အခန်း (၁၀၉-၁၁၀)

အခန်း (၁၀၉)

နံရံပေါ်ရှိ ပြက္ခဒိန်တွင် ၁၉၉၀ ခုနှစ်၊ နိုဝင်ဘာလ ၂၄ ရက်ဟု ပြသထားသည်။ ဖုန်းပုကြွယ်သည် အီလက်ထရွန်နစ်ပစ္စည်း ထုတ်လုပ်သည့် ကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင် အလုပ်လုပ်ကိုင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ မြို့ငယ်လေးအတွင်း၌ ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုဟု သတ်မှတ်နိုင်သော်လည်း မြို့ကြီးများရှိ ကုမ္ပဏီများနှင့်ယှဉ်လျှင်မူ များစွာ ကွာခြားလှပေသေးသည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ၏ စူးစမ်းရှာဖွေမှုကို မစတင်မီ ပုံမှန်အတိုင်းပင် အိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သော့သုံးချောင်းက ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။ ၎င်းမှာ ဤသော့များကို မကြာမီ အသုံးပြုရတော့မည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ပင်။

၂၀၅၀ ပြည့်နှစ်များတွင် နေထိုင်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် အရှေ့တွင် ကွန်ပျူတာတစ်လုံး ရှိနေပါက သူ ပထမဆုံးလုပ်မည့်အရာမှာ ၎င်းကို ဖွင့်ကြည့်ရန်ပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော်... "သို့သော်" ဆိုသည့်အတိုင်း ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ မှောင်မည်းနေသော စခရင်နှင့် တဖျပ်ဖျပ်တုန်ခါနေသော Cursor (မြှားအမှတ်အသား) ကို ကြည့်ရင်း DOS စနစ်အကြောင်း ဘာမှမသိသော ဖုန်းပုကြွယ်တစ်ယောက် ကြောင်အသွားရသည်။

သူသည် စားပွဲပေါ်ရှိ စာရွက်စာတမ်းများကို အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် လှန်လှောကြည့်ရှုလိုက်သည်။ မိနစ်နှစ်ဆယ်အကြာတွင် ထိုစာရွက်များသည် အသုံးမဝင်သော စာရွက်များသာဖြစ်ကြောင်း သူ သေချာသွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် စားပွဲအံဆွဲများကို တစ်ခုချင်းစီ ရှာဖွေတော့သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အံဆွဲတစ်ခုကို သော့ခတ်ထားပေသည်။ သူသည် သော့ကို ထုတ်၍ စမ်းကြည့်လိုက်ရာ တစ်ချောင်းမှာ ကွက်တိ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အံဆွဲကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ဖုန်းပုကြွယ်သည် စာအိတ်အကြီးတစ်အိတ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ဖောင်းကားနေ၏။ ထိုစာအိတ်အကြီး၏ အောက်တွင်မူ 'နုတ်ထွက်လွှာ' ဟု ရေးထားသော စာအိတ်အသေး တစ်အိတ် ရှိနေခဲ့သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သံသယဖြင့် ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုပြီးနောက် စာအိတ်နှစ်အိတ်စလုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ စာအိတ်အကြီးထဲတွင် ဟီရာတာ ရှုအိချီ၏ ကိုယ်ရေးမှတ်တမ်း ပါရှိနေသည်။ ထိုကလေးမှာ ကျိုတိုတက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရထားသူဖြစ်သည်။ အသက် ၃၀ မပြည့်မီ ဒု-မန်နေဂျာ ဖြစ်လာရခြင်းသည် အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။ သူသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမြို့ငယ်လေးတွင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း အလုပ်ကို စတင်လိုရသနည်းကိုမူ ဖုန်းပုကြွယ် မသိရှိရပေ။

စာအိတ်အသေးထဲတွင်မူ သဘာဝကျစွာဖြင့် နုတ်ထွက်စာ ပါရှိနေသည်။ ဖုန်းပုကြွယ် ၎င်းကို ကြည့်လိုက်ရာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အကြောင်းအရာကို အကြမ်းဖျင်း သိရှိသွားခဲ့သည်။ ထိုဟီရာတာဆိုသူမှာ လူကောင်းတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် ဆင်းရဲသော မိသားစုမှလာသည့် ဝန်ထမ်းများကို တတ်နိုင်သမျှ အလုပ်တွင် ဆက်ထားလိုပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာမူ နုတ်ထွက်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားပြီး ဖြစ်သည်။

၎င်းကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ်သည် အရာအားလုံးကို မူလအတိုင်း ပြန်ထားကာ အံဆွဲကို သော့ခတ်ပြီး အိမ်သာသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ အိမ်သာခန်းထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေရခြင်း အကြောင်းရင်းသည် အပြတ်အသတ်အောင်နိုင်ခြင်း စကေးကို နောက်တစ်ကြိမ် အသုံးပြုရန် စီစဉ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လူများလှသော ရုံးခန်းထဲတွင် သူ အသုံးမပြုလိုပေ။ အကယ်၍ ပြင်းထန်သော ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ရောက်လာပြီး သူ ထိုင်ခုံပေါ်မှ ရုတ်တရက် ပြုတ်ကျသွားပါက ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားနိုင်သောကြောင့်ပင်။

အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ၏ ဘွဲ့ထူးစကေးကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ ရလဒ်မှာကား ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်ကအတိုင်းပင်။ သူ့ဦးခေါင်းထဲတွင် စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း သူ့ရှေ့က ဘော့စ်နှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းအချက်အလက်က ပေါ်မလာသေးပေ။ သူ့ကိုယ်ပိုင်မျက်နှာသာ သူ့မျက်စိရှေ့တွင် ဝင်းခနဲ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤမျက်နှာသည် သူ နောက်ဆုံးမြင်ခဲ့ရသည့် မျက်နှာနှင့် အတူတူသာပင်။ ၎င်း၏ အမူအရာက ထုံထိုင်းနေပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေသော်လည်း ၎င်းတို့တွင် အလင်းရောင် လုံးဝကင်းမဲ့နေလေသည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ့ဦးခေါင်းကို အုပ်ထားရင်း ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာနှင့် နာကျင်မှုများမှ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည်သက်သာလာစဉ် အိမ်သာတံခါး ပွင့်သွားသည့်အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ခြေသံများကို နားထောင်ခြင်းဖြင့် လူနှစ်ယောက် လမ်းလျှောက်ဝင်လာသည်ကို သူ သိနိုင်သည်။

ထိုနှစ်ဦးသည် အပေါ့သွားသည့်နေရာသို့ လျှောက်သွားကြပြီး အပေါ့သွားရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။

"ဟေး... မင်း လှေကားနားမှာ မြင်လိုက်တယ် မဟုတ်လား"

"အာ... ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီ ယုတ်မာတဲ့ဌာနမှူးကတော့ ပိုပိုပြီး ရဲတင်းလာပြီပဲ"

"ရှူး၊ တခြားလူတွေ ကြားသွားဦးမယ်၊ သတိထားဦး..."

"ကျစ်... ကြားလည်း ကြားပါစေပေါ့၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက ဒီအလုပ်ကနေ ထွက်ချင်နေတာ ကြာလှပြီ၊ အဲဒီ ဖူကူအီလေ၊ ကုမ္ပဏီ ဒီအခြေအနေ ရောက်သွားတာ သူ့အပြစ်တွေချည်းပဲ မဟုတ်လား"

ထိုလူက တံတွေးတစ်ချက်မျိုချကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"သူက တုံးအတဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ခဏခဏချပြီး အပြစ်တွေကို တခြားလူတွေပေါ် ပုံချတတ်တယ်၊ သူ ကုမ္ပဏီရန်ပုံငွေတွေကို အလွဲသုံးစားလုပ်နေတာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ဘူးလို့တောင် ငါ ကြားထားတယ်၊ ကုမ္ပဏီဒေဝါလီခံရတော့မယ့် အခြေအနေမှာ သူက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကမှ ဟို စံအိမ်ကြီးကို ဝယ်ပြီး ဘာမှမဖြစ်သလို ပြောင်းနေလိုက်သေးတယ်၊ သူ့လိုလူမျိုးတွေကြောင့် လူတိုင်း အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်ကုန်ကြတာ"

"ဟူး... ငါတို့ သိနေရင်တောင် ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ"

ထိုနောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဘေစင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လက်ဆေးပြီးနောက် စီးကရက် မီးညှိသည့် မီးခြစ်အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် တစ်ယောက်တစ်ချက်စီ ရှိုက်ဖွာလိုက်ရင်း ပြောလိုက်ကြသည်။

"သနားဖို့အကောင်းဆုံးကတော့ ဟီရာတာကွန် ပါပဲ၊ သူက အဲဒီလူယုတ်မာလုပ်သမျှ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာတွေကို အမြဲ ဖြေရှင်းပေးနေရတာ၊ ဟီရာတာကို အလုပ်ထုတ်တဲ့ တာဝန် ပေးလိုက်တာကလည်း အဲဒီလူရဲ့ အကြံပဲ ဖြစ်ရမယ်"

"ဆိုးဝါးလိုက်တဲ့ ကံပါပဲကွာ၊ ဟီရာတာရဲ့ အိမ်ကလည်း ပြီးခဲ့တဲ့ တိုင်ဖွန်းမုန်တိုင်းမှာ အဆိုးရွားဆုံး ထိခိုက်ခဲ့တဲ့ နေရာမှာ ရှိနေတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်၊ အခုတော့ သူနဲ့ သူ့မိန်းမက ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ စန်ချိုက တန်းလျားအိမ်ကို ပြောင်းနေရရှာတယ်"

"ဟမ်၊ အဲဒီနေရာက လူနေလို့ရော ရရဲ့လား"

"အမှန်ပဲ"

ထိုအမျိုးသားက ဆေးလိပ်ငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အဆိုးဆုံးကတော့ သူ့မိန်းမက သူ့နောက်ကွယ်မှာ ဖောက်ပြန်နေတာပဲ"

"အင်း၊ သူက ဌာနမှူးနဲ့ လှေကားနားမှာ ပေါ်တင်ကြီးကို မျက်စပစ်နေကြတာ၊ ဘေးက ကြည့်နေတဲ့ ငါတို့တောင် မကြည့်ရက်တော့ဘူး"

နောက်ထပ် အမျိုးသားတစ်ဦးကလည်း ဆေးလိပ်ငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြန်သည်။

"ဟီရာတာကွန်က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က တိုကျိုက တောက်ပတဲ့အနာဂတ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဟာရုကိုအတွက်နဲ့ သူ့ရဲ့ ဇာတိမြေကို တကူးတက ပြန်လာခဲ့တာလို့ ငါ ကြားတယ်၊ ဟာရုကို ဒီကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်ရဖို့အတွက် ဟီရာတာကွန်က လူတကာကို လိုက်ပြီး အကူအညီ တောင်းခဲ့ရတာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီမိန်းမက ပိုက်ဆံအတွက်နဲ့ အဲဒီလူယုတ်မာဌာနမှူးနဲ့ တစ်နေ့ကုန် အချိန်ဖြုန်းနေတယ်၊ သူက ဒါတွေကို သူ့ယောကျာ်းရဲ့ မျက်စိရှေ့တင် လုပ်နေတာလေ၊ အရမ်း ရွံစရာကောင်းတယ်"

ဖုန်းပုကြွယ်သည် NPC နှစ်ဦး၏ စကားဝိုင်းကို နားထောင်ရင်း တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ဤဇာတ်လမ်းက သူ၏ ကမ္ဘာ့အမြင်ကို အမှန်တကယ် ဖျက်ဆီးတော့မည် ဖြစ်သည်။ ဟီရာတာ ရှုအိချီ၏ ဘဝသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလှသည်။ အိမ်က တိုင်ဖွန်းမုန်တိုင်းကြောင့် ပျက်စီးသွားသည်၊ ဇနီးက ယုတ်မာသောလူနှင့် ဖောက်ပြန်သည်၊ အလုပ်ကလည်း ပြုတ်တော့မည်၊ လက်ထဲမှာလည်း ပိုက်ဆံ သိပ်မကျန်တော့။ သူသည် တောက်ပနေသော သူ့အနာဂတ်နှင့် လူငယ်ဘဝကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှ ပြန်မရခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် သူသည် နေ့စဉ် သရဲတစ္ဆေများနှင့် မကောင်းဆိုးဝါးများကိုလည်း ဆက်တိုက် ကြုံတွေ့နေရသေးသည်။ ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်လိုက်လျှင်ပင် မှားမည်မထင်ပေ။

"ဟေး... အဲဒီ အိမ်သာခန်းထဲမှာ လူတစ်ယောက် ရှိနေတယ် ထင်တယ်"

စကားပြောနေသော လူနှစ်ဦးမှာ ရုတ်တရက် အသံနှိမ့်လိုက်ကြသည်။

"ငါတို့ ပြောတာတွေ ကြားသွားပြီလား၊ ဒါနဲ့ အဲဒါ ဘယ်သူလဲ"

"ဒုက္ခပဲ... စောစောက ငါ ရုံးခန်းရှေ့က ဖြတ်လာတုန်းက ဟီရာတာကွန်က သူ့ထိုင်ခုံမှာ မရှိဘူး၊ ဖြစ်နိုင်တာက..."

ထိုသူနှစ်ဦး၏ အသံက အလွန်တိုးသွားသဖြင့် ဖုန်းပုကြွယ် ဆက်မကြားရတော့ပေ။

သူသည် ဤအခြေအနေမှ မည်သို့ ထွက်ခွာရမည်ကို စဉ်းစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ အံ့အားသင့်သွားရသည်မှာ ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထိန်းချုပ်မရတော့သောကြောင့် ပြဿနာမှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြေလည်သွားခဲ့သည်။

"ဒါ မဖြစ်နိုင်တာ၊ နောက်တစ်ခါလား"

ဖုန်းပုကြွယ် မေးလိုက်သည်။

"ဒီဇာတ်လမ်းမှာ ပင်မဇာတ်လမ်းကြောင်း လေးခု ဒါမှမဟုတ် ဒီထက် ပိုရှိနေတာလား၊ ဒါတွေက ဘယ်တော့မှ မပြီးတော့ဘူးလား"

အဖြေမှာ ဟုတ်ပါတယ်၊ ၎င်းမှာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ စနစ်အသံပင် ပေါ်မလာတော့ဘဲ ဖုန်းပုကြွယ်ရှေ့မှ မြင်ကွင်းလည်း ဗီဒီယိုအဖြစ် ပြောင်းလဲမသွားပေ။ ၎င်းအစား နံရံပေါ်ရှိ ပရိုဂျက်တာပြသမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ ထိုစက္ကန့်မှာပင် သူသည် အင်္ဂတေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အခန်းတစ်ခုအတွင်း ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ပြတင်းပေါက်များ မရှိသလို တံခါးလည်း မရှိပေ။

သူ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ အရောင်များကို ရုတ်တရက် ပြန်လည် မြင်တွေ့လာရပြီး သူ့နားထဲတွင် ကလစ်ကလစ် မြည်သံလည်း တဖြည်းဖြည်း ပိုမို ရှင်းလင်းလာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖုန်းပုကြွယ်သည် စိတ်ဝေဒနာရှင်များအတွက် ပြုလုပ်ထားသော အချုပ်အနှောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားရခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့လက်များကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ယှက်ထားရပြီး အင်္ကျီလက်များမှာ လက်ကောက်ဝတ်နေရာတွင် အဆုံးမသတ်ဘဲ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပတ်၍ ကျောဘက်တွင် အဆုံးသတ်ထားသည်။ သူ၏ လည်ပင်း၊ ခါး၊ ခြေထောက်နှင့် ခြေကျင်းဝတ်များကိုလည်း အထူးပြုလုပ်ထားသော သိုင်းကြိုးများဖြင့် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ချည်နှောင်ထား၏။ ၎င်းတို့က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ကုလားထိုင်တွင် မြဲမြံအောင် ချုပ်နှောင်ထားသဖြင့် သူသည် ထိုင်နေသည့် ပုံစံဖြင့်သာ ရှိနေနိုင်သည်။ ဘယ်ညာလှုပ်ရှားရန်ပင် များစွာ အားထုတ်ရမည်ဖြစ်သည်။

အဆိုးရွားဆုံးအရာမှာ သူ့မျက်ခွံများကို မျက်တွင်းများနှင့် ကပ်လျက် တိပ်ဖြင့် ကပ်ထားသဖြင့် မျက်စိမှိတ်၍ မရခြင်းပင်။ ထိုအချိန်တွင် သူ့မျက်လုံးများက ခြောက်သွေ့နေပြီး အလွန် နေရခက်လှသည်။

ကလစ်ကလစ် မြည်သံမှာ သူ့နောက်ဘက်ရှိ စားပွဲပေါ်မှ ပရိုဂျက်တာတစ်ခုမှ လာနေခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုစက်သည် ဖုန်းပုကြွယ်ရှေ့ရှိ နံရံသို့ မျက်နှာမူထားပြီး အဖြူအမည်း ရုပ်ပုံတစ်ခုကို ပြသနေခဲ့သည်။ မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ နောက်ဆုံးပုံရိပ်မှာ သူ စောစောက ရှိနေခဲ့သည့် အိမ်သာပုံပင် ဖြစ်သည်။

ဖျတ်... ဖျတ်...

တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖုန်းပုကြွယ်၏ မျက်စိရှေ့တွင် လက်ဖျောက်နှစ်ချက် တီးလိုက်သည်။ ဖုန်းပုကြွယ် မျက်လုံးလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အသက်သုံးဆယ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ကျားကွက်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ ထိုဝတ်စုံမှာ ရှေးကျသည့် ပုံစံဖြစ်သော်လည်း အသားနှင့် လက်ရာမှာမူ အလွန်ကောင်းမွန်လှရာ ဈေးကြီးသော ဝတ်စုံဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ ထိုလူသည် မျက်မှန်အမည်းတစ်စုံကို တပ်ဆင်ထားပြီး သာမန် ဆံပင်ပုံစံသာ ရှိသည်။ သူသည် သာမန်လူတစ်ဦးကဲ့သို့ ကြင်နာပုံရသော်လည်း ဖုန်းပုကြွယ်ကို ကြည့်နေသော သူ့မျက်လုံးများထဲတွင်မူ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေလေသည်။

"ဟီရာတာကွန်၊ အဆင်ပြေရဲ့လား"

ထိုလူက မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ"

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြန်မေး၏။

ထိုလူ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ လက်နှိပ်ဓာတ်မီး အသေးစားလေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူသည် ၎င်းကို ဖုန်းပုကြွယ်မျက်လုံးထဲသို့ ထိုးကြည့်ကာ အနားသို့ တိုး၍ လေ့လာလိုက်သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်၏ မျက်လုံးများမှာ အလင်းဒဏ်ကြောင့် စူးခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ပို၍ပင် နေရခက်သွားရသည်။

"ဟေး... ဟေး ဒီလို မလုပ်လေ၊ လင်းလွန်းတယ်ဗျ၊ ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ၊ ဆရာဝန်လား"

"ငါက ဒေါက်တာ ဝါတာနာဘေးလေ၊ မင်း ငါ့ကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား"

ထိုလူက မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဒီကို ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲ၊ ကျွန်တော် ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ဖုန်းပုကြွယ် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ပြောသားပဲ ဒေါက်တာရယ်၊ ဒေါက်တာအချိန်ကုန်တာပဲ အဖတ်တင်မှာပါလို့"

နောက်ထပ် အသံတစ်ခုက ဖုန်းပုကြွယ်နောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ၎င်းမှာ သူ့မျက်ကွယ် နေရာဖြစ်သော်လည်း ထိုအသံရှင်က မကြာမီပင် သူ့နောက်ဘက်မှ လျှောက်လာခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသားမှာ အသက် ငါးဆယ်အရွယ်ခန့် ရှိသည်။ သူ့နားထင်မှ ဆံပင်များက ဖြူနေပြီး မျက်နှာမှာ ကြောက်စရာကောင်းကာ ပြတ်သားပုံရသည်။ သူသည် ကုတ်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ထဲတွင် တစ်ဝက်ခန့် သောက်ထားသည့် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ကိုင်ထားသည်။

"အရာရှိ တာချီဘာနာ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြားဖြတ်မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့၊ ဒါက အရမ်း အရေးကြီးပါတယ်"

ဝါတာနာဘေးက ပြောလိုက်သည်။

"ကျစ်..."

တာချီဘာနာသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် စီးကရက်ကို ငြှိမ်းသတ်လိုက်၏။ သူသည် အိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ကာ ဖုန်းပုကြွယ်ကို သို့မဟုတ် ဟီရာတာ ရှုအိချီကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတစ်ခုခု မှတ်မိပြီလား၊ ဟီရာတာကွန်"

ဝါတာနာဘေးက မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်..."

ဖုန်းပုကြွယ် ဘယ်လိုဖြေရမှန်း မသိဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ သေချာပေါက် အတည်ပြုနိုင်သည်မှာ သူ စောစောက ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ဇာတ်လမ်း သုံးခုစလုံးသည် ဟီရာတာ ရှုအိချီ၏ မှတ်ဉာဏ်များ ဖြစ်သည်ဆိုခြင်းပင်။ သူသည် အမှန်အတိုင်း ပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ဤ NPC က သူ့ကို မည်သို့ တုံ့ပြန်မည်ကို ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အိမ်ပြန်လမ်းမှာ လမ်းလျှောက်နေတုန်း ပါးစပ်ပြဲအမျိုးသမီး တစ်ယောက်နဲ့ ဆုံခဲ့တယ်..."

သူ ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် သူ့ဘေးမှ တာချီဘာနာက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ဒီကောင်စုတ်၊ မင်း မပြီးသေးဘူးလား"

သူသည် ဖုန်းပုကြွယ်၏ ဆံပင်ကို ဆွဲချင်နေသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဒေါက်တာ ဝါတာနာဘေးက ကြားဝင် တားဆီးပေးခဲ့သည်။

"အရာရှိ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်အေးအေးထားပါဦး"

ဝါတာနာဘေးက သူ့ကို တားလိုက်သည်။

"အရာရှိ..."

ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ ရောက်ရှိနေသည့် အခြေအနေကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ့တွင် ရဲတင်းသော ယူဆချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ကျွန်တော် တစ်ယောက်ယောက်ကို သတ်ခဲ့လို့လား"

"မင်း တစ်ယောက်ယောက်ကို သတ်ခဲ့လို့ ဟုတ်လား"

တာချီဘာနာက သူ့မေးခွန်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးတော့ မင်းရဲ့ အပြစ်ကို ဝန်ခံလိုက်ပြီပေါ့၊ မင်း အဆုံးအထိ ငြင်းနေဦးမယ်လို့ ငါ ထင်နေခဲ့တာ"

"ဒေါက်တာ ဝါတာနာဘေး၊ ခင်ဗျားက စိတ်ရောဂါအထူးကု ဆရာဝန်လား"

ဖုန်းပုကြွယ်က လှည့်မေးသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်"

ဝါတာနာဘေးက ဖြေသည်။

"ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားက 'စိတ်ကွဲရောဂါ' အကြောင်း သိမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား"

ဝါတာနာဘေးက ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ဖြေလိုက်သည်။

"သိတာပေါ့၊ ငါ အဲဒီအကြောင်း သိပါတယ်"

"ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ၊ ဒီကောင်က ပြစ်ဒဏ်ကနေ လွတ်ဖို့ အရူးလုပ်နေတာလား"

ဘေးတွင် ရပ်နေသော တာချီဘာနာက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ့ဒေါသများသည် သူ့ဆံပင်များကို မီးတောက်စေတော့မည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။

ဖုန်းပုကြွယ်က သူ့ကို လျစ်လျူရှု၍ ပြောလိုက်လေ၏။

"ကျွန်တော်က ဟီရာတာ ရှုအိချီ မဟုတ်ဘူး"

အခန်း (၁၁၀)

ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။

"ကျွန်တော့်ကို အင်း... မစ္စတာ အက်ဖ် (Mr. F) လို့ ခေါ်နိုင်ပါတယ်"

"သေစမ်း..."

တာချီဘာနာသည် ကျိန်ဆဲရင်း ဖုန်းပုကြွယ်ဆီသို့ တိုးကပ်လာတော့သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူသည် ဖုန်းပုကြွယ်ကို ခုန်အုပ်တော့မည့်အလားပင်။

ဒေါက်တာ ဝါတာနာဘေးသည် သူ့ကို တားဆီးရန် လက်ဆန့်လိုက်ပြီး ဖုန်းပုကြွယ်ကို မေးသည်။

"မစ္စတာ အက်ဖ်၊ အရာရှိ ယာမာဒါရဲ့ အလောင်း ဘယ်မှာလဲဆိုတာ မင်းသိလား"

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြန်ဖြေသည်။

"ဟင့်အင်း၊ ယာမာဒါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သလဲဆိုတာကိုတော့ အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းလို့ ရပါတယ်"

"အဲလိုလား... ဒါဆိုရင် မစ္စတာ အက်ဖ်၊ ဟီရာတာက မင်းတည်ရှိနေတာကို သိလား"

ဝါတာနာဘေးက မေးလိုက်သည်။

"အရင်ကဆိုရင်တော့... သူ ကျွန်တော့်ရဲ့ တည်ရှိမှုကို သိမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့... ကျွန်တော်လည်း မသေချာတော့ဘူး"

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်မှာ ဟီရာတာရဲ့ ပြစ်မှုတွေနဲ့ ပတ်သက်လို့ ဝေဝေဝါးဝါးတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေပဲ ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ဒေါက်တာဝါတာနာဘေးကို နဲနဲမေးစရာ ရှိပါတယ်"

တာချီဘာနာက ဘေးမှနေ၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒေါက်တာ၊ ဒီကောင်က နောက်ဆုံးမိနစ်ကျမှ နာမည်တစ်ခုကို အလကား လျှောက်လုပ်ပြောနေတာပဲ၊ သူက စိတ်ဝေဒနာရှင်လို့ ဟန်ဆောင်ပြီး လိမ်ညာထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာ"

ဝါတာနာဘေးက ပြောလာသည်။

"ဒီလက္ခဏာတွေရဲ့ စစ်မှန်မှုကို အတည်ပြုဖို့က ကျွန်တော့်အလုပ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပါ၊ အရာရှိကြီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်ပေးပြီး ကျွန်တော် လုပ်ရမယ့်အလုပ်ကို လုပ်ခွင့်ပေးပါ"

"တောက်..."

တာချီဘာနာသည် ဖုန်းပုကြွယ်မြင်ကွင်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားပြီး သူ့နောက်ဘက် ထောင့်တစ်ခုတွင် သွားရပ်နေလိုက်သည်။ မကြာမီတွင် သူ စီးကရက် မီးညှိလိုက်သည့် အသံကို ထပ်မံ ကြားလိုက်ရပြန်သည်။

ဝါတာနာဘေး သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဖုန်းပုကြွယ်ဘက်သို့ လှည့်မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘာမေးချင်လို့လဲ"

"အင်း... ကျွန်တော် အခု ရုပ်ရှင်မှတ်တမ်းကို ကြည့်နေရတာ ဟုတ်တယ်မလား"

ဖုန်းပုကြွယ် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်"

ဝါတာနာဘေးက ဖြေသည်။

"ခင်ဗျားက ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ဒီမှတ်တမ်းကို ပြတာလဲ"

ဝါတာနာဘေးသည် ဖုန်းပုကြွယ်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ စကားလုံးများကို စီစဉ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ပြောသည်။

"မင်း... မဟုတ်ဘူး၊ ဟီရာတာ အဖမ်းခံရပြီးတဲ့နောက် သူက ပြင်းထန်တဲ့ ထင်ယောင်ထင်မှားလက္ခဏာတွေကို ပြသခဲ့တယ်၊ သူက တစ်ယောက်ကိုမှ မသတ်ခဲ့ဘူးလို့ အခိုင်အမာ ပြောနေခဲ့တာ"

သူ ခေတ္တ ရပ်လိုက်သည်။

"သူ ရဲတွေကို ပြောတာက သူက မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်ကိုပဲ သတ်ခဲ့တာပါတဲ့"

"ခင်ဗျားက ဟီရာတာ တကယ်ရူးမရူး အတည်ပြုဖို့ ရောက်နေတာပေါ့"

ဖုန်းပုကြွယ် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်"

"စောစောက ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ပြတဲ့မှတ်တမ်းက ဘာလဲ"

"ဒါက ရဲတွေရဲ့ အကူအညီနဲ့ ရိုက်ကူးထားတာပါ၊ သက်ဆိုင်ရာ ဖြစ်ရပ်အချို့ကို ပြန်သရုပ်ပြထားတာပဲ"

ဝါတာနာဘေးက ဖြေသည်။

"ခင်ဗျား အဲဒါကို နောက်ဆုံးဖြစ်ရပ်ကနေ အစောဆုံးဖြစ်ရပ်ဆီကို ပြောင်းပြန်အစဉ်အတိုင်း ပြခဲ့တာလား"

ဖုန်းပုကြွယ် မေးလိုက်သည်။

ဝါတာနာဘေး တခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါက မင်း... နိုးထလာစေဖို့ ပိုပြီး လွယ်ကူစေမှာမို့လို့ပါ..."

သူ စကားမဆုံးမီ ဖုန်းပုကြွယ်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါကို ပုံမှန် အစဉ်အတိုင်း တစ်ခေါက်လောက် ပြန်ပြပေးလို့ ရမလား"

ဝါတာနာဘေးနှင့် တာချီဘာနာတို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ တာချီဘာနာမှာ ဒေါသထွက်နေပြီး ဘာမှ မပြောလိုတော့ပေ။ သူက ခေါင်းကိုသာ အနည်းငယ် ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

ဝါတာနာဘေးသည် စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး တစ်ခုခုကို အကြိမ်အနည်းငယ် နှိပ်လိုက်သည်။ ပရိုဂျက်တာက ပြန်လည် လည်ပတ်လာပြန်သည်။

"ဒေါက်တာ၊ တိပ်တွေကို ခွာပေးလို့ ရမလား၊ ကျွန်တော် မျက်တောင်ခတ်ပါရစေဦး"

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ"

ဝါတာနာဘေးက တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သဘောတူလာ၏။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဤသို့လုပ်ရန် အစကတည်းက ဆန္ဒမရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် ဟီရာတာ ရှုအိချီသည် နံရံပေါ်မှ ပုံရိပ်များကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေခဲ့သောကြောင့် တာချီဘာနာရဲဌာနက ဤကဲ့သို့ အကျပ်ကိုင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်စိတ်ထဲတွင် သဲလွန်စအချို့ ရှိနေသော်လည်း သူ့ယူဆချက်ကို ထောက်ကူပေးရန် နောက်ထပ် သက်သေအထောက်အထားများ လိုအပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ဗီဒီယို စတင်ပြသလာသည်။ ပုံရိပ်မှာ အဖြူအမည်းဖြစ်ပြီး ပရိုဂျက်တာတွင် စပီကာ တပ်ဆင်ထားခြင်း မရှိပေ။ ကလစ်ကလစ် မြည်သံမှလွဲ၍ အခြား အသံဟူ၍ မရှိပေ။ မှန်ပေသည်၊ ဘာအသံမှလည်း မလိုအပ်ပါပေ။

ဗီဒီယို၏ အကြောင်းအရာမှာ ရိုးရှင်းပြီး ကြာချိန်မှာလည်း တိုတောင်းလှသည်။ ၎င်းသည် စိတ်လွတ်နေသော ဟီရာတာ ရှုအိချီကို ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့ကြောင်း မှတ်မိစေရန်သာ အဓိက အခန်းအချို့ကို ပြန်လည်ပြသခြင်း ဖြစ်သည်။ သရုပ်ဆောင်များသည် ရဲစခန်းမှ လူများဖြစ်ကြပြီး ရိုက်ကူးသူမှာမူ ဒေါက်တာ ဝါတာနာဘေး ဖြစ်သည်။

ဗီဒီယို၏ ပထမဆုံး အပိုင်း၊ ပထမဆုံးအခန်းမှာ ဟီရာတာ၏ ကုမ္ပဏီအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် ကင်မရာက ဟီရာတာ၏ စားပွဲကို အာရုံစိုက်ထား၏။ နောက်တစ်ခန်းမှာ လှေကားအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့သည် ချစ်တင်းနှောနေသည့် ပုံစံဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖက်ထားကြသည်။ တတိယမြောက် အခန်းမှာ အိမ်သာအတွင်း ဖြစ်သည်။ အမျိုးသားနှစ်ဦး ဆေးလိပ်သောက်ရင်း စကားပြောနေကြသည့်ပုံ ဖြစ်သည်။

"ဒီအပိုင်းက ဟီရာတာရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်နှစ်ယောက်ရဲ့ ထွက်ဆိုချက်အပေါ် အခြေခံထားတာပါ"

ဝါတာနာဘေးက ရှင်းပြသည်။

"ဟီရာတာဟာ အဲဒီနေ့က အိမ်သာထဲမှာ သူတို့ ပြောတာတွေကို ကြားသွားခဲ့တယ်လို့ သူတို့က ပြောကြတယ်၊ အဲဒါကပဲ သူ့ကို လူသတ်ဖို့အတွက် တွန်းအားပေးလိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

ဖုန်းပုကြွယ် စခရင်ကို အာရုံစိုက်ထားရင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ ဒုတိယပိုင်းက မကြာမီ စတင်လာခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ အရေးအကြီးဆုံး အပိုင်းလည်းဖြစ်သည်။

ကင်မရာက စံအိမ်ကြီး၏ ပတ်ပတ်လည် မြင်ကွင်းဖြင့် စတင်ထား၏။ ၎င်းက ရိုကုဘန်ချို အမှတ် ၄-၅ ဟူသော လိပ်စာကို ရိုက်ကူးထားသည်။ စံအိမ်ကြီး၏ အရှေ့ဘက်တွင် ပန်းခြံတစ်ခု ရှိနေသည်။ ဒုတိယမြောက် အခန်းတွင် စံအိမ်ကြီး၏ အတွင်းပိုင်းကို ပြသထားသည်။ ကျယ်ဝန်းသော ဝင်ပေါက်နှင့် ဒုတိယထပ်သို့ တက်သည့် လှေကားတစ်ခုလည်း ရှိသည်။ တတိယမြောက် အခန်းမှာ ဖုန်းပုကြွယ် မကောင်းဆိုးဝါးကို တွေ့ခဲ့သည့် အခန်းအတွင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအခန်းထဲတွင် ဟီရာတာအဖြစ် သရုပ်ဆောင်သည့် အရာရှိက သေနတ်အတုကို ကိုင်ဆောင်ကာ တံခါးတွန်းဖွင့်၍ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို ရိုက်ကူးထား၏။ ဟာရုကိုအဖြစ် သရုပ်ဆောင်သည့် အမျိုးသမီး အရာရှိမှာ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေလေသည်။ အခြားတစ်ဦးမှာမူ ဌာနမှူးအဖြစ် သရုပ်ဆောင်နေသည်။ သေနတ်ကိုင်ထားသူ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ကုတင်ပေါ်မှ ထိတ်လန့်တကြား ခုန်ထွက်လိုက်သည်။ သူ တစ်ခုခုကို ရေရွတ်ရင်း သေနတ်ကို လုယူရန် ကုတင်ကို ပတ်၍ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဟီရာတာအဖြစ် သရုပ်ဆောင်သူက သူ့ကို ပစ်ခတ်သည့် ဟန်ဆောင်ကာ သတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

"ဒါက အမှုရဲ့ အကြမ်းဖျင်း ပုံစံပါပဲ၊ မျက်မြင်သက်သေ မရှိတော့တာမို့လို့..."

ဝါတာနာဘေးက ဖုန်းပုကြွယ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟီရာတာရဲ့ ထွက်ဆိုချက်က အသုံးမဝင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် မှုခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာကို စုံစမ်းစစ်ဆေးချက်တွေအပေါ် အခြေခံပြီးပဲ ငါတို့ ခန့်မှန်းလို့ ရတယ်"

"ဒါနဲ့ သေဆုံးသူရဲ့ နာမည်က ဘယ်သူလဲ"

ဖုန်းပုကြွယ် မေးလိုက်သည်။

"ဖူကူအီ ရှင်အိချီရို"

အရာရှိ တာချီဘာနာ၏ တိုးညင်းပြီး အက်ရှရှအသံက သူ့နောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"သူက မင်းကုမ္ပဏီက ဌာနမှူးပဲ"

ဗီဒီယိုမှာ တတိယပိုင်းသို့ မကြာမီ ရောက်ရှိလာတော့သည်။ ထိုအပိုင်းတွင် ဟီရာတာအဖြစ် သရုပ်ဆောင်သူက လမ်းသွားလမ်းလာတစ်ဦးကို လမ်းမေးနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

"သက်သေရဲ့ အဆိုအရ အဲဒီနေ့က ဟီရာတာဟာ သူ့ကို စန်ချိုမီကို သွားမယ့် လမ်းကို မေးခဲ့တယ်တဲ့၊ အစပိုင်းတော့ သူတည်ငြိမ်နေပေမဲ့ ရုတ်တရက်ကြီး ထိတ်လန့်သွားတဲ့ပုံစံ ပေါက်လာတယ်တဲ့၊ အဲဒီအချိန်မှာ ဟီရာတာရဲ့ စိတ်အခြေအနေဟာ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီလို့ ငါ ယုံကြည်တယ်၊ သူက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လိပ်စာကို မေ့သွားရုံတင်မကဘဲ ထင်ယောင်ထင်မှားတွေလည်း စပြီး မြင်လာရပြီ"

ဗီဒီယိုထဲမှ နောက်တစ်ခန်းသည် တန်းလျားအိမ်တစ်လုံး ဖြစ်သည်။ ဟီရာတာအဖြစ် သရုပ်ဆောင်သူက အထဲသို့ လှမ်းဝင်ကာ တံခါးပိတ်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ခန်းတွင် အရာရှိတစ်ဦးက တံခါးခေါက်ရန် ခါးကုန်းလိုက်သည်ကို ပြသထားသည်။

"အိမ်နီးချင်းအဘွားအိုက ညဘက်မှာ ဟီရာတာ အော်ဟစ်နေတာကို ကြားလို့ တံခါးသွားခေါက်ပြီး မေးခဲ့ပေမဲ့ ဟီရာတာက သူ ဘာမှမအော်ဘူးလို့ ပြန်ပြောခဲ့တယ်"

သူ ခေတ္တ ရပ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အဘွားအိုက တံခါးအဟလေးကြားကနေ ထူးဆန်းတဲ့ အရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရတယ်၊ ဒါကြောင့် သူက ရဲကို ဖုန်းဆက်ခဲ့တာပဲ”

“ရဲတွေ ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ ဟာရုကိုရဲ့ အလောင်းက မျက်နှာကြက်မှာ တွဲလောင်းကျနေတာကို တွေ့ခဲ့ရပြီး ဟီရာတာကတော့ စားပွဲမှာ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်ပြီး လက်ဖက်ရည် သောက်နေခဲ့တယ်၊ ရဲတွေက မကြာသေးခင်က ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ အရာရှိယာမာဒါရဲ့ သေနတ်ကို အဲဒီ တန်းလျားအိမ်ထဲမှာပဲ တွေ့ခဲ့ကြတယ်"

ဗီဒီယိုသည် ထိုနေရာတွင် အဆုံးသတ်သွားပြီး အခန်းထဲ၌ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကို အရာရှိ တာချီဘာနာက စတင် ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

"ကဲ... မစ္စတာ အက်ဖ်၊ အခုတော့ မင်းကျေနပ်ပြီလား၊ ယာမာဒါ ဘယ်မှာလဲဆိုတာကို မြန်မြန်ပြောပြီး အပြစ်ဝန်ခံလိုက်စမ်းပါ"

သူက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါမှမဟုတ်... မင်းက မင်းမှတ်ဉာဏ်တွေ ပျောက်ဆုံးနေပြန်ပြီလို့ ဟန်ဆောင်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မစ္စတာအေ (Mr. A) ဒါမှမဟုတ် မစ္စတာဘီ (Mr. B) လို့ ခေါ်ဦးမလား"

ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားပြီး အတွေးနက်နေခဲ့သည်။ ငါးမိနစ်တင်းတင်း ကြာပြီးနောက် သူက မေးလိုက်သည်။

"ဒီနေ့က ဘယ်နှစ်ရက်နေ့လဲ"