရင်နှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်ခြင်းဆိုသည်မှာ ပြောသလောက် မလွယ်ကူသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့သော သုံးရက်က သူ အကြံပေးခဲ့သည့် ညမှစ၍ ချင်လဲ့သည် စတင် စမ်းသပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
လီမု ခန့်မှန်းခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ချင်လဲ့သည် အစောပိုင်းအဆင့်များတွင် အကြိမ်ကြိမ် ကျရှုံးခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်တံဆိပ်ပြားများစွာကိုလည်း အလဟဿ ဖြုန်းတီးခဲ့ရသည်။ တစ်ကြိမ်မျှပင် ပေါင်းစပ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။
ဝိညာဉ်အစီရင် နှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်ခြင်းဆိုသည်မှာ ပန်းပဲပညာရှင်တစ်ယောက်၏ တီထွင်ဖန်တီးနိုင်စွမ်းအား အစွန်းကုန် စမ်းသပ်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။ အဓိက ချိတ်ဆက်ရမည့် နေရာကို ရှာတွေ့ရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။
လီမု၏ စိတ်ထဲတွင် ချင်လဲ့အနေဖြင့် အောင်မြင်မှု လမ်းစကို ရှာတွေ့ရန် အနည်းဆုံး ဆယ်ရက်မှ လဝက်ခန့်အထိ ကြာလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ချင်လဲ့က ဤမျှမြန်မြန်ဆန်ဆန် ပေါင်းစပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။
“ကြည့်ရအောင်” လီမုက လက်ကမ်းလိုက်ရာ တောက်ပကြည်လင်နေသော ဝိညာဉ်တံဆိပ်ပြားကို ရရှိခဲ့ပြီးနောက် အသိစိတ်ကို စုစည်းကာ စစ်ဆေးလိုက်၏။
တံဆိပ်ပြားအတွင်း၌ စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်း အစီရင်ကို အရွယ်အစား ချုံ့ထားပြီး ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း အစီရင်အတွင်း၌ မြှုပ်နှံထားလေသည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း အစီရင်အတွင်း စီးဆင်းနေစဉ်မှာပင် စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်း အစီရင်ကလည်း ၎င်း၏ အာနိသင်ကို ပြသနေ၏။ ၎င်းသည် ဝိညာဉ်အစီရင်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအား လည်ပတ်မှုနှုန်းကို မြှင့်တင်ပေးကာ ဗဟိုချက်ကို အားဖြည့်ပေးခြင်းဖြင့် ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း အစီရင်ကို နောက်ကွယ်မှ ပံ့ပိုးပေးနေပုံရသည်။
လီမုသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တံဆိပ်ပြားကို ကိုင်ထားဆဲမှာပင် သဘာဝဝိညာဉ်စွမ်းအားများ၏ အပြောင်းအလဲကို စောင့်ကြည့်နေ၏။
မိနစ် ၁၅ ခန့် ကြာပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် တောက်ပလာပြီး ချင်လဲ့ကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။ “ပုံမှန်ဆိုရင် မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း တံဆိပ်ပြားဟာ သဘာဝဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေကို လေးပုံတစ်ပုံလောက်ပဲ ပိုပြီး မြန်မြန် စုဆောင်းပေးနိုင်တာ။ ဒါပေမဲ့ စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်း အစီရင်ကို ထပ်ပေါင်းလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ဒီအဆင့်မြှင့်ထားတဲ့ ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း တံဆိပ်ပြားဟာ စုဆောင်းနှုန်းကို တစ်ဝက်လောက်အထိ မြှင့်တင်ပေးနိုင်သွားပြီ။ အဲဒါက ဝိညာဉ်စုဆောင်းတဲ့ အာနိသင်ကို နှစ်ဆ တိုးသွားစေတာပဲ”
“အဲဒါက ကောင်းတာလား၊ မကောင်းတာလား” ချင်လဲ့က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။
လီမုက သူ့ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်ပြီး ဆို၏။ “ကောင်လေး... တခြား အာနိသင်တွေကို ဆယ်ပုံနှစ်ပုံ ဒါမှမဟုတ် သုံးပုံလောက် မြှင့်တင်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်း အစီရင်ဆိုရင်ပဲ တော်တော်လေး ကောင်းတယ်လို့ သတ်မှတ်ကြတာ။ ဆယ်ပုံငါးပုံ ခြောက်ပုံလောက် မြှင့်ပေးနိုင်ရင်တော့ အံ့မခန်းပဲလို့ ဆိုရမယ်။ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်အစီရင်က အာနိသင်ကို နှစ်ဆတောင် ဖြစ်သွားစေတာ၊ အဲဒါ ကောင်းမကောင်း မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ပြောကြည့်ပါဦး”
“ဒါဆိုရင်တော့ တော်တော်လေး ကောင်းတာပေါ့” ချင်လဲ့သည် ခေါင်းညိတ်ကာ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ရယ်မောလိုက်လေသည်။
“ဒါက တော်တော်လေး ကောင်းတာထက်ကို ပိုပါတယ်။ တကယ့်ကို အံ့မခန်း အောင်မြင်မှုပဲ” လီမုသည် တံဆိပ်ပြားကို ကိုင်လျက် အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးမှ ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ တခြား အာနိသင်တွေကို နှစ်ဆ၊ သုံးဆလောက် မြှင့်တင်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်း အစီရင်တွေကို ငါ တွေ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အခြေအနေတွေက မင်းနဲ့တော့ အများကြီး ကွဲပြားတယ်”
“ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးလဲ” ချင်လဲ့က စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်၏။
“တကယ်လို့ လက်နက်တစ်လက်ကို ဖန်တီးတဲ့ ကုန်ကြမ်းတွေက အစကတည်းက အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ ကမ္ဘာ့ရတနာတွေ ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်၊ ပြီးတော့ ဖော်စပ်တဲ့ နည်းလမ်းကလည်း ပါးနပ်ပြီး အပြစ်ပြောစရာ မရှိဘူးဆိုရင် အဲဒီအပေါ်မှာ ရေးဆွဲတဲ့ စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်း အစီရင်ကလည်း ပိုပြီး အစွမ်းထက်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီအခြေအနေက လက်နက်ရဲ့ ကုန်ကြမ်းတွေအပေါ်မှာ အများကြီး မူတည်နေတယ်။ အကောင်းဆုံးနဲ့ တန်ဖိုးအရှိဆုံး ကုန်ကြမ်းတွေကမှ အရှိန်မြှင့်တင်တဲ့ အာနိသင်ကို တိုးလာစေနိုင်တာ”
လီမုက ပြုံးလျက် ရှင်းပြသည်။ “ဒါတင်မကသေးဘူး၊ မင်း အခု သုံးနေတာက ဝိညာဉ်တံဆိပ်ပြား သက်သက်ပဲ။ ဒါက ဝိညာဉ်အစီရင် ရေးဆွဲလေ့ကျင့်ဖို့ သုံးတဲ့ အခြေခံအကျဆုံး ကုန်ကြမ်းပဲ၊ ဒါကို လက်နက်တစ်လက်လို့တောင် မခေါ်နိုင်သေးဘူး။ ဒီလို ကုန်ကြမ်းမျိုးပေါ်မှာတောင် အာနိသင်ကို နှစ်ဆ မြှင့်ပေးနိုင်တယ်ဆိုတာက ငါ့မျက်စိထဲမှာတော့ တကယ့်ကို ထူးခြားနေပြီ။ ဟုတ်တယ်... ကုန်ကြမ်းတွေကို ဖယ်ထားပြီး ဝိညာဉ်အစီရင် သက်သက်အကြောင်းပဲ ပြောမယ်ဆိုရင်၊ မင်း အခု တတ်မြောက်ထားတဲ့ စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်း အစီရင်ဟာ ငါ မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အံ့သြစရာအကောင်းဆုံး အစီရင်ပဲ”
ခဏရပ်ပြီးနောက် လီမုက ဆက်ပြောသည်၊ “ငါ ဒီလိုပဲ ပြောမယ်ကွာ။ မင်းသာ ဒီစွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်း အစီရင်ကို ကမ္ဘာ့ရတနာတွေနဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်လက်ပေါ်မှာ ရေးဆွဲနိုင်မယ်ဆိုရင် အဲဒီ စွမ်းအားမြှင့်တင်တဲ့ အာနိသင်ဟာ သုံးဆ ဒါမှမဟုတ် လေးဆလောက်အထိ ရောက်သွားနိုင်ပြီး ငါ မြင်ဖူးသမျှ ဝိညာဉ်လက်နက်တွေအားလုံးကို ကျော်လွန်သွားနိုင်တယ်”
“အတိုချုပ်ပြောရရင် ကျွန်တော် တော်တယ်ပေါ့” ချင်လဲ့က ရွှင်ပျစွာ ပြုံးလိုက်၏။
“ကဲ... တော်ပါပြီကွာ၊ မင်းကို ဘယ်လိုများ ထပ်ပြီး ချီးကျူးရဦးမလဲ” လီမုက တစ်ချက် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ဆက်ပြော၏။ “အင်း... မင်း မြူတိမ်ဆောင်ကို ပြန်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ။ ယောင်ထိုက်ဆီမှာ ဆက်ပြီး လေ့လာတာက မင်းအတွက် အများကြီး အကျိုးရှိလိမ့်မယ်။ အဲဒီယောင်ထိုက် ဆိုတဲ့လူက ကောင်းမွန်တဲ့ ဝိညာဉ်အစီရင် မရှိလို့သာ တိုးတက်မှု နှေးနေတာ၊ သူ့ရဲ့ အခြေခံကတော့ အလွန်ကို ခိုင်မာတယ်။ သူက လက်နက်တွေကို အရည်ကျိုဖော်စပ်လာတာ နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော်ပြီဆိုတော့၊ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကုန်ကြမ်းတွေကို အပူပေးတာနဲ့ ရောစပ်တဲ့ နေရာမှာတော့ သူ့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုက တကယ့်ကို ဝါရင့်လှတယ်။ သူ့ဆီမှာ သင်ယူတာကတော့ မမှားပါဘူး”
“ဦးလေးလီက ယောင်ထိုက်နဲ့ တော်တော်လေး ရင်းနှီးပုံရတယ်နော်” ချင်လဲ့က အံ့သြတကြီး မေးလိုက်၏။
“လုံးဝ မရင်းနှီးပါဘူးကွာ။ သူ့အကြောင်း သတင်းတွေ အများကြီး ကြားဖူးထားလို့ သူ့အခြေအနေကို ခန့်မှန်းကြည့်ရတာပါ” လီမုက ပြုံးလိုက်၏။ “ငါလည်း လောလောဆယ် ဆိုင်မှာပဲ ရှိနေမှာဆိုတော့ မင်း အားတဲ့အခါတိုင်း ဝိညာဉ်အစီရင် ရေးဆွဲဖို့ လာခဲ့လို့ ရတယ်။ ဟုတ်တယ်... မင်း မြူတိမ်ဆောင်မှာ ရှိနေတဲ့ အချိန်မှာလည်း ကျင့်ကြံခြင်းကို ပိုပြီး အချိန်ပေးပါ။ မင်းက အခု အရေးကြီးတဲ့ အလှည့်အပြောင်းမှာ ရောက်နေတာဆိုတော့ အဲဒီဘက်ကို အာရုံစိုက်တာ မမှားပါဘူး။ ဘယ်သူ သိမလဲ... မင်း မကြာခင်မှာပဲ ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်းကို ရောက်သွားနိုင်တာပဲ”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေးလီ၊ ဒါဆို ကျွန်တော် ခဏနေရင် သွားတော့မယ်”
“အင်း”
......
ညနေခင်းသို့ ရောက်သောအခါ ချင်လဲ့သည် လီမု၏ ဆိုင်မှ ထွက်လာခဲ့ပြီး မြူတိမ်ဆောင်၏ တောင်ဘက်မြို့ဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့၏။
ကုန်သွယ်ရေးလမ်းမနှင့် တောင်ဘက်မြို့ကြားတွင် ကျယ်ပြောလှသော မြစ်ကြီးတစ်စင်း ရှိလေသည်။ တောင်ဘက်မြို့မှ လူများ ကုန်သွယ်ရေးလမ်းမသို့ သွားလာနိုင်ရန် တံတားအချို့ကို တည်ဆောက်ထား၏။
လီမု၏ ဆိုင်မှာ စီးပွားရေးလမ်းမ၏ ဝေးလံသော နေရာတစ်ခုတွင် တည်ရှိလေသည်။ ထိုနေရာမှ တောင်ဘက်မြို့သို့ ဆက်သွယ်ထားသော ကျောက်တံတားတစ်ခု ရှိပြီး ထိုတံတားမှာလည်း လူသူကင်းမဲ့ကာ လူသွားလူလာ အလွန်နည်းပါးလှပေသည်။
ချင်လဲ့သည် အမြဲတမ်း ဤကျောက်တံတားကို ဖြတ်၍ အသွားအပြန် လုပ်လေ့ရှိ၏။
ယနေ့ သူ ကျောက်တံတားပေါ်သို့ တက်လိုက်သောအခါတွင်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း အစီရင်နှင့် စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်း အစီရင်တို့ကို ပေါင်းစပ်ခြင်းအကြောင်းကိုသာ တွေးနေမိသည်။
ရုတ်တရက်ပင် သူ၏ ရှေ့၌ ကျောပေးရပ်နေသော လူတစ်ယောက်ထံမှ အေးစက်စက် အငွေ့အသက်များကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ အတွေးများမှာ လွင့်စင်သွားခဲ့၏။
သူ တံတားပေါ် တက်လာစဉ်ကတည်းက ထိုလူသည် တံတားအလယ်တွင် ရှိနေသည်ကို မြင်ခဲ့ပြီးသား ဖြစ်၏။ ထိုလူသည် တံတားဘေးကို မှီလျက် တောင်ဘက်မြို့ဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ တစ်စုံတစ်ခုကို အသေအချာ စဉ်းစားနေသကဲ့သို့ ရှိနေခဲ့သည်။ ချင်လဲ့ကမူ သူ့ကို သာမန် လမ်းသွားလမ်းလာတစ်ယောက်ဟုသာ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုတွင်မူ တစ်ခုခု မှားနေပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
“မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော် ချင်လဲ့။ မင်း ငါ့ကို မှတ်မိသေးရဲ့လား”
ထိုလူသည် လှည့်ကြည့်လာပြီး ချင်လဲ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်၏။ သူ၏ ဖြူဖွေးသော သွားများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အအေးဓာတ်ကို ထုတ်လွှတ်နေသကဲ့သို့ပင်။
“ယန်ချင်းဆုန်း” ချင်လဲ့၏ အမူအရာ တင်းမာသွားသော်လည်း ရင်ထဲ၌မူ သိပ်ပြီး စိုးရိမ်မနေချေ။
ယန်ချင်းဆုန်းသည် ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၉ တွင်သာ ရှိနေသေးပြီး ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်းသို့ ရောက်ရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သောသူ ဖြစ်၏။ သို့သော် သူသည် နောက်ထပ်နယ်ပယ်သို့ မရောက်သေးချေ။ ယခုအခါ ချင်လဲ့ကိုယ်တိုင်လည်း ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ၉ သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဤလူကို သူ ကြောက်စရာ မလိုတော့ချေ။
“ငါလည်း ပါသေးတယ်”
အေးစက်စက် အသံတစ်သံက သူ၏ နောက်ကျောဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူ သတိမထားမိခင်မှာပင် လူရိပ်တစ်ခုမှာ တံတား၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ရပ်နေခဲ့ပြီး ကုန်သွယ်ရေးလမ်းမဘက်သို့ ပြန်မည့် လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့ချေပြီ။
ချင်လဲ့သည် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုလူကို မြင်သည်နှင့် သူ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရင်ထဲ၌လည်း စိုးရိမ်စိတ်များ ဝင်လာခဲ့၏။
သူ၏ နောက်ဘက်တွင် ရပ်နေသောသူမှာ ဖုန်းယီ၏ အစ်ကို ဖုန်းခိုင် ဖြစ်ပြီး သူသည် ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။
“ဟဲဟဲ... ငါ မင်းကို စောင့်ကြည့်နေတာ ကြာပြီကွ” ယန်ချင်းဆုန်းက အပြုံးကလေးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ “မင်း မြူတိမ်ဆောင်မှာ ရှိနေတဲ့ အချိန်တုန်းက ငါတို့ အခွင့်အရေး မရခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက မင်း လီမုရဲ့ ဆိုင်ထဲကို ဝင်သွားတာ မြင်လိုက်တော့ မင်း တစ်ချိန်ချိန်မှာ မြူတိမ်ဆောင်ကို ပြန်လာဦးမှာပဲလို့ ငါတို့ ခန့်မှန်းခဲ့တာ။ မင်းကို စောင့်နေတာ ရက်အတော်ကြာသွားပြီ၊ နောက်ဆုံးတော့ မင်း ရောက်လာခဲ့ပြီပေါ့”
“ငါ့ညီရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ငွေတောင်ပံ နတ်ဆိုးဝံပုလွေက ကိုက်ဖြတ်သွားခဲ့တယ်။ ဖုန်းမိသားစုဝင်တွေလည်း အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ ဖုန်းလွန်နဲ့ ဖုန်းကျဲတို့လည်း မင်းလက်ထဲမှာပဲ သေခဲ့ရတယ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့နဲ့ ရေခဲပြင်နန်းတော်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကလည်း မင်းကြောင့်ပဲ အချိန်မတိုင်ခင် ပေါ်သွားခဲ့တာ” ဖုန်းခိုင်၏ မျက်နှာမှာ ချောမွေ့ဖြူစင်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာမူ ရက်စက်ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေ၏။ သူသည် ချင်လဲ့ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာလေသည်။
သူ၏ လက်ထဲတွင် ငွေရောင်သံလျက်တစ်စင်းကို ကိုင်ထားပြီး ၎င်း၏ ထိပ်ဖျားမှာ မြွေလျှာကဲ့သို့ပင် အလင်းများ လက်ခနဲ လက်ခနဲ ဖြစ်နေကာ အေးစက်စက် အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေ၏။
“ငါတို့ ရေခဲပြင်နန်းတော်ရဲ့ အကြီးအကဲ ယန်လည်း နတ်ဆိုးဝံပုလွေဘုရင်ရဲ့ ကိုက်တာခံရပြီး သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ အခုထိ သူက အသက်အန္တရာယ်က မစိုးရိမ်ရသေးဘဲ ဆေးကုသမှု ခံယူနေရတုန်းပဲ” ယန်ချင်းဆုန်းက အံ့သြသလို အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။ “ငါ့ကို ပိုပြီး အံ့သြစေတာက ယန်ကျိချန်းတောင်မှ မင်းလက်ထဲမှာ အရေးနိမ့်ခဲ့တယ် ဆိုတာပဲ။ မင်းက တကယ့်ကို ဒုက္ခပေးတဲ့ ကောင်လေးပဲနော်”
“အခုတော့ အားလုံး အဆုံးသတ်သွားပါပြီ” ဖုန်းခိုင်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ သူ၏ လက်ထဲမှ ငွေရောင်သံလျက်မှာ လှုပ်ခါသွားပြီး သံလျက်အလင်းတန်းမှာ ငွေရောင်ချည်မျှင်အလား ချင်လဲ့၏ နှလုံးသားဆီသို့ အပြင်းအထန် ထိုးစိုက်လာခဲ့လေသည်။
ချင်လဲ့၏ ညာဘက်လက်မှာ သူ၏ ခါးဆီသို့ ချက်ချင်း ရောက်သွား၏။ ချင်ရှန်း၏ သစ်သားရုပ်ထု၏ ခေါင်းနေရာမှ လျှပ်စစ်ကွန်ရက်များ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး များပြားလှသော လျှပ်စစ်စွမ်းအားများမှာ ပြာလဲ့လဲ့ လျှပ်စစ်ဒိုင်းလွှားတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။
“ဖြန်း... ဖျစ်... ဖျစ်...”
ဖုန်းခိုင်က သူ၏ ငွေရောင်သံလျက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါ ငွေရောင်ချည်မျှင်များမှာ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထိုချည်မျှင်များသည် အပ်တစ်ချောင်းကဲ့သို့ ထက်မြက်သလို မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့လည်း လျင်မြန်လှကာ ချင်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ထိုးစိုက်လာကြလေသည်။
ချင်လဲ့သည် သစ်သားရုပ်ထုကို ကိုင်လျက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မိုးကြိုးစွမ်းအားနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားတို့ကို ပေါင်းစပ်ကာ ရုပ်ထု၏ ခေါင်းနေရာမှ အစွမ်းကုန် ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။ ၎င်းတို့သည် လျှပ်စစ်အလင်း ကွန်ရက်တစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှေ့မှ ဧရိယာတစ်ခုလုံးကို ကာကွယ်ထားလိုက်လေသည်။
ယန်ချင်းဆုန်းကမူ ကျောက်တံတား၏ အခြားတစ်ဖက်မှ လမ်းပိတ်ထားဆဲ ဖြစ်ပြီး ချက်ချင်း ဝင်ရောက်ကူညီရန် အစီအစဉ် မရှိသေးချေ။ သူသည် ထိုနှစ်ယောက် တိုက်ခိုက်နေသည်ကို အေးစက်စက် မျက်လုံးများဖြင့်သာ စောင့်ကြည့်နေ၏။
ချင်လဲ့သည် ချက်ချင်း အသတ်မခံရသည့်အပြင် ဝိညာဉ်ပေါက်ဖွားခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်တွင် ရှိနေသော ဖုန်းခိုင်ကို တစ်ခဏမျှ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နိုင်နေသည်အား မြင်သောအခါ သူ အတော်လေး အံ့သြသွားရလေသည်။
“သခင်မလေး... တံတားပေါ်မှာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တိုက်နေကြတယ်” ထိုအချိန်တွင် ယန်ချင်းဆုန်း၏ နောက်ကျောဘက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။
သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဖြူဖွေးသောအဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသော လှပသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် အစေခံအိုကြီးတစ်ဦးတို့မှာ ထိုတံတားဆီသို့ လျှောက်လာနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူတို့သည် တံတားကို ဖြတ်ကျော်ရန် လာကြခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။
ထိုအမျိုးသမီးမှာ လွန်ခဲ့သောတစ်ခေါက်က လီမု၏ ဆိုင်သို့ ရောက်လာပြီး ချင်လဲ့၏ ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း တံဆိပ်ပြားအားလုံးကို ဝယ်ယူသွားခဲ့သော အမျိုးသမီးပင် ဖြစ်လေသည်။
ထိုအစေခံအိုကြီးမှာလည်း ထိုသူပင် ဖြစ်ပြီး သူ၏ လက်တွင် ချင်လဲ့ အမြဲတမ်း အားကျခဲ့ရသော သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲ ဖြစ်လေသည်။