ရှို့ကျွင်းကျိကျွင်း
Vol. 67 Ch. 704
“နင့်ရဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းက တော်တော်လေး ထက်မြက်တာပဲ၊ ငါ လုံးဝကို မထင်မှတ်ထားမိဘူး”
စကားပြောသံနှင့်အတူ ပန်းပင်လယ် စင်္ကြံလမ်းထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ရှေ့တွင် တွေ့ခဲ့ရသည့် ရှို့ကျွင်းကျိကျွင်း ပင် ဖြစ်သည်။
“ရွေးချယ်စရာ လမ်းရှစ်သွယ်လုံး ရှိနေတာကို ဘာလို့ ငါနဲ့အတူတူ ဒီသေခြင်းလမ်းကို လိုက်လာရတာလဲ”
ထန်ထျန်းက အေးဆေးတည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် သိကျွမ်းခြင်းမရှိကြသလို ရှို့ကျွင်းကျိကျွင်းမှာလည်း သူ့နောက်တွင် တောက်လျှောက် ပုန်းကွယ်လိုက်ပါလာခြင်း ဖြစ်ရာ သူမတွင် ရန်လိုမှု ရှိ၊ မရှိ မည်သူမျှ အသေအချာ မပြောနိုင်ပေ။
ထန်ထျန်း၏ အမေးကို ရှို့ကျွင်းကျိကျွင်းက အထင်သေးဟန်ဖြင့် ပြုံးကာ ပြန်ပြော၏။ “သေခြင်းလမ်း ဟုတ်လား"
"အဲဒီလူတွေ ပြောတဲ့ မဟုတ်မဟတ် စကားတွေကို နင်တောင် မယုံတာ၊ ငါက ယုံမယ်လို့ နင်ထင်နေတာလား"
" တကယ်တော့ ချန် နဲ့ လီ လမ်းနှစ်သွယ်က တခြားလမ်းတွေထက် ရှင်သန်ခြင်းလမ်း ဖြစ်ဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများတယ်လေ”
ထန်ထျန်း ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လုံကျိုကျိုးနှင့် ပတ်သက်မှု ရှိနေသဖြင့် သူက ရှို့ကျွင်းနှင့် ရန်သူမဖြစ်လိုပေ။
သို့သော် ရှို့ကျွင်း၏ သတိထားမှုမှာ အလွန်မြင့်မားလှသည်။ သူမက သူ့ကိုသာမက လူတိုင်းအပေါ်တွင်လည်း သံသယ ရှိနေပုံရသည်။
ဤအရာမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်လာသည့် ဝါရင့် ကျိကျွင်းတစ်ယောက်၏ သဘာဝလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက သူမနှင့် စကားပြောကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“သူတို့ လိမ်နေတာကို မင်းလည်း ရိပ်မိတာလား"
" ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ အစီအရင်ပညာ အရည်အချင်းကလည်း တော်တော်လေး မြင့်မားမှာပဲနော်”
ထန်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် ရှို့ကျွင်းက တိုက်ရိုက်ပင် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ “မဟုတ်ဘူး၊ ငါက အပေါ်ယံလောက်ပဲ သိတာ"
" ဒီအသွင်ပြောင်းထားတဲ့ မူလ ယင်ယန် ပါးကွ အစီအရင်ကို ငါ လုံးဝ နားမလည်ဘူး”
ထန်ထျန်းက ရယ်မောကာ မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် ဘာလို့ ဒီလမ်းကို လိုက်ရဲတာလဲ”
ရှို့ကျွင်း၏ လေသံမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်လှသည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီမှာရှိတဲ့ လူအားလုံးထဲမှာ နင်က ငါ့အတွက် အန္တရာယ်အကင်းဆုံးလို့ ထင်ရလို့ပဲ"
" ကျိကျွင်းတစ်ယောက်အတွက် အစီအရင်ထက် ပိုကြောက်စရာကောင်းတာက နောက်ထပ် ကျိကျွင်းတစ်ယောက်ပဲ"
" ငါက ဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နင့်နောက်လိုက်ရတာက ပိုပြီး စိတ်ချရတယ်လို့ ခံစားရတယ်”
ထန်ထျန်း မှင်သက်သွားရသည်။
ဪ... ဒီလို အကြောင်းပြချက်ကြောင့်ကိုး။
သူမ တကယ်ပဲ အစီအရင်ကို မြင်လို့ လိုက်လာတာဟု သူ ထင်ထားခဲ့ခြင်းပင်။
“ပထမအချက်ကတော့ မင်း မှားကြည့်မိတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"
" ဒုတိယအချက်က မင်းက အဲဒီလိုတွေးထားတယ်ဆိုရင် ဘာလို့ ဘယ်သူမှမသွားတဲ့လမ်းကို မရွေးတာလဲ"
" လမ်းရှစ်သွယ်ထဲမှာ လွတ်နေတဲ့လမ်း ရှိမှာပဲလေ”
ထန်ထျန်းက ထပ်မေးလိုက်သည်။
ကျိကျွင်း ၁၁ ယောက်ရှိရာ ထျန်းရွေ့တို့ ၃ ယောက်နောက် လိုက်သူများ ရှိသဖြင့် လမ်းအချို့မှာ လွတ်နေမည် ဖြစ်သော်လည်း သူမက ထိုလမ်းကို မရွေးဘဲ သူ့နောက်သို့ လိုက်လာခဲ့သည်။
ရှို့ကျွင်းက သူမ၏ အကြောင်းပြချက်ကို ချက်ချင်းပင် ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက တားမြစ်နယ်မြေရဲ့ ဗဟိုကို သွားရမှာမို့လို့ပဲ"
" ဒါပေမဲ့ ဘယ်လမ်းက မှန်လဲဆိုတာ ငါ မဆုံးဖြတ်နိုင်ဘူး။ အဲဒီတော့ တစ်ယောက်ယောက်က ရှေ့ကနေ လမ်းစစ်ဆေး ပေးမယ်ဆိုရင် ငါ့အတွက် ပိုလွယ်သွားတာပေါ့"
" အစီအရင်က နင့်ကို ဝါးမျိုမသွားခင်မှာ ငါကတော့ အချိန်မီ နောက်ဆုတ်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်တယ်”
ထန်ထျန်း ထပ်မံ မှင်သက်သွားရပြန်သည်။
“မင်းက တကယ့်ကို ပွင့်လင်းတာပဲ"
"ဟို အကွက်များတဲ့ ထျန်းရွေ့တို့ သုံးယောက်ထက် အများကြီး သာတယ်”
ထန်ထျန်းက ပြုံး ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ရှို့ကျွင်းမှာတော့ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ တည်ငြိမ်မြဲ တည်ငြိမ်နေသည်။
“သူတို့ ဖုံးကွယ်တာက ရည်ရွယ်ချက် ရှိလို့လေ"
" ငါကတော့ နင့်ဆီမှာ အမိဖမ်းခံလိုက်ရပြီဆိုတော့ ဖုံးကွယ်နေလည်း အပိုပဲ"
"ပြီးတော့ နင်က ငါ့အတွက် ဟိုလမ်း သုံးသွယ်ကိုလည်း ဖယ်ထုတ်ပေးပြီးသား ဖြစ်သွားတာပေါ့"
"အခု ဒီလမ်းက နင့်အတွက်ပဲ၊ ငါ နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်တော့မယ်"
"နင် ပြောတဲ့ အခြေအနေက မှန်တယ်ဆိုရင် နောက်မှ ငါ နင့်ကို ကျေးဇူးတင်ပါ့မယ်”
ပြောပြီးသည်နှင့် ရှို့ကျွင်းက နောက်ပြန်လှည့်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
“နေဦး”
ထန်ထျန်းက သူမကို လျင်မြန်စွာ လှမ်းတားလိုက်သည်။
“ဘာရှိသေးလို့လဲ”
ရှို့ကျွင်းက မေးလိုက်သည်။
ထန်ထျန်းက ခေါင်းခါပြကာ “တကယ်တော့ ငါတို့ကြားမှာ ဒီလောက်အထိ သတိထားနေဖို့ မလိုပါဘူး"
"မင်း နောက်ပြန်ဆုတ်နေစရာလည်း မလိုတော့ဘူး။ ဟိုလမ်း သုံးသွယ်က သေခြင်းလမ်းတွေဆိုရင်တောင် ကျန်တဲ့လမ်းတွေထဲမှာလည်း သေခြင်းလမ်း ရှိနေဦးမှာပဲ"
"အတူတူ သွားကြမယ်၊ ဒီလမ်းက ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး"
" တကယ်လို့ မင်း မယုံဘူးဆိုရင် ငါ ရှေ့ကနေ သွားပေးမယ်”
ရှို့ကျွင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ထူးခြားသော အမူအရာ ပေါ်လာခြင်းပင်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
သူမက နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။
ထန်ထျန်း အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးမှ မေးလိုက်သည်။ “မင်းနဲ့ လုံကျိုကျိုးရဲ့ ပတ်သက်မှုက ယိရှန်း ပြောသလို"
" ချစ်သူတွေလား”
ရှို့ကျွင်းက “အခြေအမြစ်မရှိတဲ့ စကားတွေပါ"
" ငါနဲ့ လုံကျိုကျိုးက ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေပါပဲ"
" ငါကတော့ သူနဲ့ တာအိုလက်တွဲဖော် ဖြစ်ချင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ မြင့်မားတဲ့ ကောင်းကင်ယံပဲ ရှိတယ်၊ ငါ့အတွက် နေရာမရှိဘူး”
ထန်ထျန်း တတိယအကြိမ်မြောက် မှင်သက်သွားရပြန်သည်။
ရှို့ကျွင်း၏ ပွင့်လင်းမှုက သူ့ကို ဘာပြောရမှန်း မသိအောင် ဖြစ်စေသည်။
သူမက သူမ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စကို သူစိမ်းတစ်ယောက်ရှေ့တွင် ဘာမှ မထောက်မထားဘဲ အေးအေးဆေးဆေး ပြောပြနေခြင်းပင်။
“အဟမ်း... နားထောင်ရတာ စိတ်မကောင်းစရာပဲ"
" ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုဆိုရင် ငါတို့ကြားမှာ ပိုပြီး သတိထားဖို့ မလိုတော့ဘူး"
" ဘာလို့လဲဆိုတော့ လုံကျိုကျိုးက ငါ့သူငယ်ချင်းပဲလေ"
" ငါတို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုကလည်း တော်တော်လေး ကောင်းတယ်..."
" ဟို လုံကျိုကျိုးနဲ့ မင်းတို့ကြားက ပတ်သက်မှုလောက်တော့ မမီပါဘူးလေ”
သူက နောက်ဆုံးတွင် စကားတစ်ခွန်း ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။ သူမ သူ့အပေါ် မနာလိုဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ပင်။
သို့သော် ရှို့ကျွင်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် မေး လိုက်သည်။ “ငါက နင့်ကို ဘယ်လို ယုံရမှာလဲ”
ထန်ထျန်း ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပစ္စည်းတစ်ခုကို သတိရသွားကာ ရွှေရောင် တိုကင် တစ်ခုကို ထုတ်ယူ၍ ရှို့ကျွင်းဆီသို့ လှမ်းပစ်ပေးလိုက်သည်။
ရှို့ကျွင်းက ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့သြရိပ် အနည်းငယ် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
“ထိုက်ယိ မြင့်မြတ် နယ်မြေ ရဲ့ နတ်ဘုရားအရှင် ရွှေတိုကင် လား"
" ဒါက နင့်ဆီ ဘယ်လိုရောက်နေတာလဲ”
ထန်ထျန်းက ပြုံး ကာ “တကယ်တော့ လုံကျိုကျိုးရဲ့ ကိုယ်ပိုင် တိုကင် လည်း ရှိသေးတယ်၊ အဲဒါက ငါတို့ ပတ်သက်မှုကို ပိုပြီး သက်သေပြနိုင်တာပေါ့"
" ဒါပေမဲ့ အဲဒီတိုကင်က တခြားနေရာမှာ သုံးထားလို့ ငါ့ဆီမှာ မရှိဘူး"
" အခု ဒီရွှေတိုကင်ပဲ ရှိတော့တယ်၊ အကယ်၍ မင်း မယုံသေးဘူးဆိုရင်...”
သူ့စကား မဆုံးခင်မှာပင် ရှို့ကျွင်းက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“ငါ ယုံတယ်"
"လုံကျိုကျိုးက ဒီရွှေတံဆိပ်ပြားကို ဘယ်သူ့ကိုမှ လွယ်လွယ်နဲ့ ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး၊ တခြားလူတွေလည်း လွယ်လွယ်နဲ့ မရနိုင်ဘူး"
" နင် ပြောတာ မှန်တယ်၊ ငါတို့ ရန်သူဖြစ်ဖို့ မလိုဘူး"
" လုံကျိုကျိုးမှာ သူငယ်ချင်း သိပ်မရှိဘူး၊ ငါက သူ့ကို ယုံကြည်သလို နင့်ကိုလည်း ယုံကြည်တယ်”
ရှို့ကျွင်းက ရွှေတိုကင်ကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။
ထန်ထျန်းကတော့ စိတ်ထဲတွင် ထူးထူးဆန်းဆန်း ခံစားနေရသည်။ လုံကျိုကျိုးက ဤမျှအထိ သြဇာကြီးမားတာလား
သို့မဟုတ် ဤအမျိုးသမီးက အချစ်ကြောင့် မျက်စိကန်းနေသလား မပြောတတ်ပေ။
“ယုံကြည်ပေးလို့ ကျေးဇူးပါ"
" ဒါနဲ့ နင်တို့ ယောင်ရန် မြင့်မြတ် နယ်မြေ မှာ မော့ချိုးဖန် ဆိုတဲ့လူ ရှိလား”
ထန်ထျန်းက မေးလိုက်သည်။
ရှို့ကျွင်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ “ရှိတယ်၊ သူမက ဝူကျိ တာအိုအရှင် တစ်ယောက်ပဲ"
"နင် သူမကို သိလို့လား”
ထန်ထျန်းက ခေါင်းခါကာ “မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မကြာခင်က တားမြစ်နယ်မြေထဲမှာ သူမကို တွေ့ခဲ့တယ်"
" တစ်ယောက်ယောက်က သူမအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး ငါတို့ဆီ ချဉ်းကပ်လာခဲ့တာ... "
"ထိုက်ယိ မြင့်မြတ် နယ်မြေကလူတွေကို ချဉ်းကပ်ပြီး တစ်ခုခု ကြံစည်ဖို့ လုပ်တာလေ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ငါ ရိပ်မိသွားလို့ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး”
ရှို့ကျွင်းက နားလည်သွားဟန်ဖြင့် “ကွမ်းမင် မြင့်မြတ် နယ်မြေ ကလူတွေ ဖြစ်မှာပါ"
" ထိုက်ယိ မြင့်မြတ်နယ်မြေ မှာ ရန်သူ သိပ်မရှိဘူး၊ ဒီလိုမျိုး လုပ်နိုင်တာ သူတို့ပဲ ရှိတယ်”
ထန်ထျန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်၊ သူတို့ပဲ"
" မင်းက အကဲခတ် တော်သားပဲ”
ရှို့ကျွင်းက “ငါက ထိုက်ယိ မြင့်မြတ်နယ်မြေ ရဲ့ အခြေအနေကို ကောင်းကောင်းသိလို့ ခန့်မှန်းရလွယ်တာပါ"
" ဒါတွေ ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါတို့ တားမြစ်နယ်မြေထဲကို ဝင်လာရတာ မလွယ်ဘူး၊ တခြားဘက်ကလူတွေ ရောက်နေလောက်ပြီ"
" ဒီပန်းပင်လယ်ထဲကနေ မြန်မြန် ထွက်ကြမယ်”
ပြောပြီးသည်နှင့် သူမက ရှေ့သို့ လှမ်းတက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
သို့သော် ထန်ထျန်းက သူမကို ထပ်မံ တားလိုက်ပြန်သည်။
“မသွားခင်မှာ နောက်က လိုက်လာတဲ့ ကြွက်စုတ်ကို အရင် ဖြေရှင်းလိုက်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်”
ပြောပြီးသည်နှင့် သူက ရှင်းယွဲ့အင်မော်တယ် ဓား ကို ထုတ်ကာ အနောက်ဘက်ရှိ စင်္ကြံလမ်း အစွန်းဆီသို့ လှမ်းပစ်လိုက်လေသည်။