မူလ မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်
Vol. 67 Ch. 707
ထျန်းရွေ့ကျိကျွင်းနှင့် အခြားသူများမှာ ဆွေးနွေးနေကြဆဲဖြစ်သော်လည်း ရုတ်တရက် ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ တံတိုင်းကြီးဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဟင်... ဒါ ဟိုသူငယ်ချင်းအသစ်လေး ထျန်းရွှမ် မဟုတ်လား”
“သူက မြေကမ္ဘာအမြစ်ရဲ့ အားနည်းတဲ့နေရာကို ရှာတွေ့သွားပြီလား”
ချန်ဖျင်းက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“မဖြစ်နိုင်တာ၊ ကြည့်လေ... ရှို့ကျွင်းတောင် မလှုပ်သေးဘူး"
“သူတို့က အခု တစ်ဖွဲ့တည်း ဖြစ်နေပုံရတယ်”
ယုတျယ်က ပြောသည်။
ထျန်းရွေ့က သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြော၏။ “ရှို့ကျွင်းက အားနည်းတဲ့နေရာကို ရှာတွေ့လို့ သူ့ကို အရင်လွှတ်လိုက်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"
" ဒီနှစ်တွေအတွင်း သူမက လုံကျိုကျိုးဆီကနေ အများကြီး သင်ယူခဲ့တာပဲ၊ ဒီလောက် အရည်အချင်းတော့ ရှိမှာပဲ”
ချန်ဖျင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလောက်တောင် ဂရုစိုက်တာလား။ သူတို့ အရင်က သိကြတာလည်း မဟုတ်ဘူး"
" ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလောက် ရင်းနှီးသွားကြတာလဲ”
ယုတျယ်က ချက်ချင်းပင် “ဒါဆို ငါတို့ကရော...”
ထျန်းရွေ့က လက်ကာပြလိုက်ပြီး ယုတျယ်၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“ဒီလိုကိစ္စမျိုးက အတင်းအကျပ် လုပ်လို့မရဘူး၊ ရှို့ကျွင်းက ကိုင်တွယ်ရခက်တဲ့ ပြိုင်ဘက်ပဲ"
" အရင်ဆုံး တံတိုင်းကို ဘယ်လိုဖြတ်ရမလဲဆိုတာပဲ စဉ်းစားကြမယ်။ လူသစ်တစ်ယောက်က ငါတို့ရှေ့ကနေ ကျော်တက်သွားတာကိုတော့ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး"
" အကယ်၍ သူက သဘာဝအကြွင်းအကျန်ကို အရင်ရှာတွေ့သွားရင် တခြားကျိကျွင်းတွေရဲ့ လှောင်သံတွေကြောင့် ငါတို့ သေသွားလိမ့်မယ်”
ထို့နောက်တွင် သူတို့သုံးဦးမှာ ရှို့ကျွင်းနှင့် ထန်ထျန်းကို အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ ရှေ့ရှိ တံတိုင်းကြီးကိုသာ အသေအချာ လေ့လာတော့သည်။
ကျန်သည့် ကျိကျွင်းနှစ်ဦးမှာလည်း ထန်ထျန်း၏ လုပ်ရပ်ကို အံ့သြနေသော်လည်း မကြာမီမှာပင် တံတိုင်းကို မည်သို့ဖြတ်ကျော်ရမည်ကိုသာ အာရုံပြောင်းလိုက်ကြသည်။
အဆုံး၌ သဘာဝအကြွင်းအကျန်ကို ရှာဖွေရန်မှာ အရေးကြီးဆုံး မဟုတ်ပါလား။
ထိုအချိန်တွင် ထန်ထျန်းမှာ တံတိုင်းအောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
ဤနေရာတွင် ရပ်ကြည့်မှသာ တံတိုင်းမှာ ကမ္ဘာ့အဆုံးသတ်က အတားအဆီးတစ်ခုကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါလှကြောင်း ခံစားမိသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှုပ်ထွေးပွေလီစွာ ယှက်နွယ်နေသော မြေကမ္ဘာအမြစ်များကိုလည်း ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ရသည်။
၎င်းတို့ဆီမှ ထူးဆန်းသော အော်ရာ များ ထွက်ပေါ်နေပြီး ငရဲမှ လာသကဲ့သို့သော ပုပ်စော်နံသည့် အနံ့ဆိုးများပင် ရောနှောနေသည်ကို ထန်ထျန်း ခံစားမိသည်။
တစ်ချိန်က သဘာဝတရားနှင့် သဟဇာတဖြစ်မှု၏ ပြယုဂ်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း သဘာဝမိခင် ကျဆုံးခြင်းက ၎င်းကို ဤမျှအထိ ပြောင်းလဲစေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ သေဆုံးသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ အမြစ်များအားလုံးမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို သာမန်မျက်စိဖြင့်ပင် မြင်နိုင်သည်။
ထန်ထျန်းက အသက်စွမ်းအား အနည်းငယ်ကို စမ်းသပ်ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ အနီးနားရှိ အမြစ်များမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို အငမ်းမရ တောင့်တနေသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာကြသည်။
ဤအခြေအနေကို ထန်ထျန်း အရင်က မြင်ဖူးသည်။ ရှေးဟောင်းစစ်မြေပြင်ထဲမှ ယန် များမှာလည်း ဤကဲ့သို့ပင် ပြုမူတတ်ကြသည်။
၎င်းမှာ ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးသွားပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ဝိညာဉ်ဆိုးများ၏ ထုတ်ကုန်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ထန်ထျန်းက ရှင်းယွဲ့အင်မော်တယ် ဓားကို ကိုင်ကာ ရှေ့ရှိ မြေကမ္ဘာအမြစ်များဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။
ဓားအလင်း လျှပ်ခနဲ ပေါ်လာပြီးနောက် တွန့်လိမ်နေသော အမြစ်များမှာ အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။
သို့သော် ထန်ထျန်းက သူ၏ အငွေ့အသက်ကို ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း ကျန်ရှိသော အမြစ်များမှာ ရူးသွပ်သွားသကဲ့သို့ သူ့ဆီသို့ တိုးဝင်လာကြသည်။
သူ့ကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ပြီး တံတိုင်းကို ဖြတ်ကျော်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိသာသွားပြီဖြစ်သည်။
သို့သော် ထန်ထျန်းကလည်း ထိုသို့လုပ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ သူက ရှင်းယွဲ့အင်မော်တယ် ဓားကို ထပ်မံ ဝှေ့ယမ်းကာ အမြစ်များကို ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။
ရှေ့တွင် လမ်းကြောင်းတစ်ခု လျင်မြန်စွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူက အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်သွားသည်။
စူးရှသော အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ အမြစ်များမှာ တဖြတ်ဖြတ် ပိုင်းဖြတ်ခံနေရပြီး လမ်းကြောင်းမှာ ရှေ့သို့ ဆက်လက် ပွင့်ထွက်နေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ထန်ထျန်းက ပြဿနာတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
မြေကမ္ဘာအမြစ်၏ အကြောက်စရာအကောင်းဆုံးအချက်မှာ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မဟုတ်ပေ (ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို သာမန်ကျိကျွင်းတစ်ယောက်ပင် အေးဆေးရင်ဆိုင်နိုင်သည်)။
အကြောက်စရာအကောင်းဆုံးမှာ အဆုံးမဲ့သော အရေအတွက်နှင့် အံ့မခန်း ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်စွမ်း ဖြစ်သည်။
သူ ပိုင်းဖြတ်ခဲ့သော လမ်းကြောင်းမှာ နောက်ကွယ်တွင် ချက်ချင်း ပြန်ပိတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် မြေကမ္ဘာအမြစ်များက ဟင်းလင်းပြင်ကို အဆက်ပြတ်စေသဖြင့် လူတို့၏ အရပ်မျက်နှာ ခွဲခြားမှုကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။ ကံမကောင်းပါက ဤအတွင်း၌ ထာဝရ လမ်းပျောက်နေနိုင်ပေသည်။
သို့သော် ထန်ထျန်းအတွက်မူ ပြဿနာမရှိပေ။
ကျိကျွင်းတစ်ယောက်ကို သတ်ရန် ခဲယဉ်းသည်ဆိုပါက ဝူရှန့်ကျိကျွင်း ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မသေနိုင်သော တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်သည်။
ရှင်းယွဲ့အင်မော်တယ် ဓား၏ စွမ်းအား အောက်တွင် ထန်ထျန်းမှာ လမ်းကြောင်းသစ်တစ်ခုကို ဖောက်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်တိုက် တိုးဝင်သွားသည်။
အမွေးတိုင် တစ်ချောင်း ရှို့စာ ခန့် ကြာပြီးနောက် ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်သွားပြီး ဝါညိုရောင် ကောင်းကင်အလင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။
ထန်ထျန်းက ခုန်ထွက်လိုက်ရာ မြေကမ္ဘာအမြစ်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စူးရှသော အော်သံများလည်း လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
အခြား ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုထဲသို့ ရောက်သွားသကဲ့သို့ပင်။
သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမှာ သဲကန္တာရတစ်ခုထဲတွင် ရပ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။
၎င်းမှာ မြေဝါရောင် သဲကန္တာရဖြစ်ပြီး ခြေဖဝါးအောက်ရှိ သဲများမှာ ထူးဆန်းလှသည်။ သဲနှင့်လည်း တူသလို မြေကြီးနှင့်လည်း တူသည်။
လေတိုက်သည့်အခါ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးမှာ မြေဝါရောင် လွှမ်းနေသည်။
“ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ နားနေဆောင် ရှိနိုင်ပါ့မလား”
ထန်ထျန်းက တွေးလိုက်သည်။
ကြောင်လေးနှင့် ကတိထားသည်မှာ နားနေဆောင် တစ်ခုကို တွေ့သည့်အခါ သူ့ကို ခေါ်ရန် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤနေရာတွင် နားနေဆောင် ရှိမည့်ပုံ မပေါ်ပေ။
ထို့အပြင် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း သန်းချီက နားနေဆောင် မှာ ယခုထိ ကျန်ရှိနေနိုင်ပါ့မလား။
ထန်ထျန်းက ရှေ့သို့ ဆက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
မမျှော်လင့်ဘဲ အပြောင်းအလဲမှာ အလွန်မြန်လှသည်။
မကြာမီမှာပင် ဝေးကွာသော နေရာရှိ မြင့်မားသော အဆောက်အဦးတစ်ခုက သူ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။
၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားသော နားနေဆောင် ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။
၎င်းက သဲကန္တာရထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ တည်ရှိနေပြီး အသစ်စက်စက်ကဲ့သို့ပင် ရှိနေသေးသည်။
ထန်ထျန်းက အနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ခေတ္တအကြာတွင် နားနေဆောင် ၏ နောက်ကွယ်ရှိ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။
၎င်းမှာ ပျက်စီးနေသော အပျက်အစီးများ ဖြစ်သည်။
ပြိုကျနေသော အဆောက်အဦးများမှာ နေရာအနှံ့ ရှိနေပြီး အားလုံးကို ထိုမြေဝါရောင် သဲများဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ဤနေရာသည် တစ်ချိန်က ကြီးမားသော နန်းတော်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပုံရသည်။
ထန်ထျန်းက ခေတ္တ ရပ်ပြီးနောက် ကြောင်လေးကို ဆက်သွယ်လိုက်သည်။
“ငါ နားနေဆောင် ဆီ ရောက်နေပြီ”
မကြာမီ ကြောင်လေးက ထန်ထျန်း၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။
၎င်း၏ မျက်လုံးများမှာ ငိုထားသကဲ့သို့ နီရဲနေသည်။
ရှေ့ရှိ အပျက်အစီးများကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “အင်း... ဒါက လင်းကူ ရဲ့ ဗဟိုနယ်မြေပဲ"
“ဒီနေရာက... မြေကမ္ဘာဝိညာဉ် ရဲ့ နေရာ ဖြစ်ရမယ်”
ထန်ထျန်းက အံ့သြသွားပြီး မေးလိုက်သည်။ “မြေကမ္ဘာဝိညာဉ် ဟုတ်လား”
ကြောင်လေးက ခေါင်းငြိမ့်ကာ ပြောသည်။ “ဟုတ်တယ်၊ မူလမြေကမ္ဘာဝိညာဉ် သူက ဒီမှာ နေခဲ့တာ"
" တခြားသော မူလမြေကမ္ဘာဝိညာဉ် တွေလည်း ဒီတောင်ကြား မှာပဲ နေခဲ့ကြတယ်”
ထန်ထျန်းက ခဏရပ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို အခု သူတို့က...”
“စောစောကတည်းက သေသွားကြပြီ”
ကြောင်လေးက ပြော၏ ။
“လင်းယွင်တောင်တန်း ဆိုတဲ့ နာမည်က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း သန်းချီကမှ စတာမဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီထက် ပိုစောတယ်"
" ဒီကမ္ဘာရဲ့ မူလဝိညာဉ် အများစုက ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက ကမ္ဘာပျက်ကိန်း စစ်ပွဲကြီးတစ်ခုမှာ ကျဆုံးခဲ့ကြတာ"
“အဲဒီမတိုင်ခင်ကတော့ ဒါ သူတို့ရဲ့ အိမ်ပဲ"
"ငါ သူတို့ကို မမြင်ဖူးဘူး၊ အဲဒါတွေက ငါ့သခင် ပြောပြခဲ့တာတွေပဲ”
ထန်ထျန်းက တိတ်ဆိတ်သွားမိသည်။ မူလဝိညာဉ် များကို သူ ဘာကြောင့် တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးသနည်း ဆိုသည်ကို ယခုမှ နားလည်သွားသည်။
“ငါ စောနက မေးထားတဲ့ နေရာမျိုး ဒီနားမှာ ရှိလား”
ထန်ထျန်းက မေးလိုက်သည်။
ကြောင်လေးက ညာဘက်အရှေ့ကို ညွှန်ပြကာ “ဟိုဘက်မှာ ရှိတယ်၊ မဝေးဘူး"
"မြေကမ္ဘာဝိညာဉ် နယ်မြေရဲ့ အစွန်းမှာ ဟင်းလင်းပြင် ရွှံ့နွံ တစ်ခု ရှိတယ်။ မတော်တဆ ကျွံဝင်သွားရင် ကျိကျွင်းတောင်မှ မလွတ်နိုင်ဘူး"
“ငါ အရင်က ကစားရင်းနဲ့ မတော်တဆ ကျသွားဖူးတယ်၊ နောက်မှ ငါ့သခင်က ကယ်ထုတ်ပေးခဲ့တာ၊ အဲဒါကြောင့် မှတ်မိနေတာ"
"ဒီရွှံ့နွံက အချိန်နဲ့အမျှ ပြောင်းလဲသွားတာမျိုး မရှိဘူးဆိုတော့ အခုထိ ရှိနေဦးမှာပဲ"
" အဲဒါကို ဘာလုပ်ဖို့လဲ”
ထန်ထျန်းက ပြုံးလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့... စကား ပြောဖို့ပေါ့”