အခန်း (၂၄၉-၂၅၀)

အပိုင်း (၂၄၉) - ညဌာန

အရှေ့မြို့၊ ဝမ်မိသားစု။

ဝမ်မင်ရှို့သည် မှိန်ပျပျ လင်းနေသော အခန်းထဲသို့ ဝင်လာ၏။ သူသည် မီးမဖွင့်ဘဲ အခန်းအလယ်ရှိ လွှဲကုလားထိုင်ကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့ရာ၊ ထိုနေရာတွင် သရဲမျက်နှာဖုံး တပ်ထားသူ တစ်ဦး ထိုင်နေ၏။ သူသည် အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် ၏ တာဝန်ခံချုပ် ဖြစ်သည်။

ဝမ်မင်ရှို့က ခနဲ့တဲ့တဲ့ လေသံဖြင့် ဆိုသည်

"မင်းတို့ရဲ့ အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် က တော်တော် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတာပဲ... မင်းက ကူမော့ကို အဝေးရောက်သွားအောင် မြှူဆွယ်ဖို့ ဟွိုင်ဟိုင် ဓားပြခြောက်ယောက် လို ဟန်ဆောင်မယ်လို့ သဘောတူခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခု မင်းက တကယ့် ဓားပြခြောက်ယောက် ကို ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့တယ်...

မင်း သွားပြီး ကူမော့နဲ့ တွေ့လိုက်ပါလား... ဝရမ်းပြေးတွေ အပေါ်ထားတဲ့ ကူမော့ရဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှု အရဆိုရင် သူက မင်းရဲ့ ကြင်နာမှုအတွက် ကျေးဇူးတောင် တင်သွားနိုင်သေးတယ်... ဘယ်သူသိမလဲ၊ မင်းတို့ သူငယ်ချင်းတောင် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်..."

တာဝန်ခံချုပ်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး သူ၏ ကုလားထိုင်မှာ ညင်သာစွာ လွှဲနေကာ ယောကျ်ားလည်း မဟုတ်၊ မိန်းမလည်း မဟုတ်သော အသံဖြင့် ဆိုသည်

"တကယ်တော့ ငါက ကူမော့ကို တော်တော်လေး လေးစားပါတယ်... ဘယ်လို ပြောရမလဲ... သူနဲ့ငါက လူစားတူတွေပဲ၊ ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက ဒီလောကကြီးနဲ့ သဟဇာတ မဖြစ်ကြဘူးလေ... မင်းပြောတာ မှန်တယ်၊ ငါတို့ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်..."

ဝမ်မင်ရှို့က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက် ဆိုသည်

"သူ့ရှေ့မှာ မင်း ပေါ်လာရဲလို့လား... သူက ကြေးစားဓားသမား မင်းက ဝရမ်းပြေး... မင်းတို့က သဘာဝအရ ရန်သူတွေလေ... အင်း... ဒါနဲ့ သူက သူ့လက်ထဲကနေ ဘယ်ဝရမ်းပြေးကိုမှ ထွက်မပြေးစေဘူးလို့ နာမည်ကြီးတယ်နော်..."

တာဝန်ခံချုပ်က ဆိုသည်

"ငါက မတူဘူးလေ... ငါ သူ့သူငယ်ချင်း ဖြစ်လာနိုင်မယ်လို့ ငါ သေချာတယ်... သေချာတာပေါ့၊ သူ ငါ့လက်ချက်နဲ့ သေသွားနိုင်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ..."

ဝမ်မင်ရှို့က ထောင့်တစ်နေရာသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားပြီး မီးခြစ်ဗူးကို ထုတ်ကာ ဆီမီးခွက် တစ်လုံးကို ထွန်းညှိလိုက်သည်။ အခန်းမှာ ချက်ချင်း လင်းထိန်သွား၏။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောကြားသည်

"မင်းကို ငါ ကတိပေးထားတာတွေ လုပ်ပြီးပြီ... မင်း ပို့ရမယ့် ကုန်ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို ငါ ပို့ပေးပြီးပြီ... အခု မင်းကတိကို တည်ရမယ့် အလှည့်ပဲ..."

တာဝန်ခံချုပ်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများက ကုလားထိုင်ကို ဖွဖွလေး ခေါက်နေ၏။ သူက တိုးညင်းစွာ ပြောကြားသည်

"မင်း နေရာတစ်ခု ရွေးလိုက်၊ ဒီည အရှေ့ဘက်နယ်စပ်က လူကို မင်းဆီ ငါ ခေါ်လာခဲ့မယ်... စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါက ကတိတည်တဲ့သူပါ..."

ဝမ်မင်ရှို့က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆိုသည်

"မြို့ပြင်က ရွှမ်ချင်း ရေကန် ကမ်းစပ်..."

"ကောင်းပြီ..."

တာဝန်ခံချုပ်က ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏ ညာလက်က ရှေ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆန့်ထွက်လာ၏။ ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် လေပြင်းများ စတင် တိုက်ခတ်လာတော့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် တံခါးပတ္တာများ ချွဲချွဲ မြည်သံနှင့်အတူ ပွင့်သွားပြီး စင်္ကြံလမ်းမှ ဖုန်မှုန့်များကို သယ်ဆောင်လာသော လေပြင်းက အခန်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်လာ၏။ အခန်းတွင်းရှိ မီးရောင်များ ရုတ်တရက် တဖျတ်ဖျတ် လင်းလာသည်။

တာဝန်ခံချုပ်၏ လက်မှာ ရှေ့သို့ တစ်ဝက်သာ ရောက်သေးချိန်တွင် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ လွှဲကုလားထိုင်နှင့်အတူ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဝေဝါးသော အပြာရောင် အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ဝမ်မင်ရှို့၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။ ကုလားထိုင်မှာ ဆက်လက် ယိမ်းယိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ အနီးရှိ စားပွဲပေါ်မှ လက်ဖက်ရည်ခွက် အတွင်းရှိ လှိုင်းဂယက်လေးများမှာလည်း ဆက်လက် ပြန့်ကားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် ဝင်းအပြင်ဘက်တွင် လေဆင်နှာမောင်း တစ်ခု ပေါ်လာပြီး သစ်ရွက်ခြောက်များကို တိုင်ပတ်လည်တွင် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဝဲလည်သွားစေ၏။ မှိုင်းညို့နေသော လရောင်အောက်တွင် ကျယ်ဝန်းသော ဝတ်ရုံများ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေလျက် နှိုင်းကြမ်းပင်အိုကြီး အောက်၌ ရပ်နေသော မှိန်ပျပျ အစိမ်းရောင် ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

တာဝန်ခံချုပ်သည် လက်နောက်ပစ်လျက် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေသကဲ့သို့၊ သို့မဟုတ် နက်ရှိုင်းသော အတွေးထဲတွင် နစ်မြောနေသကဲ့သို့ ရပ်နေ၏။ ရုတ်တရက် လေဆင်နှာမောင်း ပြောင်းပြန် လည်ပတ်သွားပြီး တာဝန်ခံချုပ်၏ ပုံရိပ်ကို ကောင်းကင်သို့ သယ်ဆောင်သွားကာ အစိမ်းရောင် မီးခိုးငွေ့တစ်စအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ လရောင် မှေးမှိန်သွားပြီး သူ ထပ်မံ ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ဝင်းအတွင်းရှိ သစ်ပင်များ၏ အရိပ်များမှာ ယိမ်းယိုင်နေသော်လည်း သူ၏ အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရတော့ချေ!

"ဒီလောကမှာ ဒီလို ကိုယ်ဖျော့ပညာမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေနိုင်မှာလဲ..."

ဝမ်မင်ရှို့မှာ အံ့အားသင့်သွားရ၏။

ထိုအချိန်တွင်...

လေပြင်းလေးမှာ အဝေးသို့ လွင့်မျောသွားပြီး ချင်းဖုန်း တည်းခိုခန်း ၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

လေပြင်းလေးသည် သွက်လက်သော မြွေတစ်ကောင်အလား လမ်းများနှင့် လမ်းကြားများကို ဖြတ်သန်း ကွေ့ကောက်သွားကာ လမ်းမရှည်ကြီး၏ အဆုံးသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွား၏။

လရောင်မှာ ရေများအလား ဖိတ်စင်လာပြီး၊ ရုတ်တရက် မှိန်ပျပျ အပြာရောင် အရိပ်တစ်ခု လရောင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကာ တိမ်များ စုစည်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လူ့ပုံသဏ္ဌာန် တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ ဤသူမှာ တောင့်တင်းခိုင်မာပြီး သူ၏ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကြီးမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေကာ၊ ခါးတွင် ဟောင်းနွမ်းနေသော ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုး တစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားသည် - ၎င်းမှာ ဖမ်းဆုပ်ရခက်သော တာဝန်ခံချုပ် ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ အလျင်စလို မရှိဘဲ အပြာရောင် ကျောက်ပြားများပေါ်မှ သူ၏ ခြေသံများမှာ မည်သည့် အသံမျှ မထွက်ပေါ်စေဘဲ၊ သူ၏ အနောက်တွင် မှိန်ပျပျ အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်သာ ချန်ရစ်ခဲ့၏။

လမ်းထောင့်များနှင့် လမ်းကြားများ၏ အရိပ်များအတွင်း၊ အပြာရောင် ကျောက်ပြားများကို ပွတ်တိုက်သွားသော ဖိနပ်သံ တိုးတိုးလေးများမှာ ဆောင်းဦးရာသီရှိ ပုစဉ်းရင်ကွဲ တောင်ပံများ ခတ်သံအလား မကြာခဏ ထွက်ပေါ်နေ၏။

အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသား သုံးဆယ့်ခုနစ်ဦးမှာ ကျီးကန်းများအလား ပျံသန်းဆင်းသက်လာကြပြီး၊ သူတို့၏ မျက်နှာများကို အနက်ရောင် ဇာပုဝါများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကာ ရေခဲအလား အေးစက်သော မျက်လုံးတစ်စုံကိုသာ ဖော်ပြထားပြီး၊ သူတို့၏ အင်္ကျီလက်များမှ တိုတောင်းသော ဓားများက လရောင်အောက်တွင် အေးစက်စွာ တောက်ပနေလျက် ချင်းဖုန်း တည်းခိုခန်း ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြလေသည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက တည်းခိုခန်း၏ လှေကားထစ်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တံခါးခုံအောက်မှ အဆိပ်သုတ်လိမ်းထားသော ခလုတ်တိုက်ကြိုး သုံးချောင်း ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ အတွင်းဘက်မှ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်များ ကွဲအက်သွားသည့် အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အချက်ပြ မီးကျည် သုံးခု ကောင်းကင်သို့ ပစ်တက်သွားကာ ပေါက်ကွဲသွားချိန်တွင် မီးပွားများ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

ဤသည်မှာ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့မှ အရာရှိများ၏ ကြိုတင် ပြင်ဆင်မှု ပင် ဖြစ်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့မှ အရာရှိများနှင့် အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် မှ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများ ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားကြတော့၏။

ရှေ့ဝင်းတွင် ဓားပြိုင်ပွဲများဖြင့် အသက်ဝင်နေချိန်တွင်၊ အနောက်ဝင်းရှိ ပင်မအိမ်ဆောင်၏ ဝါးလိုက်ကာမှာ လေတိုက်သဖြင့် တစ်ထောင့်တစ်နေရာမှ လွင့်တက်သွားလေသည်။

အနောက်ဝင်းမှာမူ ယခင်ကဲ့သို့ပင် တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်၏။ မီးခိုးငွေ့တစ်စက အနောက်ဘက် နံရံကို ဖြတ်သန်းကာ တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မျောလာပြီး၊ နှိုင်းကြမ်းပင်အိုကြီး ကို ပတ်ရစ်နေသော ပိုးကြိုးမျှင်လေး တစ်ခုအလား ပင်မအိမ်ဆောင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားသည်။ တံခါးမှာ ချောက်ခနဲ အသံနှင့်အတူ အနည်းငယ် ပွင့်သွားပြီး တာဝန်ခံချုပ် အထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

ခန်းမအတွင်း၌ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း သည် ရှစ်ထောင့်စားပွဲတွင် ထိုင်နေပြီး၊ ခရမ်းရောင် ရွှံ့စေး လက်ဖက်ရည်အိုး ၏ နှုတ်သီးမှ ရေနွေးငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေဆဲဖြစ်ကာ ကြမ်းတမ်းသော ကြွေပန်းကန်လုံး အတွင်း၌ လက်ဖက်ရည် အမြှုပ်များ လည်ပတ်နေ၏။

သူသည် ပန်းကန်လုံး၏ ပဲ့နေသော အနားသတ်ကို လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် ပွတ်သပ်နေပြီး တာဝန်ခံချုပ် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းအပေါ် အနည်းငယ်မျှသာ အံ့အားသင့်မှု ပြသခဲ့ရာ၊ ခန့်မှန်းရခက်သော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ မျိုးစုံနှင့် ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ အမိုးကြွပ်များ ကွဲအက်သံ ထွက်ပေါ်လာရာ၊ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ သို့မဟုတ် အရာရှိ တစ်ဦးဦး ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ကန်ချခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်၏။ လက်ဖက်ရည်ထဲတွင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေသော တာဝန်ခံချုပ်သည် သူ့ဆီသို့ လျှောက်လာနေသည်။ ခြေနှစ်လှမ်း လျှောက်ပြီးနောက် တာဝန်ခံချုပ် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး "ဟင်" ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ကာ လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်

"ညဌာန က ဘယ်အဖွဲ့ဝင်တွေ ဒီမှာ ရှိနေလဲဆိုတာ ငါ သိချင်လိုက်တာ..."

"ငါတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မပြရသေးဘူး၊ တာဝန်ခံချုပ် က ငါတို့ဆိုတာ သိနေပြီပဲ..."

ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအို တစ်ဦး ဝင်းအတွင်း၌ ပေါ်လာ၏။

တာဝန်ခံချုပ်က လှည့်ကာ သူ့ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုသည်

"ညစောင့် ပဲ၊ ဟေး... မင်းတို့ ညဌာန က အဖွဲ့ဝင်တွေ အားလုံးက အရမ်း မှိုင်းညို့နေတာပဲ၊ မင်းတို့ကို ကြည့်နေရတာ ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိလို့လဲ..."

ခါးကုန်းနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုက ဝင်းကို ဖြတ်၍ ခြေဆွဲလျက် လျှောက်လာပြီး၊ သူ၏ ဆီးနှင်းအလား ဖြူဖွေးနေသော ဆံပင်များက အရောင်လွင့်နေသော မီးခိုးရောင် ခေါင်းစည်းအောက်မှ ကျဆင်းနေ၏。 သူ၏ တွန့်လိမ်နေသော လည်ပင်းမှာ ဖာထေးထားသော လျှော်ကြိုးကော်လာ အတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်နေပြီး၊ သူ၏ ကျောမှာ ကုန်းနေလေသည်။

ဤသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ တော်ဝင် ထောက်လှမ်းရေး အေဂျင်စီ၏ တပ်မှူး ဆယ့်နှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးဖြစ်သော နာမည်ကျော် ညဌာနမှညစောင့် ပင် ဖြစ်လေသည်။

တော်ဝင်မိသားစုတွင် အရည်အချင်းရှိသူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အလွန် လျှို့ဝှက်သည့် ထောက်လှမ်းရေး အဖွဲ့အစည်း တစ်ခု ရှိကြောင်း သိုင်းလောကတွင် လူတိုင်း သိထားကြ၏။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် လူသိရှင်ကြား ထွက်ပေါ်လာခဲပြီး ညဌာန တွင် လူမည်မျှ ရှိကြောင်း မည်သူမျှ မသိကြချေ။

ညဌာန တွင် ဌာန ဆယ့်နှစ်ခု ရှိပြီး တစ်ခုစီတွင် တပ်မှူး တစ်ဦးစီ ရှိကာ အားလုံးက သိုင်း မဟာဆရာကြီး တစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်းသာ လူသိများသည်။ အထူးလျှို့ဝှက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်သော လှေထိုးသား နှင့် မှန်သွေးသူ တို့မှာ အင်ပါယာ ကောင်းကင်စာရင်း ရှိ ထိပ်တန်း မဟာသိုင်းဆရာကြီး ဆယ်ဦးကိုပင် တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း ရှိကြောင်း ကောလာဟလများပင် ရှိလေသည်။

ညဌာန ၏ ခေါင်းဆောင် ဆယ့်နှစ်ဦးမှာ-အ ထမ်းသမား၊ လှေထိုးသား၊ ညစောင့်၊ တံငါသည်၊ ထင်းခုတ်သမား၊ ဈေးသည်၊ ပညာရှင်၊ သမားတော်၊ အောင်သွယ်တော်၊ ပန်းထိုးသမား၊ သားသတ်သမား၊ နှင့် မှန်သွေးသူ တို့ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့၏ အမည်များကို မည်သူမျှ မသိကြဘဲ ဤကုဒ်နံပါတ် ဆယ့်နှစ်ခုကိုသာ သိကြသဖြင့် သူတို့ကို အလွန် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စေလေသည်။

...

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ညစောင့်သည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်၌ သံချေးတက်နေသော ကြေးမောင်း တစ်ခုနှင့် ညာဘက်လက်၌ စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်စဖြင့် ပတ်ထားသည့် သစ်သားတူ တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ၊ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ရုန်းကန်နေရပုံ ပေါ်၏။

သူ၏ ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်ဖြူများက သူ၏ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် သာမန် အဘိုးအို တစ်ဦးနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။ သူက သြရှရှ အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"တာဝန်ခံချုပ်... ငါတို့ မင်းကို စောင့်နေတာ အကြာကြီး ရှိပြီ..."

တာဝန်ခံချုပ်က လည်ပင်းကို အကြောလျှော့လိုက်ပြီး ဆိုသည်

"ဒီလိုဆိုမှတော့ တခြားလူတွေက ဘာလို့ ပုန်းနေကြဦးမှာလဲ..."

တာဝန်ခံချုပ် စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ အပြာရောင် ဝတ်ရုံဝတ် အမျိုးသား တစ်ဦး ဝင်းနံရံပေါ်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်လာပြီး၊ သူ၏ ကျယ်ဝန်းသော အင်္ကျီလက်များက မှိန်ပျပျ အမည်းရောင် ပုံစံများကို ဖော်ပြနေ၏။

ဤအမျိုးသား၏ မျက်နှာမှာ စက္ကူအလား ဖြူဖျော့နေပြီး သူ၏ ဆံပင်အမည်းရောင်များကို ကျောက်စိမ်းအဖြူရောင် ဆံထိုးတစ်ခုဖြင့် ခပ်လျော့လျော့ ထုံးဖွဲ့ထားကာ၊ ဆံပင်အနည်းငယ်မှာ အောက်သို့ ကျဆင်းနေပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် စာရေးစုတ်တံ တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။

ဤအမျိုးသားမှာ ညဌာန ၏ တပ်မှူး ဆယ့်နှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးဖြစ်သော ပညာရှင် ပင် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင်...

တာဝန်ခံချုပ်၏ အနောက်ဘက်ရှိ အခန်းထဲတွင် နောက်ထပ် အမျိုးသား နှစ်ဦး ပေါ်လာ၏။တစ်ဦးမှာ သံမျှော်စင်ကြီး တစ်ခုအလား တောင့်တင်းခိုင်မာပြီး သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော ပိုက်ဆံလျှော် အဝတ်အစားများမှာ ထင်းရှူးစေးများနှင့် မြက်ခြောက်များ ပေကျံနေကာ၊ သူ၏ ဖြူတောက်တောက် မုတ်ဆိတ်မွေးများတွင် သစ်ရွက်ခြောက် အချို့ ကပ်နေပြီး သူ၏ ခါးတွင် သာမန်ဟု ထင်ရသော ကြိုးတစ်ချောင်းကို ချိတ်ဆွဲထားလေသည်။

ဤအမျိုးသားမှာ တပ်မှူး ဆယ့်နှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးဖြစ်သော ထင်းခုတ်သမား ပင် ဖြစ်သည်။

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ၏ ညာဘက်တွင် အရောင်လွင့်နေသော တိရစ္ဆာန် သားရေဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားသည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား တစ်ဦး ရပ်နေ၏။ သူ၏ ကြေးဝါရောင် လည်ပင်းနှင့် လက်မောင်းများတွင် အမာရွတ်များ ရှိနေပြီး၊ သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော အဝတ်အစားများမှာ သွေးများနှင့် အသားရည်များကြောင့် အညိုရင့်ရောင် ပေကျံနေသည်။ ဝက်ရိုး တစ်ဝက်ကို သူ၏ ခါးရှိ ဖြစ်သလို ပတ်ထားသော လျှော်ကြိုးမှ ချိတ်ဆွဲထားပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် သားသတ်ဓား တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။

ဤသူမှာ တပ်မှူး ဆယ့်နှစ်ဦးအနက်မှ သားသတ်သမား ပင် ဖြစ်လေသည်။

...

တာဝန်ခံချုပ်က အမျိုးသား လေးဦးကို ကြည့်ကာ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်

"မင်းတို့က ငါ့ကို တကယ် အထင်ကြီးတာပဲ... ညဌာန ရဲ့ တပ်မှူး လေးယောက်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လွှတ်လိုက်တယ်... သားသတ်သမား က တိုက်ခိုက်မှုကို ဦးဆောင်မယ်၊ ထင်းခုတ်သမား က ကာကွယ်မယ်၊ ညစောင့် က အဝေးကနေ တိုက်ခိုက်မယ်၊ ပြီးတော့ ပညာရှင် က လက်နက်ပုန်း သုံးမယ်ပေါ့... မဆိုးပါဘူး၊ လုံးဝ မဆိုးပါဘူး... ငါ သေသေချာချာ မတိုက်ခိုက်ရတာ နှစ်တွေ တော်တော် ကြာနေပြီပဲ... ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်..."

ညစောင့်က သြရှရှ အသံဖြင့် ဆိုသည်

"အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် ရဲ့ တာဝန်ခံချုပ် ဟာ သူ့ကိုယ်သူ အနှစ်သုံးရာ အတွင်း တစ်ယောက်တည်းသော သိုင်းပညာ ပါရမီရှင် လို့ သတ်မှတ်ထားတယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်... သူက လက်ဝါး၊ ခြေထောက်၊ လက်သီး၊ လက်သည်း၊ ဓား၊ လှံ၊ သန်လျက် အစရှိတဲ့ သိုင်းပညာ ပုံစံ အားလုံးကို ကျွမ်းကျင်တယ်တဲ့... သူ လူသတ်တဲ့ အကြိမ်တိုင်း သားကောင် အကျွမ်းကျင်ဆုံး သိုင်းပညာကို သုံးတယ်လို့လည်း ကြားတယ်..."

တာဝန်ခံချုပ်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက် ဆိုသည်

"ဂုဏ်သတင်း သက်သက်ပါပဲ၊ တခြား ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး... ငါက နည်းနည်း ပိုသိရုံလေးပါ... အင်း... ဒီလိုလုပ်ကြရအောင်၊ မင်းတို့ အားလုံးက ဒီနေ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သေရမှာပဲဆိုတော့ မင်းတို့ရဲ့ သိချင်စိတ်ကို ငါ ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်မယ်..."

တာဝန်ခံချုပ်က ညစောင့်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်

"မင်းက အသံနဲ့ တိုက်ခိုက်တဲ့ နေရာမှာ အတော်ဆုံး ဆိုတော့ ငါ မင်းကို အသံနည်းလမ်းတွေနဲ့ပဲ သတ်ပေးမယ်..."

ထို့နောက် သူက ပညာရှင် ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဆက်ပြောသည်

"မင်းက လက်နက်ပုန်းတွေနဲ့ ခြေလှမ်း သွက်လက်တဲ့ နေရာမှာ တော်တယ်ဆိုတော့ ငါ မင်းကို အရင် ပြေးခိုင်းမယ်၊ ပြီးမှ လိုက်ဖမ်းပြီး လက်နက်ပုန်းတွေနဲ့ သတ်ပေးမယ်..."

ထို့နောက် သူက ထင်းခုတ်သမား နှင့် သားသတ်သမား ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်

"ထင်းခုတ်သမား က ဓားနဲ့ လှံတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်ဆိုတော့ ငါ မင်းရဲ့ ကာကွယ်ရေးကို ငါ့လက်သီးတွေနဲ့ ချိုးဖျက်ပေးမယ်... သားသတ်သမား အတွက်ကတော့ သူ့ရဲ့ ဓားသိုင်းက အရမ်း မြန်တယ်၊ ပြီးပြည့်စုံတယ်... ငါလည်း ဓားသိုင်း တတ်တာပဲလေ..."

"မောက်မာလိုက်တာ..."

အပိုင်း (၂၅၀ ) - အစွမ်းထက်လှသော တာဝန်ခံချုပ်

ညစောင့်ကက လှောင်ပြုံးပြလိုက်ရာ သူ၏ လည်ချောင်းထဲမှ အသံတိတ် မိုးကြိုးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူသည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အလွန် ဖြည်းညင်းစွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သံချေးတက်နေသော ကြေးမောင်းကို ရိုက်ခတ်လိုက်ရာ ချွဲချွဲ မြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အသံလှိုင်းများက အပြာရောင် ကျောက်ပြားများပေါ်တွင် သစ်ပင်အိုကြီးများ၏ အမြစ်များအလား တွားသွားနေပြီး ၎င်းတို့ ဖြတ်သန်းသွားရာ အုတ်ချပ်များကြားရှိ စုပုံနေသော ဖုန်မှုန့်များမှာ ခုန်ပေါက်နေကြ၏။ အသံလှိုင်းများက တိုင်များကို ရိုက်ခတ်သွားသောအခါ ညအချိန်တွင် သံချပ်ကာမြင်းတပ် ထောင်ပေါင်းများစွာ နင်းချေနေသကဲ့သို့ တကယ်ကို တူညီနေပြီး၊ အမိုးစွန်းရှိ ကြေးခေါင်းလောင်းများပင် ဇောက်ထိုး လှုပ်ခါသွားကာ ၎င်းတို့၏ ဆည်းလည်းသံများမှာ ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ကြေမွသွားတော့သည်။

သားသတ်သမား၏ ကြမ်းကြုတ်သော အပြုံးမှာ ဓားသွေးကျောက်ပေါ်တွင် တုံးနေသော ဓားတစ်လက်ကို ပွတ်တိုက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ ဓားကို ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်ခုံပေါ်ရှိ သွေးကြောများမှာ သူ၏ ခါးပေါ်ရှိ နံရိုးများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုထူနေပြီး၊ သူ၏ လက်ဖဝါးရှိ အသားမာများကြားတွင် အရည်မပျော်သေးသော ဝက်ဆီ အပိုင်းအစ တစ်ဝက်လောက် ကပ်နေသည်။

သားသတ်ဓားမှာ မည်သည့် သတိပေးချက်မျှ မရှိဘဲ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရ၏။ ဓားအိမ် မြေကြီးပေါ်သို့ ကျသွားသည့် အသံကိုပင် မကြားရမီမှာပင် ဓားသွားက တာဝန်ခံချုပ်၏ မျက်နှာရှေ့တွင် အဖြူရောင် အမှတ်အသား သုံးခုကို ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည် ။

၎င်းမှာ အလွန် မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် ဓားကျောပေါ်ရှိ စာလုံးနှစ်လုံး၏ ထွင်းထုချက်က လေထဲတွင် အရိပ်အယောင်များ ချန်ရစ်ခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး၊ အလွန် မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် သူ၏ ခါးစညင်းပေါ်ရှိ သွေးကွက်များမှာ ဓားမှ လေပြင်းကြောင့် လွင့်စင်သွားတော့သည်။

ထင်းခုတ်သမား၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေပြီး၊ သူ၏ ခြေထောက်က အပြာရောင် အုတ်ချပ်များကို ကြေမွသွားစေသည့် အသံမှာ အစိုးရရုံးများတွင် လမ်းရှင်းရန် အသုံးပြုသည့် မောင်းသံထက် သုံးဆမျှ ပိုမို ကျယ်လောင်နေ၏။ ခြေလှမ်းတိုင်းက သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် တောင်ကြီးတစ်လုံးလုံးကို ထမ်းထားရသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး သူ၏ ရွှေရောင် လက်သီးများမှာ ချက်ချင်းပင် အဆပေါင်းများစွာ ကြီးထွားလာကာ လူတစ်ယောက်၏ ခေါင်းထက်ပင် ပိုမို ကြီးမားနေတော့သည်။

ပညာရှင်သည် ရှန်းဖေး ဝါးစုတ်တံကို ကိုင်ဆောင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ အပြာရောင် ဝတ်ရုံ လက်ကောက်ဝတ်များရှိ မှင်ကွက်များမှာ ယခင်ကထက် သုံးဆမျှ ပိုမို မည်းနက်နေ၏။ သူက စုတ်တံဖျားကို သူ၏ လက်ဖဝါးနှင့် ဖွဖွလေး ခေါက်လိုက်ရာ၊ သူ ပက်ဖြန်းလိုက်သော မှင်စက်လေးမှာ လေထဲတွင် သေးသွယ်သော ငွေအပ်တစ်ချောင်းအဖြစ် အခဲဖွဲ့သွားပြီး အဆုံးတွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် မှင်ကြောင်းလေး တစ်ခုကို ချန်ရစ်ခဲ့ရာ၊ မပြီးဆုံးသေးသော ရှုခင်းပန်းချီကား တစ်ချပ်နှင့် များစွာ တူညီနေလေသည်။

သူတို့ လေးဦး အတူတကွ တိုက်ခိုက်လိုက်သောအခါ ညစောင့်၏ မောင်းမှာ ချွဲချွဲ မြည်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သားသတ်သမား၏ ဓားမှာ လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်နေဆဲဖြစ်ကာ၊ ထင်းခုတ်သမား၏ ခြေရာများမှ အငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ပညာရှင်၏ စုတ်တံဖျားတွင် မှင်တစ်စက်၏ တစ်ဝက်ခန့် ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။

တာဝန်ခံချုပ်က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကြီးမားသော တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲတော့မည် ဖြစ်၏။

...

ချင်းဖုန်း တည်းခိုခန်း မှာ ယနေ့ညတွင် ထူးခြားစွာ ဆူညံနေပြီး လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှု ကြိုးပမ်းချက်၏ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်မှုထက် များစွာ သာလွန်နေသည်။

တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ အရာရှိများမှာ ဝင်း၏ နေရာအနှံ့တွင် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများနှင့် တိုက်ခိုက်နေကြပြီး၊ အတွင်းပိုင်းရှိ တိုက်ပွဲမှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်နေသော်လည်း ကြာရှည် မခံခဲ့ချေ။

ဝင်းအတွင်းမှ လက်ဖျစ်တွက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အသံမှာ လှိုင်းများအလား ပြန့်နှံ့သွား၏။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မျက်နှာဖုံးတပ် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ အားလုံးက သူတို့၏ ကျဆုံးသွားသော ရဲဘော်ရဲဘက်များ၏ အလောင်းများကို လျစ်လျူရှုကာ နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

မလွတ်မြောက်နိုင်သူများက သူတို့၏ အဆိပ်များကို ကိုက်ခွဲကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားကြ၏။ သုံးဆယ်ကျော်ရှိသော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများ အနက်မှ ဆယ်ဂဏန်းခန့်သာ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့မှ အရာရှိများက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိပြုမိသွားကြပြီး ဗဟိုဝင်းဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားကြရာ လရောင်အောက် ညကောင်းကင်ယံတွင် ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို ထမ်းထားသော သရဲမျက်နှာဖုံး တပ်ထားသည့် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ် ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ် ပုံရိပ်မှာ မြူခိုးများ ဝန်းရံနေပုံရပြီး မည်သူမျှ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်မီမှာပင် သူသည် မီးခိုးငွေ့တစ်စအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ကျယ်ပြောလှသော ညအမှောင်ထုထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့မှ အရာရှိ တစ်စုက အလျင်အမြန် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးရန် ပြေးထွက်သွားကြ၏။

အချို့က ဆရာကြီးတုန်းကျင်း နေထိုင်သော ဝင်းအတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားကြရာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည် ။ညဌာန ၏ တပ်မှူး လေးဦးစလုံး သေဆုံးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

...

"ဘာပြောလိုက်တယ်..."

အစိုးရရုံးတွင် သတင်းစောင့်နေသော ဖေယွမ်ကျန်းသည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေကာ သူ့ရှေ့ရှိ စာရေးကို ကြည့်လျက် လေးနက်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"တပ်မှူး လေးယောက်စလုံး... သေသွားပြီလား... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

စာရေးက သူ၏ နဖူးမှ ချွေးအေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ပြောကြားသည်

"တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ရဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု ရလဒ်တွေအရ ပညာရှင် က ထွက်ပြေးနေတုန်း ပြိုင်ဘက်ရဲ့ ကိုယ်ဖျော့ပညာကြောင့် အမီလိုက်ခံရပြီး နှလုံးကို လက်နက်ပုန်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားလို့ သေဆုံးခဲ့ရတာပါ... ထင်းခုတ်သမား က သူ အသက်ရှင်နေတုန်းမှာ သူ့ရဲ့ ရွှေကိုယ်ထည် ကျိုးပျက်သွားလို့ သေဆုံးခဲ့ရတာဖြစ်ပြီး

၊ သားသတ်သမား က သူ့ထက် ပိုမြန်တဲ့ ဓားကြောင့် လက်နှစ်ဖက် ပြတ်သွားပြီး လည်ပင်းလှီးခံခဲ့ရတာပါ... ညစောင့် ကတော့ အဲဒီ အသံလှိုင်း တိုက်ခိုက်မှုကြောင့်ပဲ ဦးနှောက် ကြေမွသွားခဲ့တာပါ... သူတို့ အားလုံးက သူတို့ ကျွမ်းကျင်တဲ့ နယ်ပယ်တွေမှာပဲ အသတ်ခံခဲ့ရတာပါ..."

ဖေယွမ်ကျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျော့ခွေသွားပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားကာ ရေရွတ်လိုက်သည်

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... တပ်မှူး လေးယောက်စလုံးက သူတို့ရဲ့ သက်ဆိုင်ရာ နယ်ပယ်တွေမှာ မဟာသိုင်းဆရာကြီးတွေလေ... အဲဒါအပြင် ကျွန်တော့် ဆရာကြီး က တစ်ခါက ပြောဖူးတယ်၊ တာဝန်ခံချုပ် က ဘက်စုံ ကျွမ်းကျင်သူလို့ ပြောနေပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ သူက ဘာမဆို နည်းနည်းစီ လုပ်တတ်ပေမဲ့ တစ်ခုမှ ထူးချွန်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ ဘက်စုံ ကျွမ်းကျင်တယ်ဆိုတဲ့ အားသာချက်ပဲ ရှိတာလို့ ပြောခဲ့တယ်... ဖြစ်နိုင်တာက... ကျွန်တော့် ဆရာကြီး က အမှားလုပ်မိတာလား..."

ဖေယွမ်ကျန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်သွားပြီး သူ၏ စိတ်မှာ ဝေဝါးနေတော့၏။

သူ၏ အစီအစဉ်အရဆိုလျှင် ဤတစ်ကြိမ် ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို လုပ်ကြံရန် ကြိုးစားမည့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများမှာ အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် ၏ အဆင့်မြင့် အဖွဲ့ဝင်များ သို့မဟုတ် တာဝန်ခံချုပ် ကိုယ်တိုင် သေချာပေါက် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် ၏ ရွှေတံဆိပ် အထက်ရှိ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ သုံးဦးသာ ဖြစ်ခဲ့ပါက၊ သူတို့ကို တပ်မှူး လေးဦးက အရှင်လတ်လတ် ဖမ်းဆီးနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးပြု၍ အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် နှင့် ပတ်သက်သော အသုံးဝင်သည့် သဲလွန်စများကို ဖော်ထုတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တာဝန်ခံချုပ် ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားခဲ့ပါက ရာခိုင်နှုန်း အနည်းငယ်သာ ဖမ်းဆီးခံရနိုင်သော်လည်း၊ အများစုမှာ တပ်မှူး လေးဦး၏ တွန်းလှန်ခြင်းကို ခံရနိုင်ပြီး သဲလွန်စအချို့ ချန်ရစ်ခဲ့မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ နောက်ကို ခြေရာခံနိုင်ရန် အခွင့်အလမ်းမှာ အလွန် နည်းပါးလှသည်။

သို့သော် တပ်မှူး လေးဦး ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ခြင်းက အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပြီး သူ့ကို သတ်ပစ်လိမ့်မည်ဟု သို့မဟုတ် ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ပြန်ပေးဆွဲခံရလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ကူမော့ကို လင်းဟိုင်မြို့ မှ ထွက်ခွာရာတွင် ပူးပေါင်းခွင့် ပြုရန် ရဲဝံ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် လက်ရှိ ရလဒ်မှာ သူ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့သော အရာတစ်ခု ပင် ဖြစ်လေသည်။

အကြံပေးမှာ စိုးရိမ်နေပုံဖြင့် ပြောကြားသည်

"သခင်... တော်ဝင်ပုရောဟိတ် ရဲ့ ခန့်မှန်းချက် မှားသလား၊ မှန်သလား ဆိုတာကို စိတ်ပူမနေပါနဲ့... အခု အရေးအကြီးဆုံးက ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရပြီ ဆိုတာပါပဲ... ကျွန်တော်တို့ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို မြန်မြန် ရှာဖို့ လိုတယ်..."

ဖေယွမ်ကျန်းက တွေဝေနေမှုမှ အလျင်အမြန် နိုးထလာပြီး ပြောလိုက်သည်

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို ရှာရမယ်... မြန်မြန်၊ ဝမ်မိသားစုဆီ သွား... မဟုတ်ဘူး၊ မြို့ပြင်က ရွှမ်ချင်း ရေကန် ဆီ သွားမယ်... ကျွန်တော်တို့ လူတွေကို ချက်ချင်း စုစည်းမယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒီမှာ ချုံခိုနေတဲ့ လူတွေကိုလည်း အကြောင်းကြားလိုက်... ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ပေါ်လာတာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လို စျေးနှုန်းမျိုးပဲ ပေးရပေးရ သူ့ကို ကယ်တင်ရမယ်... ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် သွားမယ်..."

ထိုသို့ပြောရင်း ဖေယွမ်ကျန်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။

သူ ကျေးဇူးတင်မိသည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ ဝမ်မင်ရှို့ကို သူ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဝမ်မင်ရှို့သည် ယနေ့ည ရွှမ်ချင်း ရေကန် သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ သွားရောက်ခဲ့ကြောင်း သူ သိထားခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။ အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် ၏ တာဝန်ခံချုပ် က ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို ဖမ်းဆီးခဲ့ခြင်းမှာ ဝမ်မင်ရှို့ထံ ပေးအပ်ရန် ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သူ သိထားလေသည်။

...

ထိုအချိန်တွင် ညအမှောင်ထု၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် ရွှမ်ချင်း ရေကန် ပေါ်၌...

ဝမ်မင်ရှို့သည် အမိုးပါသော လှေတစ်စင်းပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်စောင့်နေ၏။ လရောင်အောက်တွင် ရေကန်မှာ အတော်လေး လင်းထိန်နေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

ရေကန်ပေါ်တွင် လေပြင်းတစ်ချက် ရုတ်တရက် တိုက်ခတ်လာပြီး လှေပေါ်တွင် ပုံရိပ်နှစ်ခု တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်လာ၏။ ၎င်းမှာ အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို ထမ်းလာသည့် တာဝန်ခံချုပ် ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဝမ်မင်ရှို့၏ မျက်လုံးများမှာ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း နီရဲသွားတော့၏။

သို့သော်လည်း...

ထိုအခိုက်အတန့်လေး အတွင်းမှာပင်...

ညအမှောင်ထု၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် လူအုပ်ကြီး တစ်စုက အရပ်မျက်နှာ အနှံ့မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လှေဆီသို့ ပျံသန်းလာကြ၏။

ဝမ်မင်ရှို့၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသူများမှာ အစိုးရရုံးနှင့် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့မှ ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြောင်း သူ မှတ်မိလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့ကို မကြာသေးမီက တာဝန်များဖြင့် အပြင်သွားနေသည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ရသော်လည်း၊ သူတို့ အားလုံးက သူ့ကို ဖုံးကွယ်ကာ သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ ပေါ်လွင်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်၏။

တာဝန်ခံချုပ်ကမူ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရေကန်ရေများ လှိုင်းထသွားပြီး ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးကြီးများကို ချက်ချင်း ဖန်တီးလိုက်ကာ လှေကို ရေကန်အလယ်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ တွန်းပို့ပေးလိုက်ရာ၊ ချဉ်းကပ်လာသော အစိုးရရုံးနှင့် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့မှ ကျွမ်းကျင်သူများမှာ သူတို့၏ ပစ်မှတ်ကို လွဲချော်သွားစေခဲ့သည်။

သင်္ဘောခန်းအတွင်း၌...

ဝမ်မင်ရှို့သည် တာဝန်ခံချုပ်က သူ၏ စွမ်းအားများကို အသုံးပြုကာ ဖမ်းဆီးမှုမှ ရှောင်တိမ်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ အဲဒီအကြောင်းကို ဆက်မတွေးတော့ဘဲ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း အနားသို့ လျှောက်သွားကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်

"အဘိုးကြီး... ငါလည်း မု မိသားစု ကပဲ..."

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း မှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော်လည်း သူသည် တည်ငြိမ်နေပြီး ကြောက်ရွံ့မှု အနည်းငယ်မျှသာ ပြသကာ ပြောကြားသည်

"ငါ ခန့်မှန်းမိပါတယ်..."

ဝမ်မင်ရှို့က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်

"မင်းကို ငါ တကယ် မုန်းတယ်... ချင်းဖုန်း တည်းခိုခန်း မှာကတည်းက အရာအားလုံးကို စွန့်စားပြီး မင်းကို အဲဒီမှာတင် သတ်ခဲ့သင့်တာ..."

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက် ဆိုသည်

"အခုလည်း အတူတူပါပဲ၊ မင်းဆီမှာ ဘာမှ မရှိသေးတာပဲလေ..."

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ဝမ်မင်ရှို့ ဒေါသထွက်သွားပြီး ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ၏ ကော်လာကို ဆွဲကာ ရက်စက်စွာ ပြောလိုက်သည်

"လူ ယုတ်မာ... ဟန်ဆောင်နေတာ ရပ်လိုက်တော့...

မင်း အခု အရမ်း ကြောက်နေတယ် မဟုတ်လား... ငါ့ မု မိသားစု ရဲ့ အသက်ပေါင်း ရာနဲ့ချီတဲ့ စရိတ်နဲ့ မင်း ရခဲ့တဲ့ စည်းစိမ်တွေ၊ နာမည်ဂုဏ်သတင်းတွေက ဒီနေ့မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီလေ... မင်းလို ခွေးတစ်ကောင်က သေရမှာကို မကြောက်ဘူး ဆိုတာကို ငါ မယုံဘူး..."

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က အံ့သြသွားပုံဖြင့် ပြောကြားသည်

"မင်းရဲ့ မု မိသားစု က မတရား သေဆုံးခဲ့ရတယ်လို့ မင်း ယုံကြည်နေတုန်းပဲလား... တာဝန်ခံချုပ် က မင်းကို အမှန်တရားကို မပြောပြဘူးလား..."

"ဟင်!"

ဝမ်မင်ရှို့က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်

"မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ..."

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက် ဆိုသည်

"အမှန်တရားကို သိပြီးရင်တောင် မု မိသားစု အတွက် ကလဲ့စားချေဖို့ မင်း ငါ့ကို သတ်ဦးမယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ မင်းက နားမလည်တဲ့ အရာတစ်ခုအတွက် ကလဲ့စားချေဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းပဲလား... တပ်မှူး ဝမ်... မင်း ကလဲ့စားချေချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ရပါတယ်၊ အဲဒီတုန်းက မု မိသားစု ကို မျိုးတုံးသတ်ဖြတ်ဖို့ ငါ အမိန့်ပေးခဲ့တာ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မတရားတာ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး..." ထိုသို့ပြောရင်း ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က သင်္ဘောခန်း အပြင်ဘက်ရှိ တာဝန်ခံချုပ် ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်

"တာဝန်ခံချုပ်... အမှောင် သက်တော်စောင့် ခုနစ်ဖွဲ့ ရဲ့ မျိုးဆက် တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး သူ့ကို အသုံးချတာက မသင့်တော်ဘူး မဟုတ်လား..."

တာဝန်ခံချုပ်က ဆိုသည်

"သူက အမှန်တရားကို မသိဘူး၊ သူက ငါတို့နဲ့ မတူဘူးလေ... သူ့မှာ သစ္စာရှိမှု မရှိဘူး... တကယ်လို့ ငါ သူ့ကို ဖုံးကွယ်မထားရင် သူ ငါနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ စိုးရိမ်လို့ပါ..."

ဝမ်မင်ရှို့မှာ မှင်သက်သွားပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်

"မင်းတို့ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ... တုန်းကျင်း၊ တာဝန်ခံချုပ်၊ မင်းတို့ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ..."

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က သက်ပြင်းချလျက် ပြောကြားသည်

"ကျားဝမ် ခေတ်က ခန်တယ် မင်းသား ရဲ့ ပုန်ကန်မှု အကြောင်း မင်း သိသင့်တယ် မဟုတ်လား..."

ဝမ်မင်ရှို့က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်

"ဒါက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ..."

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က ရှင်းပြလေသည်

"ခန်တယ် မင်းသား မှာ လျှို့ဝှက် သက်တော်စောင့် ခုနစ်ဦး ရှိတယ် - ယင်ယန်၊ လေနဲ့ မိုးကြိုး၊ ကောင်းကင်၊ မြေကြီး၊ တောင်၊ မီး၊ နဲ့ ရေ လေ... အဲဒီတုန်းက ခန်တယ် မင်းသား ရဲ့ ပုန်ကန်မှု ကျရှုံးသွားပြီး လျှို့ဝှက် သက်တော်စောင့် ခုနစ်ဦးရဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေက သူ့ရဲ့ မျိုးဆက်တွေနဲ့အတူ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ကြတယ်..."

"နောက်ပိုင်းမှာ ဒီမျိုးဆက်တွေက သူတို့ရဲ့ သရုပ်မှန်တွေကို ပြောင်းလဲပြီး နောက်ထပ် ပုန်ကန်မှု တစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် ကြံစည်ခဲ့ကြတယ်... သူတို့ရဲ့ စစ်တပ်ကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့ ကလေးပေါင်း တစ်သောင်းကျော်ကို ပြန်ပေးဆွဲခဲ့ကြတယ်... နောက်ဆုံးမှာ သူတို့ ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီး သူတို့ ထွက်ပြေးနေစဉ်မှာ

ယင်ယန် သက်တော်စောင့် ရဲ့ မျိုးဆက်တွေက သူတို့ရဲ့ ဆုတ်ခွာမှုကို ကာကွယ်ပေးဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး မျိုးတုံးသတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရတယ်... ဒီ ယင်ယန် သက်တော်စောင့် မျိုးဆက်တွေက မု မိသားစု ပဲ... ဒါကြောင့် ငါ့ကို ကလဲ့စားချေမယ်ဆိုရင် ရပါတယ်လို့ ငါ ပြောခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ မု မိသားစု ကတော့ အပြစ်ကင်းတဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူး..."

"မု မိသားစု က ကလေးပေါင်း တစ်သောင်းကျော်ကို ပြန်ပေးဆွဲတဲ့ နေရာမှာ ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့တယ်... သူတို့က သူတို့ရဲ့ ဆုတ်ခွာမှုကို ဖုံးကွယ်ဖို့နဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို လမ်းကြောင်းလွှဲဖို့ တမင်တကာ ရွေးချယ်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး၊ ငါတို့ကို အခွင့်အရေး အများကြီး လွဲချော်သွားစေခဲ့တယ်... နောက်ဆုံးမှာ မု မိသားစု ရဲ့ ကံကြမ္မာက သူတို့ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့တာ သက်သက်ပါပဲ... သူတို့ကြောင့် မိသားစု အများကြီး ပျက်စီးခဲ့ရတယ်၊ သူတို့ အားလုံး အသတ်မခံခဲ့ရတာကပဲ ကရုဏာထားရာ ကျနေပြီ..."

"အပိုတွေ၊ မင်း လျှောက်ပြောနေတာပဲ!"

ဝမ်မင်ရှို့သည် ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့၏ တပ်မှူး တစ်ဦးအနေဖြင့် ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ပြောသည်မှာ မှန်ကန်ပါက မု မိသားစု ၏ မျိုးတုံးသတ်ဖြတ်ခံရမှုမှာ လုံးဝ ထိုက်တန်ကြောင်း သဘာဝကျကျပင် သူ သိလေသည်။

ဒါဆိုရင် သူနဲ့ မုလျို တို့ရဲ့ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေက ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိတော့မှာလဲ...

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က ဆက်ပြောသည်

"အဲဒီတုန်းက တပ်မှူး ခုနစ်ယောက်က ဂိုဏ်းတစ်ခုတည်းက လာတာဖြစ်ပြီး ရှေးဟောင်းနဲ့ ထူးခြားတဲ့ သိုင်းပညာဖြစ်တဲ့ ကောင်းကင်နက်နဲမှု တိတ်ဆိတ်ခြင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း သတ်ဖြတ်မှု ခုနစ်ပါး ကျမ်းစာ ကို အပိုင်း ခုနစ်ပိုင်း ခွဲပြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ပိုင်းစီ ကျင့်ကြံခဲ့ကြတယ်... မု မိသားစု က ယင်-ယန် ကျမ်း ကို ကျင့်ကြံခဲ့တာ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်မင်ရှို့၏ စိတ်မှာ ဗလာဖြစ်သွား၏။

"ယင်-ယန် ကျမ်း... ယင်ယန် လျှို့ဝှက်လက်စွဲကျမ်း..."

သူက တာဝန်ခံချုပ်ကို ရုတ်တရက် မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်

"မင်း သိလား..."

တာဝန်ခံချုပ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ဘာလို့ ငါ့ကို မပြောခဲ့တာလဲ..."

ဝမ်မင်ရှို့က မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ငါက မင်းကို ဘာလို့ ပြောပြရမှာလဲ..."

တာဝန်ခံချုပ်က ပြန်လည်ချေပသည်။

"ဒီလူ ယုတ်မာ တုန်းကျင်း ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ လူတစ်ယောက် ရှိနေတယ်လို့ မင်း ငါ့ကို ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား..."

တာဝန်ခံချုပ်က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက် ဆိုသည်

"မရှိဘူးလား... သူက အဲဒီတုန်းက ကိစ္စတွေကို ပြောင်မြောက်စွာ ကိုင်တွယ်ခဲ့လို့ ဧကရာဇ်ရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရခဲ့တာလေ... ဧကရာဇ်က သူ့ရဲ့ နောက်ခံပဲပေါ့... မု မိသားစု နဲ့ ပတ်သက်ရင် သူတို့ အပြစ်ကင်းတယ်လို့ ငါ မင်းကို တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ပါဘူး...

ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ အမှုကို မု မိသားစု တစ်ခုတည်းက ကိုင်တွယ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ပဲ ငါ မင်းကို ပြောခဲ့တာ... ပြီးတော့ အဲဒါက တကယ်ကို ဟုတ်ပါတယ်... ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ အမှုကို မု မိသားစု တစ်ခုတည်းက ကိုင်တွယ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ အဲဒါက အဲဒီတုန်းက လျှို့ဝှက် သက်တော်စောင့် ခုနစ်ဦးလုံးရဲ့ ပူးပေါင်း ကြိုးပမ်းမှု ဖြစ်ခဲ့တာပါ..."

ဝမ်မင်ရှို့ မြေကြီးပေါ်သို့ ခွေကျသွားပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်

"ဒါဆို ငါက ဘာလဲ... ငါ့ဘဝက ငါ့အတွက် ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိခဲ့လို့လဲ..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

ဝမ်မင်ရှို့သည် ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို ရုတ်တရက် ဖမ်းဆွဲကာ ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် တာဝန်ခံချုပ်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး သူ၏ လက်ဝါးများကို ဆန့်ထုတ်ကာ ယင် နှင့် ယန် စွမ်းအင်များ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။

ညအမှောင်ထု၏ အကာအကွယ်အောက်တွင်...

လှေများသည် ရွှမ်ချင်း ရေကန် ပေါ်တွင် အလျင်အမြန် ခုတ်မောင်းနေကြပြီး၊ ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်သွားသော အမိုးပါသည့် လှေဆီသို့ အားလုံးက တည့်တည့် ဦးတည်သွားနေကြ၏။

၎င်းတို့မှာ ဝမ်မင်ရှို့ကို ဖမ်းဆီးရန် ကျရှုံးပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် လှေများပေါ်တက်ကာ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေကြသော တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့နှင့် အစိုးရရုံးမှ ကျွမ်းကျင်သူများ ပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့ တစ်ဦးစီတိုင်းမှာ သိုင်းဆရာကြီးများ ဖြစ်ကြရာ၊ ပူးပေါင်း ကြိုးပမ်းမှုဖြင့် ရှေ့မှ လှေကို အမီလိုက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ရုတ်တရက်...

ရှေ့ရှိ အမိုးပါသော လှေပေါ်မှ ပုံရိပ်တစ်ခု လွင့်ထွက်လာ၏။ မျက်စိရှင်သော သူတစ်ယောက်က ၎င်းမှာ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျယ်လောင်သော "ဘုန်း" ဟူသော အသံကြီးနှင့်အတူ အမိုးပါသော လှေမှာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး၊ နောက်ထပ် ပုံရိပ်တစ်ခု အပြင်သို့ လွင့်စင်လာပြန်သည် - ၎င်းမှာ ဝမ်မင်ရှို့ ပင် ဖြစ်လေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်...

တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့မှ ကျွမ်းကျင်သူများသည် သူတို့၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူတကွ အလုပ်လုပ်ခဲ့သည့် နားလည်မှုအပေါ် အခြေခံ၍ လူစုခွဲလိုက်ကြ၏။အဖွဲ့ငယ် တစ်ဖွဲ့က ဆရာကြီးတုန်းကျင်း နှင့် ဝမ်မင်ရှို့တို့ကို ကယ်တင်ရန် သွားကြပြီး၊ ကျန်သောအဖွဲ့ကမူ တာဝန်ခံချုပ် ဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားကြလေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

အမိုးပါသော လှေမှာ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သစ်သားပြား တစ်ချပ်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော တာဝန်ခံချုပ်သည် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့မှ ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြား၏ ထိုးစစ်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။ ခြေဖျားဖြင့် ဖွဖွလေး ထောက်ကာ သူသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လေပြင်းတစ်ချက် ရုတ်တရက် တိုက်ခတ်လာပြီး တာဝန်ခံချုပ်၏ ပုံရိပ်မှာ အစိမ်းရောင် မီးခိုးငွေ့တစ်စအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ အရာရှိများမှာ နောက်တစ်ကြိမ် သူတို့၏ ပစ်မှတ်ကို လွဲချော်သွားကြပြီး၊ ရေထဲသို့ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပြုတ်ကျသွားကြ၏။

"မြန်မြန်... လှေတွေ မြန်မြန် လာခဲ့ကြ! ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ဘာမှမဖြစ်ဘူး!"

ရေကန်ထဲတွင် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ အရာရှိ နှစ်ဦးက ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ ထိန်းကိုင်ထားပြီး၊ ရေကူးရင်း အော်ဟစ်နေကြလေသည်။

ချက်ချင်းပင် လူတစ်ယောက်က လှေတစ်စင်းကို အလျင်အမြန် ခုတ်မောင်းလာပြီး ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို ကမ်းစပ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြား လှေတစ်စင်းက ဝမ်မင်ရှို့ကို ကမ်းစပ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်သော်လည်း၊ ဝမ်မင်ရှို့မှာ သေဆုံးနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

လူတိုင်း သံသယများဖြင့် ကမ်းစပ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြ၏။

ကမ်းစပ်သို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခရိုင်ဝန် ဖေယွမ်ကျန်း နှင့် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ စစ်ဆေးရေးမှူး လျိုဖုန်း တို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို မြင်သောအခါ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချနိုင်ခဲ့ကြတော့၏။

ဖေယွမ်ကျန်းက ဆရာကြီးတုန်းကျင်း အတွက် အဝတ်ခြောက်များ ယူလာရန် သူ၏ လူများကို အလျင်အမြန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး၊ သူနှင့် လျိုဖုန်း တို့က နှုတ်ဆက်ရန် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် သွားရောက်ကြလေသည်။

"ဘုရားသခင် ကျေးဇူးကြောင့်ပါပဲ..."

ဖေယွမ်ကျန်းက ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို ထူပေးရင်း ပြောလိုက်သည်

"ဆရာကြီး ဘာမှမဖြစ်တာ တကယ်ကို ကံကောင်းတာပါပဲ!"

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ပြောသည်

"လူတိုင်းက နောက်ဆုံးတော့ သေရမှာပါပဲ... ငါ ကံကောင်းသွားတာပါ... ဝမ်မင်ရှို့နဲ့ တာဝန်ခံချုပ် တို့ အချင်းချင်း သဘောထားကွဲလွဲသွားကြလို့ ငါ သေဖို့ အကြောင်းမပါခဲ့တာပါ..."

"သဘောထား ကွဲလွဲသွားတာ ဟုတ်လား..."

ဖေယွမ်ကျန်းက အံ့သြစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုသည်

"အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို နောက်မှ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့..."

ခဏအကြာတွင် မြင်းလှည်းတစ်စီး ရောက်ရှိလာ၏ဆရာကြီးတုန်းကျင်း သည် မြင်းလှည်းပေါ်သို့ တက်ကာ အဝတ်အစား သန့်သန့်များ လဲလှယ်လိုက်ပြီးနောက်၊

လျိုဖုန်း ကို မခေါ်ဘဲ ဖေယွမ်ကျန်းကိုသာ မြင်းလှည်းပေါ်သို့ တက်ရန် ခေါ်လိုက်လေသည်။

လျိုဖုန်း မှာ မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မပြဘဲ သူ၏ လူများကို နောက်ဆုတ်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်၏။ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ၏ အဆင့်အတန်းမှာ အလွန် ထူးခြားကြောင်း သူ သိထားပြီး၊ ဖေယွမ်ကျန်းမှာ သူနှင့် ရာထူးတူသော်လည်း တော်ဝင်ပုရောဟိတ် နှင့် ဖေမိသားစု တို့၏ နောက်ခံရှိသဖြင့် သူထက် များစွာ သာလွန်ပေသည်။ ထိုနှစ်ဦး သိထားသည့် ကိစ္စများစွာမှာ သူ သိခွင့်မရှိသော အရာများ ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သူ နားလည်ထားလေသည်။

သူ အဝေးသို့ ဆုတ်ခွာသွားပြီး၊ မြင်းလှည်းကို မောင်းနှင်သူမှာ ဖေယွမ်ကျန်း၏ ထိပ်တန်း အကြံပေး ဖြစ်သော အကြံပေး ကျူး ပင် ဖြစ်လေသည်။

မြင်းလှည်းပေါ်တွင်...

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က ဝမ်မင်ရှို့နှင့် တာဝန်ခံချုပ် တို့ကြားမှ ပဋိပက္ခကို ပြန်လည် ပြောပြလေသည်။

နားထောင်ပြီးနောက် ဖေယွမ်ကျန်းက အံ့သြတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်

"ဒါဆို ဝမ်မင်ရှို့က ဘာမှ မသိခဲ့ဘူးပေါ့... တာဝန်ခံချုပ် က သူ့ကို သက်သက် အသုံးချနေခဲ့တာလား..."

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုသည်

"ဝမ်မင်ရှို့က ခုနက ရူးသွားသလိုပဲ... နောက်ဆုံးကျတော့ သူက ငါ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး တာဝန်ခံချုပ် ကို သေချေရှင်ကွဲ လှည့်တိုက်ခိုက်လိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး!"

ဖေယွမ်ကျန်းက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောကြားသည်

"ဖြစ်နိုင်တာက သူ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ ပြိုလဲသွားလို့ ဖြစ်မယ်... ဝမ်မင်ရှို့က တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ရဲ့ တပ်မှူး တစ်ယောက် ဖြစ်လာတယ် ဆိုတာက သူ့ရဲ့ အမှားအမှန် သိမြင်နိုင်စွမ်းက မှန်ကန်ပြီး ပုံပျက်မနေဘူး ဆိုတာကို ပြသနေတာပဲလေ... သူ့မှာ ဥပဒေနဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားတွေနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ အမှားအမှန် ခွဲခြားနိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ သူက အမှန်တရားကို မသိခဲ့လို့ ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကပဲ ဒီကိစ္စကို စတင်ခဲ့တယ်လို့ အမြဲတမ်း ထင်နေခဲ့တာလေ... သူ့ကိုယ်သူ ကယ်တင်ဖို့နဲ့ အာဏာရှိတဲ့ သူတွေကို မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ဖို့ မု မိသားစု ဝင် လေးရာကျော်ကို ဓားစာခံအဖြစ် အသုံးချခဲ့တယ်လို့ ထင်ပြီး၊

အဲဒီအချိန်ကစပြီး သူက မုန်းတီးမှုတွေနဲ့ အသက်ရှင်နေခဲ့တာ... အခု မု မိသားစု က သေဖို့ ထိုက်တန်တယ် ဆိုတဲ့ အမှန်တရားကို သိသွားတော့၊ သူ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ ပြိုလဲသွားပြီး သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေ ဒါမှမဟုတ် သူ့ဘဝရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို သူ မသိတော့ဘူးလေ..."

"ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ စိတ်အလိုအလျောက် လုပ်ရပ်က သူ့ရဲ့ အမှားတွေကို ပြန်လည် ပေးဆပ်ဖို့ ကြိုးစားတာ ဖြစ်နိုင်ပြီး၊ အဲဒါက ဆရာကြီးကို လွှတ်ပေးဖို့ အလိုအလျောက် ဖြစ်သွားစေတာပါ... တာဝန်ခံချုပ် ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားတာကလည်း သူ့ရဲ့ အမှားအမှန် သိမြင်နိုင်စွမ်း ကြောင့်ပါပဲ... သူက အဲဒီတုန်းက မု မိသားစု ဝင်တွေနဲ့ မတူဘူးလေ...

သူ့ဆီမှာ ခန်တယ် မင်းသား ရဲ့ မျိုးဆက်တွေအပေါ် သစ္စာရှိရမယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ် မရှိဘူး... သူက သာမန်လူ တစ်ယောက်ပါ၊ ပြီးတော့ အမှန်တရားကို သိသွားတဲ့ အခါကျတော့ သူက အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် ကို ပိုပြီးတောင် မုန်းတီးသွားတာပါ... အဲဒီတုန်းက သူတို့အတွက် မိသားစု တစ်ခုလုံး မျိုးတုံးသတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရတာတောင် သူတို့က သူ့ကို အမှန်တရားကို မပြောပြခဲ့ဘူးလေ... အခုတော့ သူ့မိသားစု ဖျက်ဆီးခံရအောင် သူတို့က လုပ်လိုက်ပြန်ပြီ!"