အခန်း (၁၄၉-၁၅၀)

အခန်း ၁၄၉ - ထိုက်အာ ၏ ကယ်တင်မှု

ကျူးကျန့်မြို့ တစ်မြို့လုံး၏ လေထုမှာ လေးလံလာပြီး သွေးမိုးများက အုံ့မှိုင်းနေသော လေထုကို ရက်စက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါင်းထည့်ပေးနေပေသည်။

အိုးယန်နှင့် အခြားနှစ်ဦးတို့သည် လန်ချင်းဆုန်းကို အနောက်တွင် ကာကွယ်ပေးထားလျက် တြိဂံပုံသဏ္ဍာန် ကျောချင်းကပ်ကာ ရပ်နေကြလေ၏။ ထိုသူများသည် ပုပ်သိုးနေသော ငါးများနှင့် ပုစွန်များကို မျက်လုံးထဲတွင်ပင် မထည့်ထားကြချေ။

သို့ရာတွင် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ဓားကျင့်ကြံသူများအားလုံးမှာမူ အလွန် သတိထားနေကြပြီး အလျင်စလို မလုပ်ရဲကြချေ။

ရုပ်သေးရုပ်များ ရေတွက်၍မရနိုင်အောင် ဆင့်ခေါ်နိုင်သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် မျက်နှာဖုံးတပ် လူတစ်ဦး...

နက်နဲလှသော အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး...

ခွေးတစ်ကောင်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဓားကျင့်ကြံသူများကို သတ်ဖြတ်ဖြတ်သန်းလာခဲ့သော ခွေးနှင့်စစ်နတ်ဘုရား တစ်ပါး...

သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းသည် အလွန် ဒုက္ခပေးနိုင်သော ပြိုင်ဘက်များ ဖြစ်ကြပေသည်။ ထို အဆင့်နိမ့် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများကိုသာ အားကိုးပြီး သူတို့ကို တားဆီးကာ ရှင်းလင်းချက် တစ်ခု တောင်းဆိုရန်မှာ လူမိုက် တစ်ယောက်၏ အိပ်မက် တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေ၏။

အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် အထက်ရှိ ကျင့်ကြံသူ အားလုံးသည် အင်မော်တယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ကြပြီး အင်မော်တယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို စုပ်ယူနိုင်သော လူငယ်သည် ထိုကိစ္စနှင့် သေချာပေါက် ပတ်သက်နေပေသည်။

သူတို့ လိုချင်သည်မှာ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ကို ယုံကြည်လက်ခံနိုင်စေမည့် ရှင်းလင်းချက် တစ်ခု သာ ဖြစ်လေသည်။

မဟုတ်လျှင် ထိုအရာမှာ အဆုံးအစမရှိသော တိုက်ပွဲ တစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ဓားကျင့်ကြံသူများသည် အချင်းချင်း အမြဲတမ်း အထင်သေးတတ်ကြသော်လည်း အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်က ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး၏ ရန်သူ ဖြစ်လာပါက ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ဓားကျင့်ကြံသူများသည် ဗီဇအရပင် ကူညီပေးကြမည် ဖြစ်လေ၏။

ဤသည်မှာ ဓားကျင့်ကြံသူများအကြားတွင် မပြောပြဘဲ သိနေကြသော ပွင့်လင်းသည့် လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ဓားကျင့်ကြံသူ အချို့သည် သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လျက် သူတို့၏ ဝတ်ရုံများကို ဆွဲဖြဲကာ သူတို့၏ ဓားများကို လက်တွင် တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ထားကြပြီ ဖြစ်လေ၏။

မြို့၏ လမ်းမများ၊ ခေါင်မိုးများ နှင့် မြို့တံခါးများပေါ်တွင်... ရေတွက်၍မရနိုင်သော ဓားကျင့်ကြံသူများသည် သူတို့၏ ဓားများကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြည့်နှက်စွာ ရပ်နေကြပေသည်။

သူတို့သည် အိုးယန်နှင့် အခြားသူများကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေကြပြီး အသံတစ်သံမျှ မထွက်ဘဲ သူတို့၏ ရပ်တည်ချက်ကို ဖော်ပြနေကြလေသည်။

အိုးယန်သည် မူလက ဦးနှောက် တစ်ဝက်စီသာ မျှဝေသုံးစွဲနေကြသော ဤ လူမိုက်များကို လှည့်စားရန် အကြောင်းပြချက် ကောင်းကောင်း အချို့ကို အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့ရာတွင် ချန်ချန်ရှန်းနှင့် ရှောင်ပိုင်တို့၏ သဘောထားများက ရှင်းလင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။ ထို လိမ်ညာမှုကို ပြောရန် သူတို့ အထင်သေးကြပေသည်။ ထို မဟာကျင့်ကြံသူများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် လန်ချင်းဆုန်း ဖြစ်ပြီး အဘယ်ကြောင့်ပင် ဖြစ်စေကာမူ ဤ ကံကြမ္မာ အကျိုးဆက်ကို သူတို့ ခံယူရန် ဆန္ဒရှိကြလေသည်။

စီနီယာအစ်ကို တစ်ယောက်အနေဖြင့် အိုးယန်သည် သဘာဝကျကျပင် ဘာမှ မပြောခဲ့ဘဲ အမောက်မာဆုံးသော အမူအရာဖြင့် ဓားကျင့်ကြံသူများကို ရင်ဆိုင်လိုက်လေ၏။

မာနကြီးသော လူသုံးယောက်သည် တစ်မြို့လုံးရှိ ဓားကျင့်ကြံသူများကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင်ပင် သူတို့သည် အရှိန်အဝါ အရ တစ်ဖက်ကို ခိုင်မာစွာ ဖိနှိပ်ထားနိုင်ဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

"အားလုံးပဲ... ဒီတစ်ကြိမ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲကနေ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်လာခဲ့ကြတဲ့ တာအိုရောင်းရင်းတွေ အားလုံးက မျက်နှာချင်းဆိုင်က တာအိုရောင်းရင်း သုံးယောက်ရဲ့ အသေအလဲ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေကို အားကိုးခဲ့ရတာလေ... ဘာလို့ ကျေးဇူးရှင်တွေကို ဓားတွေနဲ့ ချိန်ရွယ်နေကြသေးတာလဲ..."

ကျောက်ချီယန်စွန်း၏ အသံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

လူတိုင်း၏ အကြည့်များသည် အပြာရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော ကျောက်ချီယန်စွန်းထံသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်ရှိသွားကြပေသည်။

ကျောက်ချီယန်စွန်းက နာကျင်သော အမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ဓားကျင့်ကြံသူ မဟာကျင့်ကြံသူ ရာပေါင်းများစွာဟာ အင်မော်တယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ကြတယ်... ဒါက ငါတို့ အားလုံးအတွက် လက်ခံနိုင်စရာ မရှိတဲ့ အချက် တစ်ချက်ပါပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ တွေးဖူးကြလား... မျက်နှာချင်းဆိုင်က တာအိုရောင်းရင်း သုံးယောက်က ဘယ်လောက်ပဲ စွမ်းဆောင်နိုင်ပါစေ ဒီလောက် အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာ မဟာကျင့်ကြံသူ ရာပေါင်းများစွာကို သူတို့ ဘယ်လို လုပ်ပြီး သတ်နိုင်မှာလဲ... ပြီးတော့ အားလုံးပဲ မမေ့ကြနဲ့ဦး... မျက်နှာချင်းဆိုင်က တာအိုရောင်းရင်း သုံးယောက် ပင်မ ခန်းမဆောင်ကြီးထဲကို မဝင်ခင်ကတည်းက သွေးရဲနေတဲ့ ဓားချီ တစ်ခုက မဟာကျင့်ကြံသူတွေကို သတ်ဖြတ်နေခဲ့ပြီလေ..."

ကျောက်ချီယန်စွန်း၏ စကားများသည် လေးလံနေသော လေထုကို အမှန်တကယ်ပင် များစွာ ပေါ့ပါးသွားစေခဲ့ပေသည်။ သူ ပြောသည်မှာ မှန်လေ၏။ အိုးယန်နှင့် အခြားနှစ်ဦးတို့ အထဲသို့ မဝင်ရောက်မီကတည်းက ကျင့်ကြံသူများသည် နန်းတော် အတွင်း၌ သေဆုံးနေခဲ့ကြပြီ ဖြစ်ပေသည်။

အိုးယန်နှင့် အခြားနှစ်ဦးအပေါ် သံသယများကို ရှင်းလင်းနိုင်သော်လည်း သူတို့ နန်းတော် ထဲမှ ခေါ်ထုတ်လာသော အမည်းရောင် ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျင့်ကြံသူမှာ ပြဿနာကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

နန်းတော် အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူ အားလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး ထို အမည်းရောင် ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးတည်းသာ အဘယ်ကြောင့် ကျန်ရစ်နေရသနည်း။

ကျောက်ချီယန်စွန်း၏ စကားများကြောင့် ဓားကျင့်ကြံသူများသည် အိုးယန်နှင့် အခြားနှစ်ဦးတို့ကို ကြည့်ရာတွင် သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ များစွာ နူးညံ့သွားခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ အကြည့်များသည် အိုးယန်၏ အနောက်ရှိ လန်ချင်းဆုန်း အပေါ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်ရှိသွားကြပြန်လေ၏။

အင်မော်တယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို စုပ်ယူနိုင်ရန်အတွက် ထို ဓားကျင့်ကြံသူများ၏ သေဆုံးမှုများသည် သူတို့၏ အရှေ့ရှိ ဤ အမည်းရောင် ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်နှင့် မသက်ဆိုင်ဘူးဆိုလျှင် ခွေးတစ်ကောင်ပင် ယုံကြည်မည် မဟုတ်ချေ။

ကျောက်ချီယန်စွန်းသည် စကားပြောခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်လေ၏။ ပိုင်ယွီ တစ်ယောက်တည်း ဓားကျင့်ကြံသူများကို တားဆီးခဲ့သည့် အစကတည်းက ယခု အိုးယန်နှင့် အခြားသူများကို တစ်မြို့လုံးရှိ ဓားကျင့်ကြံသူများက ဝိုင်းရံထားသည့် အချိန်အထိ သူသည် အချိန်ကိုက် နေရာကိုက် သူ၏ စေတနာကို ဖော်ပြခဲ့ပြီး ဖြစ်လေ၏။

ဤသည်မှာ ကျောက်ချီယန်စွန်းက အိုးယန်နှင့် အခြားသူများကို မျက်နှာသာပေးခြင်း လည်း ဖြစ်ပေသည်။ သတင်းစုံလင်သော ကျောက်ချီယန်စွန်းသည် အိုးယန် သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ပစ်မှတ်ထားရလောက်အောင် မည်သည့် နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းမျိုး ရှိနေသနည်း ဆိုသည်ကို မသိသော်လည်း အိုးယန်နှင့် အခြားသူများသည် သာမန် လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများ လုံးဝ မဟုတ်ကြောင်းကို သဘာဝကျကျပင် မြင်တွေ့ခဲ့ရလေ၏။

သို့ရာတွင် သူတို့အတွက် အရေးအကြီးဆုံး အချိန်တွင် ကောင်းသော စကား အနည်းငယ် ပြောပေးနိုင်သရွေ့ သူသည် သူတို့၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို သေချာပေါက် ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

နှင်းကျနေချိန်တွင် မီးသွေး ပို့ပေးခြင်းက ပန်းကမ္ဗလာပေါ်တွင် ပန်းများ ထပ်မံ ပေါင်းထည့်ခြင်းထက် များစွာ ပို၍ တန်ဖိုးရှိပေသည်။

သို့ရာတွင် ကျောက်ချီယန်စွန်း လုပ်နိုင်သမျှမှာ ကောင်းသော စကား အနည်းငယ် ပြောပေးပြီး အိုးယန်၏ ဘက်တွင် သိမ်မွေ့စွာ ရပ်တည်ပေးရန်သာ ဖြစ်လေ၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုအရာမှာ မဟာကျင့်ကြံသူ ရာပေါင်းများစွာ၏ အသက်များ ဖြစ်ပြီး စကားလုံး အနည်းငယ်ဖြင့် ဤ ဓားကျင့်ကြံသူများကို သူ မတားဆီးနိုင်ချေ။

အိုးယန်သည် ကျောက်ချီယန်စွန်းထံသို့ လက်အုပ်ချီကာ ဤ ကျေးဇူးကို သူ လက်ခံကြောင်း ပြသလိုက်သော်လည်း အိုးယန်သည် အခြေအနေကို ချိုးဖျက်ရန် အလွယ်ကူဆုံးနှင့် အကြမ်းတမ်းဆုံး နည်းလမ်းကို ရွေးချယ်လိုက်လေ၏။

ထိုအရာမှာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း လျှောက်ထွက်သွားရန် ပင် ဖြစ်သည်။

"သွားကြစို့... ဒုတိယ ညီလေးကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားမယ်... ဘယ်သူက ငါတို့ကို တားရဲလဲ ဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့..."

အိုးယန်သည် သူ၏ ခွေးကို လွှဲယမ်းကာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်လေ၏။

ဓားကျင့်ကြံသူများသည် ချက်ချင်းပင် သူတို့၏ ဓားများကို ဆွဲထုတ်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာကြလေသည်။

အိုးယန်သည် သူ၏ ချီများကို ထုတ်လွှတ်ပြီး အကြမ်းဖက်၍ ဖောက်ထွက်ရန် ပြင်နေဆဲမှာပင်...

ထိုက်အာ၏ အသံက ကောင်းကင်ယံမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

"ဒီ ဓားကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ကံကြမ္မာ အကျိုးဆက်ကို ငါ့ရဲ့ ဓားဂိုဏ်းက တာဝန်ယူမယ်..."

အသံမှာ ခေါင်းလောင်းကြီး တစ်လုံးကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး လေးလံနေသော လေထုကို ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါသွားစေခဲ့ပေသည်။

လူတိုင်းသည် ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြလေ၏။ ခါးတွင် ဓားတစ်လက် ချိတ်ဆွဲထားသော ထိုက်အာသည် လက်နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေပြီး အောက်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို တည်ငြိမ်စွာ ငုံ့ကြည့်နေကာ အေးစက်ပြီး ခပ်တည်တည် နေတတ်သော ဆုန့်မုမှာမူ သူ၏ နောက်တွင် ဓားကို ကိုင်ထားလျက် ရှိနေပေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်က ဓားကျင့်ကြံသူတွေကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ ဒီ ကျင့်ကြံသူတွေကို မျက်နှာသာပေးမလို့လား..."

ဓားကျင့်ကြံသူများ၏ အသံများသည် တစ်သံတည်း အဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားပြီး ဓားတာအို၏ ခေါင်းဆောင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ကြလေ၏။

ဓားကျင့်ကြံသူများသည် အလွန် ခေါင်းမာကြပြီး သူတို့ သေဆုံးသွားလျှင်တောင်မှ ရှင်းလင်းချက် တစ်ခုကို တောင်းဆိုကြမည် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုက်အာသည် စကားမပြောဘဲ သူ၏ လက်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရွှေရောင် အခေါင်း ရာပေါင်းများစွာသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ပေါ်လာပြီးနောက် မြေကြီးဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းလာခဲ့လေ၏။

ကက်တီ ထောင်ပေါင်းများစွာ အလေးချိန်ရှိသော ရွှေရောင် အခေါင်းတိုင်းသည် မြေကြီးပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်သွားပြီး ရွှံ့နွံများ အမြောက်အမြား လွင့်စင်သွားစေခဲ့ပေသည်။

ထိုက်အာက တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"သူတို့ရဲ့ အလောင်းတွေကို ကောက်ယူကြပါ... မိုးရွာနေတုန်းပဲ... မြေကြီးပေါ်မှာ လှဲနေရင် သူတို့ အအေးမိသွားကြလိမ့်မယ်..."

ဓားကျင့်ကြံသူများသည် သူတို့ မသိသော ကျင့်ကြံသူများ၏ အလောင်းများကို တိတ်တဆိတ် ကောက်ယူကြပြီး လုပ်ငန်းစဉ်မှာ အလွန် လေးနက်လှပေသည်။

အလောင်းများ အားလုံးကို ကောက်ယူပြီးနောက် ဓားကျင့်ကြံသူ အားလုံးသည် ထိုက်အာကို စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဤ ဓားဂိုဏ်းချုပ်က လူတိုင်းကို ရှင်းလင်းချက် တစ်ခု ပေးမည်ဟု မျှော်လင့်နေကြလေ၏။

မဟာမြင့်မြတ်နယ်မြေကိုးခု၏ ဓားဂိုဏ်း ဖြစ်သည်နှင့်အမျှ ထိုဂိုဏ်းသည် မူလက အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ဗိုလ်ကျစိုးမိုးကာ စိတ်ကူးပေါက်သလို ပြုမူလေ့ရှိပေသည်။

သို့ရာတွင် ယနေ့ ထိုက်အာ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကောင်းမွန်နေလေ၏။ သူသည် ကျူးကျန့်မြို့တွင် ပြည့်နှက်နေသော ဓားကျင့်ကြံသူများကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ငါတို့ ကျင့်ကြံသူတွေဟာ ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းကြောင်းပေါ်ကို လျှောက်လှမ်းတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို ယှဉ်ပြိုင်ကြတယ်... သေဆုံးသွားပြီး သူတို့ရဲ့ တာအိုတွေ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ သူတွေကလည်း ရေတွက်လို့ မရနိုင်သလို နောက်က လိုက်လာတဲ့ သူတွေကလည်း ရေတွက်လို့ မရနိုင်ဘူး... တာအို အတွက် သေဆုံးရတာဟာ နောင်တကင်းမဲ့စွာ သေဆုံးရတာပဲ... ကျူးကျန့်မြို့မှာ ဓားတစ်သောင်း ကျောက်တိုင် တစ်ခုကို စိုက်ထူမယ်... ဒီတစ်ကြိမ် သေဆုံးသွားခဲ့တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ အားလုံးကို ကမ္ဘာပေါ်က ဓားကျင့်ကြံသူတွေ အားလုံး လေးစားအားကျဖို့အတွက် ကျောက်တိုင်ပေါ်မှာ ကမ္ပည်းထိုးပေးလို့ ရတယ်... အဲဒီ ကျင့်ကြံသူက ငါ့ရဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူတွေကို သတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပေမယ့် သူနဲ့ ကြီးမားတဲ့ ဆက်စပ်မှု ရှိနေသေးတယ်... သတိပေးချက် အနေနဲ့ သူ့ကို ဓားဂိုဏ်းရဲ့ ဝမ်ကျန့် ရေကန် မှာ ဆယ်နှစ်ကြာ ချိတ်ပိတ် ထားမယ်..."

"ဂိုဏ်းချုပ်က ဖြောင့်မတ်ပါတယ်..."

တစ်မြို့လုံးရှိ ဓားကျင့်ကြံသူများသည် ထိုက်အာထံသို့ တစ်သံတည်း ထွက်ဆိုလိုက်ကြလေ၏။

အိုးယန်က လှောင်ပြောင်လိုက်ပေသည်။ သူ၏ ဒုတိယ ညီလေးကို ဆယ်နှစ်ကြာ အထီးကျန်အောင် ထားမည်လား။ ၎င်းမှာ မည်သို့သော အိပ်မက်မျိုးနည်း။

ချန်ချန်ရှန်း၏ လက်များသည် အင်္ကျီလက်များထဲတွင် အလျင်အမြန် လှုပ်ရှားနေပြီး လန်ချင်းဆုန်းနှင့် တူသော ရုပ်သေးရုပ် တစ်ခုသည် သူ၏ လက်ထဲတွင် အလျင်အမြန် ပုံဖော်နေလေ၏။

ပိုင်ယွီမှာမူ လန်ချင်းဆုန်း အတွက် စိုးရိမ်မနေဘဲ ထိုက်အာကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားခဲ့ပေသည်။

ဓားတစ်သောင်း ကျောက်တိုင် ကို တကယ်ကို ကောင်းကောင်း စိုက်ထူထားတာပဲ။

ယခုမှစ၍ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ဓားကျင့်ကြံသူများ သေဆုံးသွားလျှင်တောင်မှ သူတို့ သွားစရာ နေရာ တစ်ခု ရှိနေလိမ့်မည်။

ဤသည်မှာ ကြီးမားသော ကံကြမ္မာ အကျိုးဆက် တစ်ခု ဖြစ်လေ၏။

ထို့ပြင် ထိုက်အာသည် သူ၏ လက်ချောင်းကို ဓားအဖြစ် အသုံးပြုကာ ကောင်းကင်ယံကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပေသည်။ မူလက မှိုင်းညို့နေသော ကောင်းကင်ကြီးသည် ထက်မြက်သော ဓားတစ်လက်ဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သကဲ့သို့ ပွင့်ဟသွားလေ၏။

ထူထပ်သော တိမ်မည်းကြီးများသည် ထက်ပိုင်းကွဲသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကောင်းကင်ကြီးသည် ကြည်လင်ပြာလဲ့သွားခဲ့ပေသည်။

ထိုက်အာသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်အုပ်ချီကာ တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"ငါတို့ ဓားကျင့်ကြံသူတွေက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို လေးစားကြပေမယ့် ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကလည်း ငါတို့ကို လေးစားသင့်တယ်..."

…

အခန်း ၁၅၀ - ထျန်းယန် ပါးကွ

ထိုက်အာ၏ ဖြောင့်မတ်သော စကားများသည် တစ်မြို့လုံးရှိ ဓားကျင့်ကြံသူ အားလုံးကို ယုံကြည်သွားစေခဲ့လေ၏။

ဓားဂိုဏ်း ပီသပါပေတယ်... ကိစ္စရပ်တွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပုံက တရားမျှတပြီး ဘက်မလိုက်ဘူးပဲ။

ငါ ကြိုက်တယ်... ငါ ကြိုက်တယ်။

လူအုပ်ထဲရှိ ကျောက်ချီယန်စွန်းသည် ကောင်းကင်ယံရှိ ထိုက်အာကို ကြည့်ကာ အတွေးနက်သွားလေ၏။

"လူတိုင်း ကျေနပ်သွားကြပြီး ဓားဂိုဏ်းရဲ့ မျက်နှာကိုလည်း ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့တယ်... ဒါက ဓားဂိုဏ်းချုပ် ပြောတဲ့ ဖြောင့်မတ်တယ် ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်လား..."

ချန်ချန်ရှန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေပေသည်။ သူ၏ ယခင်ဘဝက သူ၏ စီနီယာအစ်ကိုသည် ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်သိန်းကျော်ကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ထိုက်အာကို ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ကျင့်ကြံသူ အားလုံး၏ အရှေ့တွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခဲ့လေ၏။

လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်စုက မဟာမြင့်မြတ်နယ်မြေကိုးခု ထဲမှ တစ်ခု၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေသည်။

ဘယ်လောက်တောင် ရယ်စရာကောင်းလိုက်လဲ။ ဤသည်မှာ အချိန်အကြာကြီး ငြိမ်းချမ်းနေခဲ့ပြီးနောက် ကျင့်ကြံခြင်း လောက၏ ယိုယွင်းပျက်စီးမှုကို သက်သေပြနေခြင်း ပင် ဖြစ်လေ၏။

ကပ်ဘေးကြီး ဆိုက်ရောက်လာချိန်တွင် အခြေအနေကို ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း မည်သူမျှ မရှိကြောင်းကိုလည်း သက်သေပြနေခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် ယခုအခါ ထိုက်အာသည် နာမည်ဂုဏ်သတင်း နှင့် အကျိုးအမြတ် နှစ်ခုစလုံးကို ရရှိမည့် အခြေအနေ တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုက်အာ၏ လက်ဝှေ့ယမ်းမှု တစ်ချက်ဖြင့် အိုးယန်နှင့် အခြား လေးဦးတို့သည် သူတို့၏ မူလနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားကြလေ၏။ အိုးယန် ပျောက်ကွယ်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် လျန်ကျိုက်တွင် ချည်နှောင်ထားသော ကြိုးသည် သူ၏ လက်ထဲမှ လွတ်ထွက်သွားပေသည်။

အတွေးနက်နေသော ကျောက်ချီယန်စွန်းသည် ကြိုးကွင်း တစ်ခု သူ၏ လည်ပင်းတွင် စွပ်ဝင်လာချိန်တွင် သူ၏ လည်ပင်း၌ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။ ထို့နောက် ကြိုးမှာ ရုတ်တရက် တင်းကျပ်သွားပေသည်။ ကျောက်ချီယန်စွန်း တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ပင် မရလိုက်မီ သူသည် ပုံပျက်နေသော အာကာသထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရလေသည်။

"အဟွတ်... အဟွတ်... အဟွတ်... အသတ်ခံရလုနီးပါး ဖြစ်သွားတဲ့ ပထမဆုံး ရွှေအမြုတေဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သွားတော့မလို့ပဲ..." ကျောက်ချီယန်စွန်းက သူ၏ လည်ပင်းကို ပွတ်သပ်ကာ အမောတကော ပြောဆိုလိုက်လေ၏။ ဤကြိုးမှာ ထူးဆန်းလှပေသည်။ ထိုအရာက သူ၏ လည်ပင်းတွင် ရစ်ပတ်မိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် စစ်မှန်သောချီ သဲလွန်စလေးကိုပင် မထုတ်ယူနိုင်တော့ချေ။

ကြင်နာတတ်သော မျက်နှာထားရှိသည့် အိုးယန်သည် ကြိုးကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းရင်း ကျောက်ချီယန်စွန်းကို ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"အစ်ကို ကျောက်က တကယ်ကို ငါ့ရဲ့ ညီကောင်း တစ်ယောက်ပဲ... ခုလေးတင် အဲဒီ အခြေအနေမှာတောင် အစ်ကို ကျောက်က ငါ့ဘက်မှာ ရပ်တည်ပေးသေးတယ်... အဲဒါက ငါ့ကို တကယ်ကို ထိမိစေတယ်..."

ကျောက်ချီယန်စွန်းသည် အလျင်အမြန် ဖားယားသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"တာအိုရောင်းရင်းနဲ့ ကျွန်တော်က ပထမဆုံး အကြိမ် တွေ့ကတည်းက သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေလို ခံစားခဲ့ရတာဆိုတော့ တာအိုရောင်းရင်းတို့ ဒုက္ခတွင်း နက်နက် ထဲ ကျရောက်နေတာကို သဘာဝကျကျပဲ ကျွန်တော် ကြည့်မနေရက်ဘူးလေ..."

အိုးယန်သည် သူ၏ အရှေ့ရှိ ကျောက်ချီယန်စွန်းကို ကြည့်လိုက်ပေသည်။ ကျောက်ချီယန်စွန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ဟန်ဆောင်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မပါဘဲ ရိုးသားပုံ ရလေ၏။

ရှေ့သို့ ခြေနှစ်လှမ်း တက်လိုက်ပြီး အိုးယန်သည် ကျောက်ချီယန်စွန်း၏ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ကာ ဆွဲဆန့်ပြီး နယ်ရင်း တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေပုံ ရပေသည်။

"တာအိုရောင်းရင်း... ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

ကျောက်ချီယန်စွန်းသည် သူ၏ မျက်နှာကို နယ်နေသော အိုးယန်ကို ဝေခွဲမရစွာ ကြည့်ရင်း မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

အိုးယန်က နယ်နေရင်း စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"မင်း မျက်နှာပေါ်က ဒီ မျက်နှာဖုံးကို ခွာလို့ ရမရ ငါ ကြည့်နေတာလေ..."

ကျောက်ချီယန်စွန်း၏ ကျောပြင်တွင် ချွေးအေးများ ချက်ချင်း ထွက်လာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု တောက်ပသွားခဲ့လေ၏။ သူက အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"တာအိုရောင်းရင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ဆိုတာ ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး..."

အိုးယန်သည် ကျောက်ချီယန်စွန်း၏ မျက်နှာကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကို တိုက်ရိုက် ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"အကယ်၍ မျက်နှာဖုံး တစ်ခုကို အကြာကြီး တပ်ထားမယ်ဆိုရင် အဲဒါက ကျွတ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး... မင်းရဲ့ လက်ရှိ အတွေးက ငါ့မျက်နှာကို လက်သီးနဲ့ နှစ်ချက်လောက် ထိုးချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

အိုးယန်၏ အကြည့်မှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ထိုအကြည့်သည် ကျောက်ချီယန်စွန်း၏ အတွင်းစိတ် အတွေးများကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်ပုံ ရလေ၏။

ဤသည်က ငယ်စဉ်ကတည်းက ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ခဲ့သော ကျောက်ချီယန်စွန်းကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့ပေသည်။ သူ တပ်ဆင်ထားသော မည်သည့် အယောင်ဆောင်မှု မဆို ဤ မျက်လုံးများ အရှေ့တွင် သူ၏ အစစ်မှန်ဆုံး အတွေးများကို မဖုံးကွယ်နိုင်သည့်အလား ဖြစ်နေလေ၏။

"ငါ့ကို ထိုးစမ်း..."

အိုးယန်က ရုတ်တရက် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"တာအိုရောင်းရင်း... နောက်မပြောင်ပါနဲ့..."

ကျောက်ချီယန်စွန်းက အတင်းအကျပ် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"မြန်မြန်... ငါ့ကို ထိုးစမ်း... ကျောရိုးမရှိတဲ့ အမှိုက်ကောင်... အခုချိန်ထိ ငါ့ကို ဖားယားနေတုန်းပဲ... မင်းက ဈေးပေါနေတာလား..."

အိုးယန်၏ လေသံမှာ ရုတ်တရက် နက်ရှိုင်းသွားပြီး သူ၏ အသံမှာ တင်းမာလာခဲ့လေ၏။

ကျောက်ချီယန်စွန်းသည် အောက်ကျို့သော အပြုံးဖြင့်ပင် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"တာအိုရောင်းရင်း... ကျွန်တော် တကယ် ဘာမှ မဆိုလိုပါဘူး... ကျွန်တော်တို့က အဆင်ပြေသွားလို့ပါ..."

အိုးယန်သည် ခေါင်းစောင်းကာ ကျောက်ချီယန်စွန်းကို ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"မိဘမဲ့ တစ်ယောက်လား... ငယ်ငယ်ကတည်းက မင်းကို ဘယ်သူကမှ မချစ်၊ ဂရုမစိုက်ခဲ့လို့ ဒီလို သနားစရာကောင်းပြီး ဈေးပေါတဲ့ အမှိုက် တစ်ယောက် ဖြစ်လာတာလား... မင်း မိန်းမ တခြားတစ်ယောက်နဲ့ ထွက်ပြေးသွားတာတောင် မင်း ပြုံးနေတုန်းပဲလား..."

ကြေးဒင်္ဂါးပြားများ ရေတွက်၍မရနိုင်အောင် အိုးယန်၏ မျက်နှာဆီသို့ ချက်ချင်း ပစ်လွှတ်ခံလိုက်ရလေသည်။

ချွင်... ချွင်... ချွင်...

ထိုအရာများ အားလုံးသည် အိုးယန်၏ စစ်မှန်သောချီ ကြောင့် ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရပေသည်။

အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားသော ကျောက်ချီယန်စွန်းသည် လက်ချောင်း တစ်ချောင်းကို ရင်ဘတ်တွင် ထောင်ထားလျက် ရပ်နေပြီး အိုးယန်ကို အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ရွတ်ဆိုလိုက်လေသည်။

"ထကြွစမ်း..."

မှေးမှိန်သော အပြာရောင် ထျန်းယန် ပါးကွ အစီအရင် တစ်ခုသည် ကျောက်ချီယန်စွန်း၏ ခြေရင်းတွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာပြီး ပါးကွအမှတ်အသားများ ခြောက်ဆယ့်လေးခုသည် အလျင်အမြန် လည်ပတ်နေလေ၏။

"ကောင်းကင် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်းကျင့်စဉ် အမိန့်များ... ကောင်းကင် ချန်... မြေကြီး ခွန်း..."

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရှုခင်းများသည် အရူးအမူး လည်ပတ်သွားလေ၏။ အိုးယန်သည် သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ကျောက်ချီယန်စွန်းတို့သည် အမည်မသိ အာကာသ တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့သာ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

အင်မော်တယ် ကမ္ဘာငယ်လေး လား...

သူ၏ အရှေ့ရှိ ကျောက်ချီယန်စွန်းသည် အမှန်တကယ်ပင် အင်မော်တယ် ကမ္ဘာငယ်လေး တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်လော။

ကံကြမ္မာရဲ့ သားတော် ပီသပါပေတယ်။

အိုးယန် အံ့အားသင့်နေဆဲမှာပင် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကျောက်ချီယန်စွန်းက အမိန့်များကို ဆက်လက် ထုတ်ပြန်နေလေ၏။

"မိုးကြိုး အထက်က ရေ... ချွန်း..."

အာကာသ တစ်ခုလုံးသည် လည်ပတ်နေသော မြူခိုးများဖြင့် ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားပြီး ထူထပ်သော လျှပ်စစ်စီးကြောင်းများ ရေတွက်၍မရနိုင်အောင် မြူခိုးများ အတွင်းတွင် ပေါ်လာကာ ဧရာမ ရေအားလျှပ်စစ် ကွန်ရက်ကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

အိုးယန်သည် သူ၏ စစ်မှန်သောချီ အကာအကွယ်ကို မြှောက်လိုက်ရာ အကာအကွယ် တစ်ခုလုံးသည် ထူထပ်သော လျှပ်စီးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားလေ၏။

"မြေကြီး အထက်က လေ... ကွမ်..."

အိုးယန်၏ ခြေထောက်များသည် လေထဲသို့ ချက်ချင်း မြောက်တက်သွားပြီး ပြင်းထန်သော လေပြင်းများ ရေတွက်၍မရနိုင်အောင် သူ၏ အောက်မှ ဝေ့တက်လာကာ သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။

"ကောင်းကင် အထက်က မီး... တာ့ယို..."

ချက်ချင်းပင် ဤ အာကာသ ငယ်လေး အတွင်း၌ လေ၊ ရေ၊ မိုးကြိုး နှင့် မီး တို့သည် နေရာအနှံ့ ပြည့်နှက်သွားပြီး အဆုံးအစမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ အတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို အရူးအမူး ဝါးမြိုနေပေသည်။

ကျောက်ချီယန်စွန်းသည် ထျန်းယန် ပါးကွ၏ အလယ်ဗဟို တည့်တည့်တွင် နတ်ဘုရား တစ်ပါးကဲ့သို့ ရပ်နေပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ အဆုံးအစမရှိသော သဘာဝစွမ်းအား ရေလွှမ်းမိုးမှု အတွင်း မျိုချခံထားရပြီဖြစ်သော အိုးယန်ကို သူ၏ မျက်နှာ အေးစက်စွာဖြင့် ကြည့်နေလေ၏။

သူသည် ရွှေအမြုတေဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာတွင် ဝိညာဉ်ခွဲထွက်ခြင်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးကိုပင် သူ သတ်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်မှု ရှိပေသည်။

သူသည် ဤအထိ သည်းခံခဲ့သော်လည်း အိုးယန်က သူ့ကို အဆက်မပြတ် ဖိအားပေးနေပြီး လမ်းပိတ်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်အောင် တွန်းပို့နေခဲ့လေသည်။

ခြင်္သေ့ တစ်ကောင်ပင်လျှင် ယုန် တစ်ကောင်ကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် ၎င်း၏ အင်အား အပြည့်အဝကို အသုံးပြုပေသည်။

သူ လမ်းပိတ်သည့် အခြေအနေသို့ တွန်းပို့ခံရပြီ ဆိုမှတော့...

ဒါဆိုလည်း သေလိုက်တော့...

သဘာဝဘေးအန္တရာယ် တစ်ခုကဲ့သို့ လေ၊ ရေ၊ မိုးကြိုး နှင့် မီး တို့၏ သဘာဝစွမ်းအား ရေလွှမ်းမိုးမှု အတွင်းတွင် အိုးယန်၏ အရှိန်အဝါသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

ထျန်းယန် ပါးကွ အတွင်းမှာ ငါက နတ်ဘုရား တစ်ပါး ပဲ။

ဤသည်မှာ သူ ချောက်ကမ်းပါးမှ ပြုတ်ကျပြီးနောက် ရရှိခဲ့သော ပြိုင်ဘက်ကင်း ကျင့်စဉ် ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ကောင်းကင် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်းကျင့်စဉ်..."

ပါးကွအမှတ်အသားများ ခြောက်ဆယ့်လေးခု စလုံးကို အသုံးပြုရန် ဖြစ်သည်။ ထျန်းယန် ပါးကွ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး အတွင်းတွင် ရှိနေသရွေ့ ငါသည် အရာအားလုံးကို စွမ်းဆောင်နိုင်သော တည်ရှိမှု တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ယခုအချိန်အထိ အေးချမ်းစွာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန် သူ၏ အကြီးမားဆုံးသော လျှို့ဝှက် ဖဲချပ် လည်း ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ လျှို့ဝှက် ဖဲချပ် အကြောင်းကို မည်သူမျှ မသိကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအရာကို မြင်ဖူးသူတိုင်း သေဆုံးသွားခဲ့ကြသောကြောင့် ပင် ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျောက်ချီယန်စွန်းသည် သူ၏ အယောင်ဆောင်မှု အားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းမြောက်ခြင်း သို့မဟုတ် ဝမ်းနည်းခြင်း ကင်းမဲ့နေကာ သက်ရှိ တစ်ဦး၏ အသက်ရှင်ခြင်း နှင့် သေဆုံးခြင်းကို တရားစီရင်နေသည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

လေ၊ ရေ၊ မိုးကြိုး နှင့် မီး တို့ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားချိန်တွင် ပြုံးနေသော မျက်နှာ တစ်ခုသည် အံ့အားသင့်နေသော ကျောက်ချီယန်စွန်း၏ အရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

"ဒါပဲလား... ထပ်လုပ်ဦးလေ..."

အိုးယန်က ကျောက်ချီယန်စွန်းကို ရန်စသည့်အနေဖြင့် လက်ညှိုး ကွေးပြကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ရေ နှင့် မီး... ကျီးကျီ..."

"ကောင်းကင် နှင့် မိုးကြိုး... ဝူဝမ်..."

"လေ အထက်က ရေကန်... တာ့ကော်..."

"မီး အထက်က မြေကြီး... မင်ယိ..."

ကျောက်ချီယန်စွန်းသည် လက်ချောင်း တစ်ချောင်းကို အမြင့်သို့ မြှောက်ကာ အိုးယန်ထံသို့ စကားလုံး လေးလုံးပါ အမိန့် လေးခုကို ထုတ်ပြန်လိုက်လေသည်။

အရင်ကထက် ပိုမို ပြင်းထန်သော လေ၊ မီး၊ မိုးကြိုး နှင့် ရေ တို့သည် အာကာသ တစ်ခုလုံးကို အရူးအမူး မွှေနှောက်လိုက်ပေသည်။

ထိုမျှ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်သော သဘာဝစွမ်းအား လေးခု၏ ရေလွှမ်းမိုးမှု အောက်တွင် အာကာသ တစ်ခုလုံး စတင် ပုံပျက်လာခဲ့လေသည်။

မူလက တည်ငြိမ်သော ထျန်းယန် ပါးကွ အာကာသတွင် သဲ့သဲ့မျှ မြင်ရသော အက်ကွဲကြောင်းများပင် စတင် ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

ကျောက်ချီယန်စွန်း၏ မျက်လုံးများတွင် ကမ္ဘာပျက်မည့် မြင်ကွင်းကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရူးသွပ်လာခဲ့လေ၏။ သူ၏ အယောင်ဆောင်မှု အားလုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်ချိန်တွင် သူသည် ပုံမှန်မဟုတ်အောင် ရူးသွပ်နေပုံ ရပေသည်။

အချိန် မည်မျှ ကြာသွားသည်ကို မသိပြီးနောက် ကျောက်ချီယန်စွန်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကျသွားပြီး လုံးဝ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကာ သူ၏ လက်များကို မြေကြီးပေါ်တွင် ထောက်ထားရလေ၏။ သူ၏ စိတ်စွမ်းအင် လုံးဝ ကုန်ခမ်းသွားမှုက သူ၏ ခေါင်းကို အလွန်အမင်း နာကျင်စေခဲ့ပြီး သူ အမောတကော အသက်ရှူနေရပေသည်။

ရှပ်…ရှပ်…ရှပ်…

ခြေသံများသည် ကျောက်ချီယန်စွန်း၏ နားထဲတွင် တည်ငြိမ်ပြီး ခိုင်မာစွာ ပဲ့တင်ထပ်နေလေ၏။ ကျောက်ချီယန်စွန်းမှာ စိတ်ပျက်အားငယ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ပေသည်။

ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေး က ငရဲကို သွားပါစေ။

သူသည် ပါးကွအမှတ်အသားများစွာကို နိမိတ်ဖတ် ခဲ့သော်လည်း ယနေ့ ဤနေရာတွင် သူ ကိုယ်တိုင်၏ သေဆုံးမှုကို နိမိတ်ဖတ် မိလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ကျောက်ချီယန်စွန်းသည် နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားရန် ကြိုးစားလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ ကုန်ခမ်းသွားသော စစ်မှန်သောချီ ကြောင့် သူသည် အချိန်တိုအတွင်း လေဖြတ်သွားသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်သွားခဲ့လေ၏။

"လှုပ်စမ်း... ငါ ဒီမှာ သေလို့ မရဘူး..."

ကျောက်ချီယန်စွန်းက အရူးအမူး အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုံ့ပြန်မှု လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားပုံ ရပြီး သူ့ကို နာခံရန် လုံးဝ ငြင်းဆန်နေပေသည်။

လက်တစ်ဖက်က သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ဖိချလိုက်ပြီး နူးညံ့သော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ၏ ခေါင်းမှတစ်ဆင့် သူ၏ ခြေလက်များနှင့် အရိုးများ တစ်လျှောက် ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားလေ၏။

အိုးယန်၏ နူးညံ့သော အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

"မင်းမှာ ဒေါသ ရှိရင် အဲဒါကို ဖြေဖျောက်လိုက်ပါ... မင်း ပိုတွေးလေလေ ဘဝက ပျော်စရာ နည်းလေလေပဲ... ဉာဏ်ပညာ လွန်ကဲတာက ဒုက္ခပေးတတ်တယ် လူငယ်လေးရဲ့..."

ကျောက်ချီယန်စွန်းသည် ခေါင်းမော့ကာ ဆဲဆိုရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများ အပေါ်လှန်သွားပြီး သူ သတိလစ်သွားလေတော့၏။

Book 15 end.