အခန်း (၂၅၁-၂၅၂)

အပိုင်း (၂၅၁) - မုန်တိုင်းတစ်ခု ကျရောက်လာပြီ

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က သက်ပြင်းချလျက် ဆိုသည်

"သူ... တော်တော်လေး သနားစရာ ကောင်းပါတယ်... ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ မုန်းတီးမှုတွေနဲ့ နေလာခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ့ရဲ့ မုန်းတီးမှုက လမ်းလွဲနေမှန်း သိလိုက်ရတာလေ... အဓိက ပြဿနာက သူ့မှာ အမှားအမှန် ခွဲခြားနိုင်တဲ့ မှန်ကန်တဲ့ သိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိနေတာပဲ၊

တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ရဲ့ သဘောတရားတွေက အတော်လေး ဖြောင့်မတ်ပါတယ်... သူ့ရဲ့ သိမြင်နိုင်စွမ်းက သူ့ရဲ့ မုန်းတီးမှုနဲ့ ပဋိပက္ခ ဖြစ်သွားပြီး သူ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ ပျောက်ဆုံးသွားတာပါ..."

ဖေယွမ်ကျန်းက ပြောသည်

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း နားမလည်နိုင်တာ တစ်ခု ရှိတယ်... အဲဒီတုန်းက အမှန်တရားကို ဆရာကြီး သိတယ်ဆိုတာကို တာဝန်ခံချုပ် က သိနေရက်နဲ့၊ ဆရာကြီးကို ဝမ်မင်ရှို့ ရှေ့ ဘာလို့ ခေါ်လာရတာလဲ... ဝမ်မင်ရှို့က တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့က အဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက်လေ... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့အတွက် အသုံးဝင်တယ် မဟုတ်လား..."

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောကြားသည်

"ဒါဆို... ဝမ်မင်ရှို့ ပေါ်လွင်နေပြီ ဆိုတာကို တာဝန်ခံချုပ် က အစကတည်းက သိနေပြီး သူက အလိုက်သင့် ဟန်ဆောင်နေတာ ဖြစ်နိုင်မလား..."

ဖေယွမ်ကျန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး အနည်းငယ် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ဆိုလိုက်သည်

"ဆရာကြီး... ဆရာကြီး ဆိုလိုတာက..."

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်

"ဝမ်မင်ရှို့က မု မိသားစု ရဲ့ မျိုးဆက် တစ်ယောက်ဆိုတာကို မင်း သိသွားပေမဲ့ မင်းက တည်ငြိမ်နေခဲ့တယ်... အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် ကို မြှူဆွယ်ထုတ်ဖို့နဲ့ ခန်တယ် မင်းသား ရဲ့ မျိုးဆက်တွေ ဘယ်မှာ ရှိနေလဲဆိုတာ ရှာဖို့ အကြံအစည်တစ်ခုကို မင်း စဉ်းစားနေခဲ့တာလေ... အဲဒါဆိုရင် တာဝန်ခံချုပ် ကလည်း မင်းက ဝမ်မင်ရှို့ရဲ့ သရုပ်မှန်ကို သိသွားပြီး ထောင်ချောက်တစ်ခု ဆင်နေတယ်ဆိုတာကို သိနေနိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ သူကလည်း မင်း ထောင်ချောက်ဆင်ထားတာကို မသိသလို ဟန်ဆောင်ပြီး အလိုက်သင့် ပါဝင်နေခဲ့တာပေါ့!"

"ဒါဆို သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ..."

ဖေယွမ်ကျန်းက မေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကကော ဘာလဲ..."

ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က ပြန်မေးလိုက်သည်။

ဖေယွမ်ကျန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း သွေးဆုတ်သွားပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်

"သောက်ကျိုးနည်း... ကမ်းရိုးတန်း ကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့!"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဖေယွမ်ကျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျော့ခွေသွားပြီး မြင်းလှည်းထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားကာ ရေရွတ်လိုက်သည်

"တာဝန်ခံချုပ် က ကျွန်တော့်ကို အကွက်ဆင်သွားတာပဲ... အဲဒါက ဝမ်မင်ရှို့ကနေ တစ်ဆင့် ပို့လိုက်တဲ့ လက်နက်တွေက ငါ့ကို မြှားဖို့ တမင် သက်သက် ချပြခဲ့တာပေါ့... သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ကမ်းရိုးတန်း ကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့ကို အဲဒီကို မြှူဆွယ်ဖို့ပဲ... ပြီးတော့ သူတို့... ကမ်းရိုးတန်း ကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့... ကမ်းရိုးတန်း ကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့..."

...

နံနက်စောစော၊ ဟွိုင်ဟိုင်၊ ထျန်းရှား ကျွန်းစု။

ဟွိုင်ဟိုင် ကမ်းရိုးတန်း ကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့၏ စစ်သေနာပတိ လင်းကျင်း သည် ကျွန်းတစ်ကျွန်းဆီသို့ စစ်သင်္ဘော ဆယ်ဂဏန်းခန့်ကို ဦးဆောင်လာခဲ့၏။ ဤနေရာမှာ လွန်ခဲ့သော အချိန်က ဝမ်မင်ရှို့၏ ညွှန်ကြားချက်အရ တိတ်ဆိတ်စွာ မှောင်ခိုပို့ဆောင်ခဲ့သော လက်နက်များ၏ နောက်ဆုံး ဦးတည်ရာ နေရာဖြစ်ပြီး၊ ခန်တယ် မင်းသား ၏ မျိုးဆက်များ ပုန်းအောင်းနေသည့် နေရာလည်း ဖြစ်သည်။

နံနက်ခင်း ပင်လယ်ပြင်မှာ သွေးရောင် လှိုင်းဂယက်များနှင့်အတူ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏。 လင်းကျင်းသည် သင်္ဘောဦးတွင် ရပ်လျက် ချဉ်းကပ်လာသော ကျွန်းကို ကြည့်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ပေးဖို့ အသင့်ပြင်နေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် သင်္ဘောကုန်းပတ်အောက်မှ သစ်သားပြားများကို ဆောက်များဖြင့် ထုနှက်နေသည့် မွန်းကျပ်သော အသံများနှင့်အတူ ပင်လယ်ရေများ ဝင်ရောက်လာသည့် အသံများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"ရေငုပ်သမားတွေ!"

ကင်းစောင့်၏ အော်ဟစ်သံက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းသွား၏။ စကားမဆုံးမီမှာပင် ကျောက်ဆောင်များပေါ်ရှိ ကျူပင်များ ပေါက်ကွဲသွားပြီး၊ ကန့် အနံ့နှင့် ယမ်းမှုန့်အနံ့များ လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

"ချိတ်တွေကို ဖြုတ်!"

လင်းကျင်းက အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ဓားအလင်း လက်သွားလေသည်။

ထိုစဉ်...

ငြိမ်သက်နေပုံရသော ကျွန်းပေါ်တွင် လူအများအပြား ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး၊ ဘယ်ကနေ ဘယ်လို ပေါ်လာမှန်းပင် မသိလိုက်ရချေ။

ဆီ စိမ်ထားသော ပိတ်စများ ပတ်ထားသည့် မီးကျည်များ အမြောက်အမြား လေထဲသို့ ပျံသန်းလာပြီး၊ အချို့မှာ ရွက်ဖျင်စများပေါ်သို့ တိတိကျကျ စိုက်ဝင်သွားကာ၊ ပင်လယ်လေပြင်းနှင့်အတူ မီးတောက်များက ပင့်ကူအိမ်အလား ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။ လျှိုမြောင်၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ ချွန်ထက်သော သံမဏိဆူးများ တပ်ဆင်ထားသည့် မီးသင်္ဘော (fire ships) မရေမတွက်နိုင်အောင် ပေါ်ထွက်လာပြီး ကမ်းရိုးတန်း ကာကွယ်ရေးစခန်း၏ စစ်သင်္ဘောများဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာကြ၏。 ဒေါသတကြီး လောင်ကျွမ်းနေသော မီးတောက်များက ပင်လယ်ပြင်ပေါ်တွင် အရည်ပျော်နေသော ရွှေများအလား ရောင်ပြန်ဟပ်နေလေသည်။

စစ်သင်္ဘောများမှာ ပြင်းထန်စွာ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး လင်းကျင်းမှာ ရွက်တိုင်ကို ဖမ်းဆုပ်ထားရုံဖြင့်သာ မတ်တတ်ရပ်နိုင်ခဲ့သည်။။း

ရေအောက်မှ စိတ်ပျက်ဖွယ်ကောင်းသော အက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဘယ်ဘက်ခြမ်းရှိ စစ်သင်္ဘော သုံးစင်းမှာ သေလုမြောပါး ညည်းတွားသံများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထုတ်လွှတ်လိုက်ကာ၊ အက်ကွဲကြောင်းများမှတစ်ဆင့် ပင်လယ်ရေများက သစ်သားစများနှင့်အတူ ပန်းထွက်လာတော့၏။

"ဘယ်ဘက်ခြမ်းက တတိယ အခန်းရဲ့ အပေါက်ကို ပိတ်စမ်း! ညာဘက်ခြမ်းက အမြောက်တွေကို ပြင်ထား!"

လင်းကျင်း၏ အသည်းအသန် အမိန့်ပေးသံမှာ ဝင်တိုက်လာသော မီးသင်္ဘောများ၏ အသံများအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ အနီးဆုံး မီးသင်္ဘောက ပွတ်တိုက်သွားရာ၊ ပူလောင်နေသော ကတ္တရာများ ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ဖိတ်စင်ကျလာပြီး အဖြူရောင် မီးခိုးငွေ့များ ထောင်းထောင်းထသွားစေသည်။

သို့သော် ကျွန်းပေါ်မှလည်း အမြောက်များ ပစ်ခတ်နေပြီး၊ သူတို့၏ အနောက်တွင် ပင်လယ်ဓားပြ သင်္ဘောများက လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာနေပြီ ဖြစ်၏。

ပေါက်ကွဲသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေသည်။ လင်းကျင်းသည် စစ်သင်္ဘောများ ဝင်တိုက်ခံနေရသည်ကို ကြည့်ကာ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေတော့၏။

ဤသည်မှာ တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။ ဤချုံခို တိုက်ခိုက်မှုများကို ရက်အနည်းငယ် အတွင်း ပြင်ဆင်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ သူတို့သည် အချိန်အကြာကြီး ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး သူ ထောင်ချောက်ထဲသို့ ဝင်လာမည့် အချိန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဖေယွမ်ကျန်း က ငါ့ကို တကယ် လမ်းမှားရောက်အောင် လုပ်ခဲ့တာပဲ... ဖေယွမ်ကျန်း က ငါ့ကို တကယ် ဒုက္ခပေးလိုက်ပြီ!"

...

ညအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာ၏။ လင်းဟိုင်မြို့ အစိုးရရုံးတွင်...

အကြံပေး ကျူး သည် သူ၏ စာကြည့်ခန်းသို့ ဝင်လာရာ စာအုပ်များနှင့် စာရွက်စာတမ်းများ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

စာကြည့်ခန်းအတွင်း ဖေယွမ်ကျန်းသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ လုံးဝ စိတ်ဓာတ်ကျနေပြီး "ဘာလို့လဲ... ဘာလို့လဲ..."

ဟု အကြိမ်ကြိမ် ရေရွတ်နေလေသည်။

အကြံပေး ကျူး သည် စာအုပ်များနှင့် စာရွက်စာတမ်းများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ဖေယွမ်ကျန်း အနားသို့ လျှောက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်

"သခင်... ဖြစ်ပြီးတာတွေက ဖြစ်သွားပြီပဲ... အခု အရေးအကြီးဆုံးက ဖေမိသားစု ကို ချက်ချင်း ဆက်သွယ်ဖို့ပါ... ပြီးတော့ တော်ဝင်ပုရောဟိတ် ကို ကြားဝင်ပေးဖို့ တောင်းဆိုလို့ ရမလား ဆိုတာလည်း ကြည့်ရအောင်... တကယ်လို့ သူက ကျွန်တော့်အတွက် အသနားခံပေးမယ်ဆိုရင် ကိစ္စက သိပ်ပြီး ဆိုးရွားမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး..."

ဖေယွမ်ကျန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက် ဆိုသည်

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... ဒီကိစ္စအတွက် ကျွန်တော့် ဆရာကြီး က ကျွန်တော့်အတွက် အသနားခံပေးလို့ မရပါဘူး... ကမ်းရိုးတန်း ကာကွယ်ရေးစခန်းဆီက တိုက်ပွဲ အစီရင်ခံစာကို မြင်ပြီးပြီလား... သူတို့ ဘယ်လောက်တောင် ပျက်စီးဆုံးရှုံးသွားလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား..."

အကြံပေး ကျူး က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုသည်

"ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ပါတယ်... သုံးသောင်း သွားတာ၊ နှစ်သောင်းကျော် သေသွားတယ်... သူတို့ အများစုက သူတို့ရဲ့ အလောင်းတွေကိုတောင် ပြန်သယ်လာဖို့ အချိန်မရခဲ့ကြဘူး... စစ်သင်္ဘော ဆယ်ဂဏန်းလောက်နဲ့ လက်နက် အများကြီး ဖျက်ဆီးခံရပြီး ဆုံးရှုံးသွားတယ်... ဗိုလ်ချုပ် လင်း ကိုယ်တိုင်တောင် အသက်လုပြီး ပြန်လာခဲ့ရတာ..."

ဖေယွမ်ကျန်းက ပြောသည်

"လင်းကျင်း က ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စကြီးအတွက် တာဝန်တချို့ ယူရလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်လည်း အပြစ်ကနေ လွတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... ကိစ္စတစ်ခုလုံးကို ကျွန်တော်က တာဝန်ယူခဲ့တာလေ... ကျွန်တော့် ဆရာကြီး က ကျွန်တော့်အတွက် ဘယ်လိုလုပ် အသနားခံပေးနိုင်မှာလဲ... ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် တကယ်ကို ပြဿနာ အကြီးကြီး တက်နေပြီ... အကောင်းဆုံး အခြေအနေကတော့ ရာထူးကနေ ထုတ်ပယ်ခံရပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးခံရမှာပဲ၊ အဆိုးဆုံးကတော့ တာလီ ကျောင်းတော် ကို ပို့ခံရမှာပေါ့..."

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ကျေအေးလို့ မရဘူး... ကျွန်တော် ရှုံးနိမ့်တာကို လက်မခံနိုင်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ နန်းချခံရတဲ့ ခန်တယ် မင်းသား ရဲ့ မျိုးဆက်တွေက ဘာကို ရချင်နေတာလဲ ဆိုတာကို ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်တာပါ...

သူတို့က ကမ်းရိုးတန်း ကာကွယ်ရေးစခန်းကို အကြီးအကျယ် ထိခိုက်စေဖို့အတွက်ပဲ တမင် ထောင်ချောက်ဆင်ပြီး ဒီလောက် ကွေ့ကောက်တဲ့ နည်းလမ်းကြီးကို သုံးခဲ့တာလား... နန်းတွင်းကို ဒေါသထွက်စေတာကလွဲပြီး တခြား ဘာရည်ရွယ်ချက် ရှိနိုင်မလဲဆိုတာ ကျွန်တော် စဉ်းစားလို့ မရဘူး..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်ကသာဆိုရင်၊ သူတို့ တောင်ပိုင်း ကျင်း နိုင်ငံနဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်နေတယ်လို့ ကျွန်တော် သံသယဝင်မိမှာ..."

"အချုပ်ပြောရရင် ကျွန်တော်တို့က ဒီအခွင့်အရေးကို ယူပြီး ဟွိုင်ဟိုင် ဒေသ လေးခရိုင်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ လိုအပ်တယ်... ဒါကြောင့် ကမ်းရိုးတန်း ကာကွယ်ရေးစခန်းကို အရင်ဆုံး အကြီးအကျယ် ထိခိုက်အောင် လုပ်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ စီစဉ်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာ တောင်ပိုင်း ကျင်း နိုင်ငံက သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ပြဿနာတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေပြီး၊ ကြီးမားတဲ့ အကူအညီတွေ ပေးဖို့ ကျွန်တော်တို့ကို အမြဲတမ်း တောင်းဆိုနေတာလေ... အခုအချိန်မှာ သူတို့ ဒီလိုအရာတွေ လုပ်ဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး..."

"ခန်တယ် အိမ်ရှေ့စံရဲ့ အဲဒီ မျိုးဆက်က ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ... ဒီလိုလုပ်တာက နန်းတွင်းကို ပိုပြီး ဒေါသထွက်စေရုံပဲ ရှိမှာ၊ ပြီးတော့ နန်းတွင်းက သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ စစ်တပ်ကြီး တစ်တပ် စေလွှတ်တာမျိုးတောင် ဖြစ်လာနိုင်တယ်...

သူတို့ရဲ့ တည်နေရာကို စုံစမ်းဖို့ တောင်ပိုင်း ကျင်း နိုင်ငံကိုတောင် အကူအညီ တောင်းကောင်း တောင်းလိမ့်မယ်... အဲဒီအခါကျရင် သူတို့က နိုင်ငံနှစ်ခုစလုံးရဲ့ စစ်တပ်တွေရဲ့ ဝိုင်းရံ ချေမှုန်းတာကို ခံရတော့မှာပဲ!"

အကြံပေး ကျူး က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောကြားသည်

"သခင်... သခင် သတိမထားမိတဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခု ရှိနေပါတယ်..."

ဖေယွမ်ကျန်းက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်

"မင်း ဆိုလိုတာက သူတို့က ကုန်းပေါ်တက်ချင်နေတာလား... သူတို့ဘာသာ ဟွိုင်ဟိုင် ဒေသ လေးခရိုင်ကို တိုက်ခိုက်မယ်ပေါ့... အဲဒါက သေလမ်းရှာနေတာနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."

အကြံပေး ကျူး က ဆိုသည်

"ဒါပေမဲ့ ဒါက ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးပါပဲ..."

ထိုစဉ်...

တံခါးအပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ဖေယွမ်ကျန်း၏ ယုံကြည်ရသော လူယုံတစ်ဦး တံခါးဝတွင် ပေါ်လာ၏။

အကြံပေး ကျူး က ဖေယွမ်ကျန်းကို မနှောင့်ယှက်စေရန် ထိုလူယုံအား တိတ်ဆိတ်စွာ နေရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ အပြင်သို့ ထွက်သွားပြီး တိုးညင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်

"ဘာကိစ္စလဲ..."

လူယုံက ပြန်ဖြေသည်

"ယန်လော့ ခရိုင် က အရေးပေါ် စာတစ်စောင် ရောက်လာပါတယ်..."

အကြံပေး ကျူး က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းသည်

"သူတို့က အဲဒီမှာ ဖြစ်ခဲ့တာတွေ အကြောင်း စာရေးပြီးပြီ မဟုတ်ဘူးလား... အဲဒီမှာ တကယ့် ဟွိုင်ဟိုင် ဓားပြခြောက်ယောက် ကို မတော်တဆ ဖမ်းမိခဲ့တယ်လို့ သူတို့ ပြောခဲ့တယ်လေ... ဘာလို့ နောက်ထပ် အရေးပေါ် စာတစ်စောင် ရောက်လာရတာလဲ..."

အကြံပေး ကျူး က ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် စာကို ဖွင့်လိုက်ပြီး စတင် ဖတ်ရှုလေသည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွား၏။ သူက စာကြည့်ခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားပြီး၊ တံတွေးကို အားပြင်းပြင်း မြိုချကာ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"သခင်... ဖြစ်နိုင်တာက... ဖြစ်နိုင်တာက... အကြောင်းရင်းကို ကျွန်တော်တို့ ရှာတွေ့သွားပြီ ထင်တယ်!"

ဖေယွမ်ကျန်းက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

အကြံပေး ကျူး က စာကို ဖေယွမ်ကျန်းထံ ကမ်းပေးရင်း ဆိုသည်

"ယန်လော့ ခရိုင် က စာတစ်စောင် ရောက်လာပါတယ်... ဟွိုင်ဟိုင် ဓားပြခြောက်ယောက် က ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို ဝန်ခံလိုက်တယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်နှစ်က သူတို့ဟာ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ပစ္စည်းတွေ၊ လက်နက်တွေနဲ့ စစ်တပ်လစာ ငွေစ သောင်းနဲ့ချီပြီး ပါတဲ့ ယာဉ်တန်းတစ်ခုကို ဓားပြတိုက်ခဲ့တယ် တဲ့..."

"ပြီးတော့... တပ်မှူး တွမ်... တကယ်ပဲ... အဲဒီပစ္စည်းတွေကို အမှန်တကယ် ရှာတွေ့ခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ဖြစ်ရပ်ကြီး ဖြစ်ခဲ့တာတောင်၊ ဟွိုင်ဟိုင် ဒေသ လေးခရိုင်လုံးက လုံးဝ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြတယ်...

ခရိုင်လေးခုက တပ်ဖွဲ့တွေကလည်း သတင်းမပို့ခဲ့ဘူး၊ ကမ်းရိုးတန်း ကာကွယ်ရေးစခန်း ကလည်း သတင်းမပို့ခဲ့ဘူး... ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ... အဲဒါအပြင် ဟွိုင်ဟိုင် ဓားပြခြောက်ယောက် ရဲ့ အပြောအရဆိုရင်၊ သူတို့က သာမန် ကုန်သည်ယာဉ်တန်း တစ်ခုကိုပဲ လုယက်ခဲ့တာတဲ့!"

ဖေယွမ်ကျန်း၏ သူငယ်အိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး စာကို လျင်မြန်စွာ ဖတ်ရှုလိုက်၏။ သူက ဆိုသည်

"ဒါက လုယက်ခံရတဲ့ သူတွေက သတင်းမပို့ရဲဘူးလို့ ဆိုလိုတာပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်များတဲ့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ပစ္စည်းတွေ၊ လစာတွေနဲ့ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ လိုငွေပြမှုကို ဘယ်သူကများ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မှာလဲ... အဲဒါက ဖုံးကွယ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ခြောက်နှစ်လုံးလုံး ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိခဲ့ဘူး... ဆိုလိုတာက အဲဒီပစ္စည်းတွေက လုံးဝ အသုံးမဝင်တဲ့ အရာတွေ ဖြစ်နေလို့ပဲ..."

တစ်နည်းပြောရရင် တစ်ယောက်ယောက်က စစ်တပ် ရန်ပုံငွေတွေကို အလွဲသုံးစား လုပ်နေတာ၊ အလုပ်မလုပ်ဘဲ လစာယူနေတာ ဒါမှမဟုတ် စစ်လက်နက် ပစ္စည်းတွေကို ရောင်းစားနေတာပဲ။ ခိုးယူခံရတဲ့ စစ်လက်နက် ပစ္စည်းတွေနဲ့ ရန်ပုံငွေတွေကို စစ်တပ်က လုံးဝ သုံးမှာ မဟုတ်တဲ့အတွက် သူတို့ ပျောက်ဆုံးသွားတာက စစ်တပ်ရဲ့ ပုံမှန် လည်ပတ်မှုကို ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဒါကြောင့်မို့လို့ ခြောက်နှစ်လုံးလုံး ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိခဲ့တာပေါ့။ ပြီးတော့ တစ်ဖက်လူက သတင်းမပို့ရဲတာကလည်း သဘာဝကျကျပဲ စုံစမ်းစစ်ဆေးခံရမှာကို ကြောက်လို့ပေါ့!

အကြံပေး ကျူး က တိုးညင်းသော အသံဖြင့်

"သခင်... တကယ်လို့ ဒီကုန်ပစ္စည်းတွေကသာ ကမ်းရိုးတန်း ကာကွယ်ရေးစခန်း ပိုင်တာ ဆိုရင်... အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် က ဘာလို့ ဒီလောက် ရှည်လျားပြီး ရှုပ်ထွေးတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ကြီးကို လုပ်ခဲ့ရလဲဆိုတာ ရှင်းပြပြီးသား မဖြစ်သွားဘူးလား..."

ဖေယွမ်ကျန်းက လက်သီးဆုပ်လိုက်ပြီး ပြောကြားသည်

"စစ်ဝန်ကြီး အသစ် ပြောင်းလဲခန့်အပ်ခံလိုက်ရပြီး ဒေသခံ တပ်စခန်းတွေကို စစ်ဆေးဖို့ အမိန့်ပေးထားတယ်လေ... ဒါကြောင့် မသင်္ကာစရာတွေ ရှိနေတဲ့ ဒေသခံ စစ်တပ်တွေက အဲဒီအတွက် ပြင်ဆင်ဖို့ လိုအပ်လာတာပေါ့..."

"တကယ်လို့ ကမ်းရိုးတန်း ကာကွယ်ရေးစခန်း ကသာ ရန်ပုံငွေတွေကို အလွဲသုံးစား လုပ်နေတာ ဒါမှမဟုတ် စစ်လက်နက် ပစ္စည်းတွေကို ရောင်းစားနေတယ်ဆိုရင်၊ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းက လက်နက်တွေနဲ့ လူတွေ ပျောက်ဆုံးသွားဖို့ တရားဝင် ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက် တစ်ခု ရှာဖို့ပဲ၊ အဲဒါမှ သူတို့ရဲ့ ပြဿနာတွေကို ဘယ်သူမှ သိမှာ မဟုတ်တော့ဘူးလေ..."

အကြံပေး ကျူး က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်

"သခင်... စုံစမ်းစစ်ဆေးပါ... တကယ်လို့ ကမ်းရိုးတန်း ကာကွယ်ရေးစခန်း မှာ ပြဿနာတွေ တကယ် ရှိနေရင် သခင် ဒီပြဿနာကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မှာပါ... တကယ်လို့ ကမ်းရိုးတန်း ကာကွယ်ရေးစခန်း မှာ ပြဿနာ မရှိဘူးဆိုရင်တော့..."

"ကမ်းရိုးတန်း ကာကွယ်ရေးစခန်း က အဆင်ပြေနေမယ်ဆိုရင် အဲဒါက အကောင်းဆုံး ရလဒ်ပါပဲ..."

ဖေယွမ်ကျန်းက ဆိုသည်

"နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ စစ်တပ်မှာ ပြဿနာတွေ ရှိလာပြီဆိုရင် အဲဒါက အများကြီး ပိုကြီးမားတဲ့ ပြဿနာပါပဲ... နိုင်ငံရဲ့ အနာဂတ်နဲ့ ယှဉ်ရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး အနာဂတ် ဆိုတာ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး!"

တစ်ခဏမျှ အကြံပေး ကျူး မှာ စကားမပြောနိုင်တော့ချေ။

ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ သူက ကမ်းရိုးတန်း ကာကွယ်ရေးစခန်း တွင် ပြဿနာများ ရှိနေစေချင်သည်၊ သို့မှသာ ဖေယွမ်ကျန်းသည် ပြစ်ဒဏ်မှ ကင်းလွတ်နိုင်ပြီး ဂုဏ်ပြုခံရနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အများပြည်သူ ရှုထောင့်အရဆိုလျှင် ဖေယွမ်ကျန်း ပြောသကဲ့သို့ စစ်တပ်သည် နိုင်ငံ၏ နောက်ဆုံး ခံတပ် ပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ စစ်တပ်တွင် ဤမျှ ကြီးမားသော ပြဿနာများ ရှိနေပါက ရှေ့တွင် တကယ့်ကို ကြီးမားသော ဒုက္ခကြီး ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

"အဲဒီ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ပစ္စည်းတွေ၊ လစာတွေနဲ့ အဖမ်းခံထားရတဲ့ ဟွိုင်ဟိုင် ဓားပြခြောက်ယောက် ထဲက နှစ်ယောက်ကို လင်းဟိုင်မြို့ ဆီ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ပြန်ပို့ပေးဖို့ တွမ်ဖေးကို ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်ပါ!"

ဖေယွမ်ကျန်းက ဆိုသည်။

အကြံပေး ကျူး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်

"သခင်... ကျွန်တော် ထင်တာ ဒါက မလုံလောက်ဘူး..."

ဖေယွမ်ကျန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."

အကြံပေး ကျူး က ရှင်းပြလေသည်

"တပ်မှူး တွမ် က သတင်းတွေကို ချက်ချင်း ဖုံးကွယ်ဖို့ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့၊ ဟွိုင်ဟိုင် ဓားပြခြောက်ယောက် ကို ဖမ်းဆီးခဲ့တဲ့ အချိန်မှာ လူအများကြီး ရှိနေခဲ့တယ်၊ အများစုက ယန်လော့ ခရိုင် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့က ဒေသခံ အရာရှိတွေပါ... သတင်းက သေချာပေါက် ပေါက်ကြားသွားမှာပဲ..."

"အဲဒါအပြင် ဒီလောက်များတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ယန်လော့ ခရိုင် ကနေ ဒီကို သယ်လာဖို့ဆိုတာ ရက်အတော်ကြာ အချိန်ယူရမှာပါ... တကယ်လို့ ကမ်းရိုးတန်း ကာကွယ်ရေးစခန်း မှာ ပြဿနာတွေ တကယ် ရှိနေရင်၊ အဲဒီပစ္စည်းတွေကို လင်းဟိုင်မြို့ ဆီ ဒီလောက် အလွယ်တကူ သယ်လာခွင့် ပေးပါ့မလား..."

"ဒါက..."

ဖေယွမ်ကျန်းက ပြောသည်

"ဆရာကြီးကူ ဒီမှာ ရှိနေတော့..."

အကြံပေး ကျူး က ခေါင်းယမ်းလျက် ဆိုသည်

"သခင်... အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် ကို မေ့သွားပြီလား... ဆရာကြီးကူ က တာဝန်ခံချုပ် ကို ယှဉ်နိုင်မယှဉ်နိုင် ဆိုတာက နောက်ကိစ္စ တစ်ခု၊ ဒါပေမဲ့ အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် မှာ ဆရာကြီး ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိလဲ... ဝိုင်းရံ တိုက်ခိုက်ခံရရင်ကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

"အဲဒါအပြင် အရေးကြီးတဲ့ ပြဿနာ တစ်ခု ရှိသေးတယ်... ယန်လော့ ခရိုင် က ပင်လယ်နားမှာ ရှိတာ၊ ပြီးတော့ သခင်... ကမ်းရိုးတန်း ကာကွယ်ရေးစခန်း ကလည်း ယန်လော့ ခရိုင် နဲ့ မဝေးဘူးလေ... အဲဒါအပြင် ထျန်းရှား ကျွန်းစု က ခန်တယ် မင်းသား ရဲ့ မျိုးဆက်တွေရဲ့ စစ်တပ်ကသာ လှုပ်ရှားချင်တယ်ဆိုရင် သူတို့က ကုန်းပေါ်တက်ပြီး ယန်လော့ ခရိုင် ကို အမြန်ဆုံး ရောက်လာနိုင်တယ်..."

"ဆရာကြီးကူရဲ့ သိုင်းပညာက ပြိုင်ဘက်ကင်းပေမဲ့ သူက လူသား တစ်ယောက်ပါ၊ နတ်ဘုရား မဟုတ်ပါဘူး... သခင်... သခင်က စစ်တပ်ကို အရင်က မြင်ဖူးပါတယ်... အဲဒါက သိုင်းလောကမှာ တိုက်ခိုက်တာနဲ့ လုံးဝ မတူပါဘူး... စစ်တပ်ထဲမှာ ဆရာကြီးကူရဲ့ သိုင်းပညာက ဘယ်လောက်အထိ ထိရောက်နိုင်မှာလဲ..."

ထိုနေရာတွင် အကြံပေး ကျူး က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ပြောကြားသည်

"သခင်... အဆိုးဆုံး အခြေအနေအတွက် ကျွန်တော်တို့ ပြင်ဆင်ထားရမယ်!"

ဖေယွမ်ကျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးမြန်းသည်

"ဘာလုပ်ရမလဲ ဘာ အကြံပေးချင်လဲ..."

အကြံပေး ကျူး က ပြန်ဖြေသည်

"အရာအားလုံးက သခင် စွန့်စားရဲသလား ဆိုတဲ့ အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်... မြို့ပြင်မှာ တပ်စွဲထားတဲ့ တပ်ဖွဲ့ဝင် ၃၀၀၀ ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ စစ်တပ် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီ ဆိုတာနဲ့ အန္တရာယ်က သိသိသာသာ များသွားပြီ... တကယ်လို့ အောင်မြင်သွားရင် အားလုံး အဆင်ပြေမှာပါ... တကယ်လို့ ကျရှုံးသွားရင် စစ်တပ်ကို ထင်သလို လှုပ်ရှားတယ် ဆိုတဲ့ စွဲချက်နဲ့ ပေါင်းပြီး သခင် သေချာပေါက် ထောင်ချခံရမှာပဲ!"

ဖေယွမ်ကျန်းက သွားကို ကြိတ်လျက် လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်

"လုပ်ကြတာပေါ့!"

အကြံပေး ကျူး က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ဆိုသည်

"ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် ပြဿနာ တစ်ခု ရှိသေးတယ်... စစ်တပ် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီ ဆိုတာနဲ့ နန်းတွင်း အတိုင်ပင်ခံအဖွဲ့ နဲ့ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးဖို့ သခင်မှာ အချိန်ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး... နန်းတွင်းက တခြားလူတွေက ဒါကို အကြောင်းပြပြီး သခင့်ကို နိုင်ငံတော် သစ္စာဖောက်မှု နဲ့ စွပ်စွဲလာနိုင်ခြေ အရမ်း များတယ်... ဒါကြောင့် လုံလောက်တဲ့ သြဇာလွှမ်းမိုးမှု ရှိတဲ့ သူတစ်ယောက်က သက်သေခံပေးတာ အကောင်းဆုံးပဲ!"

ဖေယွမ်ကျန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်

"မင်း ဆိုလိုတာက... ဆရာကြီးတုန်းကျင်း လား..."

အကြံပေး ကျူး က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုသည်

"ဆရာကြီးတုန်းကျင်း က နန်းတွင်းမှာ နာမည်ကြီး ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှင် တစ်ဦးပါ၊ ပြီးတော့ သူက အိမ်ရှေ့စံရဲ့ ဆရာကြီး ရာထူးကို လက်ခံတော့မှာလေ... တကယ်လို့ သူက သခင့်အတွက် အာမခံပေးမယ်ဆိုရင် နောင်ကျရင် ဘယ်သူကမှ ဒီကိစ္စကို သုံးပြီး သခင့်ကို တိုက်ခိုက်လို့ ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး... ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ရဲ့ နက်နဲတဲ့ နားလည်မှုနဲ့ တရားမျှတမှု အသိစိတ်အရ သူ သဘောတူသင့်တယ် မဟုတ်လား..."

"ကြိုးစားကြည့်ကြတာပေါ့!"

...

အပိုင်း (၂၅၂) - မုန်တိုင်းတစ်ခု ကျရောက်လာပြီ ( အပိုင်း ၂)

ယန်လော့ ခရိုင်၊ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ ရာအိမ်မှူးရုံး။

ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် ဖေယွမ်ကျန်း၏ စာကို စောင့်နေဆဲဖြစ်သဖြင့် မထွက်ခွာသေးချေ။ တစ်ဖက်တွင် တွမ်ဖေးမှာ တာဝန်လွှဲပြောင်းရေး လုပ်ငန်းစဉ်များကို လုပ်ဆောင်နေ၏။ စနစ်အတွင်း အလုပ်လုပ်ရသည်မှာ လိုသလို သွားလာနိုင်သော သိုင်းလောကသား တစ်ဦးဖြစ်ခြင်းနှင့် မတူညီချေ။

အလုပ်ကို အရင်လုပ်ပြီး လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများကို နောက်မှ ပြီးမြောက်နိုင်သည့် ကျိုးချင်းဖုန်း ကဲ့သို့ အားကောင်းသော နောက်ခံ ရှိမနေပါက အရာများစွာသည် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများအတိုင်း လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း မနေ့က ဟွိုင်ဟိုင် ဓားပြခြောက်ယောက် ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရသဖြင့်၊ ယန်လော့ ခရိုင် သည် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မသက်မသာ ဖြစ်နေသော ဖိနှိပ်မှု လေထုထဲမှ ရုန်းထွက်လာနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တွမ်ဖေးနှင့် အတွင်းရေးကို သိသော အခြား အရာရှိများသာလျှင် တကယ့် တရားခံကို မမိသေးကြောင်း သိထားသဖြင့် စိတ်လေးနေဆဲ ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဆက်လက် စုံစမ်းစစ်ဆေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကူချူတုန်းလည်း နေရာအနှံ့ လိုက်လံ ပြေးလွှားနေ၏。

ညနေစောင်း မှောင်ခါနီး အချိန်ရောက်မှသာ သူတို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

"အစ်ကို..."

ကူချူတုန်းက ဝင်လာရင်း အစားအသောက်သေတ္တာ တစ်ခုကို သယ်လာကာ၊ အစားအစာများကို ထုတ်ယူရင်း မေးလိုက်သည်

"အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် က အုပ်စုက ဆက်ပြီး လူသတ်နေဦးမယ်လို့ အစ်ကို ထင်လား..."

ကူမော့က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ယမ်းလျက် ပြန်ဖြေသည်

"ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိပါဘူး... သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဟွိုင်ဟိုင် ဓားပြခြောက်ယောက် အဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး ငါ့ကို အဝေးရောက်သွားအောင် မြှူဆွယ်ဖို့လေ... အခု တကယ့် ဟွိုင်ဟိုင် ဓားပြခြောက်ယောက် အဖမ်းခံလိုက်ရပြီ ဆိုတော့ သူတို့ ဆက်ပြီး လူသတ်နေဖို့က အဓိပ္ပာယ် သိပ်မရှိတော့ဘူး...

ပြီးတော့ လင်းဟိုင်မြို့ မှာ သူတို့ လှုပ်ရှားပြီးပြီလား ဆိုတာလည်း ငါ မသိဘူး... ငါ့ကို အဝေးရောက်သွားအောင် မြှူဆွယ်ရတဲ့ အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် ရဲ့ နောက်ဆုံး ရည်ရွယ်ချက်က ဆရာကြီးတုန်းကျင်း ကို လုပ်ကြံဖို့လေ... တကယ်လို့ အဲဒါ ပြီးသွားပြီဆိုရင် သူတို့ ဆက်ပြီး လူသတ်နေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကူချူတုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုသည်

"အဲဒါဆိုရင် ကျွန်မတို့ သူတို့ကို ရှာဖို့ အရမ်း ခက်သွားပြီလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ကူမော့က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ပြန်ပြောသည်

"တကယ်ပါပဲ၊ အရမ်း ခက်ခဲပါလိမ့်မယ်... အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် ရဲ့ ဖုံးကွယ်မှု နည်းလမ်းတွေနဲ့ဆိုရင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ထုတ်မပြသရွေ့ သူတို့ကို ရှာဖို့ ခက်ပါတယ်... ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ တာဝန် ပြီးဆုံးသွားလို့ ယန်လော့ ခရိုင် ကနေ ထွက်သွားလောက်ပြီ ဆိုတဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေကလည်း အရမ်း များပါတယ်၊ ဒါကြောင့် ဒီမှာ ဆက်ရှာနေတာက ပိုပြီးတောင် အသုံးမဝင်သေးတယ်..."

"ဒီလိုလား!" ကူ

ချူတုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"အင်း... တပ်မှူး တွမ် ကကော ဘယ်လိုလဲ..."

ကူမော့က မေးမြန်းလိုက်သည်

"သူ တာဝန်လွှဲပြောင်းရေး လုပ်ငန်းစဉ်တွေ ပြီးသွားပြီလား... သူ ဘယ်တော့ ထွက်သွားဖို့ စီစဉ်ထားလဲ..."

"မနက်ဖြန် ဒါမှမဟုတ် သန်ဘက်ခါပေါ့..."

ကူချူတုန်းကကူချူတုန်းက ပြောသည်

"အဓိက အကြောင်းရင်းက ဒီကိစ္စက ထူးခြားလွန်းနေလို့ပါ... သူက လင်းဟိုင်မြို့ ဆီက ညွှန်ကြားချက်ကို စောင့်နေရတယ်လေ... သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ခရီးစဉ်ကို သူ စီစဉ်လို့ မရဘူး... စစ်တပ်လစာ ငွေစ ၁ သောင်းကျော်နဲ့ လက်နက် ရာပေါင်းများစွာက သက်ရောက်မှု အရမ်း များတယ်လေ... ဒုတိယ တပ်မှူး တစ်ယောက်တည်း ဆုံးဖြတ်နိုင်တဲ့ အရာမျိုး မဟုတ်တော့ဘူး..."

ကူမော့က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆိုသည်

"အဲဒါ အမှန်ပါပဲ... ဒီကိစ္စကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲ ဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လင်းဟိုင် ခရိုင် တစ်ခုလုံးမှာ ဖေယွမ်ကျန်း တစ်ယောက်တည်းသာ ယာယီ ဆုံးဖြတ်ချက် ချနိုင်လောက်တယ်... နောက်ဆုံးမှာ ခရိုင်ဆီ ပြန်သွားပြီး နန်းတွင်းကို သတင်းပို့ရမှာပဲ... ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဖေယွမ်ကျန်း ရဲ့ စာကိုပဲ စောင့်ကြတာပေါ့...

ယန်လော့ ခရိုင် ကို လာရတဲ့ ဒီခရီးစဉ်က အချည်းနှီးတော့ မဖြစ်ပါဘူး၊ တကယ့် ဟွိုင်ဟိုင် ဓားပြခြောက်ယောက် ကို ငါတို့ တကယ် ဖမ်းမိခဲ့တာပဲ!"

ကူချူတုန်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်

"ဒါနဲ့ အစ်ကို... တပ်မှူး တွမ် က အခုလေးတင် စားသောက်ပွဲ တစ်ခုကို သွားတယ်... မြို့ထဲက ချမ်းသာတဲ့ ကုန်သည် တချို့က သူ့ကို ရှာဖို့ သူတို့ရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေကို သုံးပြီး မြို့သူမြို့သားတွေ ကိုယ်စား ကျေးဇူးတင်ချင်လို့ ညစာဖိတ်ကျွေးတာလို့ ပြောတယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့..." ဆက်သွယ်ပေးတဲ့သူရဲ့ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကြောင့် တပ်မှူး တွမ် က ငြင်းလို့ မရခဲ့ဘူးလေ။

ဒါပေမဲ့ သူ အဲဒီကို သွားတဲ့လမ်းမှာ ဂရုစိုက်ကြည့်ဖို့နဲ့ အသံဗလံတစ်ခုခု ကြားရင် ဂိုဒေါင်ဆီ သွားဖို့ ကျွန်မကို တိတ်တဆိတ် ပြောသွားတယ်... အချိန်မရလို့ အသေးစိတ်တော့ မပြောခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ စားသောက်ပွဲ သွားတာ တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ ကျွန်မ ခံစားရတယ်...

ကူမော့က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆိုသည်

"အဲဒါ ပုံမှန်ပါပဲ... စစ်တပ်လစာနဲ့ စစ်လက်နက် ပစ္စည်းတွေဆိုတာ အသက်တွေ ဆုံးရှုံးနိုင်တဲ့ အရာတွေဖြစ်ပြီး အရေးကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေပဲ ကိုင်တွယ်နိုင်တာလေ... အခု ဒီပစ္စည်းတွေက တွမ်ဖေး လက်ထဲ ရောက်နေပြီဆိုတော့ သဘာဝကျကျပဲ တချို့လူတွေက ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေကြပြီး ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် လုပ်ချင်နေကြတာပေါ့..."

"သူတို့က တပ်မှူး တွမ် ကို အန္တရာယ် ပေးမှာလား..."

ကူချူတုန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကူမော့က ခေါင်းယမ်းလျက် ဆိုသည်

"တကယ်လို့ သူတို့က သူ့ကို အန္တရာယ် ပေးချင်ရင် သူ့ကို ညစာ ဖိတ်ကျွေးမှာ မဟုတ်ဘူး... ညစာ ဖိတ်ကျွေးတယ်ဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ ဆွေးနွေးချင်လို့လေ... သူတို့က ကိစ္စတွေကို တိတ်တဆိတ် ထားချင်တာ၊ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် မလုပ်ချင်ကြဘူး... တကယ်လို့ သူတို့က တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ရဲ့ ဒုတိယ တပ်မှူး တစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်ရင် အဲဒီကိစ္စက တကယ်ကို ပေါ်လွင်သွားတော့မှာပေါ့..."

...

ယန်လော့ ခရိုင် ရှိ စားသောက်ဆိုင် တစ်ခုတွင်...

နာမည်ကြီး ချမ်းသာသော ကုန်သည် အများအပြား စုဝေးနေကြ၏။သို့သော် သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ ပင်မနေရာတွင် မထိုင်နိုင်ကြချေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပင်မနေရာကို တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့၏ ဒုတိယ တပ်မှူး တွမ်ဖေး က နေရာယူထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တွမ်ဖေး၏ ဘေးတွင် ယန်လော့ ခရိုင် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့၏ စာရေးဖြစ်သူ လျိုထိုင်နေသည်။

သို့သော် လျို မှာ တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်စွာ စားသောက်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုခဲ့ချေ။ယနေ့ သူ၏ သဘောထားမှာ ရှင်းလင်းနေ၏ ။သူသည် ဤချမ်းသာသော ကုန်သည်များကို ကျေးဇူးဆပ်ရမည် ဖြစ်သောကြောင့်သာ တွမ်ဖေးကို ဖိတ်ကြားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သူတို့၏ စကားဝိုင်းတွင် သူ ပါဝင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဝိုင်အကြိမ်ကြိမ် သောက်ပြီးနောက် ယန်လော့ ခရိုင် ရှိ အချမ်းသာဆုံး ကုန်သည် ဟွမ်ပိုင်ဝမ် က လက်ယပ်ခေါ်လိုက်ရာ အစေခံတစ်ဦးက စန္ဒကူးသစ်သား သေတ္တာတစ်လုံးကို ယူဆောင်လာပြီး စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်၏။

ဟွမ်ပိုင်ဝမ် က သေတ္တာကို တွမ်ဖေးဆီသို့ တွန်းပို့လိုက်ပြီး ပြောကြားသည်

"တပ်မှူး တွမ်... မင်းက ဟွိုင်ဟိုင် ဓားပြခြောက်ယောက် ကို ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့တယ်... ယန်လော့ ခရိုင် က ပြည်သူတွေ ကိုယ်စား ကျွန်တော်တို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒါက ယန်လော့ ခရိုင် ရဲ့ ဒေသထွက် လက်ဆောင် လက်ဖက်ခြောက်ပါ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျေးဇူးတင်မှု အထိမ်းအမှတ်လေးပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မဆိုးပါနဲ့..."

တွမ်ဖေးက သေတ္တာကို အနည်းငယ် ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အလယ်ဗဟိုရှိ ကြက်ဥအရွယ်ခန့်ရှိသော ပုလဲတစ်လုံးကို ဝန်းရံထားသည့် ငွေစက္ကူထုပ် လေးထုပ်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ မျက်နှာစာ တန်ဖိုးအရ ငွေစက္ကူထုပ် လေးထုပ်မှာ စုစုပေါင်း ငွေစ တစ်သောင်းထက် မနည်းဘဲ ပုလဲမှာ ပို၍ပင် တန်ဖိုးကြီးလှသည်။

တွမ်ဖေးသည် ကျောက်မျက်ရတနာများ အကြောင်း ဘာမှ မသိသော်လည်း ၎င်း၏ အရွယ်အစားနှင့် ငွေစက္ကူထုပ်များကို ကြည့်ရုံဖြင့် ပုလဲမှာ အလွန် တန်ဖိုးကြီးပြီး ငွေစ တစ်သောင်းကျော် တန်ကြေးရှိမည်ဟု သူ ခန့်မှန်းနိုင်လေသည်။

သူ၏ လစာနှင့်ဆိုလျှင် ထိုမျှလောက် ငွေပမာဏကို တစ်သက်လုံး ရှာနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သူက သေတ္တာကို ပိတ်လိုက်ပြီး ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက် ဆိုသည်

"သခင်ကြီးဟွမ်... ဒီလောက် အဖိုးတန်တဲ့ လက်ဖက်ခြောက်က ဘာကောင်းမှုမှ မရှိဘဲ လက်ခံဖို့ အရမ်း တန်ဖိုးကြီးလွန်းနေတယ်... လိုအပ်တာကိုသာ ပြောပါ၊ အဲဒါက ကျွန်တော့်ကို စိတ်အေးစေမှာပါ!"

တွမ်ဖေး၏ စကားကို ကြားသောအခါ သခင်ကြီးဟွမ် မှာ ဘာမှ ဆက်ပြီး ဖုံးကွယ်ထားစရာ မလိုတော့ကြောင်း သိလိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောကြားလိုက်သည်

"တပ်မှူး တွမ်... ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ကျွန်တော်က ရှေးဟောင်း ပစ္စည်းတွေ စုဆောင်းရတာ ဝါသနာပါတယ်... မကြာသေးခင်က တောင်ပေါ်မှာ ရှေးဟောင်း ပစ္စည်း အများအပြား တူးဖော်တွေ့ရှိခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်၊ အဲဒါတွေကို ကျွန်တော် စျေးကောင်းပေးပြီး ဝယ်ချင်ပါတယ်... စိတ်မပူပါနဲ့၊ စျေးပေးရုံတင် မကဘူး၊ အဲဒါတွေ နေရာမှာ အစားထိုးဖို့ ပစ္စည်းအသစ် အများအပြားကိုလည်း ပြင်ဆင်ပေးပါ့မယ်!"

တွမ်ဖေးက သခင်ကြီးဟွမ် ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး တိုက်ရိုက် မေးမြန်းလိုက်သည်

"မင်း ဘယ်လောက် ပေးမှာလဲ..."

သခင်ကြီးဟွမ် က အလျင်အမြန် ပြန်ပြောသည်

"တပ်မှူး တွမ် မသိလောက်သေးဘူး... လင်းဟိုင် ခရိုင် တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ရဲ့ တပ်မှူး ဝမ်မင်ရှို့ ဟာ အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် နဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုကြောင့် ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရပြီ... အခု တပ်မှူး နေရာက လစ်လပ်နေတယ်... တပ်မှူး တွမ် က သူ့ရဲ့ ဒုတိယ တပ်မှူး အဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်လာခဲ့တာလေ၊ အခု ရာထူးတိုးဖို့ အချိန်တန်ပြီ!"

တွမ်ဖေးက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက် ဆိုသည်

"မင်းတို့ နောက်ကွယ်က လူတွေက နေရာတိုင်းမှာ အဆက်အသွယ် ရှိတာပဲ!"

သခင်ကြီးဟွမ် က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက်

"မင်း မြှောက်ပင့်လွန်းနေပါပြီ... ကျွန်တော်တို့က သာမန် ကုန်သည်တွေပါ..."

"ကုန်သည်တွေက ကောင်းပါတယ်!"

တွမ်ဖေးက ဆိုသည်

"ကုန်သည်တွေနဲ့ စျေးဆစ်ရတာ ပိုကောင်းပါတယ်..."

တွမ်ဖေးက မတ်တတ်ရပ်ကာ စန္ဒကူးသစ်သား သေတ္တာကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်

"ဒီလက်ဖက်ခြောက်ကို ငါ ယူသွားမယ်... မင်းတို့ လုပ်နေတဲ့ စီးပွားရေးကိုလည်း ငါ စိတ်ဝင်စားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စျေးကို ထပ်ပြီး ဆွေးနွေးကြတာပေါ့... ငါ့ရဲ့ ပစ္စည်းဟောင်းတွေက တော်တော်လေး တန်ဖိုးရှိတယ်!"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် တွမ်ဖေး ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ချမ်းသာသော ကုန်သည်များက သူ့ကို ပို့ဆောင်ရန် အလျင်အမြန် ထလိုက်ကြပြီး သူ့ကို မြင်းလှည်းဆီသို့ လိုက်ပို့ပေးပြီးနောက် စားသောက်ဆိုင်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

"အစ်ကိုဟွမ်... ကြည့်ရတာ အစ်ကို တပ်မှူး တွမ် နဲ့ ညှိနှိုင်းလို့ ရသွားပုံပဲ..."

ကုန်သည် တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

ဟွမ်ပိုင်ဝမ် က ခေါင်းယမ်းလျက် ဆိုသည်

"ပြောဖို့ ခက်တယ်... ငါ ထင်တာ ဒီလို ထွက်သွားတာက အချိန်ဆွဲတဲ့ နည်းဗျူဟာ ဖြစ်ဖို့ ပိုများတယ်... ငါ သူဌေးကြီး ဆီကို သတင်းပို့ဖို့ လိုတယ်... နှစ်ဖက်စလုံးကို ကိုင်တွယ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ!"

...

ဟွိုင်ဟိုင်၊ ကမ်းရိုးတန်း ကာကွယ်ရေးစခန်း အပြင်ဘက်။

ညအချိန် နက်ရှိုင်းနေပြီး လှိုင်းလုံးများက ရိုက်ခတ်နေကာ၊ ကမ်းရိုးတန်း ကာကွယ်ရေးစခန်း၏ တပ်မှူး လင်းကျင်း မှာ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ထျန်းရှား ကျွန်းစု တွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်မှုကြောင့် အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်နေ၏။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ် အတွင်း သူ အစာလည်း မစားနိုင်၊ ရေလည်း မသောက်နိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူသည် စခန်းအပြင်ဘက်သို့ လမ်းလျှောက်ထွက်လာပြီး သူ၏ အစောင့်များကို ထွက်သွားရန် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ကာ ညအမှောင်ထု၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် အဝေးရှိ ကျောက်ဆောင်တစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

အစောင့်များက လင်းကျင်း၏ စိတ်ဓာတ်ကျနေသော ပုံရိပ်ကို အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ကြည့်နေကြ၏။

ထျန်းရှား ကျွန်းစု တွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ဤရှုံးနိမ့်မှုမှာ အလွန် ဆိုးရွားလှပေသည်။ လင်းကျင်းအတွက် တောက်ပသော အနာဂတ် ရှိနေသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ရက်အနည်းငယ် အတွင်း စစ်ဝန်ကြီးဌာနက လာရောက် စုံစမ်းစစ်ဆေးမည် ဖြစ်သည်။ အကောင်းဆုံး ရလဒ်မှာ ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်ခံရခြင်း ဖြစ်မည်ဖြစ်ပြီး၊ အမှားအနည်းငယ် လုပ်မိပါက ထောင်ကျသည်အထိပင် ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

အကယ်၍ လင်းကျင်း၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ မသိထားခဲ့ပါက၊ ဤအစောင့်များသည် သူ့ကို ကမ်းခြေတွင် တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားနေစေရန် လုံးဝ စိတ်ချလက်ချ ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ချေ。

ညအချိန် နက်ရှိုင်းနေပြီး ကြယ်ရောင်များမှာ မှေးမှိန်နေ၏။

လင်းကျင်းသည် အရိပ်ထဲရှိ သုံးကျန်းခန့် (၁၀ မီတာခန့်) မြင့်သော ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခုကို မှီနေပြီး၊ ထိုနေရာမှာ သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ စစ်စခန်းမှ မီးရောင်များကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ဖုံးကွယ်ပေးထားလေသည်။

ညဘက် ပင်လယ်ပြင်မှာ ငွေရောင် အလင်းတန်းလေးများဖြင့် တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်နေပြီး၊ ဒီရေသံများ တီးတိုး ထွက်ပေါ်နေကာ ဆားနံ့သင်းနေသော လေပြင်းလေးက သူ၏ ပခုံးများကို ဖြတ်သန်း တိုက်ခတ်သွား၏။

ရုတ်တရက် အဝေးမှ ရေပြင်ပေါ်တွင် တက်မခတ်သံ သဲ့သဲ့ကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကျယ်ပြောလှသော အမှောင်ထုထဲတွင် စုန်ဆင်းလာသည့် လှေငယ်တစ်စင်းကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

အရပ်ရှည်ရှည် ပုံရိပ်တစ်ခုက လှေဦးတွင် ရပ်နေသော်လည်း တိမ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော လရောင်ကြောင့် ထိုသူ၏ မျက်နှာကို မပီမသ ဖြစ်နေစေသည်။

ပင်လယ်လေက ရုတ်တရက် ပြင်းထန်လာပြီး လှိုင်းလုံးများ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာကာ လှေငယ်ပေါ်ရှိ ပုံရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်...

လင်းကျင်း၏ ဘေးတွင် လေနှင့်အတူ သယ်ဆောင်လာသော အစိမ်းရောင် မီးခိုးငွေ့တစ်စ ပေါ်လာ၏။အပြာရောင် ဝတ်ရုံဝတ် ပညာရှင် တစ်ဦးသည် လက်နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ နူးညံ့ပြီး ယဉ်ကျေးကာ အသက် သုံးဆယ်ခန့်သာ ရှိပုံရပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံများမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့မှ တစ်ဦးဦးသာ ဤနေရာတွင် ရှိနေပါက၊ သူသည် အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် ၏ ကျောက်စိမ်းတံဆိပ် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ သုံးဦးအနက် တစ်ဦးဖြစ်သော ညလယ်လှည့်လည်သူဖြစ်ကြောင်း သေချာပေါက် မှတ်မိမည် ဖြစ်သည်။

လင်းကျင်းသည် ညလည်လှည့်လည်သူကို စိတ်ဝင်တစား အကဲခတ်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်

"ငါ့မှာ အမြဲတမ်း မေးခွန်းတစ်ခု ရှိတယ်... ငါ သိရသလောက်တော့ ကောင်းကင်နက်နဲမှု တိတ်ဆိတ်ခြင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း သတ်ဖြတ်မှု ခုနစ်ပါး ကျမ်းစာ မှာ ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိတယ်၊ ကျမ်းစာ တစ်ခုစီတိုင်းကို သက်ဆိုင်ရာ သွေးဆက် ရှိတဲ့သူတွေပဲ ကျင့်ကြံလို့ ရတယ်တဲ့..."

"မင်း ပေါ်လာတဲ့ အကြိမ်တိုင်း မင်းက သတ်ဖြတ်မှု ခုနစ်ပါး ကျမ်းစာ ထဲက လေနဲ့ မိုးကြိုး ကျမ်း ကို သုံးတယ်ဆိုတော့ မင်းက လေနဲ့ မိုးကြိုး သွေးဆက် က ဖြစ်ရမယ်... အင်း... အရင်က တာဝန်ခံချုပ် နဲ့ တွေ့တုန်းကလည်း သူက လေထိန်းချုပ်တဲ့ နည်းပညာကို သုံးခဲ့တယ်... မင်းတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဘာလဲ..."

ညလည်လှည့်လည်သူ က လင်းကျင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဆိုသည်

"အဲဒါ မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ..."

"ငါက သိချင်ရုံ သက်သက်ပါ..."

လင်းကျင်းက ပြောသည်။

ညလည်လှည့်လည်သူ က မဖြေခဲ့ချေ။

လင်းကျင်းက ထပ်မံမေးမြန်းသည်

"ပြီးတော့ မင်းရဲ့ တာဝန်ခံချုပ် က ယင်-ယန် သွေးဆက် ရဲ့ နောက်ဆုံး သွေးဆက် ကို သတ်လိုက်တယ်လေ... ယင်-ယန် လျှို့ဝှက်လက်စွဲကျမ်း ပျောက်ဆုံးသွားမှာကို မင်းတို့ မကြောက်ဘူးလား... အဲဒါအပြင် သတ်ဖြတ်မှု ခုနစ်ပါး ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်တယ်လို့ ဒဏ္ဍာရီမှာ ဆိုထားတယ်လေ... အခု ယင်-ယန် သွေးဆက် မရှိတော့ဘူး ဆိုတော့ အဲဒါ နှမြောစရာ မကောင်းဘူးလား..."

ညလည်လှည့်လည်သူ က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောသည်

"ဒီအဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အရာတွေကို စိတ်ပူနေမယ့် အစား အခု မင်း ဘာလုပ်မလဲ ဆိုတာကိုပဲ စဉ်းစားသင့်တယ်... အဲဒီ လက်နက်တွေနဲ့ စစ်တပ်လစာ တွေက စုံစမ်းဖို့ လွယ်ပါတယ်... စစ်ဝန်ကြီးဌာနက ရိုးရှင်းတဲ့ စစ်ဆေးမှုလေး လုပ်ရုံနဲ့ မင်းဆီကို ခြေရာခံမိနိုင်တယ်..."

လင်းကျင်းက ဆိုသည်

"တွမ်ဖေးကို လာဘ်ထိုးဖို့ လူတစ်ယောက်ကို ငါ လွှတ်လိုက်ပြီ... တွမ်ဖေးက အဲဒီပစ္စည်းတွေကို ငါ့ဆီ လွှဲပေးသရွေ့ အဲဒီသက်သေ မရှိရင် ဘယ်သူကမှ ငါ့ကို ခြေရာခံလို့ မရတော့ဘူး... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ထျန်းရှား ကျွန်းစု မှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ တိုက်ပွဲက ရှုပ်ယှက်ခတ်နေတာတွေ အားလုံးကို ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီလေ..."

"အကုန်လုံး ပြေလည်သွားပါပြီ..."

ညလည်လှည့်လည်သူ က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်

"မင်းက အလုပ်မလုပ်ဘဲ လစာယူနေတယ်ဆိုတာ ငါ အမြဲတမ်း သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒီလောက် ရဲတင်းလိမ့်မယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး... မင်းဆီမှာ ကမ်းရိုးတန်း ကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့ဝင် လေးသောင်း ရှိတယ်လို့ မင်း အခိုင်အမာ ပြောထားပေမဲ့ သူတို့ထဲက နှစ်သောင်းက အလကား ထိုင်နေကြတာလေ...

မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ နောက်ကွယ်က လူက တကယ်ကို ဗိုက်ဝနေလောက်ပြီ၊ အများကြီး စားလို့ အစာမကြေဖြစ်မှာကို မကြောက်ဘူးလား..."

လင်းကျင်းက ရယ်မောလျက်

"ဒါက ဘာဖြစ်လို့လဲ... နှစ်သောင်းတည်းပါ... ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေ၊ ငါ့ထက် ဆယ်ဆလောက် ပိုကြီးတဲ့ လူတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်..."

ညလည်လှည့်လည်သူ ၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။ သူက ဆိုသည်

"သေချာတာပေါ့... အရှက်မရှိဆုံးနဲ့ အရဲတင်းဆုံး လူတွေက အမြဲတမ်း အစိုးရ အသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ ရှိနေကြတာပဲ..."

လင်းကျင်းမှာ သဘောမတူသလို သဘောတူသလိုဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေ၏။ သူက ပြောလိုက်သည်

"ကောင်းပြီ၊ ပြောစမ်း... မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ ဒီကို ခေါ်တာလဲ..."

ညလည်လှည့်လည်သူ က

"ဖေယွမ်ကျန်း က လင်းဟိုင် ခရိုင် ကနေ တပ်ဖွဲ့ဝင် ၃၀၀၀ ကို ယန်လော့ ခရိုင် ဆီ တည့်တည့် ဦးဆောင်သွားနေပြီ..."

လင်းကျင်း၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။

ညလည်လှည့်လည်သူ က ဆက်ပြောသည်

"တကယ်လို့ သူ့စစ်တပ် ယန်လော့ ခရိုင် ကို ရောက်သွားရင် မင်း လုံးဝ ပြီးသွားပြီ... မင်းတင် မကဘူး၊ မင်းနောက်က လူတွေလည်း ပါဝင်ပတ်သက်သွားလိမ့်မယ်... တာဝန်ခံချုပ် က မင်းကို ဒီကိစ္စကို တိတ်တဆိတ် ဖြေရှင်းဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးလို့ ပြောခိုင်းလိုက်တယ်..."

လင်းကျင်းက မတ်တတ်ရပ်ကာ မေးလိုက်သည်

"ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ..."

ညလည်လှည့်လည်သူ က ဖြေကြားသည်

"မင်း သွားပြီး လင်းဟိုင် ခရိုင် ရဲ့ တပ်ဖွဲ့ကို ကြားဖြတ် တားဆီးလိုက်... ငါတို့ရဲ့ အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် စစ်တပ်က ကုန်းပေါ်တက်ပြီး ယန်လော့ ခရိုင် ကို တိုက်ခိုက်ကာ အဲဒီပစ္စည်းတွေကို သိမ်းယူလိမ့်မယ်..."

လင်းကျင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်

"မင်း ရူးသွားပြီလား! မင်း ဒီလိုလုပ်ရင် နန်းတွင်းက သေချာပေါက် ဒေါသထွက်မှာပဲဆိုတာ မင်း သိလား... သူတို့က မင်းတို့ကို ဝိုင်းရံဖို့ စစ်တပ်ကြီး တစ်တပ် သေချာပေါက် စေလွှတ်လိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့က တောင်ပိုင်း ကျင်း နိုင်ငံနဲ့လည်း ပူးပေါင်းကြလိမ့်မယ်... ထျန်းရှား ကျွန်းစု ကတောင် မင်းတို့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ညလည်လှည့်လည်သူ က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက်

"ကောင်းပြီလေ၊ ငါ မလုပ်ချင်ပါဘူး..."

လင်းကျင်းမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ပြောကြားလိုက်သည်

"ငါ နားလည်ပြီ... မင်းတို့ အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် က ငါနဲ့ ဘယ်တုန်းကမှ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး... မင်းတို့က ငါ့နောက်ကွယ်က လူနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေခဲ့တာကိုး... ငါက မျက်နှာဖုံး အဖြူဖြစ်ပြီး မင်းတို့က မျက်နှာဖုံး အမည်းပေါ့...

ဒါကြောင့် ထျန်းရှား ကျွန်းစု ပေါ်က အင်အားစုက မင်းတို့အတွက် မရှိလည်း ဖြစ်တဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်နေပြီလေ... အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် က အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် ပဲ၊ ပြီးတော့ ထျန်းရှား ကျွန်းစု က ထျန်းရှား ကျွန်းစု ပဲ!"

ညလည်လှည့်လည်သူ က ရယ်မောလျက်

"အခုမှ သဘောပေါက်တာလား..."

ထို့နောက် သူက သူ၏ ဝတ်ရုံထဲမှ တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ လင်းကျင်းထံ ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်

"ဒါက ကျီ မင်းသား ရဲ့ တံဆိပ်ပြားပဲ၊ သူ့အမိန့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ဖို့ မင်းကို အမိန့်ပေးထားတယ်..."

လင်းကျင်းက တံဆိပ်ပြားကို ယူကာ မေးမြန်းလိုက်သည်

"ကျီ မင်းသား ရဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ လူတွေထဲက ဘယ်သူက တာဝန်ခံချုပ် လဲ..."

ညလည်လှည့်လည်သူ က ထပ်မံ ရယ်မောလိုက်သည်

"ခန့်မှန်းကြည့်လေ!"

လင်းကျင်းက မျက်လုံးကို ကလယ်ကလယ် လုပ်လျက် ပြောလိုက်သည်

"ဖေယွမ်ကျန်း ကို ကြားဖြတ် တားဆီးတာက အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခု အရမ်း သိသာထင်ရှားတဲ့ ပြဿနာ တစ်ခု ရှိနေတယ် - ယန်လော့ ခရိုင် ကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ဖို့ မင်းတို့ရဲ့ အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် စစ်တပ်မှာ ဘာအရည်အချင်း ရှိတယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလဲ..."

ညလည်လှည့်လည်သူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ပြောကြားသည်

"ခရိုင်မြို့လေး တစ်မြို့ သက်သက်ပါပဲ! ငါ့ရဲ့ အကြွင်းမဲ့ခုနစ်ပါး စံအိမ် က နှစ်တွေတစ်လျှောက် အထက်တန်းလွှာ စစ်သား သုံး၊ လေးထောင်လောက်ကို လေ့ကျင့်ပေးထားတယ်... ငါတို့က ခရိုင်မြို့လေး တစ်မြို့ကို မသိမ်းပိုက်နိုင်ဘူးလား... တပ်ဖွဲ့ဝင် သုံး၊ လေးရာလောက်ပဲ ရှိတာလေ!"

လင်းကျင်းက လှောင်ပြုံးပြလိုက်၏။

"မင်းတို့ရဲ့ အထက်တန်းလွှာ တပ်ဖွဲ့ ဆိုတာတွေက စစ်မြေပြင်ကို တစ်ခါမှတောင် မရောက်ဖူးဘူးလေ... သူတို့က ပင်လယ်ဓားပြ နည်းနည်းပါးပါး နဲ့ပဲ တိုက်ဖူးတာ... သူတို့က ပြီးပြည့်စုံပြီး စနစ်ကျတဲ့ လေ့ကျင့်မှုမျိုး ဘယ်တုန်းကမှ မရခဲ့ဘူး... သူတို့က တိုက်ပွဲဝင် ဖွဲ့စည်းပုံတွေ အကြောင်းကို သိရော သိရဲ့လား... မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲမှာ ပါဝင်တဲ့ အဆင့်တွေကို သူတို့ သိရဲ့လား... မင်းတို့ရဲ့ အထက်တန်းလွှာ တပ်ဖွဲ့ ဆိုတာတွေက အဖွဲ့လိုက် အလုပ်လုပ်တတ်တဲ့ သိုင်းသမား တစ်စု သက်သက်ပါပဲ..."

"အဲဒါအပြင် မင်းတို့လူတွေက ကျွန်းတွေပေါ်မှာ အချိန်အကြာကြီး နေခဲ့ရတာလေ... သူတို့က ရေတပ် တိုက်ပွဲတွေမှာတော့ အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကုန်းတွင်းပိုင်း တိုက်ပွဲတွေမှာတော့ အတွေ့အကြုံ လုံးဝ မရှိဘူး... ပုံမှန်အားဖြင့် ဝိုင်းရံဖို့အတွက် အင်အား သုံးဆ၊ တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် အင်အား ငါးဆ၊ ပြီးတော့ မြို့သိမ်းဖို့အတွက် အင်အား ဆယ်ဆ ဆိုတာက ပြီးပြည့်စုံတဲ့ မြို့သိမ်း လက်နက်တွေ ရှိပြီး

စွမ်းရည် အဆင့်တွေ တူညီတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာ ပြောတာပါ... မင်းတို့ရဲ့ အခြေအနေအရဆိုရင် ယန်လော့ ခရိုင် ကို အင်အား အဆသုံးဆယ်လောက်နဲ့ ဖောက်ထွင်းပြီး လူ့အသက်တွေအပေါ် အားကိုးလို့ ရမရ ကြည့်ကြတာပေါ့... မင်းတို့ဆီမှာ လူတစ်သောင်း ရှိလို့လား..."

ညလည်လှည့်လည်သူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး မေးမြန်းသည်

"တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ကွာခြားချက် ရှိလို့လား..."

"မင်း စစ်မြေပြင်ကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးဘူးဆိုရင် စစ်မြေပြင်က ဘယ်လိုမျိုးလဲ ဆိုတာကို မင်း နားလည်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... သိုင်း မဟာဆရာကြီး တွေတောင်မှ စစ်မြေပြင်မှာ အရေးပါတဲ့ အခန်းကဏ္ဍကနေ မပါဝင်နိုင်ဘူးလေ... စဉ်းစားကြည့်ပါ၊ အဲဒါက အဲဒီလောက် ရိုးရှင်းနိုင်ပါ့မလား..."

လင်းကျင်းက ပြောကြားသည်။

ညလည်လှည့်လည်သူ က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်

"တာဝန်ခံချုပ် ရဲ့ ပြောစကားကလည်း မင်းပြောသလိုပဲ..."

လင်းကျင်းက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက်

"ကြည့်ရတာ သူ က ဗဟုသုတ ရှိတဲ့သူ တစ်ယောက်ပဲ! အဲဒီလိုဆိုရင် သူ ပြင်ဆင်မှု တချို့ လုပ်ထားသင့်တယ် မဟုတ်လား..."

ညလည်လှည့်လည်သူ က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုသည်

"ငါတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က မြို့ကို တကယ် တိုက်ခိုက်ဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ သက်သေတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ပါ... ဒါကြောင့် ငါတို့က ယန်လော့ ခရိုင် စစ်တပ်နဲ့ တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ရဲ့ အဓိက တိုက်ခိုက်ရေး အင်အားစုကိုပဲ ဟန့်တားထားဖို့ လိုတယ်၊ ပြီးရင် တချို့လူတွေက တံခါးခြောက်ချပ်အဖွဲ့ထဲကို ခိုးဝင်ပြီး လက်နက်တွေနဲ့ အစိုးရရဲ့ ငွေတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်တာ ဒါမှမဟုတ် ယူသွားတာတွေ လုပ်လို့ ရပြီလေ...

အဲဒါက ပေါင်ထောင်ဂဏန်းလောက်ပဲ ရှိတာပါ... ကျွမ်းကျင်သူ အနည်းငယ် ထပ်ပါရင် အဲဒါတွေကို ယူသွားဖို့က ခက်ခဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး... အဲဒီ စစ်သားတွေကတော့..." "ဒီလက်နက်တွေက နတ်လက်နက် တွေမှ မဟုတ်တာ... ငါတို့ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အက်ဆစ်ရည်တွေနဲ့ အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာမှာတင် အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးပစ်လို့ ရပါတယ်!"

လင်းကျင်းက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောကြားသည်

"အရေးကြီးတဲ့ ပြဿနာ တစ်ခု ရှိတယ် - ကူမော့က မြို့ထဲမှာ ရှိနေတယ်... သိုင်းပညာ ကျွမ်းကျင်သူတွေ ချည်းပဲ သုံးပြီး ဒါကို ဖြေရှင်းဖို့ ကြိုးစားတာက အရမ်း ခက်ခဲလိမ့်မယ်... ငါတို့မှာ အချိန်သိပ်မရှိဘူး... ယန်လော့ ခရိုင် ဆီက အကူအညီတောင်းတဲ့ သတင်းက ပတ်ဝန်းကျင် ခရိုင်တွေကို ရောက်သွားတာနဲ့ ငါတို့ ဆုတ်ခွာရတော့မယ်..."

ညလည်လှည့်လည်သူ က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်

"တာဝန်ခဲချုပ် က ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်လိမ့်မယ်..."

လင်းကျင်းက သတိပေးလိုက်သည်

"အငိုက်မမိစေနဲ့၊ ကူမော့က ကိုင်တွယ်ရ လွယ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူးနော်..."

ညလည်လှည့်လည်သူ က ရယ်မောလျက်

"မန်နေဂျာချုပ် က ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်!"

"အပိုတွေ မပြောပါနဲ့..."

လင်းကျင်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြန်ပြောသည်

"မင်းက အဲဒီလောက် အစွမ်းထက်နေရင် ဘာလို့ ကျန်းတာအိုယီ နဲ့ သွားမတိုက်တာလဲ... 'ကောင်းကင်နက်နဲမှု တိတ်ဆိတ်ခြင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း သတ်ဖြတ်မှု ခုနစ်ပါး ကျမ်းစာ က ဘယ်လို သိုင်းပညာမျိုးလဲဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား... 'သတ်ဖြတ်မှု ခုနစ်ပါး ပေါင်းစပ်ခြင်း' ဆိုတာက နောက်ကိစ္စ တစ်ခုပဲ၊ ဒါပေမဲ့...

မန်နေဂျာချုပ် ရဲ့ လေနဲ့ မိုးကြိုး သွေးဆက် က လေနဲ့ မိုးကြိုး ကျမ်း ကိုပဲ ကျင့်ကြံတာလေ၊ အဲဒါက အလွန်ဆုံးမှ မဟာသိုင်းဆရာကြီး အဆင့်ပဲ ရှိတာ... အခု ယင်-ယန် သွေးဆက် မရှိတော့ဘူး ဆိုတော့ သွေးဆက် ခြောက်ခုပဲ ကျန်တော့တာလေ - လေနဲ့ မိုးကြိုး၊ ကောင်းကင်၊ မြေကြီး၊ တောင်၊ မီး နဲ့ ရေ ပေါ့... သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် လောကမှာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... သေချာတာပေါ့၊ သွေးဆက် ခြောက်ခု ပူးပေါင်းလိုက်ရင်တော့ ကျန်းတာအိုယီ ကလွဲပြီး ကန်တိုင်းပြည်ရဲ့ မဟာသိုင်းဆရာကြီး ဆယ်ဦးထဲက ကျန်တဲ့ ကိုးယောက်ထဲက ဘယ်သူ့ကိုမဆို အလွယ်တကူ ရင်ဆိုင်နိုင်သင့်တာပေါ့..."

ညလည်လှည့်လည်သူ က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက် ဆိုသည်

"ရေတွင်းထဲက ဖားတစ်ကောင်က လောကကြီးရဲ့ ကျယ်ပြောမှုကို ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ..."

"ဒါဆို မင်းက ဘာလို့ တကယ့် စစ်တပ်ကို မတွေ့ရတာလဲ..."