အခန်း (၉၁-၉၂)

အခန်း (၉၁)

"ခွေးတစ်ကောင်က ငါ့နောက်ကို နာရီဝက်လောက် လိုက်နေတာပဲ"

ထိုအချက်ကို သတိပြုမိသွားချိန်တွင် ဖုန်းပုကြွယ် ဒေါသထွက်သွားရသည်။ထို့အပြင် သူသည် စကေးကိုလည်း အသက်သွင်းထားပြီးဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ယခုရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပုံမှန်အခြေအနေနှင့် တိုက်ခိုက်မည်ဆိုပါက လွန်ခဲ့သော မိနစ်ဝက်ခန့်က သူသုံးစွဲခဲ့သည့် အသက်အမှတ်များမှာ အလဟဿ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

သူသည် အချိန်တိုအတွင်း အမြန်ဆုံးနှင့် အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှုဖြင့် ထိုအမဲလိုက်ခွေးကို အပိုင်းပိုင်းအစစဖြစ်အောင် ချေမှုန်းရန် အရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်လိုက်သည်။

ဖုန်းပုကြွယ် ဘေးသို့ လျှောတိုက်ဝင်လိုက်သည်။ သူသည် ဘယ်ဘက်လက်တွင် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ကိုင်ထားပြီး ညာဘက်လက်တွင်မူ ဂွကို ကိုင်ထားကာ အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်ထား၏။

သို့သော်လည်း ထိုသတ္တဝါ ဖုန်းပုကြွယ်မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီး လက်နှိပ်ဓာတ်မီး အလင်းရောင်အောက်တွင် ပေါ်လာသောအခါ သူလန့်ဖျတ်သွားရသည်။ စောစောက ကိုယ်ခန္ဓာ မြှင့်တင်ခြင်းမန္တန်ကို အသက်သွင်းထားခဲ့မိသည်မှာ ကံကောင်းသည်ဟု သူ မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

စိုထိုင်းသော လေထုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေသည့် မြူနှင်းများကြားမှ ခြေသံပြင်းပြင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရိပ်ကြီးတစ်ခုသည် မြူများကြားမှ တိုးထွက်လာခဲ့သည်။

၎င်း၏ လည်ပင်းသည် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ကော့တက်နေပြီး မျက်လုံးများမှာ ဗာဒံစေ့ပုံသဏ္ဌာန် ရှိ၏။ ဦးခေါင်းထိပ်မှာ ပြားနေပြီး နားရွက်များမှာမူ ထောင်မတ်နေသည်။ ၎င်း၏ သန်မာဖြူဆွတ်နေသော သွားများသည် ကတ်ကြေးပုံသဏ္ဌာန် စေ့နေကြသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြွက်သားများသည် ကောင်းမွန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးပြီး ကျစ်လျစ်နေလေသည်။ လည်ပင်းမှာ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဆက်သွယ်ရန်အတွက် တဖြည်းဖြည်း ကျယ်ပြန့်သွားသည်။ ကျောပြင်မှာ တိုပြီး သန်မာကာ လုံလောက်သော အကျယ်အဝန်း ရှိသည်။ ပေါင်တံများသည် ရှည်လျားကျယ်ပြန့်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ ရှေ့ပိုင်းနှင့် နောက်ပိုင်းက မျှတမှု ရှိလှသည်။

ဤအရာများသည် ကောင်းမွန်စွာ လေ့ကျင့်ပေးထားပြီး မျိုးရိုးကောင်းသော ခွေးတစ်ကောင်၏ ထူးခြားချက်များ ဖြစ်သည်။ မှန်ပေသည် သည်းထိတ်ရင်ဖိုသုခဘုံမှ မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင် ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ၎င်းကို ဖန်တီးထားရခြင်းသည် လူကို ခြောက်လှန့်ရန်နှင့် သတ်ဖြတ်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်ပြီး ဝက်စမင်စတာ ခွေးပြိုင်ပွဲတွင် ပါဝင်ရန် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတွင် သာမန်ခွေးတစ်ကောင်၌ မရှိသော အရာအချို့ ရှိနေပေသည်။

၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကျောက်မီးသွေးကဲ့သို့ မည်းနက်နေပြီး မျက်လုံးများမှာမူ မီးတောက်ကဲ့သို့ တောက်ပနေလေ၏။ ခန္ဓာကိုယ်သည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှရာ ၎င်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကျားတစ်ကောင်ပင်လျှင် ကြောင်တစ်ကောင်နှင့် မခြားတော့ပေ။

၎င်းသည် ၎င်းပါးစပ်ကို ဟလိုက်ရာ အစွယ်များ ပေါ်လာပြီး သွားများကြားမှ တံတွေးများ ယိုစီးကျလာတော့သည်။ အဆန်းကြယ်ဆုံးအရာမှာ ထိုအမဲလိုက်ခွေး၏ ပါးစပ်၊ လည်ပင်းမွှေးနှင့် လည်ပင်းအောက်ပိုင်းတို့မှာ တောက်ပနေခြင်းပင်။ ၎င်းမှာ ဒဏ္ဍာရီလာ ငရဲခွေးနှင့် အလွန်တူသော်လည်း ဤသတ္တဝါတွင် ခေါင်းသုံးလုံးမဟုတ်ဘဲ တစ်လုံးတည်းသာ ရှိနေ၏။

"ဒါက အဂ္ဂိရတ်ပညာနဲ့ လုပ်ထားတာ မဟုတ်လား"

ဖုန်းပုကြွယ်က မကျေမနပ်ဖြင့် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်စဉ် ထိုခွေးမှာ သူ့ထံသို့ ခုန်အုပ်လာတော့သည်။

ထိုသတ္တဝါသည် နောက်ခြေနှစ်ချောင်းဖြင့် မတ်တတ်ရပ်၍ ဖုန်းပုကြွယ်၏ လည်ပင်းကို ကိုက်နိုင်စွမ်းရှိသဖြင့် ဖုန်းပုကြွယ်တစ်ယောက် သတိမလွတ်ရဲပေ။ သူ နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်ကာ အမဲလိုက်ခွေး၏ အကိုက်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဖုန်းပုကြွယ် ခုန်လိုက်သည့် အကွာအဝေးကို သူကိုယ်တိုင်ပင် အံ့ဩသွားရသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာ မြှင့်တင်ခြင်း နည်းစနစ်ကြောင့် ရရှိလာသော အပိုဆောင်းစွမ်းရည်သည် သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာသာလွန်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သာမန်လူသားများထက် သိသိသာသာ မြင့်မားနေသော ကိုယ်ခန္ဓာ အရည်အသွေးမျိုးကို သူပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ယင်းကို ကျင့်သားမရသေးပေ။ ဥပမာအားဖြင့် သူ၏ အရှိန်နှင့် ခွန်အားတို့နှင့်အတူ များစွာ တိုးတက်လာသော လှုပ်ရှားမှုမြင်နိုင်စွမ်းမှာ... သူ အာရုံစိုက်လိုက်သည်နှင့် ရှေ့တွင်ရှိသမျှ အရာအားလုံး နှေးကွေးသွားသကဲ့သို့ပင်။ သူသည် ခြင်တစ်ကောင်ကိုပင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။ သူ လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်လျှင် ထိုခြင်ကို လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့် ဖမ်းမိနိုင်လိမ့်မည်ဟုပင် ခံစားနေရခြင်းဖြစ်သည်။

"The Matrix" ပထမကား၏ အဆုံးတွင် နီယိုနိုးထလာပြီးနောက် ခံစားခဲ့ရသည်နှင့် တူနေလေသည်။ စမစ်က သူ့ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် တိုက်ခိုက်ချိန်တွင် သူသည် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို လွယ်ကူစွာ ခုခံနိုင်ခဲ့ပြီး လက်နှစ်ဖက်အနေအထားမှ လက်တစ်ဖက်တည်း အနေအထားသို့ ဇဝေဇဝါမျက်နှာထားဖြင့် ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ မိမိ၏ ခွန်အားက ရုတ်တရက် အဆပေါင်းများစွာ တိုးလာပြီးနောက်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာတတ်သော ပုံမှန်တုံ့ပြန်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။ အနည်းငယ်တော့ နေရခက်ပေသည်။

အမဲလိုက်ခွေး၏ တိုက်ခိုက်မှုက ရပ်တန့်မသွားပေ။ ၎င်းသည် ဟောင်သံတစ်ချက်နှင့်အတူ ဖုန်းပုကြွယ်၏ ခုန်ချက်နှင့် မရှေးမနှောင်းပင် ရှေ့သို့ ထပ်မံခုန်အုပ်လာပြန်သည်။

ကလန့်။

တောအုပ်အတွင်း သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဖုန်းပုကြွယ်သည် ထိုသတ္တဝါ၏ လှဲချခြင်းကို ခံလိုက်ရသော်လည်း အကိုက်မခံလိုက်ရပေ။ အကြောင်းမှာ သူ့လက်ထဲမှ မာရီယို၏ ဂွသည် ထိုခွေး၏ ပါးစပ်ထဲတွင် အရိုးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ကန့်လန့်ဖြတ် ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအမဲလိုက်ခွေး၏ ကိုက်အားသည် အလွန်ပြင်းထန်လှပြီး ၎င်း၏သွားများသည်လည်း သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောလှသည်။ အထက်နှင့် အောက် မေးရိုးများက သတ္တုဂွကို ကိုက်ထားသော်လည်း ၎င်းက ဘာမှမဖြစ်ပေ။ အကယ်၍ သာမန်ခွေးသာဆိုပါက ၎င်း၏သွားများ ကြေမွသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤမျှနီးကပ်သော အကွာအဝေးတွင် ဖုန်းပုကြွယ် ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ မည်သည့်မျိုးစိတ် ဖြစ်သည်ကို ပြောရန် ခက်ခဲလှသည်။ ၎င်း၏ ဦးခေါင်းနှင့် အမွှေးအမျှင်များက ဒိုဘာမန်နှင့် တူသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်မှာ မတ်စတစ်နှင့်တူကာ ဦးခေါင်းက ခြင်္သေ့အမထက်ပင် ကြီးမားနေလေသည်။ သူ ယင်းကို ပိုစဉ်းစားလေလေ ၎င်းမှာ ကိုယ်ခန္ဓာအစိတ်အပိုင်းများစွာ ပေါင်းစပ်ထားသည့် ခိုင်မဲရာတစ်ကောင်ဟုပင် ပြောချင်လာတော့သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်၏ ခွန်အားလည်း အလွန်မြင့်မားပေသည်။ သူသည် ညာဘက်လက်ဖြင့် ဂွကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ကာ ထိုခွေး၏ ပါးစပ်ကြားတွင် ကန့်လန့်ဖြတ် ထိန်းထား၏။ သူသည် ထိုသတ္တဝါနှင့် တခေတ္တမျှ အားပြိုင်နေရသည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်က လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို လွှတ်လိုက်ပြီး ဇာရော့ဗ်ပေးထားသည့် ဓားမြှောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ၎င်းကို အမဲလိုက်ခွေး၏ ပျော့ပျောင်းသော ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဖုန်းပုကြွယ်၏ မျက်နှာတွင် ခွေးသွေးများ ဖုံးလွှမ်းသွားသော်လည်း တိုက်ပွဲက မပြီးဆုံးသေးကြောင်း သူ သိပေသည်။ ရန်သူ လုံးဝသေဆုံးသွားသည်အထိ သူ တိုက်ခိုက်နေရမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ သွေးများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆက်အားစိုက်လိုက်သည်။ သူသည် အမဲလိုက်ခွေး၏ လည်ပင်းမှ ဝမ်းဗိုက်အထိ မျဉ်းဖြောင့်အတိုင်း လှီးဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထိုသတ္တဝါသည် အမဲလိုက်ခွေးတစ်ကောင်သာ ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ သေစေနိုင်မှုအများဆုံးအပိုင်းဖြစ်သော ပါးစပ်ကို အထိန်းခံထားရသောအခါ ၎င်းထက် ပိုလျင်မြန်ဖြတ်လတ်ပြီး လက်နက်ကို အသုံးပြုနိုင်သော လူသားတစ်ဦးကို မယှဉ်နိုင်တော့ပေ။

ထိုအမဲလိုက်ခွေး မသေဆုံးမီတွင် ၎င်းသည် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အားကို အသုံးပြု၍ ဂွပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ကိုက်ရာတစ်ခု ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။ ကံမကောင်းစွာပင် ၎င်း၏ ခွန်အားက ဂွကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် မလုံလောက်ခဲ့ပေ။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အူသံသည် နောက်ဆုံးတွင် ညည်းညူသံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားရသည်။ ၎င်း၏ သွေးများနှင့် အူများက ဖုန်းပုကြွယ်တစ်ကိုယ်လုံးကို စင်ကုန်တော့သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီး ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်က မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားတော့သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို အမြန်တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ဘေးသို့ လဲကျသွားစေလိုက်သည်။ သူသည် အင်အားကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအမဲလိုက်ခွေး၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်တွင် သူ ပိသွားမှာကို စိုးရိမ်မိသည်။

ဤအရာကို... ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ခွေးတစ်ကောင်ကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ်သည် ကိုယ်ခန္ဓာ မြှင့်တင်ခြင်းမန္တန်ကို ချက်ချင်း ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ သုံးမိနစ်မပြည့်မီ အချိန်အတွင်း သူသည် ငါးစက္ကန့်လျှင် ၂ ရာခိုင်နှုန်းနှုန်းဖြင့် အသက်အမှတ်များကို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့ရသည်။ တိုက်ပွဲမစတင်မီကပင် နည်းနေပြီဖြစ်သော အသက်အမှတ်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် သူ၏ အသက်အမှတ်မှာ ၃၂ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။ နေထွက်ရန် သုံးနာရီမျှ လိုနေသေးသည်။ အကယ်၍ ထိုသို့ဆက်သွားမည်ဆိုပါက ဇာရော့ဗ် မရှိသည့်တိုင် ဤကဲ့သို့သော နောက်ထပ် ခွေးတစ်ကောင် သို့မဟုတ် နောက်ထပ် 'မျှော့ဖြစ်ရပ်' မျိုး မရှိသည့်တိုင်အောင် ဖုန်းပုကြွယ်မှာ သူ့ဘာသာသူ သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

"ဟောဟဲ...ဟောဟဲ..."

မန္တန်ကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ်သည် လေကို အမောတကော ရှူနေရသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ နာကျင်မှု၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် မသက်မသာဖြစ်မှုတို့သည် ဆူနာမီလှိုင်းကဲ့သို့ လှိမ့်တက်လာတော့သည်။ ကိုယ်ခန္ဓာ မြှင့်တင်ခြင်း နည်းစနစ်ကို သုံးပြီးနောက် နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးတချို့ ရှိနေပုံရသည်။ ဤလက္ခဏာများကို မီနူးအတွင်းရှိ ဂုဏ်သတ္တိများ သို့မဟုတ် ဖော်ပြချက်များဖြင့် ရှင်းပြမရနိုင်ပေ။ ၎င်းမှာ အလုပ်ဝန်ပိခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုမျိုးနှင့် တူပေသည်။

သို့သော်လည်း ဖုန်းပုကြွယ်အတွက် အနားယူရန် အချိန်မရှိပေ။ သူ ခရီးဆက်ရပေမည်။ အရှေ့တောင်ဘက်သို့ သူလှမ်းလိုက်သော ခြေလှမ်းတိုင်းသည် သူ့ကို ဘေးအန္တရာယ်နှင့် တစ်လှမ်းချင်း ဝေးကွာသွားစေမည်ဖြစ်သည်။ အချိန်ရရန်အတွက် နေရာကို အသုံးပြု၍ လဲလှယ်နေရချိန်တွင် သူသည် အချိန်ကို ဖြုန်းတီး၍ မရနိုင်ပေ။

အသက်ကို ဝဝရှူလိုက်ပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ကောက်ယူကာ လက်နက်ကို ပြန်သိမ်းပြီး ခရီးကို ဆက်လက်ထွက်ခွာခဲ့သည်။

သူသည် အလွန်နာကျင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အမဲလိုက်ခွေး၏ သွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ၎င်းက သူ့အဝတ်အစားများကို အရေပြားနှင့် ကပ်နေစေ၏။ စိုထိုင်းသော ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် မြင့်တက်လာသော အပူချိန်က သူ့ကို အကြီးအကျယ် ဒုက္ခပေးနေတော့သည်။

သို့သော်လည်း ဖုန်းပုကြွယ်တွင် ထူးခြားချက်တစ်ခု ရှိသည်။ သူ၏ ခံနိုင်ရည်သည် အလွန်ကောင်းမွန်လှပြီး အခြားသူများအမြင်တွင်မူ ထိုအရာမှာ ကြောက်စရာပင် ကောင်းသေးသည်။ ဤအရည်အချင်းကို နည်းလမ်းများစွာဖြင့် တွေ့မြင်နိုင်သည်။ ရိုးရိုးခေါက်ဆွဲပြုတ်ကိုသာ အားကိုးပြီး အချိန်အကြာကြီး အသက်ရှင်နိုင်သည့် အချက်အပြင်... ဥပမာအားဖြင့် သူသည် လူကျပ်နေသော ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် ရပ်နေစဉ် အခြားသူများကို မှီနေတတ်သည့် အဒေါ်ကြီးများ၏ အနိုင်ကျင့်မှုကို မိနစ်လေးဆယ်ကျော်ကြာ ခံနိုင်ရည် ရှိသည်။ သူ့သူငယ်ချင်း လုပ်ကျွေးသော အလွန်အမင်း ရွံစရာကောင်းသည့် အစားအစာများကိုလည်း တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် စားနိုင်၏။ သူသည် ၎င်းတို့ကို အကုန်စားနိုင်ပြီး "မဆိုးပါဘူး" ဟုပင် ပြောနိုင်လေသည်။ သူသည် ရေမချိုးဘဲ သို့မဟုတ် အဝတ်အစား မလဲဘဲ တစ်ပတ်ခန့်ပင် နေနိုင်သေးသည်။

နိဂုံးချုပ်ရလျှင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာမသက်မသာဖြစ်မှုသည် ဖုန်းပုကြွယ်အတွက် ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ ခွေးသွေးနှင့် အူအချို့သည် ဘုန်းကြီးတစ်ပါးကဲ့သို့သော သူ့သည်းခံနိုင်စွမ်းကို စိန်ခေါ်ရန် မလုံလောက်ပေ။

အကယ်၍ အမျိုးသမီး ကစားသမားတစ်ဦးသာ ဤအခြေအနေနှင့် ကြုံတွေ့ရပါက သူမ စိတ်ရူးပေါက်သွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမအနေဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်ရှင်းရန်အတွက် ရေအရင်းအမြစ်ကဲ့သို့သော အရာတစ်ခုကို အချိန်တိုအတွင်း မရှာနိုင်ပါက သူမသည် ဂိမ်းထဲမှပင် ထွက်သွားနိုင်ခြေ ရှိသည်။

အမျိုးသမီး ကစားသမားများအကြောင်း ပြောရလျှင် ဓားတစ်ချက်နှင့် ကြောက်တတ်တဲ့ ကြောင်ကလေး မဟုတ်ဘူးတို့လည်း အခြေအနေ မကောင်းလှပေ။

သူတို့သည်လည်း အမဲလိုက်ခွေးတစ်ကောင်နှင့် ကြုံတွေ့နေရပြီး ၎င်းမှာ ဖုန်းပုကြွယ် ကြုံခဲ့ရသည့် သတ္တဝါနှင့် ဆင်တူ၏။ သူတို့သည် နှစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီး ဓားတစ်ချက်မှာ တိုက်ခိုက်ရေးကို အဓိကထားသော ကစားသမား ဖြစ်နေသည်က ကံကောင်းခြင်းပင်။ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းအရ သူသည် ကိုယ်ခန္ဓာ မြှင့်တင်ခြင်းမန္တန်ကို အသက်မသွင်းထားသော ဖုန်းပုကြွယ်ထက် ပိုသန်မာသည်မှာ သေချာပေသည်။

တိုက်ပွဲ စတင်သောအခါ ဓားတစ်ချက်သည် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွား၏။ သူ၏ လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုကို အသုံးပြု၍ သူသည် ဓားဖြင့် အမဲလိုက်ခွေးကို ပတ်၍ တိုက်ခိုက်သည်။ သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူသည် အသာစီးရရာမှ လျော့ပါးလာလေသည်။ ထိုသတ္တဝါ သူ့ထံခုန်အုပ်လာသည်နှင့် သူ့လည်ပင်း ပြတ်ထွက်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ချက်ချင်း သေဆုံးသွားလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုသတ္တဝါကို ဝေးဝေးမှသာ ချော့တိုက်နေရပြီး သူ၏ သက်လုံအမှတ်များကို အသုံးပြုကာ ထိုသတ္တဝါ၏ အသက်အမှတ်များနှင့် လဲလှယ်နေရသည်။

လှုပ်ရှားမှု ဆယ်ကြိမ်ခန့်အပြီးတွင် ဘေးသို့ ဆုတ်နေသော ကြောက်တတ်တဲ့ ကြောင်ကလေး မဟုတ်ဘူးသည် ဓားတစ်ချက်တစ်ယောက်တည်းနှင့် ၎င်းကို မကိုင်တွယ်နိုင်တော့ကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။ အကယ်၍ သူသာ သေဆုံးသွားပါက သူမသည် ဂိမ်းကို တစ်ယောက်တည်း ဆက်လက်ကစားရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအရာမှာ သူမ မဖြစ်စေချင်ဆုံး အရာပင်။ သူမ၏ ဘွဲ့အမည်ကြောင့် ရရှိထားသော အထူးစွမ်းရည် ပုန်းတမ်းလိုက်တမ်းသည် 'တစ်ဆယ်အထိ ရေတွက်ခြင်း' ဟု ခေါ်သော တက်ကြွစွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုစကေးသည် အဖော်တစ်ယောက် ရှိနေချိန်တွင် အကောင်းဆုံး အသုံးဝင်သဖြင့် သူမအနေဖြင့် တစ်ယောက်တည်း မကျန်ရစ်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကြောက်တတ်တဲ့ ကြောင်ကလေး မဟုတ်ဘူးသည် အကာအကွယ်ပေးရန် လိုအပ်နေသော အားနည်းသူတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ကို ယာယီစွန့်လွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် လက်နက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အမဲလိုက်ခွေး၏ ကျောဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားတော့သည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင် ဓားတစ်ချက်၏ လှုပ်ရှားနိုင်သော အကွာအဝေးသည် အမဲလိုက်ခွေးကြောင့် တဖြည်းဖြည်း ကျဉ်းမြောင်းလာနေခဲ့သည်။ သူသည် သစ်ပင်တစ်ပင်၏ ဘေးသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆုတ်သွားရပြီး သူရှောင်တိမ်းနိုင်သော နေရာမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးလာ၏။ သူ့စိတ်ထဲတွင် သူ၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းနှင့် ထိုသတ္တဝါ၏ စွမ်းအားကို ပိုတိကျစွာ တွက်ချက်နေမိသည်။ သူ၏ အမြင့်ဆုံး အရှိန်သည် အမဲလိုက်ခွေးထက် သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ပိုမြန်သော်လည်း ထိုမျှသာ ရှိသည်။ ခွန်အားကွာခြားမှုမှာ အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် ထိုသတ္တဝါနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။

၎င်းမှာ တိုက်ခိုက်မှုသဘာဝပင် ဖြစ်သည်။ တိုက်ပွဲမစတင်မီနှင့် တိုက်ပွဲတစ်ဝက်ခန့်တွင် ကစားသမားများ၏ စိတ်ဓာတ်က ပြောင်းလဲသွားလေ့ရှိသည်။ ရန်သူကို 'စောင့်ကြည့်' ရုံသက်သက်သည် တိုက်ပွဲကို အမှန်တကယ် ဆင်နွှဲရသလောက် အချက်အလက်များစွာ မရရှိနိုင်ပေ။ တိုက်ပွဲမစတင်မီက 'ရန်သူက ဘယ်လောက်တောင် သန်မာမှာမို့လို့လဲ' ဟူသော စိတ်ဓာတ်သည် တိုက်ပွဲစတင်သည်နှင့် အလျင်အမြန် ပျက်စီးသွားတတ်သည်။

သက်လုံအမှတ်များ ကုန်ဆုံးသွားခြင်းသည် ဘယ်သူကိုမှ မစောင့်ဆိုင်းပေ။ အခြေအနေမှာလည်း ဓားတစ်ချက်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် လုံးဝ ရှိမနေတော့ပေ။ ယခုတွင် သူသည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချရပေတော့မည်။ ပိုသေချာသော အောင်မြင်မှု ရရှိရန်အတွက် အသက်အမှတ် အမြောက်အမြားကို စတေးပြီး ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရမလား သို့မဟုတ် အခြားနည်းလမ်းတစ်ခု မတွေ့မချင်း ဤအတိုင်း ဆက်သွားရမလား။

ဓားတစ်ချက် တုံ့ဆိုင်းနေစဉ် သူ့မျက်စိရှေ့တွင် သူ့ကို အံ့အားသင့်သွားစေမည့် မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

သူတို့ တိုက်ခိုက်နေသည့် နေရာသည် ကျောက်တံတိုင်းတစ်ခုနှင့် နီးကပ်စွာရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များမှာ ကျဲပါးပြီး သူတို့အထက်ရှိ ညကောင်းကင်ယံက ကြည်လင်လှပနေ၏။ ကြယ်တာရာများသည် အေးစက်စက်အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေပြီး လမင်းကြီးမှာလည်း ကောင်းကင်ယံတွင် မြင့်မားစွာသာနေကာ ထိုနေရာကို နူးညံ့မှုံရီသော အလင်းရောင်များဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသည်။

လရောင်အောက်တွင် သေးငယ်သော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် လေထဲသို့ ရုတ်တရက် ခုန်တက်လာလေသည်။ လေထဲတွင် လေးကိုင်းပုံသဏ္ဌာန် ဝိုက်ဆင်းလာပြီး သူမသည် အမဲလိုက်ခွေး၏ ကျောဘက်သို့ ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာတော့သည်။ ထိုသတ္တဝါနှင့် ဓားတစ်ချက်တို့မှာ ရှိသည့်နေရာ၌ပင် တောင့်ခဲသွားကြသည်။ ရှေ့လူသည် အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိသွားပြီး နောက်လူမှာမူ သူမြင်လိုက်ရသည့် အရာကြောင့် ဆွံ့အသွားရသည်။

ကြောက်တတ်တဲ့ ကြောင်ကလေးမဟုတ်ဘူးသည် သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်လုံးကို အသုံးပြု၍ ကြီးမားသော တူကြီးတစ်ခုကို ကိုင်မြှောက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသော ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် ထိုတူကြီးကို သတ္တဝါကြီးပေါ်သို့ လွှဲရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

အခန်း (၉၂)

တိုက်ပွဲက လျင်မြန်စွာ ပြီးဆုံးသွား၏။ ဆင်ခြေထောက်ခုန်ပျံခြင်းဟု အမည်ရသော ကြောက်တတ်တဲ့ ကြောင်ကလေး မဟုတ်ဘူး၏ စကေးကြောင့် တူကြီးဆီမှ အရောင်မရှိ၊ ပုံသဏ္ဌာန်မရှိသော အရှိန်အဝါများ ပွင့်ထွက်လာပြီး ၎င်း၏ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းနှင့် သေစေနိုင်စွမ်းမှာလည်း သိသိသာသာ မြင့်တက်သွားသည်။ ထိုအမဲလိုက်ခွေးမှာ အူပင်မအူနိုင်လိုက်ဘဲ ခါးကို အားပြင်းစွာ ရိုက်နှက်ခံလိုက်ရပြီး ခန္ဓာကိုယ် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားတော့သည်။

၎င်းစွမ်းရည်သည် တိုက်ခိုက်ရေးကျွမ်းကျင်မှု အဆင့် D နှင့်အထက် ရှိရန် လိုအပ်ပြီး အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် ကုန်ဆုံးသွားသည့် စကေးမျိုး ဖြစ်သည်။

မှန်ပေသည် ဓားတစ်ချက်ကမူ ထိုအသေးစိတ်ကို မသိပေ။ သူနှင့် အင်အားချင်းတူညီသော သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို နုနယ်ပုံရသော ကြောက်တတ်တဲ့ ကြောင်ကလေး မဟုတ်ဘူးက တစ်ချက်တည်းနှင့် သတ်ပစ်လိုက်သည်ကိုသာ သူ မြင်လိုက်ရသည်။ သူ အဆင့် ၁၅ သို့ ရောက်ခါစက သတ်ဖြတ်ခြင်းဂိမ်းကို တစ်ကြိမ် ကစားဖူးခဲ့သည်။ အကယ်၍ ထိုမုဒ်တွင် သူမကဲ့သို့ ပြိုင်ဘက်မျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက သူသာ အမှားတစ်ခုခုလုပ်မိလျှင် ယခုခွေးကဲ့သို့ အဆုံးသတ်သွားမည်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိလိုက်သည်။

ဓားတစ်ချက်၏ မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကြောက်တတ်တဲ့ ကြောင်ကလေး မဟုတ်ဘူးသည် ဟန်ဆောင်နေရန် မလိုတော့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူမ၏ အပြစ်ကင်းစင်ပြီး ချစ်စရာကောင်းသော မျက်နှာပေးမှာ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အသံနေအသံထားပင် လူမိုက်ပုံစံမျိုး ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"ဟူး... ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ၊ ငါကိုယ်တိုင် လက်ပါရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး"

သူမသည် တူကြီးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တရွတ်တိုက်ဆွဲကာ ရှေ့သို့ လျှောက်လာလေသည်။ မြေပြင်နှင့် ပွတ်တိုက်နေသော တူကြီး၏ အသံကြောင့် အလွန်လေးလံလှကြောင်း သိသာစေသည်။

"နင် ဒီလောက် အားနည်းလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး..."

သူမသည် အမဲလိုက်ခွေးဘေးသို့ လှည့်ပတ်သွားပြီးနောက် လက်မောင်းကို လွှဲလိုက်သည်။ တူကြီးက လေထဲတွင် စက်ဝိုင်းခြမ်းပုံသဏ္ဌာန် ဝိုက်ဆင်းလာပြီး ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွား၏။ မူလက အမဲလိုက်ခွေးသည် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ် ရှေ့ပိုင်းက တုံ့ပြန်လှုပ်ရှားနေသေးသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ခွေးခေါင်းတစ်ခုလုံးမှာ သစ်သီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကြေမွသွားတော့သည်။

ဓားတစ်ချက်၏ မျက်နှာတွင် ခွေးသွေးများ ပက်ဖြန်းသွား၏။ သူသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် သစ်သားရုပ်ကြီးကဲ့သို့ ကြောင်တောင်တောင် ရပ်နေမိသည်။

"ဟို... "

အခုအချိန်ကစပြီး 'ငါ မင်းကို ကာကွယ်ပေးမယ်' ဟူသော သဘောထားမျိုး ထားရှိခဲ့သည့် ဓားတစ်ချက်မှာ ယခုတွင် အသံပင် ကျယ်ကျယ်မထွက်ရဲတော့ပေ။ သူက ဂရုတစိုက်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟား... ဟားဟား... မင်းက... မင်းက အရမ်းစွမ်းအားကြီးတာပဲ... ဒါပေမဲ့... စောစောက တောဝက်နဲ့ ကျားကို တွေ့တုန်းက..."

ဓားတစ်ချက် ပြောချင်သည့် ကျန်ရှိသော စကားလုံးများမှာ 'မင်းက ကြောက်နေတဲ့အတိုင်း ဘေးမှာ ပုန်းနေတာပဲ' ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ စကားမဆုံးမီ ကြောက်တတ်တဲ့ ကြောင်ကလေး မဟုတ်ဘူးက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"နင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

သူမ၏ လေသံမှာ လူမိုက်တစ်ဦးနှင့် မခြားပေ။

"ဟေ့... နင် ငါ့ကို အထင်သေးနေတာလား"

သူမသည် ခေါင်းစောင်းကာ တစ်ဖက်လူကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ တူကြီးကို မတ်မတ် ထောင်လိုက်လေသည်။

"နင် ငါ့ကို ဒီလိုစကားမျိုး ပြောရဲတယ်ပေါ့... နင့်ကို ငါသတ်ပစ်မယ်..."

"အစ်မ...အစ်မကြီး... ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်"

ဓားတစ်ချက်သည် သစ်ပင်ကို ကျောမှီလိုက်ရပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် ချွေးများ စိုရွှဲနေတော့သည်။ အသင်းဖော်အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ခွင့် မရှိသော်လည်း သူမ၏ အရှိန်အဝါအောက်တွင် သူသည် လူသေတစ်ယောက်နှင့်မခြား ဖြစ်နေရှာသည်။

"ဟို... ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် ဒီလို သတ္တဝါအသေးအမွှားလေးတွေကိုပဲ သတ်နိုင်တာပါ၊ အစ်မကြီးအတွက် လမ်းပြပေးရတာ ကျွန်တော့်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ... ဟား... ဟားဟားဟား"

နောက်ဆုံးတွင် သူညှစ်ထုတ်၍ ရယ်လိုက်သော အသံမှာ ငိုတော့မည့်ရုပ်နှင့် ဆင်တူနေခဲ့သည်။

"အဲဒါဟုတ်တာပေါ့"

ကြောက်တတ်တဲ့ ကြောင်ကလေး မဟုတ်ဘူးသည် တူကြီးကို သူမ၏ ပစ္စည်းသိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး သားဖြစ်သူကို ဆုံးမနေသည့် မိခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်လိုက်သည်။

"ဒါနဲ့... 'ဖုန်းပုကြွယ်' ဆိုတဲ့ မောင်ငယ်လေးကတော့ တော်တော်လေး အခြေအနေ ကောင်းနေပုံရတယ်၊ အခုထိ သူ သေတဲ့သတင်း မကြားရသေးဘူး၊ ဆိုလိုတာက သူက အမဲလိုက်ခွေးတွေကို တစ်ယောက်တည်း ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်ပေါ့၊ သူက နင့်ထက် ပိုသန်မာတာပဲ..."

"သူလည်း အမဲလိုက်ခွေးတွေ လိုက်ခံနေရတာကို ဘယ်လိုသိတာလဲ"

"သိတာပေါ့၊ ရဲတိုက်ထဲမှာ ရှိတဲ့ ခွေးအရေအတွက်ကို နင် မမြင်လိုက်ဘူးလား၊ ဇာရော့ဗ်က ကစားသမားတွေ ဘယ်နှစ်ဖွဲ့ကွဲသွားသလဲ ဆိုတဲ့အပေါ် မူတည်ပြီး ခွေးတွေကို ထပ်လွှတ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်"

"အဲ... တကယ်တော့ ကျွန်တော်လည်း အမဲလိုက်ခွေးတွေကို တစ်ယောက်တည်း တိုက်မယ်ဆိုရင်..."

ဓားတစ်ချက်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ စကားမဆုံးမီ ကြောက်တတ်တဲ့ ကြောင်ကလေး မဟုတ်ဘူးက ဖြတ်ပြောလိုက်ပြန်သည်။

"အချိန်မဖြုန်းနဲ့တော့ ထိပ်ပြောင်ကောင်"

"ထိပ်... ထိပ်ပြောင်..."

ဆံပင်ရှည်ထားသော ဓားတစ်ချက်မှာ ထူးထူးဆန်းဆန်း ထိပ်ပြောင်ဟု ခေါ်ဝေါ်ခံလိုက်ရရှာသည်။

"နင့်မှာ ဂိုဏ်းဆီကရတဲ့ အပိုဆောင်းစွမ်းရည်တွေ ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ နင့်ရဲ့အဆင့်ကလည်း သူ့ထက် တစ်ဆင့် ပိုမြင့်နေတာပဲ၊ အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ သူက နင်နဲ့တန်းတူ လုပ်ဆောင်နိုင်တယ်ဆိုတာ သူက နင့်ထက် ပိုသန်မာကြောင်း သက်သေပြနေတာပဲ"

ကြောက်တတ်တဲ့ ကြောင်ကလေး မဟုတ်ဘူးပြောသည်မှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

"ကျစ်... ဒီလိုဖြစ်မယ်မှန်း သိရင် ငါသူ့နောက်ကိုပဲ လိုက်သွားခဲ့ပါတယ်၊ ငါ မှားတွက်မိသွားတယ်"

ဆူပူကြိမ်းမောင်းခံရသဖြင့် ဓားတစ်ချက် စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။ သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် ညံ့ဖျင်းလို့ မင်းကို ဒုက္ခပေးမိသလို ဖြစ်သွားပြီ..."

"အာ ထားလိုက်ပါတော့၊ ထိပ်ပြောင်ဆိုတာ အမြဲတမ်း ထိပ်ပြောင်ပါပဲ"

ကြောက်တတ်တဲ့ ကြောင်ကလေး မဟုတ်ဘူးက သူ့ကို သဘောထားကြီးစွာ 'ခွင့်လွှတ်' ပေးလိုက်သည်။

အကယ်၍ ဤဂိမ်းတွင် ကာတွန်းရုပ်ပုံများ ပါဝင်မည်ဆိုပါက ဓားတစ်ချက်၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် စိတ်ဓာတ်ကျနေသည့် အရိပ်မည်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပေလိမ့်မည်။

"ကောင်းပြီ၊ စိတ်ဓာတ်ကျနေရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘူး"

ကြောက်တတ်တဲ့ ကြောင်ကလေး မဟုတ်ဘူးက လက်ညှိုးညွှန်လိုက်သည်။

"အနောက်မြောက်ဘက်က ဟိုမှာ၊ လမ်းဆက်ရှင်းဦး"

"အဲ... အဲ... ကျွန်တော် မြောက်ဘက်က ဘယ်မှာလဲဆိုတာ သိနေပါပြီ..."

"အချိန်မဖြုန်းနဲ့လို့ ပြောနေတယ်လေ"

"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

...

သူ့မျက်စိရှေ့တွင် မှောင်မည်းနေသော တောအုပ်ကြီး ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်က မညီမညာဖြစ်နေပြီး ကျောက်ဆောင်များမှာလည်း ထောင်မတ်နေကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ခြေဖဝါးအောက်၌ ရွှံ့နွံများကို ခံစားရပြီး အချို့အချိန်များတွင်မူ ကျောက်ခဲလေးများ ခင်းထားသော ကွေ့ကောက်သည့် လမ်းလေးများ ဖြစ်နေတတ်သည်။

ခရီးဆက်နေစဉ်အတွင်း ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မသက်မသာဖြစ်မှုများ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထုံထိုင်းလာခဲ့သည်။ ထိုသို့ ထုံထိုင်းလာခြင်းက သူ့ကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ လျော့တိလျော့ရဲ ဖြစ်လာစေလေသည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုသည် ခါထုတ်၍မရသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖိနှိပ်ထား၏။ သူ၏ အသက်အမှတ်များသည် လုံးဝ ပြန်လည်တိုးတက်မလာဘဲ သက်လုံအမှတ်များ ကုန်ဆုံးသွားခြင်းမှာလည်း စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ စက်ပစ္စည်းကိရိယာများ မရှိသော ဤအခြေအနေမျိုးတွင် သူ၏ တက်ကြွစွမ်းရည် ဖြစ်သည့် အလျင်အမြန် ပြုပြင်ခြင်းမှာ အသုံးမဝင်နိုင်သော်လည်း ကျန်ရှိသော ကောင်ဆိုးလေး၏ အောက်ပိုင်းဝိုက်ကန်ချက် နှစ်ကြိမ်အတွက် သက်လုံအမှတ် ၂၀၀ ခန့်သာ လိုအပ်သည်။ သို့သော် အကယ်၍ သူ၏ သက်လုံအမှတ်က အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကျဆင်းသွားပြီး အရေးပေါ် အခြေအနေနှင့် ကြုံတွေ့ရပါက သူ သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။

"နေထွက်ရန် အချိန် - ၁၅၃ မိနစ်"

ယခုအချိန်တွင် ဇာရော့ဗ် ခရီးစတင်ခဲ့သည်မှာ တစ်နာရီခွဲခန့် ရှိပြီဖြစ်သည်။ သီအိုရီအရ ပြောရလျှင် ကစားသမားများမှာ တာဝန်ကို လက်ခံရရှိသည့် အချိန်မှစ၍ ၁၄၆ မိနစ်ခန့် ထွက်ပြေးခဲ့ရမည် ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်တွင်မူ ဖုန်းပုကြွယ်သည် ထို ၁၄၆ မိနစ်လုံးကို အသုံးမပြုခဲ့ပေ။ သူ၏ အသင်းဖော်များကို အခြေအနေ ရှင်းပြခြင်းနှင့် ရဲတိုက်သို့ ပြန်သွားကာ လက်နက်ကိရိယာများ တောင်းယူခြင်းတို့က သူ၏ အချိန်အချို့ကို ယူသွားခဲ့သော်လည်း သေချာသည့် အချက်မှာ သူသည် ဗိုလ်ချုပ် ဇာရော့ဗ်ထက် အနည်းဆုံး မိနစ်လေးဆယ်ခန့် ရှေ့ရောက်နေခြင်းပင်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ့အရှိန်ကို မြှင့်တင်ထားသဖြင့် အမဲလိုက်ခွေးကို သတ်ဖြတ်ခြင်းသည် အချိန်များစွာ မကုန်ခဲ့ရပေ။ ထို့နောက် ခရီးဆက်နေစဉ်အတွင်း တောဝက်ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသော စပါးအုံးမြွေကဲ့သို့ ဖြစ်ရပ်မျိုးနှင့် နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ်ခန့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ အချိန်မီ သတိပြုမိခဲ့သဖြင့် ထိုသတ္တဝါများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို မခံရဘဲ တိတ်တဆိတ် ရှောင်ထွက်လာနိုင်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ ငါးနာရီကြာ ရှင်သန်ရမည့် အချိန်၏ ထက်ဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဇာရော့ဗ်၏ လှုပ်ရှားမှုအရှိန်က ဖုန်းပုကြွယ်ထက် ပိုမြန်ဆန်ကြောင်း သေချာနေသည့် အချက်ကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားလျှင်ပင် ဘော့စ်က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အရှိန်အပြည့်မပြေးခဲ့ဟု ယူဆပါက ယခုအချိန်တွင် မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် လိုက်မီသင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ နောက်ထပ် မိနစ်နှစ်ဆယ်အတွင်း ဇာရော့ဗ် ပေါ်မလာသေးပါက ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။ သူသည် အရှေ့တောင်ဘက်သို့ မလာဘဲ အခြားနှစ်ယောက်နောက်သို့ လိုက်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဖုန်းပုကြွယ်စိတ်ထဲတွင်မူ သူ့အသင်းဖော်များထဲမှ တစ်ဦး သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း စနစ်၏ ကြေညာချက်ကို ကြားချင်နေမိသည်။

၎င်းမှာ သူက အသင်းဖော်များကို မုန်းတီးနေ၍ မဟုတ်ဘဲ ဤဇာတ်လမ်း၏ သဘာဝကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်မှာ စတေးခံရမည်ဖြစ်ပြီး နှစ်ဖက်စလုံးအတွက် ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းစီ အခွင့်အရေး ရှိနေသည်။ အခြားတစ်ဖက်မှ လူများလည်း သူနှင့် တစ်ပုံစံတည်း ခံစားနေရမည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။

နောက်ထပ် ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ် ဆက်မသွားတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် ကျောက်တုံးပြားတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး နာကျင်နေသော ခြေထောက်များကို လက်ဖြင့် နှိပ်နယ်ကာ ဤအနားယူချိန်လေးကို အသုံးချနေလိုက်သည်။

သိသာသည်က ယခုအချိန်တွင် နေရာကို အချိန်နှင့် လဲလှယ်သည့် အစီအစဉ်မှာ အောင်မြင်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။ ဗိုလ်ချုပ်အနေဖြင့် ဖုန်းပုကြွယ် သို့မဟုတ် အခြားနှစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည့်တိုင်အောင် ကျွန်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ကျန်ရှိနေသူများကိုမူ လိုက်မီနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဖုန်းပုကြွယ်၏ အစီအစဉ်သည် ဒုတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ရှင်သန်နိုင်ရေးအတွက် အရှိန်လျှော့ရန် အဆင့်ပင်။ ဤအဆင့်မှာ အခြားနှစ်ယောက်နှင့် ဘာမှမဆိုင်ပေ။ အကြောင်းပြချက်မှာ ရိုးရှင်းပါသည်... သူတို့က နှစ်ယောက်ဖြစ်နေသော်လည်း ဖုန်းပုကြွယ်က တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေ၍ပင်။ အကယ်၍ ဗိုလ်ချုပ် ဇာရော့ဗ်က သူ့ကို သတ်ရန် အမှန်တကယ် ပေါ်လာပါက သူ့တွင် ဘာမှပြောစရာ မရှိပေ။ သို့သော် အကယ်၍ ဗိုလ်ချုပ်က အနောက်မြောက်ဘက်သို့ သွားခဲ့မည်ဆိုပါက ဖုန်းပုကြွယ်အနေဖြင့် ပိုသတိထားရတော့မည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဗိုလ်ချုပ်က သူ့နောက်ကို လိုက်မလာဘဲ အခြားအရာတစ်ခုခုကြောင့် သူသေဆုံးသွားမည်ဆိုပါက တစ်သင်းလုံး သေဆုံးသွားမည့် အဖြစ်ဆိုးမျိုး ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။

"အသင်းဖော် - ဓားတစ်ချက် သေဆုံးသွားပါပြီ"

စနစ်၏ ကြေညာချက်မှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဖုန်းပုကြွယ် ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှက်ပြုံးပြုံးလိုက်မိသည်။

သို့သော် စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင်မူ သူ့အပြုံးမှာ မျက်နှာပေါ်တွင် တောင့်ခဲသွားရသည်။

"ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း သေတာလဲ"

ကြောက်တတ်တဲ့ ကြောင်ကလေး မဟုတ်ဘူးလည်း အသတ်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်း သတင်းကို သူ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေမိသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး သေဆုံးသွားပြီဟု ကြားရမှသာ သူ စိတ်အေးရမည် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ဇာရော့ဗ်၏ စွမ်းဆောင်ရည်အရ ပုန်းတမ်းလိုက်တမ်းမှ ထိုကောင်မလေးတွင် မည်သည့်စကေးရှိပါစေ အလကားဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ဖုန်းပုကြွယ် ယုံကြည်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အလွန်ဆုံးရှိလှ သူမကို ခဏလောက် ပိုကြာအောင် အသက်ရှင်နေစေရန်သာ ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မည်။

သို့သော်... အကယ်၍ ကြောက်တတ်တဲ့ ကြောင်ကလေး မဟုတ်ဘူး သေဆုံးသည့်သတင်းသည် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ထွက်မလာပါက များစွာသော ကိစ္စများ ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။ သူမအနေဖြင့် ဗိုလ်ချုပ်လက်မှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြေမှာ အလွန်နည်းပါးလှပြီး ပိုဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည့် အချက်မှာ... 'ဓားတစ်ချက်' ၏ သေဆုံးမှုသည် ဇာရော့ဗ်နှင့် မသက်ဆိုင်ဘဲ အခြားသတ္တဝါ သို့မဟုတ် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုခုကြောင့် သေဆုံးသွားခြင်းပင်။

ဤအတွေးအတိုင်း ဆက်တွေးကြည့်ပါက အဆိုးဝါးဆုံး အခြေအနေမှာ ဇာရော့ဗ်သည် ဖုန်းပုကြွယ်ရှိရာသို့ အမှန်တကယ် လာနေခြင်းဖြစ်ပြီး ဓားတစ်ချက်နှင့် ကြောက်တတ်တဲ့ ကြောင်ကလေး မဟုတ်ဘူးတို့ အခြားအန္တရာယ်တစ်ခုခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရကာ တစ်ဦးသေဆုံးပြီး ကျန်တစ်ဦးမှာမူ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် နှစ်နာရီအတွင်း ကြောက်တတ်တဲ့ ကြောင်ကလေး မဟုတ်ဘူးသည် သေစေနိုင်သော ခြိမ်းခြောက်အမျိုးမျိုးကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။ ဖုန်းပုကြွယ် ကိုယ်တိုင်မှာမူ...

ထိုအချက်ကို တွေးမိသောအခါ ဖုန်းပုကြွယ်မှာ ဖိအားများ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး နဖူးပေါ်ကျနေသော ဆံပင်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

"ဒါကတော့ ဒုက္ခပဲ... အခု ဗိုလ်ချုပ်က ဘယ်သွားနေသလဲဆိုတာ သိဖို့ နည်းလမ်းမရှိတော့ဘူး"

"အသင်းဖော် - ကြောက်တတ်တဲ့ ကြောင်ကလေး မဟုတ်ဘူး သေဆုံးသွားပါပြီ"

စနစ်၏ ကြေညာချက်က ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

"ဟမ်"

ဖုန်းပုကြွယ် လန့်သွားပြီးမှ သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားတော့သည်။

"ဟူး... ဒါဆို ငါ စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့၊ သူတို့ ဇာရော့ဗ်နဲ့ တကယ်ကြုံခဲ့ပုံရတယ်"

ထိုသို့ ကောက်ချက်ချလိုက်ပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ်စိတ်ထဲတွင် ပို၍ နေသာထိုင်သာ ရှိသွားတော့သည်။ သူ ယခု လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည်မှာ သူ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို သေချာစေရင်း အရှေ့တောင်ဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ဆက်လက်ရွေ့လျားရန် ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်တွင်မူ သူ ရှိနေသည့်နေရာတွင် ဆက်နေခြင်းသည်လည်း မဆိုးသော အကြံတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ဇာတ်လမ်းမျိုးတွင် ရှိရင်းစွဲနေရာ၌ နေခြင်းကို စနစ်က ဂိမ်းကစားရာတွင် စိတ်မပါသူဟု သတ်မှတ်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဖုန်းပုကြွယ်သည် ဇာရော့ဗ်ကို အလွန်သတိထားနေခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဗိုလ်ချုပ်က သူ့အရှိန်ကို မြှင့်တင်ပြီး ပြန်လှည့်လာမည်ဆိုပါက ယခု သူရောက်ရှိနေသော အကွာအဝေးသည် လုံလောက်သော ဘေးကင်းမှု မရှိသေးပေ။

ထို့ကြောင့် နောက်ထပ် ဆယ်မိနစ်ခန့် အနားယူပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ့ခရီးကို ဆက်လက်ထွက်ခွာတော့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် မီတာ ၃၀၀ ခန့်သာ လမ်းလျှောက်ခဲ့ရပြီး ရပ်တန့်လိုက်သည်။ အနိမ့်အမြင့် ရှိသော နေရာတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် သူသည် ဘေးဘက်ရှိ ချိုင့်ဝှမ်းငယ်လေးတစ်ခုအတွင်း၌ တစ်ခုခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ လူသားအရိုးစုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။