အခန်း (၂၄၃-၂၄၄)

အပိုင်း (၂၄၃) - အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် ၏ တာဝန်ခံချုပ်

သခင်မလျှူ က ကူမော့ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ မျက်ဝန်းများတွင် နာကြည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်

"ကူ... ကူမော့... ငါ့ရဲ့ နှလုံးသွေးကြော ပြတ်သွားပြီ၊ ငါ ဆက်အသက်မရှင်နိုင်တော့ဘူး၊ ငါ့ကို ပြောပြနိုင်မလား... ဘာလို့... ဘာလို့ ငါ့ကို ရုတ်တရက် သတ်ချင်ရတာလဲ... ငါက မင်းအပေါ် ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိပါဘူး၊ ငါတို့ တစ်ခါမှတောင် မတွေ့ဖူးပါဘူး..."

ကူမော့က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်

"ငါက ကြေးစားဓားသမား လေ၊ မင်းက ဝရမ်းပြေးပဲ၊ မင်းကို သတ်ဖို့ အကြောင်းပြချက် လိုသေးလို့လား..."

သခင်မလျှူ က ပြန်ပြောသည်

"အကြောင်းပြချက်တော့ ရှိရမှာပေါ့၊ မဟုတ်ဘူးလား... မင်းက ယွင်ကျိုးပြည်နယ် ကလေ၊ ငါ့ကို အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက် သတ်ချင်ရတာလဲ..."

ကူမော့က ဖြေကြားသည်

"ငါက မင်းကို ကျပန်း ရွေးလိုက်တာပါ... မင်းက အရမ်းကို ယုတ်မာတယ်၊ မိသားစု တစ်ခုလုံးကို ခဏခဏ သတ်ဖြတ်လေ့ ရှိတယ်ဆိုတာ ငါ ကြားဖူးလို့ပါ..."

"အဲဒါပဲလား..."

"အဲဒါပါပဲ..."

"ဟား... ဟားဟား၊ တကယ်ကို... တကယ်ကို ကျေအေးလို့ မရနိုင်ပါဘူး..."

သခင်မလျှူ က ပြောလိုက်သည်

"တခြားလူတွေက ငါ့မိသားစု တစ်ခုလုံးကို သတ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ သူတို့ မိသားစုကို သတ်လို့ မရဘူးတဲ့..."

သူမက အကူအညီဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်လာသော ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ကြမ်းကြုတ်သွားတော့၏။ သူမက ရုန်းကန် ထရပ်ပြီး အသက်လု တိုက်ခိုက်ချင်သော်လည်း မလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် ရူးသွပ်စွာ ဟောက်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်

"အဘိုးကြီး... မင်း သေဖို့ ကောင်းတယ်၊ မင်း သေဖို့ ကောင်းတယ်၊ လူယုတ်မာအဖိုးကြီး..."

သို့သော်လည်း ယခုအခါ သူမသည် အသက်ရှူပင် မဝတော့သဖြင့် ဟောက်နေသော်လည်း အသံမှာ သိပ်မကျယ်လှချေ။ သို့သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က အားလုံးကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူက သံသယဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်

"မင်းပြောတာတွေကို ကြည့်ရရင် မင်းက အရင်က လာသတ်တဲ့ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေနဲ့ မတူဘူးပဲ... မင်းက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ရန်ငြိုးကြောင့် လာတာလား..."

သခင်မလျှူ က ခက်ခက်ခဲခဲ လက်ကို မြှောက်ကာ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို လက်ညှိုးထိုးလျက် ပြောလိုက်သည်

"လူယုတ်မာအိုကြီး... လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်သုံးဆယ် က မု မိသားစု၊ မတရားခံရတဲ့ ဝိညာဉ် လေးရာကျော်ကို မင်း မှတ်မိသေးလား... မင်း အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်ဖူးလား..."

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆိုသည်

"မင်းက ဖျင်ဟိုင် ခရိုင် က မုမိသားစု ကုန်သည်အသင်း ရဲ့ နောက်ကွယ်က မု မိသားစု အကြောင်း ပြောနေတာလား..."

သခင်မလျှူ က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆိုသည်

"ကြည့်ရတာ... မင်းလည်း အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်တယ်ထင်တယ်..."

"အိပ်မက်ဆိုးက ဘာအရေးလဲ..."

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က မေးလိုက်သည်

"မင်းက မု မိသားစု ရဲ့ အကြွင်းအကျန်လား..."

"လူယုတ်မာအိုကြီး... အရမ်း မဝင့်ကြွားနေနဲ့၊ ငါ သေသွားရင်တောင် မင်းကို ခြောက်လှန့်နေမှာပဲ..."

သခင်မလျှူ က ရက်စက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က အေးစက်စွာ ပြန်ပြောသည်

"လာခဲ့လေ... ငါက ဖြောင့်မတ်တဲ့သူ တစ်ယောက်ပဲ... မိစ္ဆာတွေ၊ မကောင်းဆိုးဝါးတွေ ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ... ဘယ်သူကများ ငါ့ကို လာရှာရဲမှာလဲ..."

"ဖူး..."

သခင်မလျှူ က ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို လက်ညှိုးထိုးကာ၊ အလွန် ဒေါသထွက်နေသဖြင့် သူမ၏ သွေးများကို သီးသွားပြီးနောက်မှ အသံထွက်လာတော့၏။ သေခါနီးတွင် ရုတ်တရက် အားအင်များ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ သူမက ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်

"အဘိုးကြီး... မင်းကများ ဖြောင့်မတ်မှု အကြောင်း ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့... မင်းက ငါ့ရဲ့ မု မိသားစုဝင် လေးရာကျော်ကို မင်းကိုယ်စား အပြစ်ခံယူခိုင်းခဲ့တာလေ... အနှစ်သုံးဆယ်... အနှစ်သုံးဆယ်... ငါ့ မု မိသားစု ရဲ့ အသက်ပေါင်း လေးရာကျော်က မင်းရဲ့ လက်ချက်နဲ့ မတရား သေဆုံးခဲ့ရတာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကိုတော့ လူထောင်ပေါင်းများစွာက လေးစားနေကြတယ်... ကောင်းကင်ကြီး၊ ဒါက တကယ်ကို မတရားဘူး... ဘာလို့ မိုးကြိုးက မင်းကို ပစ်မသတ်ရတာလဲ..."

"မတရားဘူး ဟုတ်လား..."

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်

"မင်းလို မု မိသားစု ရဲ့ အကြွင်းအကျန် တစ်ယောက်က မု မိသားစု အတွက် ဘာလို့ ငိုကြွေးပိုင်ခွင့် ရှိမှာလဲ... မင်းတို့ မု မိသားစု ကြောင့် ဘယ်နှစ်မိသားစု ပျက်စီးပြီး အသက် ဘယ်နှစ်ချောင်း သေဆုံးခဲ့ရလဲ... ကလေးပေါင်း တစ်သောင်းကျော်လေ... မင်းတို့ မု မိသားစု က ကလေးပေါင်း တစ်သောင်းကျော်ကို ပြန်ပေးဆွဲခဲ့တယ်ဆိုတာ မင်း သိလား...

မင်းတို့ မု မိသားစု က လူတိုင်း သေဖို့ ကောင်းတယ်... ငါက အဲဒီတုန်းက မင်းတို့ မု မိသားစု တစ်ခုလုံးကို မျိုးတုံးသတ်ဖြတ်ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တဲ့ လူတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ... အဲဒီတုန်းက ငါက လင်းဟိုင် ခရိုင် ရဲ့ တရားသူကြီး ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ငါတို့ အရာရှိ ရှစ်ယောက်စလုံးက မု မိသားစု တစ်ခုလုံးကို မျိုးတုံးသတ်ဖြတ်ဖို့ တညီတညွတ်တည်း သဘောတူခဲ့ကြတာပဲ..."

"ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး ငါ တကယ်ပဲ နောင်တရခဲ့ပါတယ်... မင်းတို့ မု မိသားစု ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကို လွယ်လွယ်လေး သေခွင့်ပေးလိုက်တာကို ငါ နောင်တရတယ်... သူတို့ကို ဓားချက် တစ်ထောင်နဲ့ သေတဲ့အထိ အသားလွှာပြီး၊ ဓားချက် တိုင်းကို ရေတွက်ပြသင့်တာ..."

သခင်မလျှူ က လှောင်ပြုံးပြလျက် ဆိုသည်

"အဘိုးကြီး၊ ဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့သူ... အဲဒီတုန်းက မင်းတို့က အရာရှိတွေလေ၊ မု မိသားစု ရဲ့ ပြစ်မှုတွေဆိုတာ မင်းတို့ရဲ့ စကားတစ်ခွန်း သက်သက်ပါပဲ... ငါ မုန်းတယ်... တကယ်လို့ ဝမ်မင်ရှို့ သာ ငါ့ကို အဲဒီလောက် အသည်းအသန် လိုက်မဖမ်းခဲ့ရင်၊ မင်းလို လူအို ယုတ်မာ ကို သတ်ဖို့ ငါ့မှာ အခွင့်အရေး ရှိခဲ့မှာပဲ...

နှမြောစရာကောင်းတာက ကောင်းကင်ကြီးကတောင် ငါ့ဘက်မှာ မရှိခဲ့ဘူး... ဝမ်မင်ရှို့ ဆီကနေ လွတ်ဖို့ ငါ ဟန်ဆောင်သေနိုင်ခဲ့ပေမဲ့၊ ကူမော့ရဲ့ တားဆီးတာကို ခံလိုက်ရတယ်... မတရားဘူး... မတရားဘူး၊ မတရားဘူး..."

သခင်မလျှူ ၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားပြီး "မတရားဘူး" ဟု ရေရွတ်ရင်း သူမ၏ နောက်ဆုံး ထွက်သက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ရှူထုတ်သွားလေတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

ကူမော့၏ စိတ်ထဲတွင် စနစ်၏ အသိပေးချက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

[ကြယ်လေးပွင့် ဝရမ်းပြေးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်]

[ကြယ်လေးပွင့် ဆုလာဘ်... အမြင့်ဆုံးအဆင့် ထိုက်ချိ နတ်ဘုရားကျင့်စဉ် ကို ရရှိသည်]

[ယခု ရယူမည်]

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကူမော့သည် အမြင့်ဆုံးအဆင့် ထိုက်ချိ နတ်ဘုရားကျင့်စဉ် ကို ရရှိသွား၏။

သူသည် ဤသိုင်းပညာကို သူ၏ မူလသို့ပြန်ရောက်ခြင်းစနစ် တွင် ဟန်ချက်ညီစေသော အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် အသုံးပြုမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဤသိုင်းပညာ၏ ဒဿနနှင့် နယ်ပယ်မှာ အလွန် နက်နဲလှပြီး "ယင်နှင့် ယန် ဟန်ချက်ညီခြင်း၊ ဘာမှ မလုပ်သော်လည်း မပြီးမြောက်သောအရာ မရှိခြင်း"၊ "ထိုက်ချိ၏ ရှေ့တွင်ရှိသော်လည်း မမြင့်မားခြင်း၊ အစွန်းခြောက်ပါး၏ အောက်တွင်ရှိသော်လည်း မနက်ရှိုင်းခြင်း" နှင့် "ဝူကျိမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော ထိုက်ချိ" ဟူသော သဘောတရားများကို ပေါင်းစပ်ထားသဖြင့် ၎င်းမှာ အကန့်အသတ်မရှိ ဖြစ်နေလေသည်။

မူလသို့ပြန်ရောက်ခြင်းနည်းစနစ် ၏ ဟန်ချက်ညီစေသော အစိတ်အပိုင်းသည် မတူညီသော အတွင်းအားများကို ဟန်ချက်ညီအောင် ထိန်းညှိပေးရန် လိုအပ်သဖြင့် ၎င်းသည် ကြီးမားလှသော ဖိအားများကို ခံနိုင်ရည်ရှိရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုက်ချိ နတ်ဘုရားကျင့်စဉ် မှာ အကောင်းဆုံး သင့်လျော်လှ၏။ သီအိုရီအရဆိုလျှင် အသုံးပြုသူ၏ ကျင့်ကြံမှု လုံလောက်သရွေ့ ထိုက်ချိ နတ်ဘုရားကျင့်စဉ် သည် ၎င်း၏ အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက်ကို အဆက်မပြတ် မြှင့်တင်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ဤသည်မှာ ကျင့်စဉ်၏ မူလစွမ်းအားနှင့် မသက်ဆိုင်ဘဲ ၎င်း၏ နယ်ပယ်အပေါ်တွင်သာ မူတည်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤနယ်ပယ်က ယင် နှင့် ယန် ကို မည်သို့ ဟန်ချက်ညီအောင် လုပ်ရမည်ကို နားလည်သည်။ အသက်ရှူတိုင်းက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စည်းချက်နှင့် ကိုက်ညီသွားသောအခါ သိုင်းကွက်များမှာ သိုင်းကွက်များ မဟုတ်တော့ဘဲလူတစ်ယောက်က လောကကြီးနှင့် ဆက်သွယ်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်လာတော့၏။

"ထိုက်ရွှမ် ကျမ်းစာ နဲ့ ရှောင်ဝူရှန်း ကျင့်စဉ် ပဲ လိုတော့တယ်..."

ကူမော့မှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေ၏။ သူ အလွန် လိုချင်နေခဲ့သော မူလသို့ပြန်ရောက်ခြင်းစနစ် မှာ နီးပါး ပြီးပြည့်စုံနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဟန်ချက်ညီစေသော နည်းစနစ်ဖြစ်သည့် ထိုက်ချိ နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်၊ တည်ငြိမ်စေသော နည်းစနစ်ဖြစ်သည့် အလင်းလေးဖြာ နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်၊ ကာကွယ်ပေးသော နည်းစနစ်ဖြစ်သည့် ကောင်းကင်ပိုးအိမ် နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်၊ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်များ ဖြစ်သည့် ယန်ကိုးသွယ် နတ်ဘုရားကျင့်စဉ် နှင့် တောက်ပသော ကျောက်စိမ်းကျင့်စဉ် တို့ အားလုံး အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ရှုထောင့်မြှင့်တင်ရေး နည်းစနစ်ဖြစ်သည့် ဖြစ်သည့် ထိုက်ရွှမ် ကျမ်းစာ နှင့် ပြောင်းလဲရေး နည်းစနစ်ဖြစ်သည့် ဖြစ်သည့် ရှောင်ဝူရှန်း ကျင့်စဉ် တို့သာ လိုအပ်တော့၏။

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီသိုင်းပညာ နှစ်ခုနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ ဝရမ်းပြေးတွေကို ရှာဖို့ နည်းနည်း ခက်နေတယ်..."

ကူမော့ အနည်းငယ် စိတ်လေးနေမိ၏။ သူသည် မူလသို့ပြန်ရောက်ခြင်းစနစ် ရှိ သိုင်းပညာ ခုနစ်ခုအနက် ငါးခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ကျန်နှစ်ခုကို ရရှိရန် ခက်ခဲနေသည်။

တစ်ခုမှာ ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့် ဝရမ်းပြေး တစ်ဦးနှင့် သက်ဆိုင်သော ရှောင်ဝူရှန်း ကျင့်စဉ် ဖြစ်ပြီး၊ သိုင်းလောကတွင် သွေးလက်စောင်းဆရာ ဟု လူသိများကာ ရှန်ဝူကျိုး ဟု အမည်ရသည်။ ဤသူမှာ စောင်းတီးသူ တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း စိတ်ဖောက်ပြန်နေသူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ လမ်းသွားလမ်းလာများကို ကျပန်းရှာဖွေကာ ငွေကြေးအတွက် ဖျော်ဖြေပေးလေ့ ရှိသည်။

လမ်းသွားလမ်းလာက ငြင်းဆန်ပါက သတ်ဖြတ်ခံရမည် ဖြစ်ပြီး၊ ငွေပေးရန် ရွေးချယ်ပါက အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေး ရမည် ဖြစ်သော်လည်း အခွင့်အရေး သက်သက်သာ ဖြစ်၏။ စောင်းတီးပြီးနောက် သူ၏ စွမ်းရည်များကို အကဲဖြတ်ရန် နားထောင်သူအား သူက တောင်းဆိုလေ့ ရှိသည်။

အကဲဖြတ်မှုမှာ ကျေနပ်စရာ ဖြစ်ပါက အသက်ရှင်ခွင့် ရမည်ဖြစ်ပြီး ငွေဆယ်ဆ ပြန်လည် ရရှိမည် ဖြစ်ကာ၊ အကဲဖြတ်မှုမှာ မကျေနပ်စရာ ဖြစ်ပါက သတ်ဖြတ်ခံရမည် ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ခုမှာ ရှုထောင့်မြှင့်တင်ရေး နည်းစနစ်မှာ ထိုက်ရွှမ် ကျမ်းစာ ဖြစ်ပြီး၊ ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့် မိစ္ဆာဂိုဏ်း တစ်ခုနှင့် သက်ဆိုင်ကာ သိုင်းလောကတွင် ဟွိုင်ဟိုင် ဓားပြခြောက်ယောက် ဟု လူသိများသည်။ ဤအဖွဲ့မှာ တစ်ချိန်က ဟွိုင်ဟိုင် ခရိုင်လေးခုတွင် သောင်းကျန်းခဲ့ပြီး မုဒိမ်းမှု၊ ပြန်ပေးဆွဲမှု နှင့် အမျိုးသမီးများကို ပြည့်တန်ဆာ လုပ်ရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သော နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသည့် ဂိုဏ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် မီးရှို့ခြင်း၊ လူသတ်ခြင်း၊ လုယက်ခြင်းနှင့် မိသားစု တစ်ခုလုံးကို မျိုးတုံးသတ်ဖြတ်ခြင်း အစရှိသည့် စိတ်ကူးနိုင်သမျှသော မကောင်းမှု ဒုစရိုက်များကို ရက်စက်စွာ ကျူးလွန်ခဲ့ကြ၏။

သိုင်းလောကတွင် ဤအဖွဲ့ကို အမုန်းဆုံး ဖြစ်စေသည့် အရာမှာ သူတို့၏ ယုတ္တိမရှိသော လုပ်ရပ်များဖြစ်ပြီး၊ စိတ်ကူးပေါက်ရာနှင့် ဆန္ဒများအပေါ်တွင်သာ အခြေခံကာ လုပ်ဆောင်လေ့ ရှိကြသည်။ သူတို့၏ ပြစ်မှုများစွာမှာ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ သူတို့၏ ဆန္ဒများကြောင့်သာ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဤအဖွဲ့မှာ လွန်ခဲ့သော ခြောက်နှစ်ခန့်က ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။

ရယ်စရာကောင်းသည်မှာ...

လင်းဟိုင် ခရိုင်သည် ဟွိုင်ဟိုင် ဒေသရှိ ခရိုင်လေးခု အနက်မှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းမှာ ကူမော့က ယခင်က ဖေယွမ်ကျန်း၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရယူလိုခဲ့သည့် အဓိက အကြောင်းရင်း ပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချင်းဖုန်း တည်းခိုခန်း တွင် ကမောက်ကမ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ အချို့မှာ ထွက်ပြေးနေကြကာ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့နှင့် အပြင်းအထန် ခုခံနေကြသည်... ထောင်ချောက်မိနေသော သားရဲများအလား အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေကြခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က ကူမော့အနားသို့ လျှောက်လာပြီး လက်ဆုတ်လျက် ဆိုသည်

"သူရဲကောင်းကူ... ကျွန်တော့် အသက်ကို ကယ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ကူမော့က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက် ဆိုသည်

"ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို ကာကွယ်ဖို့ ဖိတ်ကြားခံရတာပါ၊ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ တာဝန်ပါပဲ... စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့..."

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အလွန် ခိုင်မာလှ၏။ ယခုလေးတင် အလွန် အန္တရာယ်များသော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှု ကြိုးပမ်းချက်ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း၊ သူသည် မည်သည့် သက်သောင့်သက်သာ မရှိမှု သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့မှုမျှ မပြသခဲ့ချေ။ မကြာခဏ လုပ်ကြံခံရသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ကူမော့နှင့်ပင် ငြင်းခုံရန် စိတ်ကူးရှိနေသေးပြီး၊ ရယ်မောလျက် ပြောကြားသည်

"သူရဲကောင်းကူ၊ ခင်ဗျား မှားနေပြီ... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ဖို့ ဖိတ်ကြားခံရတာ မှန်ပေမဲ့၊ တစ်ဖက်က ကြည့်ရင်..."

"အဲဒါက ခင်ဗျားနဲ့ ခရိုင်ဝန် ဖေ ကြားက အပေးအယူ တစ်ခုလေ... ဒါပေမဲ့ အပေးအယူမှာ ကျွန်တော့်ကို အောင်မြင်စွာ ကာကွယ်ရမယ်ဆိုတဲ့ အခြေအနေ မပါပါဘူး..."

"ခင်ဗျား ကျရှုံးနိုင်တယ်လေ... ဒါကြောင့် အပေးအယူမှာ ကျရှုံးတာထက် အောင်မြင်ဖို့ကို ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့အတွက် ရှင်ကို ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ... အပေးအယူကို အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ပေးပြီး အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ကူမော့...

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က အခြားသူများနှင့် ငြင်းခုံသည်ကို နားထောင်ရတာ သဘောကျသော်လည်း၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆရာကြီးတုန်းကျင်း သည် အခြားသူများကို ဝေဖန်ရန် အလွန် ထူးခြားသော ရှုထောင့်များကို အမြဲတမ်း ရှာဖွေနိုင်ပြီး၊ ထိုရှုထောင့်များမှာ အလွန် ပါးနပ်သဖြင့် အံ့သြစရာ ကောင်းလွန်းလှပေသည်။

သို့သော်လည်း စိန်ခေါ်ခံရသူမှာ သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်လာသောအခါ ကူမော့သည် ထိုစကားဝိုင်းကို သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။

သူက ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မှတ်ချက်ပေးလိုက်ရာ၊ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က ရှည်လျားသော ရှင်းလင်းချက်ကြီးကို စတင် ပြောဆိုတော့၏။

ကူမော့က စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်စွာဖြင့် ဆိုသည်

"ဆရာကြီးတုန်းကျင်း... ခင်ဗျားက တကယ့်ကို အသက်ကြီးပေမယ့်အငြင်းသံ ပါပဲ..."

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က မေးမြန်းသည်

"ငါ အသက်ကြီးနေပြီ ဆိုတာတော့ ငါ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ 'ငြင်းခုံသူ' ဆိုတာက ဘာလဲ..."

"အဲဒါက ကျွန်တော့် ဇာတိမြေက စကားစုတစ်ခုပါ၊ တစ်ယောက်ယောက်က အရမ်း ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝတယ်လို့ ချီးကျူးချင်ရင် သုံးတာပါ..."

ကူမော့က ဖြေကြားလိုက်သည်။

"အော်... ဒီလိုကိုး၊ ဒါဆိုရင်တော့ ငါက အိုမင်းနေတဲ့ ငြင်းခုံသူ အဖြစ် သတ်မှတ်လို့ ရတာပေါ့..."

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က နှိမ့်ချမှု အနည်းငယ် ပါဝင်သော ယုံကြည်မှုဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ထပ်မံ ဖြည့်စွက်သည်

"ဒါဆိုရင် ဆရာကြီးကူ၊ မင်းက လူငယ် ငြင်းခုံသူ ပေါ့..."

ကူမော့...

ဒီအဘိုးကြီးက တမင်သက်သက် လုပ်နေတာလို့ သူ သံသယဝင်မိ၏။

ထိုစဉ် ကူချူတုန်း လျှောက်လာပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်

"ဆရာကြီးတုန်းကျင်း... ခုနက သခင်မလျှူ ကို ရှင် ပြောပြနေတဲ့ မု မိသားစု မျိုးတုံးသွားတဲ့ အကြောင်းက ဘာလဲဟင်..."

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က သက်ပြင်းချလျက် ဆိုသည်

"ဒီကိစ္စက လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်သုံးဆယ် နီးပါးက ဖြစ်ခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအကြောင်း တွေးမိတိုင်း ကျွန်တော် အရမ်း အပြစ်ရှိသလို ခံစားရတုန်းပဲ... အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်က လင်းဟိုင် ခရိုင် ရဲ့ ဒေသခံ အရာရှိ တစ်ယောက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ပြည်သူတွေကို စိတ်ပျက်စေခဲ့တယ်..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ဆယ့်ကိုးနှစ်က ကျွန်တော် ပိုင်လု ကျောင်းတော် ကို မသွားခင်၊ ကျွန်တော်က လင်းဟိုင် ခရိုင် မှာ ခရိုင်တရားသူကြီး အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတာပါ... အဲဒီနှစ်က လင်းဟိုင် ခရိုင် မှာ ကြီးမားတဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ကြီး တစ်ခု ကျရောက်ခဲ့တယ်...

ကြီးမားတဲ့ ရေကြီးမှုကြီးကြောင့် လူအများအပြား နေရပ်စွန့်ခွာခဲ့ရပြီး ဒုက္ခသည်တွေ ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်... လူတိုင်းက ဘေးအန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်၊ အရာရှိတွေ၊ ကုန်သည်တွေနဲ့ သိုင်းသမားတွေ အားလုံးက တစ်သားတည်း ဖြစ်နေကြတာ..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီလို သဘာဝဘေးအန္တရာယ်ကြီး ကြားထဲမှာ တချို့က အဲဒီလောက် ယုတ်မာတဲ့ လောဘစိတ်နဲ့ အမြတ်ထုတ်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူကမှ မထင်ထားခဲ့ဘူးလေ..."

"မုမိသားစု ကုန်သည်အသင်း က အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ကလေးတွေကို ပြန်ပေးဆွဲပြီး ခိုးယူခဲ့ကြတယ်... လအနည်းငယ် အတွင်းမှာတင် လင်းဟိုင် ခရိုင် တစ်ခုလုံးမှာ ကလေးပေါင်း သောင်းနဲ့ချီပြီး ပြန်ပေးဆွဲခံခဲ့ရတာ..."

"ဒါပေမဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ကြောင့် ဒေသခံ အရာရှိတွေက ကြီးကြပ်မှု အားနည်းသွားတော့ မု မိသားစု ကို အချိန်အကြာကြီး မသိမသာ လှုပ်ရှားခွင့် ရသွားစေခဲ့တယ်... ရေကြီးမှုတွေ ကျဆင်းသွားပြီးနောက် ကလေးတွေရဲ့ မိဘတွေနဲ့ မိသားစုတွေက ပြစ်မှုတွေကို စတင် တိုင်ကြားလာတဲ့ အချိန်ရောက်မှသာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ရှာဖွေတွေ့ရှိမှု တစ်ခုကို လုပ်နိုင်ခဲ့တာ... ကလေးပေါင်း သောင်းနဲ့ချီပြီး ပြန်ပေးဆွဲခံထားရတယ် ဆိုတာပဲ..."

"ဒီကိစ္စက ကြီးမားတဲ့ ဆူပူအုံကြွမှုကြီး ဖြစ်စေခဲ့ပြီး ဧကရာဇ်ရဲ့ နားထဲအထိ ရောက်သွားကာ သူကိုယ်တိုင် ဝင်ပါခဲ့ရတယ်... လင်းဟိုင် ခရိုင် မှာရှိတဲ့ အစိုးရ ဌာနတွေ အားလုံးရဲ့ ပူးပေါင်း ကြိုးပမ်းမှုတွေကြောင့် နောက်ဆုံးမှာ အဲဒီနောက်ကွယ်မှာ မုမိသားစု ကုန်သည်အသင်း ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ ရှာတွေ့ခဲ့တယ်... သူတို့က အဲဒီကလေးတွေကို နိုင်ငံရပ်ခြားကို ရောင်းစားနေကြတာလေ... ကျွန်တော်တို့ သဲလွန်စတစ်ခု ရတာနဲ့ သူတို့ကို လိုက်ဖမ်းဖို့ သင်္ဘောနဲ့ ချက်ချင်း ထွက်လာခဲ့တယ်..."

"ဒါပေမဲ့ မု မိသားစု က ဒီလောက် ရက်စက်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး... သက်သေအထောက်အထားတွေနဲ့ အမိခံရမှာကို ရှောင်ရှားဖို့..."

"ကလေးတွေကို သယ်ဆောင်သွားတဲ့ သင်္ဘောတွေ အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ သူတို့ အမိန့်ပေးခဲ့တယ်... ကလေးပေါင်း သောင်းနဲ့ချီပြီး ပါသွားတာလေ... သူတို့ အားလုံး ပင်လယ်အောက်ခြေကို အရှင်လတ်လတ် နစ်မြုပ်သွားခဲ့ရတယ်... နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်တော်တို့ ဆယ်ဂဏန်းလောက်ကိုပဲ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တယ်..."

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း မှာ အချိန်အတော်ကြာ စကားရပ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန် စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံရကာ၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်တွင်ပင် အတိတ်ကို မစွန့်လွှတ်နိုင်သေးကြောင်း ထင်ရှားနေ၏။ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ပြောကြားသည်

"အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်တို့က ကလေးတွေကို ကယ်ဖို့ အရမ်း အလုပ်များနေတော့ သူတို့ကို လိုက်ဖမ်းဖို့ အချိန်မရခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် မု မိသားစု လွတ်သွားခဲ့တယ်..."

"အဲဒီညမှာ ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော်တို့ ခရိုင်က တခြား သြဇာအာဏာရှိတဲ့ အရာရှိ ရှစ်ယောက်က အဲဒီကိစ္စကို တစ်ညလုံး ဆွေးနွေးခဲ့ကြတယ်... နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရာထူးတွေ ဆုံးရှုံးရရင်တောင်မှ သေသွားတဲ့ ကလေးတွေအတွက် တရားမျှတမှုကို ရှာပေးမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတယ်... ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူပြီး မု မိသားစု တစ်ခုလုံးကို အရှင်လတ်လတ် မီးရှို့သတ်ဖို့ တပ်ဖွဲ့တွေကို ဦးဆောင်ခဲ့တယ်..."

"အဲဒီနောက်မှာ ကျွန်တော်တို့ ရှစ်ယောက်စလုံး နန်းတွင်းကို အမှားလုပ်မိကြောင်း ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ဝန်ခံခဲ့ကြတယ်... ကလေးတွေ အများကြီး သေဆုံးရမှုအတွက် ကျွန်တော်တို့ တာဝန်မကင်းဘူးလေ...

နောက်ဆုံးမှာတော့ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း ကျွန်တော်တို့ အားလုံး ရာထူးတွေ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်... တချို့က ဆရာလုပ်ဖို့ ရွာကို ပြန်သွားကြတယ်၊ တချို့က စီးပွားရေး လုပ်ကြတယ်၊ ကျွန်တော်ကတော့ ပိုင်လု ကျောင်းတော် ကို သွားခဲ့တာပေါ့..."

"နှစ်တွေတစ်လျှောက်မှာ ကျွန်တော်တို့ အားလုံး လမ်းခွဲခဲ့ကြတယ်... ကျွန်တော်တို့ အများစုက လင်းဟိုင် နဲ့ ဖျင်ဂူ ခရိုင်တွေမှာ ရှိနေပေမဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ထဲက အများစုက နိုင်ငံရေး ရန်သူတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြလို့ အဆက်အသွယ် မလုပ်ဖြစ်ကြဘူး...

မိသားစု နှစ်စုက နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားတဲ့ ဓားပြတွေကြောင့် အရှင်လတ်လတ် မီးရှို့ခံခဲ့ရတယ်လို့တော့ ကျွန်တော် ကြားခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက်ကွယ်မှာ မု မိသားစု ရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ဒီနေ့မှပဲ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတာ... အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်တို့ လုံလောက်အောင် သတိမထားခဲ့မိဘူး..."

ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် ဤအကြောင်းကို ကြားပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်နေကြ၏။

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက် ဆိုသည်

"မင်းတို့ သိုင်းသမားတွေက မိသားစုဝင်တွေကို အန္တရာယ် မပေးရဘူးဆိုတဲ့ စည်းကမ်းကို ယုံကြည်ကြတယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒီတုန်းက မု မိသားစု တစ်ခုလုံးကို မျိုးတုံးသတ်ဖြတ်ခဲ့တာ ငါတို့ မှားတယ်လို့လည်း မင်းတို့ ထင်ကောင်း ထင်နိုင်တယ်၊ ပါဝင်ပတ်သက်သူတွေကိုပဲ သတ်သင့်တယ်လို့ ထင်ကောင်း ထင်နိုင်တယ်...

ဒါပေမဲ့ ငါ မှားတယ်လို့ ငါ မထင်ဘူး... တကယ်လို့သာ ငါ ပြန်လုပ်ခွင့်ရရင်လည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ ထပ်လုပ်ဦးမှာပဲ... အဲဒီ ကလေးပေါင်း သောင်းနဲ့ချီတဲ့ ကလေးတွေရယ်၊ အဲဒီ ကလေးပေါင်း သောင်းနဲ့ချီတဲ့ ကလေးတွေရဲ့ မိဘတွေရယ် က ဘာအမှား လုပ်ခဲ့လို့လဲ..."

ကူမော့က ဖြေကြားသည်

"ဆရာကြီး... မင်း နားလည်မှု လွဲနေပြီ... မင်း လုပ်ခဲ့တာကို အမှားအမှန် ခွဲခြားလို့ ရမယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ပါဘူး... ကျွန်တော် တိတ်ဆိတ်နေတာက ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချဖို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နားလည်မှုက မလုံလောက်လို့ပါ၊ ဒါကြောင့် တိတ်ဆိတ်နေတာပါ..."

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုသည်

"အော်... ဒီလိုကိုး... ဒါပေမဲ့ သခင်မလျှူ ရဲ့ ရှုထောင့်ကနေ ကြည့်ရင် သူမမှာ သာယာတဲ့ မိသားစု တစ်ခု ရှိခဲ့တယ်၊ အဲဒါကို ငါတို့ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာလေ... မျက်လုံးတစ်လုံးအတွက် မျက်လုံးတစ်လုံး ဆိုတဲ့ သူမရဲ့ ကလဲ့စားချေချင်စိတ်က ယုတ္တိမရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူး၊ သူမက အမှားအမှန် မခွဲခြားတတ်တာပဲ ရှိတာပါ..."

ကူမော့က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောကြားသည်

"ဒါပေမဲ့ သူက ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်တွေအတွင်းမှာ အမှု နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စတွေ အများကြီးမှာ ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့တယ်... ငွေကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလို၊ သူက မု မိသားစု အတွက် ကလဲ့စားချေနေတယ်လို့ လူတွေ မထင်အောင် ခြေရာဖျောက်ဖို့နဲ့ အဲဒီတုန်းက ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့တဲ့ မင်းတို့ကို သတိမထားမိစေဖို့လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ အကြောင်းရင်းက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူက မိသားစု တစ်ခုလုံးကို သူ့သဘောနဲ့သူ မျိုးတုံးသတ်ဖြတ်လေ့ ရှိတဲ့ မှတ်တမ်း ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် သူ သေဖို့ ကောင်းပါတယ်..."

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က တံတွေးထွေးလျက် ဆိုသည်

"သူက အဲဒီတုန်းက ငါတို့ ရှစ်ယောက်ကို သက်သက် ကလဲ့စားချေဖို့ ကြိုးစားနေတာလို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ... သူမက အမှားအမှန် မခွဲခြားတတ်ပေမဲ့၊ အခု သူမရဲ့ ရှုထောင့်ကနေ ကြည့်ရင် ကလဲ့စားချေတာက တရားမျှတပါတယ်... သူမရဲ့ သတ္တိအတွက်တောင် ငါ လေးစားမိသေးတယ်၊

ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ သူက ကိုယ်ကျိုးအတွက် အပြစ်ကင်းတဲ့ သူတွေကို သတ်တဲ့ လူယုတ်မာ တစ်ယောက်ပဲ... သူက တကယ့်ကို ယုတ်မာလွန်းတယ်... မု မိသားစု က အကုန်လုံး သေသင့်တာ... သူတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ ကောင်းတဲ့သူ မရှိဘူး..."

ကူမော့ ဘာမျှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ ကူချူတုန်းနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

...

အပိုင်း (၂၄၄) - အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် ၏ တာဝန်ခံချုပ် (အပိုင်း ၂ )

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ...

အရှေ့မြို့ရှိ ဝမ်မိသားစုတွင်၊ ဝမ်မင်ရှို့သည် ရေတွင်းထဲ ခုန်ချကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားသော သူ၏ မယားငယ် "မုလျို" ၏ ကိစ္စကို ဖြေရှင်းနေ၏။ ဇနီးကြီး သခင်မချန် သည် ဘေးတွင် တုန်ယင်လျက် ရပ်နေပြီး စကားမပြောရဲဘဲ၊ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အစေခံမလေးမှာ မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေကာ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေသည်။ ဆဋ္ဌမမြောက် မယားငယ် မုလျို ၏ အလောင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်စီးကာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေ၏။

လေထုမှာ အလွန် ဖိနှိပ်မှု ရှိပြီး မှိုင်းညို့နေသည်။

ဝမ်မင်ရှို့သည် ပင်မထိုင်ခုံတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေ၏။ ထိုစဉ် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့မှ အရာရှိတစ်ဦး အလျင်အမြန် ဝင်လာပြီး ပြောလိုက်သည်

"သူဌေး... ပြဿနာကြီး တက်ပြီ... ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က အခုလေးတင် လုပ်ကြံခံလိုက်ရတယ်..."

ဝမ်မင်ရှို့၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သို့သော် သူ စကားမပြောနိုင်မီ အရာရှိက ဆက်ပြောသည်

"လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ တွေထဲက တစ်ယောက်က... သခင်မလျှူ ပဲ... သူမက သူဌေးလို ဟန်ဆောင်ပြီး ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို သတ်ဖို့ နီးပါး အောင်မြင်သွားတာ... ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ သူရဲကောင်းမလေး ကူ နဲ့ သူရဲကောင်းကူ တို့က ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို ကယ်တင်ပြီး သခင်မလျှူ ကို အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာမှာတင် သတ်ပစ်လိုက်တယ်..."

ဝမ်မင်ရှို့၏ စိတ်မှာ ရုတ်တရက် ဗလာဖြစ်သွား၏။

"သူဌေး..."

အရာရှိက တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်

"ကျွန်တော်တို့ ဟိုဘက်ကို အရင် သွားကြမလား... ဟိုဘက်က ကိစ္စတွေက ပိုပြီး အရေးတကြီး ဖြစ်နေတယ်... ဒီနေရာကတော့... ဒီလို ဖြစ်နေပြီပဲ၊ လောလောဆယ် ဒါကို ထားလိုက်ကြရအောင်..."

ဒီနေရာမှာ ဖြစ်နေတာက မယားငယ် အချင်းချင်း အာဏာလုပွဲမှာ မယားငယ် တစ်ယောက် သေဆုံးသွားတာ သက်သက်ပါ၊ ဟိုဘက်မှာက ဆရာကြီးတုန်းကျင်း လုပ်ကြံခံရတာ၊ ပြီးတော့ အရေးအကြီးဆုံးက...

လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ တွေထဲက တစ်ယောက်က ဝမ်မင်ရှို့ ကိုယ်တိုင် သတ်ခဲ့ပြီး၊ အမှုတွဲလည်း ဖွင့်ထားကာ အချုပ်ထဲမှာ ရှိနေကြောင်း အတည်ပြုထားတဲ့ နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားတဲ့ ဝရမ်းပြေး သခင်မလျှူ ဖြစ်နေတာပဲ။

ဒါက သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဝမ်မင်ရှို့သာ သတိမထားရင် ရာထူးချခံရနိုင်ပါတယ်။ ထို့ကြောင့် အရာရှိက ဝမ်မင်ရှို့ကို အရင်သွားရန် အကြံပြုခြင်းမှာ အခြေအနေကို ကယ်တင်နိုင်ရန် ကြိုးစားဖို့ သတိပေးခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

"သွားကြစို့..."

ချက်ချင်းပင် ဝမ်မင်ရှို့ မတ်တတ်ရပ်ကာ အစေခံမလေးကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ပြောလိုက်သည်

"သူမကို သော့ခတ်ထားလိုက်..."

အစေခံများက တောင်းပန် ငိုကြွေးနေသော အစေခံမလေးကို ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်သွားကြ၏။

ထို့နောက် ဝမ်မင်ရှို့သည် ချင်းဖုန်း တည်းခိုခန်း ဆီသို့ အလျင်အမြန် သွားလေသည်။

ဝမ်မင်ရှို့မှာ အရှေ့ဘက်မြို့တွင် နေထိုင်ပြီး ချင်းဖုန်း တည်းခိုခန်း နှင့် အတော်လေး ဝေးကွာသဖြင့်၊ သူ ရောက်ရှိချိန်တွင် ခရိုင်ဝန် ဖေယွမ်ကျန်း နှင့် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့၏ စစ်ဆေးရေးမှူး လျိုဖုန်း တို့မှာ ထိုနေရာတွင် ရောက်နေသည်မှာ အတန်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။

လျိုဖုန်းမှာ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့၏ အကြီးအကဲဖြစ်ပြီး ဝမ်မင်ရှို့၏ တိုက်ရိုက် အထက်လူကြီး ဖြစ်ကာ၊ ဖေယွမ်ကျန်းမှာ လင်းဟိုင် ခရိုင် တစ်ခုလုံး၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးမှာ ဝမ်မင်ရှို့ထက် ရာထူး ပိုကြီးကြသည်။

သူတို့ကို မြင်သောအခါ ဝမ်မင်ရှို့က အလျင်အမြန် သွားရောက်ကာ ဦးညွှတ်လျက် ဆိုသည်

"ခရိုင်ဝန် ဖေ နဲ့ စစ်ဆေးရေးမှူး လျို တို့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

ဖေယွမ်ကျန်းက စကားမပြောဘဲ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

လျိုဖုန်း မှာမူ အလွန် မကျေနပ်ပုံ ပေါ်နေသည်။ လူနှစ်ယောက် စစ်ဆေးနေသော သခင်မလျှူ ၏ အလောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်

"တပ်မှူး ဝမ်... ဒီလူကို ရှင် ရင်းနှီးသင့်တယ် မဟုတ်လား..."

ဝမ်မင်ရှို့က အလောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသော်လည်း သူ၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သူက လက်အုပ်ချီလျက် ဆိုသည်

"ဒီလက်အောက်ငယ်သား... ဒီကို လာတဲ့လမ်းမှာ သခင်မလျှူ လို့ ကြားခဲ့ပါတယ်..."

လျိုဖုန်းက တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်

"ဒါဆို အခု သေချာ ကြည့်စမ်း၊ ဒါက သခင်မလျှူ ဟုတ်လား..."

ဝမ်မင်ရှို့က ခေါင်းငုံ့လျက် ဖြေကြားသည်

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

"မင်းက ဟုတ်တယ်လို့ ပြောသေးတယ်ပေါ့..."

လျိုဖုန်းက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်

"ဝမ်မင်ရှို့... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ... သခင်မလျှူ ကို မင်း သတ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား... အဲဒီအမှုကို မင်းကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား... အမှုတွဲတွေနဲ့ သက်သေအထောက်အထား အားလုံးကို မင်းကိုယ်တိုင် တင်ပြခဲ့တာလေ..."

"အခု ဒါကို ဘယ်လို ရှင်းပြမလဲ..."

"ဒီလက်အောက်ငယ်သား အမှားလုပ်မိမှန်း သိပါပြီ..."

ဝမ်မင်ရှို့ လုံးဝ မငြင်းခုံခဲ့ချေ။

"အမှားမှန်း သိတယ်၊ အမှားမှန်း သိတယ်၊ အမှားမှန်း သိရုံနဲ့ ဘာအသုံးကျမှာလဲ..."

လျိုဖုန်းက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ပြောကြားသည်

"မင်း ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ပြဿနာကို မင်းဘာသာ ရှင်းရလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ ထျန်းကျိုး အထွေထွေ အုပ်ချုပ်ရေးရုံး ကို ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားထား..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လျိုဖုန်းက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ဖေယွမ်ကျန်းကို လေးစားမှု ပြသသည့် အနေဖြင့် လက်ဆုပ်ချီကာ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

ဖေယွမ်ကျန်းသည် လျိုဖုန်း ဒေါသတကြီး ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ယမ်းလိုက်ပြီး၊ ဝမ်မင်ရှို့၏ ပခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လျက် ပြောကြားသည်

"တပ်မှူး ဝမ်... စစ်ဆေးရေးမှူး လျို က ဒေါသထွက်နေတာပါ၊ စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့... ဒီကိစ္စက အဲဒီလောက်ကြီး မဆိုးရွားပါဘူး..."

"ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ သူရဲကောင်းကူ နဲ့ သူရဲကောင်းမလေးကူ တို့ ဒီမှာ ရှိနေလို့၊ ပြီးတော့ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း လည်း ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့လို့ သိပ်ပြဿနာ မကြီးပါဘူး..."

"မင်းရဲ့ တကယ့် ပြဿနာက ဒီနေ့ မင်း တာဝန်ကို စွန့်ခွာသွားခဲ့လို့၊ သခင်မလျှူ က မင်းလို ဟန်ဆောင်ပြီး မင်းကို လုပ်ကြံဖို့ အခွင့်အရေး ရသွားတာပဲ... အထွေထွေ ဌာနချုပ် က လာတဲ့အခါ အရာအားလုံးကို အမှန်တိုင်းပဲ ပြောပြလိုက်ပါ... ဒီနေရာမှာတော့ မင်း သတိထားဖို့ လိုတယ်၊ စစ်ဆေးရေးမှူး လျို က မင်းကို ကူညီပေးဖို့ ဆန္ဒရှိမရှိ အပေါ်မှာ မူတည်တယ်..."

"ကောင်းပြီ၊ ဒါပါပဲ... ဒီလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ တွေရဲ့ အလောင်းတွေကို အရင် ပြန်ယူသွားပြီး အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သဲလွန်စတစ်ခုခုများ ရှာတွေ့နိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်လိုက်ပါ..."

"လမ်းညွှန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်..."

ဝမ်မင်ရှို့က ဖေယွမ်ကျန်းကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်၏။

ချက်ချင်းပင်...

ဝမ်မင်ရှို့သည် အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာကို စတင် ရှင်းလင်းလေတော့၏။

မကြာမီ သူသည် ရွမ်ဟုန်ချောင် နှင့် သခင်မလျှူ တို့၏ အလောင်းများ အပါအဝင် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ တစ်စုကို တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့သို့ ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။ လုပ်ထုံးလုပ်နည်း အဆင့်ဆင့်ကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ညသန်းခေါင်ကျော်သွားပြီ ဖြစ်၏။

ဝမ်မင်ရှို့ ရေခဲတိုက် သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရေခဲတိုက်မှာ အလွန် တိတ်ဆိတ်နေပြီး တံခါးဝတွင် အရာရှိ နှစ်ဦးသာ စောင့်ကြပ်နေ၏။

အရာရှိ နှစ်ဦးကို စကားပြောပြီးနောက် သူ ဝင်သွားလေသည်။ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့၏ တပ်မှူး တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် အမှုများကို စုံစမ်းစစ်ဆေးလေ့ရှိသဖြင့် အလောင်းများကို လာရောက် စစ်ဆေးခြင်းမှာ လုံးဝ ပုံမှန်ကိစ္စ တစ်ခုဖြစ်ပြီး မည်သူကမျှ ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်မည် မဟုတ်ချေ။

ဝမ်မင်ရှို့သည် ဆီမီးခွက် တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်လျက် သခင်မလျှူ ၏ အလောင်းဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်သွား၏။ အဖြူရောင် အဝတ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မလိုက်ပြီး ရင်းနှီးနေသော ထိုမျက်နှာလေးကို ကြည့်ကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။

သခင်မလျှူ ၏ စကားများက သူ၏ နားထဲတွင် ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်လာ၏ -

"ရှင် ကျွန်မကို အားနာလို့သာ ကတိတည်ဖို့ ဆန္ဒရှိနေတာပါ..."

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဝမ်မင်ရှို့က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သခင်မလျှူ ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ တိုးတိုးလေး ဆိုသည်

"မင်းအပေါ် ထားတဲ့ ငါ့ရဲ့ ခံစားချက်တွေက ဘယ်တုန်းကမှ အားနာစိတ်ကြောင့် ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး... အစကတည်းက တကယ့် စစ်မှန်တဲ့ ခံစားချက်တွေပါ...

ငါတို့က မိသားစု တစ်ခုတည်းက ညီအစ်ကိုတွေ ဖြစ်နေလို့ ငါ ဝန်မခံရဲခဲ့တာပါ... ငါက မင်းလောက် သတ္တိမရှိဘူး၊ ငါ့နှလုံးသားထဲက ခံစားချက်ကို ငါ မရင်ဆိုင်နိုင်ဘူးလေ... တကယ်တော့ ငါတို့ နှစ်ယောက်တည်း လောကကြီးထဲမှာ လှည့်လည်သွားလာရမယ့် အချိန်ကို ငါလည်း မျှော်လင့်နေခဲ့တာပါ..."

ဝမ်မင်ရှို့ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်...

သူက ဖြည်းညင်းစွာ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ သခင်မလျှူ ၏ နဖူးပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တင်လိုက်၏။ စစ်မှန်သောချီ လှိုင်းတစ်ခုက သူ၏ လက်ပေါ်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်လာပြီး သူမ၏ ရင်ထန် အပ်စိုက်မှတ်၊ နီဝမ် နန်းတော်၊ နှင့် စွမ်းအင်ဗဟိုချက် တို့ထဲသို့ စီးဝင်သွားလေသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် လူတစ်ယောက် သေဆုံးသွားသောအခါ စွမ်းအင်ဗဟိုချက် အတွင်းရှိ စစ်မှန်သောချီများ ပျောက်ကွယ်သွားလေ့ရှိသော်လည်း၊

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သခင်မလျှူ ၏ စွမ်းအင်ဗဟိုချက် အတွင်း၌ အိပ်မောကျနေသော နဂါးတစ်ကောင် နိုးထလာသကဲ့သို့ စစ်မှန်သောချီများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ပထမဦးစွာ အပေါ်ဘက် စွမ်းအင်ဗဟိုချက် ဖြစ်သော နီဝမ် နန်းတော် တွင် အေးစက်သော အရှိန်အဝါ တစ်ခု တိတ်ဆိတ်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် အလယ်ပိုင်း စွမ်းအင်ဗဟိုချက် ဖြစ်သော ဖူကျုံး အပ်စိုက်မှတ်၊ နှင့် အောက်ပိုင်း စွမ်းအင်ဗဟိုချက် ဖြစ်သော ကွမ်ယွမ် အပ်စိုက်မှတ် တို့တွင်လည်း ယင် စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်လာ၏။ တောနက်ထဲရှိ မြူခိုးများအလား အလွန်အမင်း ယင် စစ်မှန်သောချီ လှိုင်းများ လွင့်မျောလာပြီး လေထဲတွင် ဖြည်းညင်းစွာ စုစည်းသွားလေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ၎င်းသည် ကြက်ဥအရွယ်ခန့်ရှိသော ပုလဲလုံး တစ်လုံးအဖြစ် အခဲဖွဲ့သွားပြီး ကြည်လင်နေကာ အေးစက်သော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သော် ဝမ်မင်ရှို့သည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ လက်များကို စက်ဝိုင်းပုံစံ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူ၏ မှော်လက်ဟန်များကို လှည့်ပတ်လိုက်ရာ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွား၏။

သူ၏ လက်ဖဝါးများကြားတွင် အဆုံးစွန် ယန် စစ်မှန်သောချီ များ တဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာပြီး ပူပြင်းသော နွေရာသီ နေမင်းကြီးအလား ထွက်ပေါ်လာကာ အလွန် အေးစက်သော ပုလဲလုံးနှင့် ပေါင်းစပ်သွားလေသည်။

တစ်ခဏအတွင်း ယင် နှင့် ယန် တို့ ပေါင်းဆုံသွားပြီး စွမ်းအင် နှစ်ခုမှာ ယှက်နွယ် ပေါင်းစပ်သွားကာ၊ အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနေသော ထိုက်ချိ သင်္ကေတ အလား ဖြစ်သွား၏။ ထို့နောက် ဤပေါင်းစပ်သွားသော ယင် နှင့် ယန် စွမ်းအင်မှာ သွက်လက်သော မြွေတစ်ကောင်အလား သူ၏ စွမ်းအင်ဗဟိုချက် သုံးခုအတွင်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ စီးဝင်သွားလေသည်။

တစ်ခဏမျှ ပတ်ဝန်းကျင် လောကကြီးမှာ ဤထူးဆန်းသော စွမ်းအားကြောင့် ဆွဲငင်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဝမ်မင်ရှို့က မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရှိန်အဝါမှာ ချက်ချင်း နက်ရှိုင်းကာ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သွားပြီး၊ နက်နဲ၍ အတိုင်းအဆ မသိနိုင်သော တောင်ကြီးတစ်လုံးအလား ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ယင် နဲ့ ယန် ဟန်ချက်ညီသွားပြီ၊ စိတ်တွေကလည်း ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ဟန်ချက်ညီမှု ရသွားပြီ... ဒါက ဒဏ္ဍာရီလာ၊ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ယင်ယန် လျှို့ဝှက်လက်စွဲကျမ်း လား..."

ဝမ်မင်ရှို့က သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်

"မင်းက ငါ့ထက် အမြဲတမ်း ပိုမြန်မြန် ကျင့်ကြံနိုင်တာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ဘူးပဲ... မင်းက ကိုယ့်နှလုံးသားကို အမြဲတမ်း တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ရဲခဲ့တာကိုး၊ ငါကတော့ မရဲခဲ့ဘူးလေ..."

ဝမ်မင်ရှို့သည် သခင်မလျှူ ၏ အလောင်းကို အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက်မှ အဖြူရောင် အဝတ်ဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ဖုံးအုပ်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန် တည်ငြိမ်သွားပြီး ရေခဲတိုက်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာကာ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ အစိုးရရုံးမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ညသန်းခေါင်ယံ အချိန်တွင် အေးစက်သော လေပြင်းတစ်ခုက လင်းဟိုင်မြို့ကို ဖြတ်သန်း တိုက်ခတ်သွားပြီး မြို့၏ ညှိုးငယ်မှုကို ပိုမို တိုးပွားစေ၏။

ဝမ်မင်ရှို့သည် လရောင်အောက်တွင် လမ်းမရှည်ကြီး တစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်နေပြီး သူ၏ အရိပ်မှာ အလွန် ရှည်လျားနေသည်။ မရေမတွက်နိုင်အောင် လျှောက်ခဲ့ဖူးသော ဤလမ်းကြောင်းမှာ တစ်နှစ်ခရီးလောက် ကြာသကဲ့သို့၊ မိုင်ရာပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းရသကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။

သူသည် နောက်ဖေးဝင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် သွားကာ သူ၏ မယားငယ် မုလျို နေထိုင်ရာ ဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်သွား၏။ ညဘက် ကင်းလှည့်နေသော အစေခံများက ၎င်းကို မြင်သောအခါ၊ မကြာသေးမီက အလွန် မျက်နှာသာပေးခံရပြီး ကွယ်လွန်သွားသော ဆဋ္ဌမမြောက် သခင်မ အတွက် သူတို့၏ သခင် ဝမ်းနည်း ပူဆွေးနေသည်ဟုသာ တွေးကာ သက်ပြင်းချနိုင်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ...

ဝမ်မင်ရှို့သည် တံခါးဝတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး မုလျို၏ ကုတင်ကို ကြည့်နေ၏။ သူမ ကွယ်လွန်ပြီး ရက်ပေါင်း ၁၀၀ ပြည့်မြောက်သည့်နေ့တွင် ဤအခန်းထဲ၌ သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောခဲ့ကြသည့် မြင်ကွင်းက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အဆက်မပြတ် ပြန်လည် ပေါ်လာနေသည်။

"မင်း ဝမ်းနည်းနေတာလား..."

ရုတ်တရက် အနောက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ ဝမ်မင်ရှို့၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ကြက်သီးမွေးညင်း ထသွားစေသည်။ သူသည် တံခါးကို ချက်ချင်း ရိုက်ဖွင့်လိုက်၏။

သို့သော် ထိုနေရာတွင် ဘာမှ မရှိချေ။

ထိုစဉ် သူ့အနောက်မှ အသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်

"တပ်မှူး ဝမ်... ကျွန်တော် အန္တရာယ် ပေးဖို့ လာတာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ဝမ်မင်ရှို့ အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သရဲမျက်နှာဖုံး တပ်ထားသော အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသား တစ်ဦး ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ..."

ဝမ်မင်ရှို့က လေးနက်သော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

သရဲမျက်နှာဖုံး တပ်ထားသူက ယောကျ်ားလည်း မဟုတ်၊ မိန်းမလည်း မဟုတ်သော အသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်

"သိုင်းလောကက လူတွေက ကျွန်တော့်ကို တာဝန်ခံချုပ် လို့ ခေါ်ကြတယ်..."

ဝမ်မင်ရှို့၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ပြောကြားလိုက်သည်

"အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် ရဲ့ တာဝန်ခံချုပ်... မင်းက တော်တော် သတ္တိရှိတာပဲ... ထျန်းကျိုး တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ရဲ့ နံပါတ် ၁ ဝရမ်းပြေး ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား... ငါက တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ရဲ့ တပ်မှူးလေ... ငါ့ရှေ့မှာ ပေါ်လာရဲတယ်ပေါ့..."

သရဲမျက်နှာဖုံး တပ်ထားသူက ရယ်မောလျက် ဆိုသည်

"သာမန် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ရဲ့ တပ်မှူး တစ်ယောက်က ငါ့ရှေ့မှာ ဒီလောက် မောက်မာရဲလိမ့်မယ်လို့ ငါ တကယ် မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

"ဟက်..."

ဝမ်မင်ရှို့က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွား၏။ သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် စစ်မှန်သောချီ လှိုင်းနှစ်ခု၊ ယင် တစ်ခုနှင့် ယန် တစ်ခုတို့က လှိမ့်တက်ပြီး ယှက်နွယ်ကာ၊ ထူးဆန်းသော လှိုင်းများကို ပြန့်နှံ့စေလျက် တာဝန်ခံချုပ်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

တာဝန်ခံချုပ်မှာ တည်ငြိမ်နေပြီး သူ၏ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ခိုင်မာစွာ ထိုင်နေကာ ကြမ်းတမ်းသော တိုက်ခိုက်မှုကို စိုးရိမ်ပူပန်ပုံ မပေါ်ချေ။ဝမ်မင်ရှို့၏ လက်ဝါးရိုက်ချက် ကျရောက်တော့မည့် အချိန်ရောက်မှသာ သူက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မသိမသာ ရွှေ့လိုက်ပြီး သူ့ကို ထိမှန်ခွင့် ပြုလိုက်၏။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဝမ်မင်ရှို့သည် သူ၏ လက်ဝါးမှာ ပျော့အိနေသော ဝါဂွမ်းလုံး တစ်ခုထဲသို့ နစ်ဝင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး လုံးဝ အားအင်မဲ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ယခင်က လှိမ့်တက်နေသော ယင် နှင့် ယန် စွမ်းအင်များမှာ ချက်ချင်း ပြန့်ကျဲသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားကာ၊ ပင်လယ်ထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားသော ရွှံ့နွားတစ်ကောင်အလား လှိုင်းဂယက်လေး တစ်ခုမျှပင် မကျန်ရစ်ဘဲ တာဝန်ခံချုပ်၏ ဝတ်ရုံထဲသို့ လုံးဝ မျိုချခံလိုက်ရလေသည်။

ဝမ်မင်ရှို့၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွား၏၊ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် သူ၏ လက်ကို တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

သူသည် လက်နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လိုက်၏။ သူ၏ ဘယ်လက်က လှိမ့်တက်နေသော အပူလှိုင်းနှင့်အတူ ယန် စွမ်းအင်ကို သယ်ဆောင်လာပြီး၊ ညာလက်က ယင် စွမ်းအင်ကို အေးစက်သော အရှိန်အဝါအဖြစ် စုစည်းထားသည်။

ယင် နှင့် ယန် တို့သည် သူ၏ လက်ဝါးချက်များမှ လေစီးကြောင်းနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ ထောင့်တစ်နေရာရှိ စုပုံနေသော ဖုန်မှုန့်များကို အနီရောင် တစ်ခု၊ အစိမ်းရောင် တစ်ခု လေဆင်နှာမောင်း နှစ်ခုအဖြစ် လှည့်ပတ်သွားစေပြီး၊ လေထဲတွင် သွက်လက်သော နဂါးနှစ်ကောင်အလား လည်ပတ်လျက် တာဝန်ခံချုပ်ဆီသို့ ထပ်မံ ခုန်အုပ်သွားလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် တာဝန်ခံချုပ်က သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည် တစ်စက်မျှ မဖိတ်စင်စေဘဲ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ဆောင့်ချလိုက်၏။ သူက ရေပေါ်ပေါလောပေါ်နေသော ပေါင်းပင်တစ်ပင်ကို ဆယ်ယူလိုက်သကဲ့သို့ လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့် ဝမ်မင်ရှို့၏ လက်ကောက်ဝတ် သွေးကြောကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

လက်ဝါးကို တစ်ချက် လှည့်လိုက်ရာ မမြင်ရသော ကြိတ်ဆုံကြီး တစ်ခု လည်ပတ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။ ဝမ်မင်ရှို့သည် သူ၏ ခွန်အားများ ရုတ်တရက် လားရာ ပျောက်ဆုံးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ တင်းကျပ်စွာ ဆွဲဆန့်ခံထားရသော စွန်ကြိုးတစ်ချောင်းအလား ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ လက်များမှာ ထိန်းချုပ်မရဘဲ ကြက်ခြေခတ် ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာဆီသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို သူ အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်နေခဲ့ရ၏။

ထို့နောက် တာဝန်ခံချုပ်၏ အခြားလက်တစ်ဖက်က သူ၏ ခါးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တွန်းလိုက်ရာ၊ အားမစိုက်ရသကဲ့သို့ ထင်ရသော အားအင်မှာ ကမ်းပါးကို ဖြိုခွင်းလာသော မြစ်တစ်စင်းအလား ဖြစ်နေသည်။ ဝမ်မင်ရှို့မှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး သူ မူလ ရပ်နေခဲ့သော နေရာသို့ တည့်တည့် ပြန်ကျသွားလေသည်။

"မင်းက ဒီလောက် မောက်မာနေတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ဘူးပဲ..."

တာဝန်ခံချုပ်က သူ၏ အဝတ်အစားများပေါ်ရှိ လက်ဖက်ခြောက်များကို ညင်သာစွာ ဖယ်ရှားရင်း ပြောလိုက်သည်

"လင်းဟိုင် ခရိုင် ရဲ့ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့မှာ မင်းလို အတွင်းအား ဆရာကြီး တစ်ယောက် ပုန်းနေမယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး... မင်းရဲ့ ယင်-ယန် ဟန်ချက်ညီ အတွင်းအား နည်းပညာနဲ့ဆိုရင် ထျန်းကျိုးပြည်နယ် အပြင်ဘက် ဘယ်ပြည်နယ်မှာမဆို မင်းကို မဟာသိုင်းဆရာကြီး လို့ ခေါ်လို့ ရနေပြီပဲ..."