အခန်း (၁၄၅-၁၄၆)

အခန်း ၁၄၅ - အောင်မြင်သွားပြီ

ဝတ်ဆံသည် လန်ချင်းဆုန်း၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားသို့ ဝင်ရောက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ထိုအရာသည် သူ၏ မျက်ခုံးကြားရှိ ကြာစိမ်းနှင့် ပေါင်းစပ်သွားလေ၏။

ထို့ပြင် လန်ချင်းဆုန်း၏ ဒန်တျန်အတွင်းတွင် ကြာစိမ်းပေါ်၌ ထိုင်နေသော အခြေတည်စဝိညာဉ်၏ အောက်မှ ကြာပန်းပလ္လင် တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ မြင့်တက်လာခဲ့ပေသည်။

လန်ချင်းဆုန်း၏ မွေးရာပါ ဓား၏ ဓားရိုးမှ ဓားသွားအထိ ဓားမြောင်း တစ်ခု ဆန့်ထွက်လာခဲ့လေ၏။

မွေးရာပါ ဓားတစ်လက်လုံးသည် အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး အခြေတည်စဝိညာဉ်၏ လက်ထဲတွင် တိုးညှင်းစွာ မြည်ဟည်းနေပေသည်။

လန်ချင်းဆုန်း၏ အသိစိတ်သည် ဖြူစင်သော အသိစိတ်လေဟာနယ် တစ်ခုအတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရလေ၏။

ဤနေရာတွင် အစိမ်းရောင် ချီများ လှည့်ပတ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်သည် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်ကာ ကျယ်ပြောလှပြီး အရပ်မျက်နှာ မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

တောက်... တောက်... တောက်...

သစ်သားဖိနပ်များ၏ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး လန်ချင်းဆုန်းသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ဓားရှည်ကို အလိုအလျောက် စမ်းကြည့်လိုက်လေ၏။

သို့ရာတွင် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် လေဟာနယ်ကိုသာ ဆုပ်ကိုင်မိသွားပေသည်။ သူ့အနားမှ အမြဲတမ်း ခွဲခွာလေ့မရှိသော ဓားရှည်သည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မရှိတော့ချေ။

လန်ချင်းဆုန်းသည် သူ၏ လက်ချောင်းကို ဓားအဖြစ် အသုံးပြုကာ ခေါင်းကို လှည့်ပြီး လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်လိုက်ကာ ရောက်လာသူ၏ လည်ပင်းကို တိုက်ရိုက် ချိန်ရွယ်လိုက်လေ၏။

သို့ရာတွင် သွယ်လျသော လက်တစ်ဖက်က လန်ချင်းဆုန်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်ထားလိုက်ပေသည်။

"အမြဲတမ်း တိုက်ခိုက်ဖို့နဲ့ သတ်ဖြတ်ဖို့ချည်းပဲ... တကယ်ကို နုနယ်သေးတာပဲ..." ပျင်းရိသော အသံတစ်ခုက မှတ်ချက်ချလိုက်လေ၏။

လန်ချင်းဆုန်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပေသည်။

ဝတ်ရုံဖြူများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သက်လတ်ပိုင်း လူကြီး တစ်ဦးက သူ့ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် အကဲခတ်နေလေ၏။

"အဲဒါ မမှန်ဘူး... ဘာလို့ မင်း တစ်ယောက်တည်း လာတာလဲ..."

သက်လတ်ပိုင်း လူကြီးက လန်ချင်းဆုန်းကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ..." လန်ချင်းဆုန်းက မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"မင်းက ငါ့ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို လက်ခံရရှိတော့မယ့်သူလေ... ငါက ဘယ်သူလဲ လို့ မေးနေသေးတာလား... ငါက မင်းရဲ့ အဖေပဲ... မင်း ယုံလား..." သက်လတ်ပိုင်း လူကြီးက ပြောဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ အရှေ့ရှိ လူသည် အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ ရှေးဟောင်းဓားအင်မော်တယ် လီတိုက်ပိုင် ပင် ဖြစ်လေသည်။

လီတိုက်ပိုင်၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လန်ချင်းဆုန်း ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲသွားလေ၏။ ဤလောကတွင် သူ၏ အကြီးဆုံး စီနီယာအစ်ကို မှလွဲ၍ မည်သူမျှ သူ့ကို မဆဲဆိုနိုင်ချေ။

သူ၏ ညာလက်ကို ဖမ်းချုပ်ခံထားရသဖြင့် လန်ချင်းဆုန်းသည် အရှိန်အဟုန်ကို အသုံးပြုကာ ခုန်တက်လိုက်ပြီး သူ၏ ခြေထောက်များကို လီတိုက်ပိုင်၏ လည်ပင်းတွင် ရစ်ပတ်လိုက်ပေသည်။

သူသည် ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း လန်ချင်းဆုန်းသည် ခန္ဓာကိုယ် နည်းစနစ်များအကြောင်း အနည်းငယ် သိရှိထားလေ၏။ သူ လီတိုက်ပိုင်၏ လည်ပင်းကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သရွေ့ လှည့်ပြီး အားစိုက်လိုက်ပါက သူ၏ ကျောရိုးကို မချိုးနိုင်လျှင်တောင်မှ သူ၏ အရှေ့ရှိ လီတိုက်ပိုင်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

လီတိုက်ပိုင်သည် လန်ချင်းဆုန်း၏ ခြေထောက်များ သူ၏ လည်ပင်းကို ရစ်ပတ်လာသည်ကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ကြည့်နေလေ၏။

သူ အောင်မြင်သွားပြီ။

လန်ချင်းဆုန်းသည် သူ၏ ခြေထောက်များကို တင်းကျပ်စွာ စုစည်းပြီး အားစိုက်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ခြေထောက်များသည် လီတိုက်ပိုင်၏ လည်ပင်းကို ထူးဆန်းစွာ ဖောက်ထွင်းသွားပြီး အချင်းချင်း ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်မိသွားလေသည်။

"အား..."

လန်ချင်းဆုန်းက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားကာ သူ၏ ခြေထောက်များမှာ ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်မိသွားခဲ့ပေသည်။ ကြီးမားသော တွန်းကန်အားက လန်ချင်းဆုန်း၏ ကိုယ်ပိုင် ခြေထောက်များကိုပင် ကျိုးသွားစေလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့လေ၏။

လီတိုက်ပိုင်သည် လန်ချင်းဆုန်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ကွေးကောက်နေသော လန်ချင်းဆုန်းကို ကြည့်ကာ သူ၏ နဖူးတွင် အမည်းရောင် မျဉ်းကြောင်း တစ်ခုဖြင့် တွေးလိုက်မိလေ၏။

"အိုးယဲ့ကျီ ဘာဖြစ်နေတာလဲ... သူက ငါ့ရဲ့ တစ်ဝက်ကိုပဲ လူဝင်စား အဖြစ် ပြန်ဝင်စားခွင့် ပေးခဲ့တာလား... ဒီကောင်လေးက သိပ်ပါးနပ်ပုံ မရဘူး..."

နာလန်ထူလာသော လန်ချင်းဆုန်းသည် မတ်တတ်ရပ်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် လီတိုက်ပိုင်က သူ၏ ခေါင်းကို နင်းထားလိုက်လေ၏။ လီတိုက်ပိုင်သည် လန်ချင်းဆုန်းကို ငုံ့ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"မင်း ကောင်စုတ်လေး... ငါ့ကို ရိုးရိုးသားသား ပြောစမ်း... ဒါက မင်းရဲ့ အသိစိတ်လေဟာနယ်လေ... ငါက နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အပိုင်းအစလေး တစ်ခု သက်သက်ပဲ... မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ထိနိုင်မှာလဲ..."

လီတိုက်ပိုင် ဤသို့ ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လန်ချင်းဆုန်းသည် ပို၍ပင် ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်လိုက်ပြီး ရုန်းကန်ရင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်လေ၏။

"ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ထွက်သွားစမ်း... ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်ထပ် ဘာမှ လုပ်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့..."

သူသည် သွေးကဲ့သို့ နီရဲသော ဓားချီ၏ ပူးကပ်ခြင်းကို ယခုလေးတင် ခံခဲ့ရပြီး ကျင့်ကြံသူ ရာပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကာ သူ၏ အကြီးဆုံး စီနီယာအစ်ကိုမှာ အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်လေ၏။ အကယ်၍ လီတိုက်ပိုင်သာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ခုခု ထပ်လုပ်မည်ဆိုလျှင် လန်ချင်းဆုန်း စိတ်ကူးပင် မယဉ်ရဲချေ။

"ကျောရိုးမရှိတဲ့ မင်းရဲ့ ဇနီးငယ်လေး လို ပုံစံကို ကြည့်စမ်း..."

လီတိုက်ပိုင်က အနည်းငယ် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ဆဲဆိုလိုက်ပြီးနောက် လန်ချင်းဆုန်း၏ အပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ကာ သက်ပြင်းချလျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်ပေသည်။

ရုတ်တရက် လီတိုက်ပိုင်သည် ဖြူစင်သော အသိစိတ်လေဟာနယ် အတွင်း ကူးခတ်နေသည့် မှေးမှိန်သော အနီရောင် ကြိုးမျှင်လေးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရလေ၏။ သူ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပေသည်။

"ဟားဟားဟား... ဘယ်လောက် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလိုက်လဲ... အခုခေတ်က ဘယ်ခေတ်မို့လို့ ငါ့ကိုတောင် အကြံအစည် ရှိနိုင်တဲ့အထိ ဒီလောက် စွမ်းဆောင်နိုင်ရတာလဲ... ဟားဟားဟား..."

လီတိုက်ပိုင်၏ ထိန်းချုပ်မရသော ရယ်မောသံများသည် အသိစိတ်လေဟာနယ် တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေ၏။

သူသည် လန်ချင်းဆုန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ လန်ချင်းဆုန်း၏ ခေါင်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲကိုင်၍ တိုက်ရိုက် မ တင်လိုက်ပေသည်။

"ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ်... မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် မွေးရာပါ ဓားကို ကိုယ်တိုင် ချိုးဖျက်ခဲ့တာလား... မင်း တကယ် ရဲတင်းတာပဲ ကောင်လေး... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ငါ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေနဲ့ ကွက်တိ သွားကျနေတယ်... ဘယ်သူ လုပ်ခဲ့တာလဲ... အိုးယဲ့ကျီ လား..."

လီတိုက်ပိုင်၏ စိတ်ထဲတွင် အိုးယဲ့ကျီ၏ နာမည် တစ်ခုတည်းသာ ပေါ်လာနိုင်ပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤ ထူးဆန်းသော ရင်းနှီးသည့် သူငယ်ချင်း၏ အကြောင်းကို သူ သေဆုံးချိန်အထိ သူ၏ စစ်မှန်သော မူလအစကို သူ ဘယ်သောအခါမျှ မသိရှိခဲ့ရချေ။

လန်ချင်းဆုန်း၏ မျက်လုံးများသည် အဆုံးအစမရှိသော ဒေါသများကို ဖိနှိပ်ထားလေ၏။ သူ မွေးဖွားကတည်းက ယနေ့လောက် ကူကယ်ရာမဲ့သည့် ခံစားချက်မျိုး တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ရဖူးချေ။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူသည် သူ၏ ဒန်တျန်အတွင်းတွင် သွေးကဲ့သို့ နီရဲသော ဓားချီ၏ ဖိနှိပ်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်ဘဲ သွေးကဲ့သို့ နီရဲသော ဓားချီက အတူပါလာသော ကျင့်ကြံသူများကို အရူးအမူး သတ်ဖြတ်နေသည်ကို အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်နေခဲ့ရပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အကြီးဆုံး စီနီယာအစ်ကို၏ လက် ဒဏ်ရာရသွားသည့် အခြေနေဖြင့်သာ သူ ကယ်တင်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သူ၏ အရှေ့ရှိ လီတိုက်ပိုင်၏ ကစားခြင်းကို သူ ခံနေရပြန်ပေသည်။

အကယ်၍ သူသာ အမှန်တကယ် အစွမ်းထက်လာခဲ့ပါက ဤအရာများ တစ်ခုမှ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ချေ။

သူ၏ အကြီးဆုံး စီနီယာအစ်ကိုသည်လည်း သူကြောင့် ဒဏ်ရာရလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ဤအချက်ကို တွေးမိသဖြင့် လန်ချင်းဆုန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြာစိမ်းများ ဖူးပွင့်လာပြီး တာအို စည်းချက်များသည် ကြာစိမ်းများထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကာ ကြာစိမ်း၏ ကြာပန်းပလ္လင် အတွင်းမှ ခေါင်းမာသော ဓားစိတ်ဆန္ဒ တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့လေသည်။

"ကြာစိမ်းဝတ်ဆံ ပွင့်ဖြာထွက်ခြင်း..."

လန်ချင်းဆုန်းက တိုးညှင်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

"ငါဟာ ဓားပဲ..."

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် ထက်မြက်သော ဓားရှည် တစ်လက်ကဲ့သို့ လီတိုက်ပိုင်၏ ထိန်းချုပ်မှုမှ တိုက်ရိုက် ရုန်းထွက်သွားပြီး ရုန်းထွက်နိုင်သည့် ပထမဆုံး အခိုက်အတန့်တွင်ပင် လီတိုက်ပိုင်၏ မျက်နှာဆီသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးစိုက်လိုက်ပေသည်။

"ဒီကောင်လေးက ဒီအခြေအနေမှာတောင် တာအို စည်းချက် ကို စုစည်းနိုင်သေးတာလား..."

လီတိုက်ပိုင်သည် သူ၏ အရှေ့ရှိ မိုက်မဲသော လူငယ်လေးကြောင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ပေသည်။ သူသည် လန်ချင်းဆုန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တိုက်ရိုက် ပိတ်ဆို့ရန် သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီးနောက် လန်ချင်းဆုန်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ကန်ထုတ်လိုက်ပြန်လေ၏။

သူသည် အလွန် အစွမ်းထက်သော်လည်း ယခုအခါ လီတိုက်ပိုင်တွင် နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အပိုင်းအစလေး တစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သော်လည်း သူသည် လန်ချင်းဆုန်း လတ်တလော ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည့် သူတစ်ယောက် မဟုတ်ချေ။

လီတိုက်ပိုင်သည် မတ်တတ်ရပ်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်နေသော လန်ချင်းဆုန်းကို လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ငါ ဆက်မကစားတော့ဘူး... ငါ့အချိန်က တိုတောင်းတယ်... မင်းကိုလည်း မစတော့ဘူး... မင်းကို ပြောစရာ စကားအနည်းငယ် ရှိတယ်..."

လန်ချင်းဆုန်းသည် ရပ်တန့်သွားပြီး လီတိုက်ပိုင်ကို သတိထား၍ ကြည့်နေလေ၏။ သူသည် သတိထားနေသော်လည်း သူ၏ အရှေ့ရှိ အရာအားလုံးသည် သူ၏ အကြီးဆုံး စီနီယာအစ်ကိုက ခွေးဗိုက်ထဲမှ သူ့အတွက် ထုတ်ယူပေးခဲ့သောအရာ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ အကြီးဆုံး စီနီယာအစ်ကိုသည် သူ့ကို သေချာပေါက် ဒုက္ခပေးမည် မဟုတ်ချေ။ လီတိုက်ပိုင် အမှန်တကယ် ဘာလုပ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသနည်း ဆိုတာကို သူ ကြည့်ရမည် ဖြစ်သည်။

လီတိုက်ပိုင်သည် လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်သော လန်ချင်းဆုန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သက်သာရာရသွားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု တောက်ပသွားပေသည်။ သူက သက်ပြင်းချလျက် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ကောင်လေး... မင်းက ငါ့ထက် ပိုသန်မာတယ်... မင်း မသိတဲ့ နေရာတွေမှာ မင်းအတွက် တိတ်တဆိတ် လမ်းခင်းပေးနေတဲ့ လူတွေ ရှိတယ်... ငါ့ရဲ့ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းတွေနဲ့တော့ မတူဘူးပေါ့... တစ်ယောက်က ငါ့ကို ကူညီဖို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နောက်တစ်ယောက်က ငါ့ကို ကယ်ဖို့ သူ့ကိုယ်သူ စတေးသွားခဲ့တယ်..."

သူ စကားပြောနေစဉ် လီတိုက်ပိုင်၏ အသံသည် ဤလောကတွင် သူ တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်တော့ပြီး လုံးဝ အထီးကျန်နေသည့်အလား လွမ်းဆွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။

သို့ရာတွင် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဤ ရှေးဟောင်းဓားအင်မော်တယ်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး လန်ချင်းဆုန်းကို ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"အမြင့်မြတ်ဆုံး မေ့လျော့ခြင်း ဓားတာအို... အမြင့်မြတ်ဆုံး မေ့လျော့ခြင်း ဓားတာအို... နောက်ဆုံးမှာ ငါ နားလည်သွားခဲ့တဲ့ အရာကို မင်း နောက်ကျမှ နားမလည်သွားဖို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

လီတိုက်ပိုင်သည် ဤစကားကို အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် မော့ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်လေ၏။

"မင်း မမြင်ဘူးလား..."

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် အသိစိတ်လေဟာနယ် အတွင်း တိုက်ရိုက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လန်ချင်းဆုန်းသည်လည်း အသိစိတ်လေဟာနယ် အတွင်းမှ ချက်ချင်း ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရလေသည်။

ထို့ပြင် အင်မော်တယ် ကမ္ဘာငယ်လေး တစ်ခုလုံးသည် အရူးအမူး လိမ်ကောက်လာပြီး လန်ချင်းဆုန်း၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ ကြာပန်းဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြလေသည်။

လန်ချင်းဆုန်းသည် ဤ အင်မော်တယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို စုပ်ယူနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဓားဂိုဏ်း၏ ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်း၌ ထိုက်အာ၏ နှလုံးသားသည် တစ်ချက် ခုန်သွားလေ၏။ သူသည် ကံကြမ္မာ အကျိုးဆက်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဟူယန်... အိုး ဟူယန်... မင်းကို ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ကံကြမ္မာ အကျိုးဆက် မျိုး အကြွေးတင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မထင်ခဲ့မိဘူး..."

ထို့ပြင် တောင်ထိပ် တစ်ခုပေါ်တွင် လွမ်းဆွေးနေသော အမူအရာ ရှိသည့် သက်လတ်ပိုင်း လူချော တစ်ဦးသည် တောင်ထိပ်တွင် ရပ်လျက် မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေလေ၏။ သူသည် အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ အိုးယန်နှင့်လန်ချင်းဆုန်း တို့၏ ဆရာ ဟူယန် ပင် ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် ဟူယန်၏ ကျီးကန်းကဲ့သို့ နက်မှောင်နေသော ဆံပင်များသည် အလျင်အမြန် ဖြူဖွေးသွားပြီး သူ၏ ပါးစပ်မှ လတ်ဆတ်သော သွေး တစ်ပွက် ပန်းထွက်လာခဲ့ပေသည်။

သို့ရာတွင် ဟူယန်သည် ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး အရက်ဘူးကို ဆွဲယူကာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် သွေးများနှင့် ရောနှော၍ သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်လေ၏။ သွေး၏ ညှီနံ့ နှင့် အရက်၏ စူးရှသော အနံ့တို့ ရောနှောသွားမှုက သူ့ကို ထိန်းမရအောင် ချောင်းဆိုးသွားစေခဲ့ပေသည်။

သူသည် တည်ငြိမ်သွားစေရန် အသက်ပြင်းပြင်း နှစ်ခါ ရှူလိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ချင်းယွင်ဂိုဏ်း ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ ကြည့်ကာ တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်လေ၏။

"နှစ်သစ်ကူးဖို့ အချိန်တန်ပြီလား... အိမ်ပြန်ပြီး ကြည့်ဖို့ အချိန်တန်ပြီပဲ..."

---

အခန်း ၁၄၆ - နန်းတော် အပြင်ဘက်

အင်မော်တယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးသည် ပြိုကျပြီး လိမ်ကောက်နေလေ၏။ လန်ချင်းဆုန်း၏ မျက်ခုံးပေါ်ရှိ ကြာစိမ်းသည် အောက်ခြေမရှိသော တွင်းပေါက်ကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ အတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို အရူးအမူး စုပ်ယူနေပေသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း... လီတိုက်ပိုင်ရဲ့ အမွေအနှစ်က ဒီ အင်မော်တယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေကြီးလို့ ဘယ်သူမှ မပြောခဲ့ဘူးလေ... တတိယ ညီလေး... ကူညီပါဦး..."

အံ့သြမှုနှင့် ဒေါသများ ရောနှောကာ အိုးယန်နှင့် ချန်ချန်ရှန်းတို့သည် သူတို့၏ လက်များကို မြှောက်လျက် အင်မော်တယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို စုပ်ယူနေဆဲဖြစ်သော လန်ချင်းဆုန်းကို သယ်ဆောင်ကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာခဲ့ကြလေသည်။

အလွန် လိမ္မာသော လျန်ကျိုက်သည် အိုးယန်၏ ခါးပတ်တွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချည်နှောင်ထားလိုက်ပေသည်။

"စီနီယာအစ်ကို... မလောပါနဲ့..." အိုးယန်၏ နောက်မှ လိုက်လာသော ချန်ချန်ရှန်းသည် လန်ချင်းဆုန်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး အခြား လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အဝါရောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေ၏။

အဝါရောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့သည် ရွှေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့အပေါ် ကပ်တွယ်သွားကာ အိုးယန်နှင့် ချန်ချန်ရှန်းတို့၏ အမြန်နှုန်းမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဆယ်ဆ တိုးလာခဲ့ပေသည်။

"တတိယ ညီလေး... မင်း ငါတို့ကို တိုက်ရိုက် ပျံသန်းအောင် ဘာလို့ မလုပ်ပေးနိုင်တာလဲ... ဒီ အရှိန်တင်တာက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ..."

အိုးယန်သည် ရှေ့သို့ ပြေးနေသော သူ၏ ခြေထောက်များကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ချန်ချန်ရှန်းကို ဆဲဆိုရန် လှည့်လိုက်လေ၏။

ချန်ချန်ရှန်းသည် တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်း ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်ပေသည်။

"စီနီယာအစ်ကို... ပျံသန်းချင်တယ် လို့ မပြောခဲ့ဘူးလေ... ကျွန်တော်တို့ ဝင်လာတာနဲ့ စီနီယာအစ်ကိုက ဒုတိယ စီနီယာအစ်ကိုကို ကောက်မလိုက်တာ မြင်တော့ စီနီယာအစ်ကိုမှာ ပိုနက်ရှိုင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခု ရှိတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာပါ..."

ပိုနက်ရှိုင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်... သောက်ကျိုးနည်းပဲ။

အိုးယန်သည် မျက်လုံးကို မှိတ်ကာ အဝါရောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ တံခါးကို တိုက်ရိုက် ဝင်တိုက်လိုက်ပြီး လန်ချင်းဆုန်းကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သော ချန်ချန်ရှန်းနှင့်အတူ နန်းတော် ထဲမှ ပြေးထွက်လာခဲ့ကြလေသည်။

နန်းတော်၏ အပြင်ဘက်တွင် ပိုင်ယွီသည် အနည်းငယ် အမောဆို့နေပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်တော့သော ဆုန့်မုကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားကာ အခြား လက်တစ်ဖက်ရှိ သူ၏ ဓားဖြင့် စိတ်အားထက်သန်နေသော ဓားကျင့်ကြံသူများကို ခြိမ်းခြောက်နေလေ၏။

ပိုင်ယွီ၏ ခြေရင်းတွင် ဓားကျင့်ကြံသူ ရာဂဏန်းခန့်သည် ပြန့်ကျဲစွာ လှဲနေကြပြီး သတိလစ်နေကြပြီ ဖြစ်ပေသည်။

"ဒီ အဖြူရောင် ဝတ်ထားတဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူက မိစ္ဆာ တစ်ကောင်လား... အခုလေးတင် တည်ဆောက်ထားတဲ့ နန်းတော် တံခါးကို သူက ဒီလောက် အကြာကြီး တားဆီးထားနိုင်တယ်ပေါ့..."

"အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် အောက်က ဓားကျင့်ကြံသူတွေက သူတို့ရဲ့ လက်နက်တွေကို သိမ်းဆည်းခံလိုက်ရပြီး အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် အထက်က လူတွေကတောင် သူ့ တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်လေးတောင် မခံနိုင်ကြဘူး..."

"သူက အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့်က သာမန် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ဆိုတာ ရှင်းနေတာကို... သူ တစ်ယောက်တည်းက နန်းတော် အပြင်ဘက်က ဓားကျင့်ကြံသူ ထောင်ပေါင်းများစွာကို တားဆီးထားနိုင်တယ်လား..."

"ကြောက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ..."

"ရှီး...."

အစွမ်းထက်သူများက အားလုံး၏ လေးစားမှုကို ရရှိကြပြီး အထူးသဖြင့် ဓားကျင့်ကြံသူများအကြားတွင် ပို၍ပင် မှန်ကန်ပေသည်။

ဓားကျင့်ကြံသူများသည် အစွမ်းထက်သူများကို အမြဲတမ်း ရိုသေလေးစားကြလေ၏။

ဤ အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော ဓားကျင့်ကြံသူသည် လူတစ်ယောက် ဓားတစ်လက်ဖြင့် နန်းတော် အပြင်ဘက်ရှိ လူတိုင်းကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်ခဲ့ပေသည်။

ဆုန့်မုကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားသော ပိုင်ယွီသည် လေကို အနည်းငယ် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော စစ်မှန်သောချီများကို တည်ငြိမ်စေလိုက်ကာ သူ၏ နွေးထွေးသော အပြုံးမှာမူ မပြောင်းလဲသေးချေ။ သူသည် သူ၏ အရှေ့ရှိ ဓားကျင့်ကြံသူများကို ကြည့်ကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ယှဉ်ပြိုင်ချင်တဲ့ အခြား စီနီယာအစ်ကို ရှိသေးလား..."

ထိုအချိန်ကျမှသာ ပိုင်ယွီ၏ လက်ထဲတွင် ဖမ်းချုပ်ခံထားရသော ဆုန့်မုသည် သူ၏ ဆရာက သူ့ကို ဤ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းမှ စီနီယာအစ်ကိုများနှင့် ပဋိပက္ခ မဖြစ်စေချင်ရသည့် အကြောင်းရင်းကို နားလည်သွားခဲ့ပေသည်။

အစွမ်းထက်သည်... အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် အလွန် အစွမ်းထက်လွန်းသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

မူလက သူသည် ပိုင်ယွီကို ကျော်ဖြတ်ကာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အခွင့်အရေးကို ရယူရန် နန်းတော် ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်ရန်အတွက် သူ ကျင့်ကြံထားသော ကြာစိမ်း ဓားစိတ်ဆန္ဒ သဲလွန်စလေးကို အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သဘာဝကျကျပင် သူသည် ပိုင်ယွီဆီသို့ ဓားဖြင့် ပထမဆုံး ပြေးဝင်သွားသူ ဖြစ်လေ၏။ ရလဒ်အနေဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဆုန့်မုသည် ဘာတွေဖြစ်သွားမှန်းပင် မသိလိုက်ဘဲ ပိုင်ယွီ၏ လက်ထဲတွင် ဖမ်းချုပ်ခံလိုက်ရပေသည်။

ပိုင်ယွီသည် ဓားအင်မော်တယ် တစ်ပါးကဲ့သို့ လူဆယ်ယောက်၊ ထို့နောက် လူတစ်ရာကို တစ်ယောက်တည်း မည်သို့ ခုခံကာကွယ်ခဲ့သည်ဟူသော လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးကိုပင် သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ဓားကျင့်ကြံသူ များစွာ၏ ဝိုင်းရံမှုကြား ထို အဝါရောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ တံခါး အရှေ့တွင် ပြိုင်ဘက် အားလုံးကို အနိုင်ယူခဲ့လေသည်။

"ဒီ... ဒီ စီနီယာအစ်ကို... ကျွန်တော့် ဆရာက ထိုက်အာ ပါ..."

ပိုင်ယွီ၏ လက်ထဲတွင် ဖမ်းချုပ်ခံထားရသော ဆုန့်မုက ပိုင်ယွီကို တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီး ဤ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းမှ တာအိုရောင်းရင်းက သူ့ကို အောက်ချပေးမည်ဟု မျှော်လင့်နေလေ၏။

တစ်ဖက်လူ၏ အဆက်မပြတ် ကိုင်ဆောင်ခြင်းနှင့် လွှဲယမ်းခြင်းကို ခံနေရခြင်းမှာ အမှန်တကယ်တော့ အတော်လေး အရှက်ရစရာ ကောင်းလှပေသည်။

ပိုင်ယွီသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဆုန့်မုကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေ၏။ ဤကောင်လေး ရူးနေသလော...

သူသည် သူ၏ ယခင်ဘဝက ကြာစိမ်း ဓားရည်ရွယ်ချက်ကို သူ့အပေါ် အမှန်တကယ် အသုံးပြုခဲ့သည်လော...

ဆုန့်မုကို ကိုင်တွယ်ရသည်မှာ အခြား အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများကို ကိုင်တွယ်ရသည်ထက် ပို၍ပင် လွယ်ကူနေသေးလေ၏။

မူလက သူသည် ဓားဂိုဏ်းချုပ်၏ ကိုယ်ပိုင် တပည့် ဖြစ်သော ဆုန့်မုကို သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ စိတ်အားထက်သန်နေသော ဓားကျင့်ကြံသူ များစွာကို ခြိမ်းခြောက်ရန် အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့ရာတွင် တိုက်ပွဲမှာ အလွန် ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် သူသည် အချိန်တစ်လျှောက်လုံး သူ၏ ဘယ်လက်တွင် လူတစ်ယောက်ကို ကိုင်ထားခဲ့ကြောင်းကိုပင် မေ့သွားခဲ့လေသည်။

သို့ရာတွင် ဓားဂိုဏ်း၏ ကိုယ်ပိုင် တပည့် တစ်ဦးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ ဓားကျင့်ကြံသူများကို တိုက်ခိုက်ခြင်း၏ ခြိမ်းခြောက်မှု အာနိသင်ကို ရရှိပြီးဖြစ်ရာ သူ၏ လက်ထဲရှိ ကိရိယာလူ မှာ အသုံးမဝင်တော့ချေ။ သူသည် ဆုန့်မုကို အမှိုက် တစ်ခုကဲ့သို့ ဓားကျင့်ကြံသူများ အုပ်စုထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ပစ်ချလိုက်လေ၏။

လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသော ဆုန့်မုသည် ဤကဲ့သို့ အပစ်ခံရခြင်းမှာ အလွန် အရှက်ရစရာ ကောင်းလှသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူသည် အလျင်အမြန် ကျွမ်းထိုးလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ကာ ပိုင်ယွီကို အထာကျကျ ကျောခိုင်း၍ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ငါ့ရဲ့ ဓားဂိုဏ်းက အမြဲတမ်း တရားမျှတ ပါတယ်... တာအိုရောင်းရင်းကို လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ တိုက်ခိုက်ခွင့် ပြုဖို့၊ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ အားလုံးကို တရားမျှတတဲ့ အခွင့်အရေး ပေးဖို့ ငါ ကိုယ့်သဘောဆန္ဒနဲ့ အရှုံးပေးလိုက်တာပါ... တာအိုရောင်းရင်းရဲ့ ခွန်အားက ငါ့ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိသွားပါပြီ... နှုတ်ဆက်ပါတယ်..."

ပြောပြီးနောက် သူသည် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် အနည်းငယ်မျှ တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိဘဲ ကျက်သရေရှိစွာ ထွက်ခွာသွားပြီး အားလုံးကို ပွင့်လင်းကာ အကာအကွယ်မဲ့သော ကျောပြင်တစ်ခု ချန်ထားရစ်ခဲ့လေ၏。

"ဒီကောင်လေးက ဘာကြွားနေတာလဲ..." ဆုန့်မု ဘာလုပ်နေသနည်း ဆိုတာကို ပိုင်ယွီ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ပင် မရလိုက်ချေ။

သို့ရာတွင် ဓားကျင့်ကြံသူများကမူ စိတ်အားထက်သန်စွာ ထောက်ခံကြောင်း ဖော်ပြကြလေသည်...

"မဟာမြင့်မြတ်နယ်မြေကိုးခု ထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ ဓားဂိုဏ်း ပီသပါပေတယ်... သူတို့က အင်မော်တယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို နည်းနည်းလေးတောင် စိတ်ဝင်စားမှု မရှိဘူး... ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်က အဖြူရောင် ဝတ်ထားတဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူကို လက်တစ်ဖက်တည်း သုံးအောင် လုပ်ဖို့ သူတို့ကိုယ်သူတို့တောင် အန္တရာယ် ထဲ ဆင်းသက်ဖို့ ဆန္ဒရှိကြတယ်..."

"မှန်ပါတယ်... အဲဒီ အဖြူရောင် ဝတ်ထားတဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူက ငါတို့ အများကြီးကို လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ အနိုင်ယူနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ စီနီယာအစ်ကို ဆုန့်က သူ့ရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်တယ်လေ... သူ့ရဲ့ ခွန်အားက တကယ်ကို ခန့်မှန်းရ ခက်တာပဲ..."

"ဒါ့အပြင် ဒီ စီနီယာအစ်ကို ဆုန့်က အင်မော်တယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နည်းနည်းလေးတောင် တွယ်တာမှု မရှိဘူး... တကယ်ကို ကိုယ်ပိုင် တပည့် တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ ထိုက်တန်ပါတယ်..."

....

သူ တကယ်ပဲ အဲဒါကို အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာလား... ဒီ ဓားကျင့်ကြံသူတွေ အားလုံး ရူးနေကြတာလား...

ဆုန့်မုသည် အားပေး သြဘာသံများကြားတွင် လျှောက်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ခံစားချက် ကင်းမဲ့နေကာ လူတိုင်း၏ အမြင်အာရုံမှ အထာကျကျ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

ဤ ကြားဖြတ် ဇာတ်ဝင်ခန်း အသေးလေး အပြီးတွင် ရောက်ရှိနေသော ဓားကျင့်ကြံသူများသည် ပိုင်ယွီကို အလွန် လေးစားကြပုံ ရလေ၏။

ဓားကျင့်ကြံသူများကြားတွင် ရပ်နေသော ကျောက်ချီယန်စွန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဓားကျင့်ကြံသူများမှာ ဦးနှောက် တစ်ဝက်စီသာ မျှဝေသုံးစွဲနေကြသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ဟိုဒီ ဝေ့ဝဲသွားပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်ပေသည်။

"အားလုံးပဲ... ကျေးဇူးပြုပြီး အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့် တွေးကြပါ..."

လူတိုင်းသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြလေ၏။ ကျောက်ချီယန်စွန်းသည် စီးဆင်းနေသော ဝိညာဉ် အစီအရင် တစ်ခုအတွင်းတွင် လက်နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေပြီး လူတိုင်းကို ဖြောင့်မတ်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေပေသည်။

"ဟင်... လေလွင့်ကျင့်ကြံသူတွေအတွက် စကားပြောပေးခဲ့တဲ့ ဒီလူငယ်လေးက ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ..."

"ဂိုဏ်းချုပ် ထိုက်အာက သူ့ကို အထဲ ပစ်ထည့်လိုက်တာ ငါ မြင်လိုက်သလိုပဲ..."

"အိုး... ကျူးကျန့်မြို့ အပြင်ဘက်က သူ့ရဲ့ မိန့်ခွန်းက ဓားဂိုဏ်းချုပ်ကိုတောင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေခဲ့ပုံ ရတယ်... ဒါကြောင့် ဂိုဏ်းချုပ်က သူ့ကို အထဲ ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်တာပဲ... ဓားတာအိုရဲ့ ခေါင်းဆောင် ပီသပါပေတယ်... သူ့ရဲ့ စိတ်ထားက တကယ်ကို ကျယ်ပြန့်တာပဲ..."

"ဂိုဏ်းချုပ် ထိုက်အာ လည်း ဒီမှာ မရှိဘဲနဲ့ မင်းတို့က သူ့ကို ဘာလို့ မြှောက်ပင့်နေကြတာလဲ..."

.....

ဓားကျင့်ကြံသူများအကြားတွင် ဆူညံပွက်လောရိုက်သော အသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

ကျောက်ချီယန်စွန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဆွေးနွေးမှုများကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုကာ ဆက်လက် ပြောဆိုလိုက်လေသည်...

"အားလုံးပဲ... နန်းတော် တံခါးကို ဖြတ်ပြေးပြီး ထွက်ပြေးလာတဲ့ အဲဒီ မဟာကျင့်ကြံသူက ငါတို့ မျက်စိရှေ့မှာတင် သေဆုံးသွားပြီးတဲ့ နောက်မှာ ဒီ အဖြူရောင် ဝတ်ထားတဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူနဲ့ သူ့ရဲ့ အဖော်တွေက နန်းတော် ထဲကို ဝင်သွားကြတယ်... ပြီးတော့ လူတိုင်းကို တားဆီးဖို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့တယ်...

အကြောင်းရင်းက ဘာဖြစ်နိုင်မလဲ...

လျှို့ဝှက်နယ်မြေရဲ့ ရတနာသိုက် ကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ဖို့လား...

အဲဒီ မဟာကျင့်ကြံသူ မသေခင်က 'ဓားနတ်ဆိုး' လို့ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် အော်သွားတာကို မင်းတို့ မကြားလိုက်ဘူးလား...

အထဲမှာ ကြီးမားတဲ့ ကြောက်ရွံ့မှု... ကြီးမားတဲ့ အန္တရာယ်တွေ သေချာပေါက် ရှိနေမှာပဲ...

ဒီ အဖြူရောင် ဝတ်ထားတဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူက ငါတို့ အလကား မသေရအောင်လို့ တားဆီးပေးနေတာပဲ..."

ကျောက်ချီယန်စွန်း၏ စကားများသည် ဖွင့်ဟချက် တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး အင်မော်တယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ထဲတွင် သူတို့၏ အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေချင်နေသော ဓားကျင့်ကြံသူများကို နိုးထသွားစေခဲ့ပေသည်။

မှန်ပါတယ်... အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် အထက်မှာ ရှိပုံရတဲ့ အဲဒီ မဟာကျင့်ကြံသူက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ သူတို့ မျက်စိရှေ့မှာတင် သေဆုံးသွားခဲ့တာပဲ...

နန်းတော် ထဲက ကြီးမားတဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုကို ရင်ဆိုင်ဖို့ သူတို့ဆီမှာ ဘယ်လို ခွန်အားမျိုး ရှိလို့လဲ...

ဓားကျင့်ကြံသူများ ဤအချက်ကို တွေးမိသည်နှင့်အမျှ ပိုင်ယွီကို ပြန်ကြည့်ချိန်တွင် သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ကျေးဇူးတင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေတော့၏။

ပိုင်ယွီသည် သူ၏ မျက်လုံးများဖြင့် စေတနာထားမှုကို သိမ်မွေ့စွာ ပြသနေသော ကျောက်ချီယန်စွန်းကို အလွန် စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်ပေသည်။

"ဒီကောင်လေးက အတော်လေး အကင်းပါးတာပဲ..."