အခန်း (၂၉၅-၂၉၆)

အခန်း ၂၉၅ - ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက လူ့လောကထဲမှာ ရှိနေသေးလို့ပဲ

ဝမ်ရှင်း၏ ဓားရှည်က ရှောင်မို၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ရှောင်မိုက သူမအပေါ်တွင် ပြုလုပ်ထားသော ထိန်းချုပ်မှုက ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေ၏။

ရှောင်မိုက ဝမ်ရှင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောကျသွားပြီး လေထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ပေသည်။

ဝမ်ရှင်းက လျင်မြန်စွာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ရှောင်မိုထံသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့လေ၏။

ရှောင်မိုကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ရှင်းက သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ပိုက်ကာ တောင်ထွတ်တစ်ခုပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့ပေသည်။

ဝမ်ရှင်းက ကျိုးပဲ့နေသော ဓားကို ဆွဲနှုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ အားလုံးကို လက်ထဲသို့ စုစည်းကာ ရှောင်မို၏ နှလုံးသားပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကို တင်းကျပ်စွာ ဖိထားလိုက်လေ၏။

သွေးထွက်နေမှုက လျင်မြန်စွာ ရပ်တန့်သွားသော်လည်း ရှောင်မို၏ အသက်မီးတောက်က လေထဲမှ ဖယောင်းတိုင်မီးလေးတစ်ခုအလား မှေးမှိန်နေခဲ့ချေပြီ။ မူလကတည်းက အားနည်းနေသော အသက်မီးတောက်က ယခုအခါ ပြန့်ကျဲနေသော မီးပွားလေး အနည်းငယ်မျှသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး အချိန်မရွေး ငြိမ်းသတ်သွားနိုင်သည့်အလား ဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။

ရှောင်မိုက သူချမှတ်ထားသော စည်းမျဉ်းများကို လက်ခံရန် ကောင်းကင်တာအိုကို အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခဲ့ပြီး ကောင်းကင်တာအိုကို ဆန့်ကျင်ကာ သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ချိန်ကတည်းက ရှောင်မို၏ အသက်က နိဂုံးချုပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။

ယခုအခါ သဘာဝကျစွာပင် သူ့ကို ကယ်တင်ရန် မည်သည့် နည်းလမ်းမှ မရှိတော့ချေ။

"မလုပ်ပါနဲ့... မလုပ်ပါနဲ့..."

ဝမ်ရှင်းက တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာနေသော ရှောင်မို၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ရာ မျက်ရည်များက ပြတ်ကျသွားသော ပုလဲလုံးလေးများအလား လိမ့်ဆင်းလာပြီး သူ၏ သွေးစွန်းနေသော အဝတ်အစားများပေါ်တွင် အနက်နှင့် တိမ်အစွန်းအထင်း အမှတ်အသားများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေ၏။

ဝမ်ရှင်းက ရှောင်မို၏ အသက်မီးတောက် ရှိနေမှုကိုပင် ဆက်လက်၍ မခံစားရတော့ချေ။ "ငိုစရာ ဘာရှိလို့လဲ။" ရှောင်မိုက ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်ပေသည်။ "အပေါ်ကို တက်သွားလိုက်ပါ။ အခုကစပြီး ဒီအနောက်ဘက်ဒေသမှာ မင်းက တစ်ပါးတည်းသော ဗုဒ္ဓ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။"

ရှောင်မို၏ နောက်ဆုံး စကားသံက လေထဲတွင် ပြယ်လွင့်သွားသည်နှင့်အတူ သူက မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်လိုက်လေတော့သည်။

ရှောင်မို သေဆုံးသွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် အဝေးရှိ အနန္တတာအို ဂိုဏ်းတွင် ယွီယွင်ဝေ့က သူမ၏ စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းနေခဲ့ပေသည်။

ယွီယွင်ဝေ့က ခေါင်းမော့ကာ သူမ၏ ပခုံးများကို ညင်သာစွာ နှိပ်နယ်လိုက်လေ၏။

ယွီယွင်ဝေ့က သူမ၏ ဘေးရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လှမ်းယူလိုက်သည့် အချိန်မှာပင် သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ထိမိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခွက်က ရုတ်တရက် အပိုင်းပိုင်း အစစ ကွဲအက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကို..."

ကွဲအက်သွားသော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကြည့်ရင်း ယွီယွင်ဝေ့၏ မျက်လုံးများက တဖျပ်ဖျပ် လက်သွားပြီး အလွန်အမင်း ကံဆိုးမည့် ခံစားချက်တစ်ခုက သူမ၏ ရင်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန့်နှံ့လာခဲ့ပေသည်။

ခုန်းနျန်ကျောင်းတော်၏ အထက် ကောင်းကင်ယံတွင် ရှောင်မိုက ဝမ်ရှင်းအတွက် ကောင်းကင်လမ်းစဉ်ကို အတင်းအကျပ် ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့ပြီး ယင်းက ကောင်းကင်တာအိုအတွက် လုံးဝ ခွင့်လွှတ်၍ မရနိုင်သော ကိစ္စဖြစ်သောကြောင့် ရှောင်မို၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အသက်ဝိညာဉ်က မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းမှုန်လေးများအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားကာ ကျယ်ပြောလှသော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တစ်လျှောက် ဖြည်းညှင်းစွာ လွင့်မျောသွားခဲ့လေ၏။

ရှောင်မို လုံးဝ ပြယ်လွင့်သွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ကောင်းကင်ယံတွင် ဆွဲထားသော်လည်း မပစ်လွှတ်ရသေးသော မိုးကြိုးလျှပ်စီး ဧရာမ လေးကြီးကလည်း တိတ်ဆိတ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပေသည်။

ရှောင်မို၏ အတင်းအကျပ် ဖောက်ထွက်မှုကြောင့် ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသော ကောင်းကင်တာအို အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခုတည်းသာ လုံးဝ ပြန်လည် မပိတ်သွားတော့ဘဲ ကောင်းကင်ယံတွင် ဆွဲထားဆဲ ဖြစ်လေ၏။

ဝမ်ရှင်းက ရှောင်မို၏ အသက်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အဆုံးသတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အနောက်ဘက်ဒေသ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားသော ကံကြမ္မာ အကျိုးဆက်များနှင့် ကံကြမ္မာအထောက်အပံ့များ အားလုံးက သူမ၏ အသက်ဝိညာဉ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပုံရိပ်ယောင် ယဇ်ပလ္လင်က နောက်တစ်ကြိမ် စူးရှတောက်ပသော အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ရောင်စုံဖန်ချပ်တစ်ခုအလား လင်းထိန်သွားစေခဲ့ပေသည်။

တစ်လွှာပြီးတစ်လွှာ ထပ်နေသော တိမ်မည်းကြီးများက လုံးဝ ပြယ်လွင့်သွားပြီး လေထဲတွင် ပွင့်လန်းလာသော ရွှေရောင် ကြာပန်းများဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရကာ ထို့နောက် ပန်းပွင့်ဖတ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လွင့်မျောကျဆင်းလာခဲ့လေ၏။

ဤရွှေရောင် ကြာပန်းများက ကျဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအထိ ဆန့်တန်းနေသော ရွှေရောင် လှေကားထစ်များအဖြစ် စုစည်းသွားပြီး လှေကားထစ် တစ်ခုစီတိုင်းတွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများ ပါဝင်နေကာ ကောင်းကင်ယံ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်နေခဲ့ပေသည်။

"ဒါက ဗုဒ္ဓဖြစ်လာမယ့် လမ်းစဉ်တစ်ခုပဲ..."

ရူမန်ကျောင်းတော်မှ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က ရွှေရောင် ကောင်းကင်အဆင့်အတန်းများကို မော့ကြည့်ရင်း သူ၏ အသံက အနည်းငယ် တုန်ခါနေခဲ့လေ၏။

သူက ဗုဒ္ဓဘာသာ တရားတော်များကို နှစ်ငါးထောင် တိုင်တိုင် ကျင့်ကြံခဲ့သော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်သော တောင့်တမှု အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခုက သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လက်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မည်သူက ဗုဒ္ဓ မဖြစ်ချင်ဘဲ နေမည်နည်း။ မည်သူက နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့ဆက် မတိုးချင်ဘဲ နေမည်နည်း။

မရေမတွက်နိုင်သော ကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများက သေခါနီး အချိန်အထိတိုင်အောင် ထိုပျောက်ဆုံးနေသော အဆင့်နှစ်ခုကို တစ်ချက်လေးမျှပင် မြင်တွေ့ခွင့် မရခဲ့ကြချေ။

ယခုအခါ ဗုဒ္ဓဖြစ်လာမည့် လမ်းစဉ်တစ်ခုက သူတို့၏ အရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ရာ မည်သူက စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

သို့သော် သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့သည့် အရာမှာ ရှောင်မိုက ဝမ်ရှင်းအတွက် ဤမျှအထိ ပြုလုပ်ပေးလိမ့်မည် ဆိုခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။

သူက အနောက်ဘက်ဒေသအတွက် စည်းမျဉ်းများကို ချမှတ်သောအခါ မဟာတာအို၏ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရနိုင်ချေ အလွန်များကြောင်း သိထားခဲ့ပေသည်။

သူက မဟာတာအိုကို အနိုင်ရခဲ့လျှင်တောင်မှ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိနိုင်ပြီး သူ၏ ဇာစ်မြစ်စွမ်းအင်များပင် ပြယ်လွင့်သွားနိုင်လေ၏။

ပြီးတော့ သူ၏ အသက်မီးတောက် မငြိမ်းသတ်ခင်မှာပင် ရှောင်မိုက ကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်သို့ ဖောက်ထွက်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ပြီး ဝမ်ရှင်းအတွက် ကောင်းကင်လမ်းစဉ်ကို ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့ပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်မိုက သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အသက်ကို ဝမ်ရှင်း၏ လက်ဖြင့် အဆုံးသတ်စေခဲ့လေ၏။

မှော်ဝင်္ကပါ၏ အသက်သွင်းမှုအောက်တွင် ထို့နောက် သူက အနောက်ဘက်ဒေသ တစ်ခုလုံး၏ ကံကြမ္မာအထောက်အပံ့များကို ဝမ်ရှင်းထံသို့ ပေးအပ်ခဲ့ပေသည်။

ဤအချက်များ အားလုံးက နောက်ဆုံးတွင် စုစည်းသွားပြီး ဤဗုဒ္ဓဖြစ်လာမည့် မဟာတာအိုကြီး အဖြစ်သို့ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ခြင်းပင်။

ဝမ်ရှင်းက ဤရွှေရောင် မဟာတာအိုကြီးပေါ်သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သရွေ့။

ဝမ်ရှင်းက လမ်းတစ်ဝက်အထိသာ လျှောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့လျှင်တောင်မှ သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က အနည်းဆုံးတော့ ကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားနိုင်ပေသည်။

အကယ်၍ သူမက ခရီးစဉ် တစ်ခုလုံးကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့မည် ဆိုပါက ဗုဒ္ဓဘိုးဘေးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သည့် အရာတစ်ခု မဟုတ်တော့ချေ။

ရှေးဟောင်း မှတ်တမ်းများတွင် မည်သည့် ရဟန်းတစ်ပါးကမျှ ဤနည်းလမ်းဖြင့် ဗုဒ္ဓအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြောင်း တစ်ခါမျှ မဖော်ပြထားသော်လည်း။

အပေါက်ခုနစ်ပေါက် အသိဉာဏ် နှလုံးသားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ဝမ်ရှင်းက တကယ်ပဲ အံ့ဖွယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ကောင်း ဖန်တီးနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်လေ၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်း၏ အကြည့်က ဝမ်ရှင်းအပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး အသက်အောင့်ကာ သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြပေသည်။

ပြင်းထန်သော ကြိုတင်နိမိတ်တစ်ခုက လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် အုံကြွလာခဲ့လေ၏။

ရှေးခေတ်ကာလများကတည်းက ပျောက်ဆုံးနေသော အဆင့်နှစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည့် ပထမဆုံး ကျင့်ကြံသူက သူတို့၏ မျက်မှောက်တွင် မွေးဖွားလာနိုင်ချေ အလွန်များနေခဲ့ချေပြီ။

ယခုအချိန်၌ပင် ထိုကောင်းကင်လမ်းစဉ်က ရွှေရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေပြီး ဝမ်ရှင်းကို ဤလမ်းစဉ်ပေါ်သို့ လျှောက်လှမ်းရန် တိုက်တွန်းနေသည့်အလားပင်။

သို့သော် ဝမ်ရှင်းက ကောင်းကင်လမ်းစဉ်ကို မော့ကြည့်နေရုံသာ ရှိပြီး အစမှ အဆုံးတိုင်အောင် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းမျှပင် လှမ်းမလာခဲ့ချေ။

ဝမ်ရှင်းက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကောင်းကင်လမ်းစဉ်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်ကို လူတိုင်း မြင်တွေ့လိုက်ကြရပေသည်။

ကောင်းကင်လမ်းစဉ်က တုန်ခါသွားခဲ့လေ၏။

ဝမ်ရှင်း၏ ခံစားသိရှိမှုကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် လှေကားထစ်များမှ ရွှေရောင် ကြာပန်းဖတ်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ရှင်း၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ စုစည်းသွားကာ ရွှေရောင် ကြာစေ့တစ်ခု အဖြစ်သို့ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေတော့သည်။

"တူမလေး ဝမ်ရှင်း၊ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။" ချင်းကျိုးကျောင်းတော်မှ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က ဝမ်ရှင်းကို အော်ဟစ်လိုက်ပေသည်။

သူမက ဒီကောင်းကင်လမ်းစဉ်ကို မတက်လှမ်းချင်ဘူးလား။

ဒါက မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လူတွေ အိပ်မက်မက်နေကြတဲ့ အရာလေ။

"တူမလေး ဝမ်ရှင်း၊ ဒါက ကောင်းကင်လမ်းစဉ်ပဲ၊ လက်လွတ်မခံနဲ့။" ချန်းဖိုကျောင်းတော်မှ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ကလည်း ဝမ်ရှင်းကို အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

"တူမလေး ဝမ်ရှင်းက ဒီလမ်းစဉ်ပေါ်ကို ခြေလှမ်းလိုက်တာနဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်ကို ဝင်ရောက်နိုင်ပြီ။"

"တူမလေး ဝမ်ရှင်း၊ အနောက်ဘက်ဒေသမှာ အခု ကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေ မရှိတော့ဘူး။ တူမလေး ဝမ်ရှင်းက ဗုဒ္ဓဘိုးဘေးအဆင့်ကို မရောက်နိုင်ရင်တောင်မှ ကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်ကို ဝင်ရောက်နိုင်တာကပဲ ဒီတိုက်ပွဲကြီးရဲ့ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်လိမ့်မယ်။"

မဟာဗုဒ္ဓကျောင်းတော်ကြီး ဆယ်ခုမှ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်များနှင့် အခြားသူများ၏ အသံများက ဝမ်ရှင်း၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့ပေသည်။

သူတို့က ဝမ်ရှင်းထက်ပင် ပို၍ စိုးရိမ်နေကြပုံ ရလေ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ရှောင်မိုက သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာဂိုဏ်းတွင် ကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ မရှိတော့သလို သူတို့ကိုယ်တိုင်ကလည်း ကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်မှ ကျဆင်းသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ ဝမ်ရှင်းသာ ထိုအဆင့်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းသွားမည် ဆိုပါက မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာက ခံစစ်မှ တိုက်စစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားနိုင်လေ၏။

သို့သော် ဝမ်ရှင်းက သူတို့၏ အော်ဟစ်မှုများကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပေသည်။

သူမက ခေါင်းမော့ကာ ဝိညာဉ်အလင်းမှုန်လေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ မြင့်တက်သွားသော ရှောင်မိုကိုသာ ကြည့်နေခဲ့လေ၏။

"ဝမ်ရှင်း၊ မင်း အပေါ်ကို တက်သွားမှာလား။"

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ကြီးက ဝမ်ရှင်းကို တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်ပေသည်။

"ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဘိုးဘိုး၊ ကျွန်မ အပေါ်ကို မတက်ချင်ဘူး။" ဝမ်ရှင်းက ခေါင်းခါလိုက်လေ၏။

"ဒါက ဗုဒ္ဓဖြစ်လာမယ့် လမ်းစဉ်တစ်ခုပဲ။ မင်း ဒါကို လျှောက်လှမ်းမယ်ဆိုရင် ရှေးခေတ်ကာလတွေကတည်းက ပထမဆုံး ဗုဒ္ဓဘိုးဘေးအဆင့် ဖြစ်လာနိုင်တယ်။"

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က သူ၏ တပည့်ကို ရွေးချယ်မှု ပြုလုပ်ရန် တိုက်တွန်းနေသူ တစ်ယောက်နှင့် မတူဘဲ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဘာရှိနေသလဲ ဆိုသည်ကို မေးမြန်းနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်ရှင်း မည်သည့် ရွေးချယ်မှုမျိုး ပြုလုပ်သည်ဖြစ်စေ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က လက်ခံပေးမည်သာ ဖြစ်လေ၏။

"ကျွန်မ သိပါတယ် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဘိုးဘိုး၊ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဘိုးဘိုး၊ အဲဒီလမ်းစဉ်က ကျွန်မနဲ့ မဆိုင်ဘူး။"

ဝမ်ရှင်းက သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်ကာ ရွှေရောင် ကြာစေ့ကို အသက်သွင်းလိုက်ပေသည်။

ရွှေရောင် ကြာစေ့က သံသရာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသော ရှောင်မို၏ ဝိညာဉ်အလင်းမှုန်လေးများကို ကာကွယ်ပေးလိုက်လေ၏။

"ဗုဒ္ဓဘိုးဘေးအဆင့် ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုသလဲ ကျွန်မ သိပါတယ်။"

"ဒါပေမဲ့..."

"ကျွန်မရဲ့ ဗုဒ္ဓက ကောင်းကင်ဘုံမှာ မရှိဘူး။"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက လူ့လောကထဲမှာ ရှိနေသေးလို့ပဲ..."

အခန်း ၂၉၆ - သူက သွေးမိစ္ဆာပန်းတွေ ပွင့်လန်းလာတာကို ကြည့်ချင်လို့တဲ့

ရှောင်မိုက ဘဝတစ်ရာကျမ်းထဲမှ ရုန်းထွက်လာခဲ့ပြီး သူ၏မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်လေ၏။

【ပိုင်ရှင်၏ ဘဝတစ်ရာကျမ်းထဲမှ စတုတ္ထမြောက်ဘဝ (ဝမ်ရှင်း) ၏ ဖြတ်သန်းမှု ပြီးမြောက်သွားပါပြီ။ မစ်ရှင်ဆုလာဘ်များကို တွက်ချက်နေပါသည်။ တွက်ချက်နေစဉ်ကာလအတွင်း ပိုင်ရှင်အနေဖြင့် ဘဝတစ်ရာကျမ်းထဲရှိ စတုတ္ထမြောက်ဘဝ၏ နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ပေါ်တိုးတက်မှုများကို လေ့လာစောင့်ကြည့်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် အချိန်မြစ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုနိုင်ပါသည်။ ပိုင်ရှင် ဝင်ရောက်လိုပါသလား။】

"ဝင်မယ်။"

ရှောင်မိုက အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ချေ။

ဘဝတစ်ရာကျမ်း၏ စတုတ္ထမြောက်ဘဝတွင် သူ နောက်ဆုံးလုပ်ဆောင်ခဲ့သောအရာက သိပ်ပြီး ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ရပ် ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ဟု ရှောင်မို ခံစားခဲ့ရပေသည်။

ဝမ်ရှင်းအတွက် ကောင်းကင်လမ်းစဉ်တစ်ခုကို သူ ဖန်တီးပေးခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်လေ၏။

ရှောင်မို၏အမြင်တွင် ဒါကသာလျှင် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းအမှန် ဖြစ်ချေသည်။

ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ ဝမ်ရှင်းက ပုံမှန်အတိုင်းသာ ကျင့်ကြံခဲ့မည်ဆိုလျှင်...

ဝမ်ရှင်းက ကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်သွားခဲ့လျှင်တောင် ဘာများ ထူးခြားသွားမည်နည်း။

သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းဆောင်ရည် သက်သက်ကိုသာ အားကိုးနေရမည်ဆိုပါက ရှေးခေတ်ကာလများကတည်းက ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သော ဗုဒ္ဓဘိုးဘေးအဆင့်သို့ သူမ ဝင်ရောက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သေချာပေါက် မဆိုနိုင်ချေ။

သို့သော် ရှောင်မို စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည့်အရာမှာ သူက သူမအတွက် ဤလမ်းစဉ်ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သော်လည်း ဝမ်ရှင်းက ဤလမ်းကို လျှောက်လှမ်းပါ့မလား ဆိုသည်ကိုပင်။

ထို့အပြင် ဝမ်ရှင်းက ဗုဒ္ဓဖြစ်လာမည့် လှေကားထစ်များကို တကယ်ပဲ အဆုံးထိ လျှောက်လှမ်းနိုင်ပြီး ဗုဒ္ဓဘိုးဘေးအဆင့်သို့ ချောမွေ့စွာ ရောက်ရှိနိုင်ပါ့မလား။ ယင်းက ပြောရခက်လှပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ရှေးခေတ်ကာလများကတည်းက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက ပါးလျားလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ရှေးခေတ်ကာလများအလွန်တွင် ဝမ်ရှင်းက ချွင်းချက်တစ်ရပ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သေချာပေါက် မပြောနိုင်ပေ။

နောက်ဆက်တွဲ ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို သူ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စောင့်ကြည့်ရန်သာ တတ်နိုင်တော့လေ၏။

【ပိုင်ရှင်၊ ကျေးဇူးပြု၍ ပြင်ဆင်ထားပါ။ သင်သည် အချိန်မြစ်ထဲသို့ ယခုချက်ချင်း ဝင်ရောက်ရပါမည်။ ရေတွက်ခြင်းစတင်ပါပြီ။ သုံး...】

ထိုအသံနှင့်အတူ ရှောင်မို၏ အသိစိတ်များက ဝေဝါးသွားခဲ့လေတော့သည်။

ရှောင်မို သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် သူက အချိန်မြစ်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ချေပြီ။

ရှောင်မိုက တိုက်ပွဲမြေပြင်သို့ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် ရှည်လျားလှသော ဗုဒ္ဓဖြစ်လာမည့် လှေကားထစ်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် ဝမ်ရှင်းကလည်း ယခင်အတိုင်း မပြောင်းမလဲ မသေမျိုးအဆင့်တွင်သာ ရှိနေသေးကြောင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

ရှောင်မို စိုးရိမ်နေခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ဝမ်ရှင်းက ဗုဒ္ဓဖြစ်လာမည့် လှေကားထစ်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက ဝမ်ရှင်းက ဗုဒ္ဓဘိုးဘေးအဆင့်သို့ မရောက်နိုင်လျှင်တောင်မှ ကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်ရန်မှာ လွယ်ကူနေသင့်ပေသည်။

ရှောင်မိုအနေဖြင့် နောင်တမရဘူးဟု ပြောရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် သူ လုပ်နိုင်စွမ်းရှိသမျှ အကောင်းဆုံးနှင့် လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်သမျှ အရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီးပြီဟု ရှောင်မို ယုံကြည်ထားလေ၏။

အရာခပ်သိမ်းက မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်မလာတတ်ဟုသာ သူ ကောက်ချက်ချလိုက်နိုင်တော့သည်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်နှင့် အခြားသူများက ရှောင်မို၏ ယဇ်ပူဇော်မှုကို ခံခဲ့ရသောကြောင့် သူတို့၏ ဝိညာဉ်အမြစ်များ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိရန် ခက်ခဲသွားခဲ့လေ၏။ လက်ရှိ မသေမျိုးအဆင့် စွမ်းအားကို ထိန်းသိမ်းထားရန်ပင်လျှင် သူတို့အတွက် အလွန်တရာ ခက်ခဲနေခဲ့ချေပြီ။

ထို့ကြောင့် ရှောင်မို သေဆုံးသွားပြီးနောက် ဗုဒ္ဓကျောင်းတော်နှင့် မိစ္ဆာဂိုဏ်းတို့၏ စွမ်းအားက အတန်အသင့် မျှတသွားခဲ့ပေသည်။

ယခုအခါ မိစ္ဆာဂိုဏ်းအနေဖြင့် ခုန်းနျန်ကျောင်းတော်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

ထို့အပြင် ရှောင်မို သေဆုံးသွားပြီဖြစ်၍ မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှာ ခေါင်းဆောင်မဲ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။ သူတို့က ဘယ်သူ့စကားကို နားထောင်ကြမည်နည်း။ ဘယ်သူက သူတို့၏ လေးစားမှုကို ရယူနိုင်မည်နည်း။

ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်မှ ကျင့်ကြံသူများမှာ လူစုခွဲသွားရန်သာ တတ်နိုင်တော့လေ၏။

ဤအခြေအနေတွင် ဗုဒ္ဓကျောင်းတော်မှ တပည့်များမှာလည်း အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာဂိုဏ်းကို အလွန်အကျွံ ဖိအားမပေးလိုကြတော့သဖြင့် သူတို့နောက်သို့ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုခဲ့ကြချေ။

တစ်နာရီမျှ အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ တပည့်များက ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီး လေထဲတွင် ရပ်နေသော စစ်လီတစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေတော့သည်။

သူမက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားကာ ဝမ်ရှင်းအနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားခဲ့ပေသည်။

ဝမ်ရှင်းက ရှောင်မို ချန်ရစ်ထားခဲ့သော အရက်ဘူးကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ပိုက်ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ အကြည့်များက ထိုအရက်ဘူးထံမှ လက်တစ်သစ်မျှပင် ခွာမသွားခဲ့ချေ။

ထိုအရက်ဘူးက ရှောင်မိုကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေသည့်အလားပင်။

ဝမ်ရှင်း၏ စိတ်လွင့်မျောနေသော အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရင်း စစ်လီက သူမ၏ သေးငယ်သော လက်များကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ဖွဖွလေး ကိုက်ထားလိုက်လေ၏။

သူမ ဝမ်ရှင်းကို အပြစ်မတင်ရက်ချေ။

သခင်လေးက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ဆန့်ကျင်ကာ သူ၏စည်းမျဉ်းများကို မဟာတာအိုအပေါ်သို့ အတင်းအကျပ် ချမှတ်ခဲ့ပြီးနောက် သူ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိသွားခဲ့ပြီး အသက်ဇာစ်မြစ်များ ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးသွားကာ အသက်ရှင်ရန် အချိန်သိပ်မကျန်တော့ကြောင်းကို စစ်လီ သိထားခဲ့ပေသည်။

သခင်လေးက သေဆုံးရမည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ရှင်းကို ဗုဒ္ဓအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိအောင် ကူညီပေးရန်အတွက် သူ၏ နောက်ဆုံးတန်ဖိုးကို အသုံးပြုသွားခဲ့ခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်လေ၏။

သခင်လေး၏ လုပ်ရပ်များနှင့်ပတ်သက်၍ သူ မှားယွင်းနေသည်ဟု စစ်လီ မပြောရဲချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကိစ္စပြီးနောက် အနောက်ဘက်ဒေသတွင် ကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူကြီး တစ်ဦးမျှ ထပ်မံရှိတော့မည် မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။

ဝမ်ရှင်းက ဗုဒ္ဓဘိုးဘေးအဆင့်သို့ မရောက်နိုင်လျှင်တောင်မှ အနည်းဆုံးတော့ ကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည် ဖြစ်လေ၏။

အခြားသော ကျင့်ကြံသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဝမ်ရှင်းက အနောက်ဘက်ဒေသ တစ်ခုလုံးတွင် အမြင့်မြတ်ဆုံး တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

ထို့နောက် ကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားမည့် ဝမ်ရှင်းက အနောက်ဘက်ဒေသ တစ်ခုလုံး၏ တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းသွားလိမ့်မည် ဖြစ်လေ၏။

သို့သော် ဤအရာများအားလုံးကို စစ်လီ၏ ရင်ထဲတွင် အပြည့်အဝ နားလည်နေခဲ့သော်ငြားလည်း။

ဤအရာများအားလုံးက စစ်လီ၏ မျက်မှောက်တွင် တကယ်တမ်း ဖြစ်ပျက်သွားသောအခါ သူမက လုံးဝကို လက်မခံနိုင်သေးချေ။

သခင်လေး ဤကဲ့သို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို သူမ လက်မခံနိုင်ခဲ့ပေ။ ယခုအချိန်အထိတိုင်အောင် စစ်လီမှာ အိပ်မက်မက်နေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး အမှန်တရားကို မရင်ဆိုင်ချင်သေးချေ။

"သူ ထွက်သွားပြီပဲ။"

ဝမ်ရှင်းက ရှောင်မို ချန်ရစ်ထားခဲ့သော အရက်ဘူးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေ၏။

"သခင်လေးရဲ့ အရက်ဘူးနဲ့ ကျိုးနေတဲ့ဓားကို ကျွန်မ ပြန်ယူသွားချင်တယ်။" စစ်လီက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်ပေသည်။ "ဒါတွေက ဒီလောကကြီးမှာ သခင်လေး ချန်ထားရစ်ခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာတွေပဲ၊ ပြီးတော့ ဒီအရာတွေက ဒီနေရာမှာ မရှိနေသင့်ဘူး။"

"သူ့ရဲ့ ဓားတစ်ဝက်ကို ငါ သိမ်းထားလို့ ရမလား။"

ဝမ်ရှင်းက ခေါင်းမော့ကာ စစ်လီကို ရိုးသားစစ်မှန်စွာ ကြည့်လိုက်လေ၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။" စစ်လီက မေးလိုက်ပေသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့... ငါ သူ့ကို လိုက်ရှာချင်လို့ပဲ။" ဝမ်ရှင်းက စစ်လီ၏ မျက်လုံးများကို တိုက်ရိုက် ကြည့်လိုက်လေ၏။

"....."

ဝမ်ရှင်း၏ တောင်းပန်နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း စစ်လီက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တင်းကျပ်စွာ စေ့ထားလိုက်ပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် စစ်လီက လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ဝမ်ရှင်း၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ အရက်ဘူးနှင့် ဘေးနားရှိ ကျိုးပဲ့နေသော မင်စွန်း ဓားတစ်ဝက်ကို လှမ်းယူလိုက်သော်လည်း ကျန်ဓားသွားတစ်ဝက်ကိုတော့ ဝမ်ရှင်းအတွက် ချန်ထားရစ်ခဲ့လေတော့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" ဝမ်ရှင်းက သူမကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်လေ၏။

"ရပါတယ်။" စစ်လီက လှည့်ထွက်သွားပြီး သူမ၏ အနောက်ဘက်မှ အသံက လွင့်ပျံလာခဲ့ပေသည်။ "ညီမလေး ဝမ်ရှင်း၊ တကယ်တော့ ကျွန်မ ရှင့်ကို အားကျမိတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အစကနေ အဆုံးအထိ သခင်လေး ဂရုစိုက်ခဲ့တဲ့သူက ရှင် တစ်ယောက်တည်းပဲလေ။"

စစ်လီ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ခုန်းနျန်ကျောင်းတော်၏ အထက်ကောင်းကင်ယံတွင် မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ တပည့်များ တစ်ယောက်မျှ မရှိတော့ဘဲ တိုက်ပွဲကြီးက တကယ်ပင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ချေပြီ။

ဝမ်ရှင်းက သူမ၏ သီလရှင်ဝတ်ရုံမှ အစတစ်ပိုင်းကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ မင်စွန်း မိစ္ဆာဓားတစ်ဝက်ကို ရစ်ပတ်ကာ သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်လေ၏။

ဘုန်းတော်ကြီးအချို့က ဝမ်ရှင်းထံသို့ လျှောက်သွားချင်ခဲ့ကြသော်လည်း ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ကြရပေသည်။

"ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ကြီး၊ တူမလေး ဝမ်ရှင်းက သူမ..." ချန်းဖိုကျောင်းတော်မှ ဘုန်းတော်ကြီးက တွေဝေစွာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ဟူး..." ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က ခေါင်းခါကာ တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပေသည်။ "ဝမ်ရှင်းကို ငြိမ်ငြိမ်သက်သက်လေး တစ်ယောက်တည်း ရှိနေပါစေတော့။"

ဘုန်းတော်ကြီးများက ဝမ်ရှင်းကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် လှည့်ထွက်သွားခဲ့ကြလေတော့သည်။

ဤတိုက်ပွဲမြေပြင်ပေါ်တွင် နောက်ဆုံး၌ မိန်းကလေးတစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေ၏။

မိန်းကလေးက တောင်ထွတ်ပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ဒူးထောက်နေရင်း ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်ကြီးကို အချိန်မည်မျှကြာအောင် ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်ကို မသိနိုင်တော့ချေ။

သုံးရက်ကြာပြီးနောက် စစ်လီက အနန္တတာအို ဂိုဏ်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပေသည်။

စစ်လီက ဂိုဏ်းထဲသို့ မပျံသန်းဝင်ရောက်ခင်မှာပင် ယွီယွင်ဝေ့က တောင်တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်းတစ်ယောက် ပြန်အလာကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့်အလား အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

ယွီယွင်ဝေ့က စစ်လီကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ အင်္ကျီစကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ချောင်းလေးများက ပို၍ပင် တင်းကျပ်သွားခဲ့ပေသည်။

တိုက်ပွဲရှေ့တန်းမှ သတင်းများက ပျံသန်းနေသော ဓားသဝဏ်လွှာများမှတစ်ဆင့် အနန္တတာအို ဂိုဏ်းသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာခဲ့သောကြောင့် ယွီယွင်ဝေ့က ရှောင်မို သေဆုံးသွားကြောင်းကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက သိထားပြီးဖြစ်မည်ကို စစ်လီ သိနေခဲ့လေ၏။

စစ်လီက လေထဲမှ ဆင်းသက်လာပြီး ယွီယွင်ဝေ့၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပေသည်။

ယွီယွင်ဝေ့က စစ်လီ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ မင်စွန်း ဓားတစ်ဝက်နှင့် ကြက်သွေးရောင် အရက်ဘူးကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူမ၏ နီရဲနေသော မျက်လုံးများက နောက်တစ်ကြိမ် တုန်ခါသွားသော်လည်း မျက်ရည်များ ခန်းခြောက်နေပြီဖြစ်ရာ သူမ ဆက်၍ မငိုနိုင်တော့ချေ။

"ဒါတွေက သခင်လေး ချန်ထားရစ်ခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံး အရာတွေပါပဲ။" အမှတ်တရပစ္စည်းများကို ကမ်းပေးရင်း စစ်လီက ပြောလိုက်လေ၏။

ယွီယွင်ဝေ့က သူမ၏ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို၏ အမှတ်တရပစ္စည်းများကို လက်ခံရယူကာ ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားရင်း သူမ၏ အသံက အနည်းငယ် တုန်ခါနေခဲ့ပေသည်။ "ဂိုဏ်းတူအစ်ကို... သူ ဘာများ မှားသွားခဲ့သေးလဲ။"

"သခင်လေးက ပြောခဲ့တယ်..."

စစ်လီက ခေါင်းမော့လိုက်ရာ လေပြေလေးက သူမ၏ ဆံပင်အနက်ရောင်လေးများကို ဖြတ်သန်း တိုက်ခတ်သွားပြီး သွေးမိစ္ဆာပန်း မျိုးစေ့များ ကြဲပက်ထားသော မြေပြန့်လွင်ပြင်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေ၏။

"သခင်လေးက ပြောခဲ့တယ်..."

"အကယ်၍ သူ သေသွားခဲ့ရင် သူ့ကို အဲဒီ ပန်းပင်လယ်ပြင်ထဲမှာ မြှုပ်နှံပေးပါတဲ့။"

"သူက သွေးမိစ္ဆာပန်းတွေ ပွင့်လန်းလာတာကို ကြည့်ချင်လို့တဲ့..."