အခန်း (၉၉-၁၀၀)

အခန်း ၉၉ ကြိုးဆွဲရုပ်သေးများ

"ညီလေး နင်းကျော့၊ ငါရောက်ပြီဟေ့"

နင်းကျော့ ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းလာသည်ကို မြင်သည်နှင့် ကျန်းကျန့်က အားရပါးရ ရယ်မောကာ ခရီးဦးကြိုပြုရန် ရှေ့သို့ လှမ်းလာခဲ့သည် ။ နင်းကျော့ကလည်း အလျင်အမြန်ပင် လက်သီးစု၍ ဂါရဝပြုလိုက်ရာ -

"အစ်ကိုကျန်း . . ."

"အားနာနေစရာ မလိုပါဘူးကွာ" ကျန်းကျန့်က နင်းကျော့၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ ဂါရဝပြုနေသည်ကို တားမြစ်လိုက်ပြီး "လာ . . . ဒုတိယထပ်ကို သွားရအောင်" ဟု ဆိုလေသည် ။

၎င်းတို့နောက်တွင်မူ နင်းရှောင်ဟွေ့သည် အစေခံတစ်ဦး၏ ကျောကို နင်းကာ ရထားလုံးပေါ်မှ အေးအေးလူလူ ဆင်းလာခဲ့သည် ။ ကျန်းကျန့်သည် သူမကို အသိအမှတ်မပြုဘဲ နင်းကျော့ကိုသာ ဆွဲခေါ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် မကျေနပ်မှု အရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းသွားလေတော့သည် ။

ချော်ရည်နန်းတော်ကို အောင်မြင်စွာ စူးစမ်းနိုင်ခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ နင်းကျော့သည် မျိုးနွယ်စုကြီး သုံးခုအတွက် အသုံးဝင်သူဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်ခဲ့သဖြင့် သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာလည်း သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့၏ ။

နင်းကျော့ကို ပိုမိုစည်းရုံးနိုင်ရန်နှင့် သက်သေအတုများ အလျင်အမြန် ဖန်တီးနိုင်ရန်အတွက် နင်းရှောင်ရန်သည် နင်းကျဲကို အပြစ်ရှာ၍ ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့သည် ။ အမှန်စင်စစ် နင်းကျဲသည် နင်းရှောင်ရန်၏ လက်အောက်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည် ။

ထူးချွန်သည့် အောင်မြင်မှုမျိုး မရှိခဲ့စေကာမူ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတော့ ရှိခဲ့ပေရာ နင်းရှောင်ရန်၏ ထိုသို့သော လုပ်ရပ်များကြောင့် နင်းကျော့သည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် စက်ဆုပ်ရွံရှာမိသလို သတိလည်း ထားမိသွားခဲ့သည် ။

နင်းကျော့နှင့် ကျန်းကျန့်တို့သည် လက်တွဲလျက် ဥယျာဉ်တစ်ခုအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်ခဲ့ကြသည် ။ ဥယျာဉ်တံခါးဝရှိ ဆိုင်းဘုတ်ထက်တွင် "စီယိုဥယျာဉ်" ဟူသော စာလုံးကြီး သုံးလုံးကို ရေးထိုးထားလေသည် ။

စီယိုဥယျာဉ်အတွင်း၌ လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အားလုံးက လီလိုင်ဖုန်း၏ အမည်ကို တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည် ။ လီလိုင်ဖုန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ဘဝနိဂုံးချုပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည် ။ သူ၏ သေတမ်းစာအရ လီလိုင်ဖုန်း၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ခွဲဝေပေးရန်အတွက် စီယိုဥယျာဉ်၌ အမွေဆက်ခံခြင်း အခမ်းအနားကို ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည် ။

"အဘိုးလီ ဆုံးသွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး၊ ငါ့ငယ်ငယ်က သူ့ရဲ့ ရုပ်သေးပြပွဲတွေကို ကြည့်ပြီး ကြီးပြင်းလာခဲ့ရတာ" ကျန်းကျန့်က သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည် ။

နင်းကျော့ကလည်း လိုက်လျောညီထွေစွာပင် "အဘိုးလီက တကယ့်ကို လေးစားဖို့ကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ၊ စီယိုဥယျာဉ်ကို တာဝန်ယူကတည်းက မရေမတွက်နိုင်တဲ့ မိဘမဲ့ကလေးတွေနဲ့ လမ်းဘေးကလေးတွေကို ကယ်တင်ခဲ့တာလေ" ဟု သက်ပြင်းချကာ ပြန်ပြောလိုက်သည် ။

ကျန်းကျန့်က နင်းကျော့၏ ကျောကို ပုတ်ကာ "အဘိုးလီက ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်းနဲ့ သွားရတာပါ၊ ကောင်းမွန်တဲ့ သေခြင်းမျိုးနဲ့ သေဆုံးခဲ့တာပဲ။ ဒီနေ့ လာကြတဲ့ လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ဦးလေ၊ ဒါက သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်း ဘယ်လောက်ကြီးမားတယ်ဆိုတာ ပြနေတာပဲ။ သူ့ဘဝက တကယ့်ကို တန်ဖိုးရှိခဲ့ပါတယ်" ဟု ဆိုလေသည် ။

နင်းကျော့သည် ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြရုံသာ ပြုပြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည် ။ လူအုပ်ကြီး၏ အများစုမှာ အမွေဆက်ခံခြင်း အခမ်းအနားအတွက် ငါးထပ်ရှိသော အဓိကခန်းမအတွင်း၌ စုဝေးနေကြသည် ။ နင်းကျော့တို့ လူစုလည်း ထိုဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြ၏ ။

ဒုတိယထပ်ရှိ အခန်းတစ်ခုသို့ တက်လှမ်းလာခဲ့ရာ နင်းကျော့သည် ကျိုးမျိုးနွယ်စုမှ ညီအစ်ကိုများကို တွေ့လိုက်ရသည် ။

"လာ . . . ထိုင်ကြ"

"ဒီတစ်ခါ စီယိုဥယျာဉ်က ပြင်ဆင်ထားတဲ့ စားသောက်ဖွယ်ရာတွေက အရင်တုန်းက အရသာအတိုင်းပဲ၊ အမှတ်တရတွေကို ပြန်သတိရစေတယ်"

"ဟုတ်တယ်၊ ငယ်ငယ်တုန်းက ဒီမှာ ရုပ်သေးပြပွဲတွေ ကြည့်ခဲ့တာ သတိရသေးတယ်။ ဟိုဘက်အခန်းက ငါ အမြဲတမ်း ထိုင်နေကျနေရာပဲ"

"ငါကတော့ ငယ်ငယ်တုန်းက လက်ရန်းတွေနားကနေ ပြပွဲကြည့်ရတာကို သဘောကျခဲ့တာ"

နင်းကျော့သည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် ခန်းမ၏ ထောင့်တစ်နေရာသို့ အကြည့်ကို ပို့ထားလိုက်သည် ။ သူ ငယ်စဉ်က လက်မှတ်စစ်သူများ မမြင်သည့်အချိန်တွင် ခိုးဝင်ခဲ့ဖူးသည် ။ ထောင့်တစ်နေရာ သို့မဟုတ် ကျောက်စာတိုင် နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းအောင်းကာ ပြပွဲများကို ကြည့်ရှုခဲ့ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဧည့်သည်များ စားကြွင်းစားကျန် ထားခဲ့သည့် မုန့် သို့မဟုတ် သစ်သီးများကို လိုက်လံကောက်ယူ စားသောက်ခဲ့ရသည် ။

နင်းကျော့သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ထက်မြက်ခဲ့သော်လည်း ကလေးပီပီ ကစားချင်သည့်စိတ်တော့ ရှိခဲ့သည် ။ သူ၏ ဦးလေးနှင့် ဒေါ်ဒေါ်တို့မှာ အလွန်တင်းကျပ်လှပြီး နင်းကျိကို သူ၏ ရှေ့တွင် မုန့်များ ကျွေးမွေးလေ့ရှိသော်လည်း သူ့ကိုမူ ချိုမြိန်သော သစ်သီးတစ်လုံးမျှပင် ဝေမျှပေးလေ့ မရှိခဲ့ပေ ။ ငယ်စဉ်က နင်းကျော့သည်လည်း အချိုမုန့်များကို တမ်းတခဲ့ဖူးသည် ။

တစ်ခါက သူ ခိုးဝင်စဉ် အဖမ်းခံရသဖြင့် ကြောက်လန့်နေချိန်တွင် လီလိုင်ဖုန်း ရောက်လာပြီး သူ၏ ခေါင်းကို ပုတ်ကာ လက်ကိုဆွဲ၍ နောက်ကွယ်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည် ။ ထို့နောက် လီလိုင်ဖုန်း မစားရသေးသည့် သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်သော မုန့်နှင့် သစ်သီးများကို ကျွေးမွေးခဲ့ပုံကို နင်းကျော့ ပြန်လည်အမှတ်ရနေမိသည် ။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို ထူးဆန်းသည်ဟု မမှတ်ယူကြဘဲ နင်းကျော့ကို ကြင်နာသော အကြည့်များဖြင့်သာ ကြည့်ခဲ့ကြသည် ။

ထိုအဖြစ်အပျက်များက နင်းကျော့၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဝေဝါးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ပြန်လည်စဉ်းစားမိသည့် အခါတိုင်း သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးသော ခံစားချက်ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေသည် ။

ထို့ကြောင့်လည်း တစ်မြို့လုံးရှိ လူများမှာ လီလိုင်ဖုန်း ကွယ်လွန်ခြင်းအတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးရန် ရောက်ရှိလာကြခြင်း ဖြစ်သည် ။ အမွေဆက်ခံခြင်း အခမ်းအနားသို့ တက်ရောက်လာသည့် ကျင့်ကြံသူများမှာလည်း အများအားဖြင့် ထင်ရှားကျော်ကြားသူများသာ ဖြစ်ကြသည် ။

"လီလိုင်ဖုန်း မရှိတော့ရင် စီယိုဥယျာဉ်က ဘယ်လိုဖြစ်သွားမလဲ မသိဘူး"

"ဥယျာဉ်ရဲ့ နောက်ထပ် အကြီးအကဲကို အခုထိ မရွေးချယ်ရသေးဘူးလို့ ကြားတယ်"

"အဲဒီအကြောင်းကို ငါသိတယ်၊ လီလိုင်ဖုန်းက ကျူးရွှမ်းကျိကို အကူအညီတောင်းပြီး နတ်ဘုရားမုဆိုးရုံးကနေ သူ့ကို ဆက်ခံမယ့်သူကို ရွေးချယ်ပေးဖို့ ပြောခဲ့တာလေ"

ကျန်းကျန့်နှင့် ကျိုးကျဲရှန်တို့သည် အဖိုးတန်သော သတင်းအချက်အလက်များကို အေးအေးလူလူပင် ဖလှယ်နေကြသည် ။ နင်းကျော့ကမူ ထိုစကားများကို တိတ်တဆိတ် မှတ်သားထားလိုက်သည် ။

"ဒါနဲ့ မင်းတို့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်တွေ ပြန်ပြီး သက်သာလာကြပြီလား"

"အရှင်းနီးပါး ပျောက်ကင်းသွားပါပြီ"

"ငါလည်း အတူတူပါပဲ"

"ချော်ရည်နန်းတော်ကို ဘယ်တော့လောက် ထပ်ပြီး သွားကြမလဲ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အားလုံးက နင်းကျော့ကို မသိမသာ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည် ။ ပြီးခဲ့သည့် အကြိမ်က နင်းကျော့၏ စွမ်းဆောင်မှုကြောင့်သာ သိသာထင်ရှားသော တိုးတက်မှုများ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် ။

နင်းကျော့မှာမူ ထိုအတွေ့အကြုံကို ထပ်မံ မပြုလုပ်လိုတော့ပေ။ သူသည် ကျင့်စဉ်ကို ရရှိထားပြီးဖြစ်သဖြင့် နေ့ရက်တိုင်းကို ကျပ်တည်းစွာ ကျင့်ကြံလျက် ကုန်ဆုံးစေလိုသည် ။ အမှန်စင်စစ် ဓာတ်ငါးပါးညှိနှိုင်းခြင်းပညာရပ်နှင့် မိစ္ဆာသွေးကြောကျင့်စဉ်တို့ကိုမူ ကျင့်ကြံ၍ မရသေးပေ ။

အဆင့် (၄) မှ အဆင့် (၆) ကြားရှိ ကျင့်စဉ်၏ ချီစီးဆင်းမှုမှာ ပထမအဆင့် သုံးဆင့်နှင့် အလွန်ကွာခြားလှသည် ။

သို့သော်လည်း မှန်ဝိညာဉ်ကျမ်းစာကိုမူ ကျင့်ကြံ၍ ရနိုင်သည် ။ အနှောင့်အယှက် အားလုံးကို တံဆိပ်တော်ဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သဖြင့် နင်းကျော့သည် အပြင်ပန်းတွင် ငေးငိုင်နေသယောင် ရှိသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ စိတ်ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း ပညာရပ်ကို တိတ်တဆိတ် ကျင့်ကြံနေခဲ့သည် ။

နင်းကျော့က "လောလောဆယ်တော့ ဘာနည်းလမ်းမှ မစဉ်းစားမိသေးဘူး။ အဲဒီ ချော်ရည်နန်းတော်ကို ဆက်ပြီး စူးစမ်းမယ်ဆိုရင် အရင်တစ်ခေါက်ကလိုပဲ မှောင်မည်းနေတဲ့ ထောင်ချောက်ထဲကို ပြန်ရောက်သွားနိုင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည် ။

ကျန်းကျန့်နှင့် အခြားသူများမှာ ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် တပြိုင်နက် တုန်လှုပ်သွားကြသည် ။ ပြီးခဲ့သည့် အကြိမ်က ထောင်ချောက်အတွင်းသို့ ကျရောက်ခဲ့စဉ်က သေခြင်းထက် ပိုမိုဆိုးရွားသော အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည် ။

သူတို့သည် ဘာကိုမျှ မမြင်ရ၊ မကြားရ၊ မထိတွေ့ရဘဲ သူတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ကုန်ဆုံးသည်အထိ သည်းခံခဲ့ရပြီးမှသာ နန်းတော်အတွင်းမှ ထွက်ခွာနိုင်ခဲ့ကြသည် ။ ထိုသို့သော ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ အတွေ့အကြုံမျိုးကို သူတို့ ထပ်မံ မကြုံတွေ့လိုကြတော့ပေ။

"မင်း လောလောလတ်လတ် ဘာနည်းလမ်းကောင်းမှ မစဉ်းစားမိဘူးလား" ဟု ကျန်းကျန့်က မေးသည် ။

နင်းကျော့က ခေါင်းယမ်းပြလိုက်သည် ။ ကျိုးကျူက သက်ပြင်းချလိုက်ရာ ကျိုးကျဲရှန်က "ငါ အဆင့် (၃) ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်တော့မယ်။ အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်တာနဲ့ ငါတို့ ချော်ရည်နန်းတော်ကို ထပ်ပြီး စူးစမ်းကြတာပေါ့" ဟု အားပေးလိုက်သည် ။ အားလုံးက ခေါင်းညိတ်သဘောတူကြပြီး ကတိကဝတ် ပြုလိုက်ကြသည် ။

ထိုအချိန်တွင် အမွေဆက်ခံခြင်း အခမ်းအနားကို တရားဝင် စတင်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည် ။ လီလိုင်ဖုန်း၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို လူအများ ရွေးချယ်နိုင်ရန် လူသိရှင်ကြား ခင်းကျင်းပြသထားသည် ။ မိမိနှစ်သက်ရာ တစ်ခုခုကို တွေ့ရှိပါက လှူဒါန်းမှု တစ်ခုခုပြုလုပ်ပြီး တိုက်ရိုက် ယူဆောင်သွားနိုင်သည် ။

အဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူအချို့မှာ သူတို့ ရရှိသည့် အရာများကြောင့် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်နေကြသည် ။ အချို့သော မျိုးနွယ်စုများ သို့မဟုတ် စွမ်းအားကြီး ကျင့်ကြံသူများကလည်း ပစ္စည်းအချို့ကို ယူဆောင်ကြသော်လည်း များသောအားဖြင့် အရေးမပါသော အရာများသာ ဖြစ်ကြပြီး စီယိုဥယျာဉ်သို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ သို့မဟုတ် အရင်းအမြစ် အမြောက်အမြားကို ပြန်လည် ပေးအပ်လှူဒါန်းလေ့ ရှိကြသည် ။

ရုတ်တရက် ကျိုးကျဲရှန်က အသံတစ်ချက်ပြုပြီး လက်ဖြင့် ဖမ်းယူလိုက်ရာ မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုက စက်မှုပညာရပ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သစ်သားပြားတစ်ခုကို ဆွဲယူကာ ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်ရှိလာစေသည် ။ သူက ထိုအရာကို ယူကြည့်ပြီး "ဒါ တကယ့်ကို အဲဒီအရာပဲ" ဟု ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည် ။

"ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက အဖေနဲ့ ဒီကို လာခဲ့ဖူးတယ်၊ အဲဒီတုန်းက ငါက မနားတမ်း ငိုနေတာလေ။ အဘိုးလီက ငါ့ကို ချော့ဖို့အတွက် ဒီကစားစရာကို ထုတ်ပေးခဲ့တာ"

"ဒီစက်မှုကစားစရာက တော်တော်လေး ရှုပ်ထွေးတယ်။ အပြောင်းအလဲ တစ်ခုချင်းစီကို လိုက်ပြီး ထိန်းချုပ်နေရတာ၊ ဒါမှ အချက်အလက်လေးတွေ တစ်ခုချင်းစီ ရမှာလေ"

"နောက်ဆုံးမှာတော့ အဲဒီ အချက်အလက်တွေကို စုစည်းလိုက်ရင် နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု ဖြစ်လာတာပေါ့"

ထိုသို့ပြောရင်း ကျိုးကျဲရှန်က သူ၏ ဘေးရှိ ကျန်းကျန့်ထံသို့ ထိုစက်မှုကစားစရာကို ကမ်းပေးလိုက်သည် ။ ကျန်းကျန့်က ခဏမျှ ဆော့ကစားကြည့်ပြီးနောက် စိတ်ဝင်စားမှု မရှိတော့သဖြင့် အခြားသူတစ်ဦးထံ လွှဲပေးလိုက်သည် ။

ကျိုးကျူက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ယူကြည့်ကာ "အစ်ကို နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီဒဏ္ဍာရီကို ရခဲ့လား" ဟု မေးသည် ။

"ရတာပေါ့" ဟု ကျိုးကျဲရှန်က ဆိုသည် ။ "နွေရာသီ တစ်ခုလုံး အချိန်ပေးခဲ့ရတာလေ။ ရရှိခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားဒဏ္ဍာရီက အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ ဖြစ်နေလို့ ငါ တော်တော်လေး စိတ်မကောင်း ဖြစ်ခဲ့ရသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက အဲဒီပုံပြင်ကို ကျောက်စိမ်းပြားပေါ်မှာ ကူးရေးထားပြီး အမြဲတမ်း ဆောင်ထားခဲ့တာ" ။

"ဒီအတွေ့အကြုံကြောင့် ငါ့မှာ စိတ်ရှည်သည်းခံမှုတွေ အများကြီး ရခဲ့တယ်။ စိတ်မရှည် ဖြစ်တဲ့ အခါတိုင်း ဒီကျောက်စိမ်းပြားကို ထုတ်ကြည့်ပြီး ပွတ်သပ်နေလိုက်ရင် စိတ်က ပြန်ပြီး တည်ငြိမ်သွားတာပဲ"

ထို့နောက် ကျိုးကျဲရှန်က ကျောက်စိမ်းပြားကို ထုတ်ယူကာ အားလုံး ကြည့်ရှုနိုင်ရန် ကမ်းပေးလိုက်သည် ။ နင်းကျော့သည် စက်မှုသစ်သားပြားကို ဆော့ကစားကြည့်ပြီးနောက် ကျောက်စိမ်းပြားပေါ်ရှိ ပုံပြင်ကို ဖတ်ရှုလိုက်သည် ။

ကျောက်စိမ်းပြားပေါ်တွင် နတ်ဘုရားဒဏ္ဍာရီတစ်ခုကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည် ။ ပုံပြင်ထဲတွင် အထက်တန်း မသေမျိုးတစ်ဦးသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ရာမှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာခဲ့သည် ။

သူသည် သမာဓိအိတ်ကို ထုတ်ယူကာ အိတ်ဝကို ကိုင်ထားပြီး အကြိမ်ငါးဆယ်မျှ လှုပ်ယမ်းရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည် ။ လေးဆယ့်ကိုးကြိမ် လှုပ်ယမ်းပြီးချိန်တွင် သူသည် အလွန်အမင်း ပင်ပန်းသွားသဖြင့် အိတ်ဝကို လွှတ်လိုက်ရာ စက်မှုကမ္ဘာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည် ။

ထိုစက်မှုကမ္ဘာအတွင်း၌ မိုးနှင့် မြေသည် ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေပြီး ရေနှင့် မြေစေးများ ရောနှောလျက် မီးခိုးနှင့် မီးလျှံများ ဝဲလည်နေခဲ့သည် ။ ထိုမသေမျိုးသည် ဓာတ်ငါးပါးထိန်းချုပ်တံကို ထုတ်ယူကာ စက်မှုကမ္ဘာအတွင်းသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ရာ ဓာတ်ငါးပါး လှုပ်ရှားလာပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တည်ငြိမ်သွားစေခဲ့သည် ။ သမုဒ္ဒရာနှင့် မြစ်ချောင်းများမှာလည်း စနစ်တကျ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့၏။

မသေမျိုးသည် စက်မှုကမ္ဘာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက် အနားယူခဲ့သည် ။ သူ့ကို အလုပ်အကျွေး ပြုမည့်သူရှိရန် သူသည် ကြိုးမျှင် သုံးထောင်ကို အသုံးပြုကာ သုံးကြိမ်မျှ ခါယမ်းလိုက်သည် ။

ပထမအကြိမ် ခါယမ်းလိုက်သောအခါ ကြိုးမျှင်သည် မသေမျိုးစွမ်းအားနှင့် ထိတွေ့ကာ မသေမျိုးရုပ်သေးတစ်ရုပ် ဖြစ်လာခဲ့သည် ။ ဒုတိယအကြိမ် ခါယမ်းလိုက်သောအခါ ကြိုးမျှင်သည် မိစ္ဆာစွမ်းအားနှင့် ထိတွေ့ကာ မိစ္ဆာရုပ်သေးတစ်ရုပ် ဖြစ်လာခဲ့သည် ။ တတိယအကြိမ် ခါယမ်းလိုက်သောအခါ ကြိုးမျှင်သည် နတ်ဘုရားစွမ်းအားနှင့် ထိတွေ့ကာ နတ်ဘုရားရုပ်သေးတစ်ရုပ် ဖြစ်လာခဲ့သည် ။

ရုပ်သေးသုံးရုပ်သည် မသေမျိုးကို ဂရုတစိုက် ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့ကြသည် ။ အနားယူပြီးနောက် မသေမျိုးသည် သူ၏ ခရီးကို ဆက်ရန် ပြင်ဆင်လေသည် ။ စက်မှုကမ္ဘာမှ မထွက်ခွာမီ ရုပ်သေးသုံးရုပ်က သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါရန် တောင်းပန်ခဲ့ကြသည် ။

မသေမျိုးက သူတို့နောက်သို့ မလိုက်စေလို၍ မဟုတ်ဘဲ မလိုက်နိုင်ခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည် ။ အတင်းအဓမ္မ ခေါ်ဆောင်သွားပါက သူတို့ ပျက်စီးသွားလိမ့်မည် ဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည် ။ ရုပ်သေးသုံးရုပ်ကမူ ထိုစကားကို မယုံကြည်ကြပေ ။

မသေမျိုးက "မင်းတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ကြိုးတွေကို ကြည့်လိုက်ကြဦး" ဟု ညွှန်ကြားလိုက်သည် ။

ထိုအခါမှ ရုပ်သေးများမှာ သတိပြုမိသွားကြသည် ။

မသေမျိုးရုပ်သေးသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြိုးများမှာ စံနမူနာများ၊ အသိဉာဏ်များ၊ လွတ်လပ်မှုများနှင့် သစ္စာဖောက်မှုများ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည် ။ မိစ္ဆာရုပ်သေးသည် သူ၏ ကြိုးများမှာ ခွန်အား၊ ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာများ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ရပြီး ၊ နတ်ဘုရားရုပ်သေးသည် သူ၏ ကြိုးများမှာ အခြေခံမူများ၊ စနစ်တကျရှိမှုနှင့် တရားမျှတမှုများ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ။

ထိုခဏ၌ နင်းကျော့သည် အလွန်အမင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည် ။ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ချက်ချင်း ပြန်လည်စဉ်းစားမိသွားသည် ။ သူ ဖတ်ဖူးခဲ့သည့် သမိုင်းမှတ်တမ်းများ၊ ထိုထဲရှိ ပုဂ္ဂိုလ်အသီးသီးနှင့် အရေးကြီးသော အချိန်များတွင် သူတို့၏ အတွေးအခေါ်နှင့် ရွေးချယ်မှုများကို သူ မရေမတွက်နိုင်အောင် စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည် ။

သူ ကြီးပြင်းလာသည်နှင့်အမျှ တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာသည်မှာ ထိုလူအားလုံးသည် သူတို့၏ စွမ်းအား မည်မျှပင် ကြီးမားစေကာမူ အချို့သော ပုံစံများနောက်သို့ လိုက်ပါနေကြခြင်းပင် ဖြစ်သည် ။ သူသည် ယွမ်တာရှန့်ကို စဉ်းစားမိသည် ။

ယွမ်တာရှန့်သည် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်စေကာမူ သစ္စာရှိမှုနှင့် တရားမျှတမှုဟူသော ကြိုးမျှင်က သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ထားသည် ။ နင်းကျော့က သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ထိုကြိုးမျှင်ကို နားလည်ခဲ့သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည် ။

သူသည် သူ၏ ဦးလေးနင်းကျဲနှင့် နင်းရှောင်ရန်တို့ကိုလည်း စဉ်းစားမိရာ သူတို့ထံတွင်လည်း ကြိုးမျှင်များ ရှိနေသည် ။ ဟန်မင်ကိုလည်း စဉ်းစားမိသည် ။ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်နေစေကာမူ သူ၏ထံတွင်လည်း လောဘဟူသော ကြိုးမျှင် ရှိနေသည် ။

"အကယ်၍ ငါသာ ဒီကြိုးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ရင် သူတို့ကို စက်မှုပစ္စည်းတွေလိုမျိုး ငါ စိတ်ကြိုက် ထိန်းချုပ်နိုင်မှာပဲ မဟုတ်လား"

"ဒါဆိုရင် . . ."

"ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာရော ကြိုးတွေ ရှိနေမလား"

ထိုသို့ စဉ်းစားမိသည်နှင့် နင်းကျော့သည် ရုတ်တရက် အမည်မဖော်နိုင်သော တုန်လှုပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည် ။ သူသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့ကြည့်လိုက်သည် ။

တွေဝေမိန်းမောနေစဉ်အတွင်း သူ မြင်လိုက်ရသည် ။ မမြင်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ကြီးမားလှသည့် ကြိုးမျှင်တစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။ ၎င်းမှာ—အသက်မျှင်ကြိုး ဖြစ်သည် ။

ထိုခဏ၌ပင် သူ၏ အသိဉာဏ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ ကြာပန်းစေ့လေးမှာ တိတ်တဆိတ် အဖူးအပွင့်လေးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည် ။

ချော်ရည်နန်းတော်အတွင်း၌ - နဂါးလိပ် မီးလျှံဝိညာဉ်သည် အိပ်ပျော်နေရာမှ နိုးလာပြီး အမည်မဖော်နိုင်သော ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားကာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေလေတော့သည် ။

အသက်မျှင်ကြိုးသည် နင်းကျော့၏ အမြင်အာရုံထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည် ။ နင်းကျော့သည် ခေါင်းကို ပြန်ငုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည် ။

"တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ ပုံပြင်လေးပဲ" နင်းကျော့က ပြုံးလျက် ကျောက်စိမ်းပြားကို ကျိုးကျဲရှန်ထံသို့ ပြန်ပေးလိုက်သည် ။

"ဟုတ်တယ်၊ တော်တော်လေးကို စဉ်းစားစရာကောင်းတာ" ကျိုးကျဲရှန်က ကျောက်စိမ်းပြားကို ယူကာ အေးအေးလူလူပင် ပြန်ပြောလိုက်သည် ။ သူ၏ သာမန်လုပ်ရပ်တစ်ခုက နင်းကျော့အတွက် ထိုမျှလောက်ကြီးမားသော အခွင့်အရေးကို ပေးစွမ်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါမျှ ထင်မှတ်ထားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ ။

အခန်း (၁၀၀) - အသက်မျှင်ကြိုး

မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်။

ကျူးရွှမ်းကျိသည် အိမ်အိုလေးတစ်လုံးရှေ့တွင် ရပ်နေရင်း တံခါးကို အသာအယာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

ထိုခဏချင်းမှာပင် ထူထပ်လှသော အရိပ်မည်းကြီးများမှာ ဒီရေလှိုင်းပမာ တိုးထွက်လာပြီး သူ့ကို ဝါးမြိုသွားလေတော့သည်။ ထိုအရိပ်လှိုင်းကြီးများက ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ကျူးရွှမ်းကျိကိုပါ သိမ်းပိုက်သွားကာ လမ်းကြားတစ်ခုလုံးကို အမှောင်ထုထဲသို့ နှစ်မြုပ်ပစ်လိုက်သည်။

အမှောင်ထုကြားဝယ် ရွှေရောင်မျက်လုံးတစ်စုံမှာ ရုတ်တရက် ဝင်းလက်လာ၏။

၎င်းမှာ ကျူးရွှမ်းကျိ၏ ရွှေမျက်စိပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ နတ်ဘုရားမျက်စိမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းတန်းသည် လှိမ့်ဝင်နေသော အရိပ်များကို ဖောက်ထွင်းကြည့်ရှုကာ ပုန်းကွယ်နေသော ပုံရိပ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပြီး မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူကို အမိအရ ခြေရာခံလိုက်နိုင်လေသည်။

အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်တွင်ရှိသော ထိုမိစ္ဆာကျင့်ကြံသူသည် သူဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရသည်ကို သိသော်လည်း ထိတ်လန့်သွားခြင်းမရှိပေ။

ထိုအစား သူသည် အေးစက်စွာ ရယ်မောရင်း ကျူးရွှမ်းကျိထံသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်လာတော့သည်။

ဗုန်း

ထူထပ်သော အရိပ်များကြားတွင် နှစ်ဦးသား အပြင်းအထန် ရင်ဆိုင်မိကြသည်။ ကျူးရွှမ်းကျိမှာ နောက်သို့ တစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်သွားရသော်လည်း မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူမှာမူ အသံတစ်ချက်မြည်ကာ အရိပ်များထဲသို့ ပိုမိုမြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြန်လည် လွင့်ထွက်သွား၏။

ကျူးရွှမ်းကျိသည် အသာစီးရစဉ် ထပ်မံလိုက်လံ တိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုဘဲ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

"ကျူးအကြီးအကဲ ပီသပါပေတယ်၊ ငါရဲ့ ရုပ်ဖျက်ထားတာကို အလွယ်တကူ သိမြင်နိုင်တာပဲ" ဟု မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ၏ အသံမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး "ဒါပေမဲ့ ဒါကိုရော မင်း ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ပါ့မလား" ဟု ဆိုလေသည်။

သူ၏စကားအဆုံးတွင် အရိပ်များထဲမှ မြောက်မြားစွာသော "မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများ" ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျူးရွှမ်းကျိကို ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြတော့သည်။

ကျူးရွှမ်းကျိသည် သူ၏ ဝါးမြိုဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်ကာ တိုးဝင်လာသော "မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများ" ကို တရစပ် နှိမ်နင်းနေ၏။

ထို "မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများ" မှာ လဲကျပျက်စီးသွားသောအခါမှ သူတို့၏ စစ်မှန်သော သဘာဝမှာ ပေါ်လာတော့သည်။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ စက်မှုပညာရပ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကိရိယာများသာ ဖြစ်ကြပေ၏။

သို့သော်လည်း ထိုစက်မှုကိရိယာများမှာ ပျက်စီးသွားသော်ငြား အရိပ်များထဲမှ အလျင်အမြန် ပြန်လည် စုစည်းမိသွားပြီး ကျူးရွှမ်းကျိကို ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေကြပြန်သည်။

ကျူးရွှမ်းကျိမှာမူ တစ်နေရာတည်းတွင် မတုန်မလှုပ် ရပ်နေရင်း အဆုံးမရှိသော စက်မှုကိရိယာများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံယူနေ၏။ သူ၏ ခုခံကာကွယ်မှုမှာ ကျောက်ဆောင်ပမာ ခိုင်မာလှပေသည်။

အရိပ်များကြားဝယ် စစ်မှန်သော မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူမှာ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားမိပြီး ဆုတ်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် ကျူးရွှမ်းကျိ၏ အသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

"လျိုယင်း... အခုမှ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားတာ နောက်ကျသွားပြီလို့ မထင်ဘူးလား"

ရွှေမျက်စိ၏ ဖမ်းစားမှုကို ခံထားရသော မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ လျိုယင်းသည် ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားအောင် ကြောက်ရွံ့သွား၏။

သူသည် အသည်းအသန် ဆုတ်ခွာရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျူးရွှမ်းကျိမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အစစ်အမှန်ကို အမိအရ ခြေရာခံကာ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာတော့သည်။

ဗုန်း... ဗုန်း... ဗုန်း...

ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲအချို့အပြီးတွင် လျိုယင်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ သူ၏ ရင်ဘတ်အရိုးများ ကျိုးကြေသွားပြီး ကျိုးသွားသော အရိုးစများမှာ အဆုတ်ကို ထိုးမိနေသဖြင့် အသက်တစ်ချက် ရှူတိုင်း သွေးများ အန်ထွက်နေလေသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို မသတ်ပါနဲ့၊ ငါ လက်နက်ချပါ့မယ်" ဟု လျိုယင်းက ကျူးရွှမ်းကျိ အနားသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ တောင်းပန်တိုးလျှိုးလေတော့သည်။

ကျူးရွှမ်းကျိက "မင်းက ဒီစက်မှုရုပ်သေးတွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ အရိပ်တွေကိုပဲ အသုံးချနေတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်၏။

မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ လျိုယင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး "ကျူးအကြီးအကဲ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်း နားလည်နေတာများလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျူးရွှမ်းကျိက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး "ငါက သတိထားနေရုံသက်သက်ပါ" ဟု ဆို၏။ "ဒါကသာ အထင်မှားမှုဆိုရင် မင်းလက်ချက်နဲ့ သေသွားတဲ့သူတွေက အဲဒီလို ထင်မှာမဟုတ်ဘူး"

လျိုယင်း၏ မျက်ဆန်းများမှာ ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားပြီး စပါးအုံးမြွေအုပ်ကြီးနှယ် အရိပ်များမှာ ကျူးရွှမ်းကျိ၏ နောက်ကျောဘက်မှ တိုက်ခိုက်လာကြသည်။

သို့သော်လည်း ထိုအရိပ်များမှာ ကျူးရွှမ်းကျိ၏ သုံးပေပတ်လည်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ နှင်းပွင့်များပမာ အရည်ပျော်ကျသွားလေတော့သည်။

လျိုယင်း၏ နောက်ဆုံး အသည်းအသန် တိုက်ကွက်မှာ ကျရှုံးသွားရ၏။

သူ မသေဆုံးမီမှာပင် "ငါနားမလည်နိုင်ဘူး ငါက အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတာ၊ ချော်ရည်နန်းတော်ထဲကို ဝင်ခဲ့ဖူးတယ်ဆိုပေမဲ့ ကျူးနတ်ဘုရားဖမ်းဆီးသူက ဘာလို့ ငါ့ကိုမှ ဦးစားပေး ရှာဖွေနေရတာလဲ" ဟု အော်ဟစ်သွားလေသည်။

ကျူးရွှမ်းကျိမှာမူ မည်သည့်အဖြေမှ ပြန်မပေးခဲ့ပေ။ ခဏအကြာတွင် လျိုယင်းမှာ ကျူးရွှမ်းကျိ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားတော့သည်။

"ငါးယောက်မြောက်" ကျူးရွှမ်းကျိသည် စာရင်းတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ပြီး လျိုယင်း၏ အမည်ကို ခြစ်ထုတ်လိုက်သည်။

လျိုယင်းသည် အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နိုင်သော ပညာရပ်၌ ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သော်လည်း ရွှေမျက်စိ၏ အလင်းရောင်အောက်တွင်မူ မည်သည့်နေရာ၌မျှ ပုန်းကွယ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ကျူးရွှမ်းကျိသည် ဤစာရင်းကို ကျင့်ကြံမှု အဆင့်အတန်းအရ မဟုတ်ဘဲ သံသယဖြစ်ဖွယ်ရှိမှုနှင့် အန္တရာယ်ရှိမှု အဆင့်အတန်းအရ စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ လျိုယင်းနှင့် အရိပ်နက် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတို့မှာ ဆင်တူသော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုကြသူများ ဖြစ်ပေ၏။

အရေးကြီးသောအချက်မှာ ကျူးရွှမ်းကျိ၏ စိတ်ထဲတွင် လျိုယင်းသည် ဖြစ်နိုင်ခြေ နည်းပါးသော်လည်း အသက်မျှင်ကြိုး နတ်ဘုရားပညာရပ်ကို တတ်မြောက်ထားနိုင်သည်ဟု ယူဆထားခြင်းကြောင့်ပင်။

ထိုအချက်ကြောင့်ပင် သူ့ကို ပဉ္စမမြောက်နေရာ၌ ထားရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျူးရွှမ်းကျိ ခရီးမထွက်မီက တမ်းတခြင်းပြည်၏ ဘုရင်မင်းမြတ်နှင့် သီးသန့် တွေ့ဆုံခွင့်ရခဲ့ပြီး လျှို့ဝှက်ချက်များစွာကို သိရှိခဲ့ရသည်။

တမ်းတခြင်းပြည် ဘုရင်မင်းမြတ်က သူ့ကို "ရွှမ်းကျိ... မင်း မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်ကို ရောက်တဲ့အခါ သတိထားဖို့ လိုတယ်။ ဘိုးဘေးကြီး သုံးဦးဟာ ချော်ရည်နန်းတော်ထဲမှာ အသက်မျှင်ကြိုး နတ်ဘုရားပညာရပ်ကို ချန်ထားခဲ့ကြတယ်" ဟု အကြံပေးခဲ့၏။

"ဒီနတ်ဘုရားပညာရပ်က တခြားသူတွေကို ထိန်းချုပ်တာပဲ။ လူသားတွေရဲ့ သဘောသဘာဝကို ပိုနားလည်လေလေ၊ ပိုပြီးတော့ ထိန်းချုပ်နိုင်လေလေပဲ"

"တကယ်လို့ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်မှာ ရှိတဲ့သူတစ်ယောက်က ဒီပညာရပ်ကို တတ်မြောက်သွားမယ်ဆိုရင် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်တောင် အန္တရာယ်ကြီးလှတယ်"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီနတ်ဘုရားပညာရပ်က တခြားသူတွေအပေါ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းက သူတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာကိုပါ အကြီးအကျယ် သက်ရောက်မှုရှိလို့ပဲ"

ကျူးရွှမ်းကျိမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး "အသက်မျှင်ကြိုး နတ်ဘုရားပညာရပ်က တခြားသူတွေရဲ့ ကံကြမ္မာကို ထုတ်ယူနိုင်တာလား" ဟု မေးမြန်းမိသည်။

"လုံးဝကြီးတော့ မဟုတ်ဘူး" ဟု တမ်းတခြင်းပြည် ဘုရင်မင်းမြတ်က ခပ်တိုးတိုး ခေါင်းခါယမ်းရင်း ဆိုသည်။ "ဒါပေမဲ့ အသက်မျှင်ကြိုး နတ်ဘုရားပညာရပ်က ကံကြမ္မာတွေကို စုဆောင်းနိုင်ပြီး ပဋိပက္ခမရှိဘဲ တစ်ခုပေါ်တစ်ခု ထပ်ဆင့်ထားနိုင်တယ်။ တကယ်လို့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ဒီပညာရပ်ကို တတ်မြောက်ခဲ့ရင် လူအများအပြားကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး သူတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာတွေကို သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ ရောယှက်ထားနိုင်မှာပဲ"

"ငါတို့ အင်ပါယာကို တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ဘုရင်မကြီးဟာ ဘာမှမရှိတဲ့ အခြေအနေကနေ စတင်ခဲ့ရတာ။ ဘိုးဘေးကြီး သုံးဦးရဲ့ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုနဲ့ အသက်မျှင်ကြိုး နတ်ဘုရားပညာရပ်ကို ဖန်တီးခဲ့တာကြောင့်ပဲ အောင်မြင်ခဲ့တာ။ ဒီပညာရပ်ကို အမှီပြုပြီး သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေက ဘုရင်မကြီးအတွက် ရှေ့ဆောင်လမ်းပြတွေအဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့ကြပြီး ဘုရင်မကြီးကိုယ်စား အနစ်နာခံခဲ့ကြတာပေါ့"

ကျူးရွှမ်းကျိသည် တာဝန်ကို လက်ခံစဉ်မှာပင် သူ၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ကြည်လေးနက်သွားတော့သည်။

သူသည် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အပြင် မြို့တော်၏ အစီအရင်ကြီးက ဖိနှိပ်ထားသော်လည်း မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်၌ တကယ့်တိုက်ပွဲတွင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်သူ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကံကြမ္မာအချင်းချင်း တိုက်ခိုက်မှုတွင် ရှုံးနိမ့်သွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေမိ၏။ ကံကြမ္မာ အားနည်းသွားသောအခါ တိုက်ဆိုင်မှုကဲ့သို့သော သေစေနိုင်သည့် အခြေအနေမျိုးတွင် ပိတ်မိသွားတတ်ပေရာ ထိုအခါမျိုးတွင် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူပင် ဖြစ်လင့်ကစား ရုန်းထွက်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

လျိုယင်းသည် သူ၏ အဓိက သံသယဖြစ်ဖွယ်စာရင်းဝင် တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခု လျိုယင်း သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ ကျူးရွှမ်းကျိသည် သူ၏ သံသယများကို ပယ်ဖျောက်လိုက်ပြီး "ငါ အများကြီး တွေးမိသွားပုံရတယ်" ဟု ဆို၏။

"တကယ်တော့ ဒီသံသယဖြစ်ဖွယ်ရှိသူတွေအားလုံးက အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်မှာပဲ ရှိနေကြတာပဲ။ သူတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို နတ်ဘုရားပညာရပ်မျိုးကို နားလည်နိုင်မှာလဲ"

တမ်းတခြင်းပြည် တော်ဝင်မိသားစုသည် အသက်မျှင်ကြိုး နတ်ဘုရားပညာရပ်ကို တတ်မြောက်သူများအား အလွန်သတိထားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏ တည်ထောင်သူ ဘုရင်မကြီးသည် ထိုပညာရပ်ကို အခြေခံ၍ အာဏာတည်ဆောက်ခဲ့သောကြောင့်ပင်။

ထိုသို့သော ပညာရပ်ကို တတ်မြောက်သူတစ်ဦး တမ်းတခြင်းပြည် နယ်နိမိတ်အတွင်း ပေါ်ပေါက်လာပါက တော်ဝင်မိသားစုအနေဖြင့် ထိုသူမှာ ကြီးထွားလာပြီး နိုင်ငံတော်၏ အုပ်ချုပ်မှုကို မခြိမ်းခြောက်နိုင်စေရန် လျှို့ဝှက်စွာ ဖယ်ရှားပစ်ရန်သာ ဆန္ဒရှိကြပေလိမ့်မည်။

အမွေဆက်ခံခြင်းအခမ်းအနား ပြီးဆုံးပြီးနောက် နင်းကျော့သည် သူ၏ မျိုးနွယ်စုနယ်မြေသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားနေရင်း သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို အထက်ပိုင်းတန်တျန်ဆီသို့ အာရုံစူးစိုက်လိုက်၏။

သူ၏ အသိဉာဏ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ ကြာပန်းစေ့လေးမှာ အညှောင့်ထွက်လာပြီး မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်လေးများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

"အသက်မျှင်ကြိုး နတ်ဘုရားပညာရပ်ရဲ့ အစပျိုးခြင်းပဲ"

နင်းကျော့သည် ထိုနတ်ဘုရားပညာရပ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

နတ်ဘုရားပညာရပ်များ၏ စွမ်းအားနှင့် လျှို့ဝှက်နက်နဲမှုမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားထက်ပင် ကျော်လွန်လေ့ရှိ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နတ်ဘုရားပညာရပ်များသည် ကမ္ဘာလောက၏ နိယာမများကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်မှုအပေါ် အခြေခံ၍ တည်ဆောက်ထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

နင်းကျော့အတွက်မူ အပေါ်ယံအားဖြင့် ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်များကို ကြားရပြီးနောက် အနှစ်သာရအချို့ကို သဘောပေါက်သွားကာ သူ၏ အသိဉာဏ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ အာရုံမှားကြာပန်းစေ့ကို အညှောင့်ထွက်စေရန် လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ရှိပေသည်။

သို့သော် အမှန်တကယ်တွင်မူ ၎င်းမှာ လှုံ့ဆော်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်၏။

ပိုမိုကြီးမားသော အခြေခံအချက်မှာ နင်းကျော့သည် လူမှုရေးလုပ်ငန်းဆောင်တာများ၊ လူသားတို့၏ အမူအကျင့်များနှင့် အတွေးအခေါ်များကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်သဘောပေါက်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့သော စုဆောင်းမှုများသည် ပညာရှိအမတ်ကြီး၏ ပုံပြင်များ၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် အရည်အသွေးပိုင်းအရ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး အာရုံမှားကြာပန်းစေ့၏ အခြေခံပေါ်တွင် အသက်မျှင်ကြိုး နတ်ဘုရားပညာရပ်၏ အစပျိုးခြင်းမှာ အညှောင့်ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုသို့သော နားလည်သဘောပေါက်မှုမှာ မိမိကိုယ်တိုင်ထံမှ သဘာဝအတိုင်း ပေါ်ပေါက်လာခြင်းဖြစ်သောကြောင့် နတ်ဘုရားပညာရပ်ကို နားလည်သဘောပေါက်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ကျင့်ကြံသူသည် ၎င်း၏ အသုံးဝင်ပုံအားလုံးကို အလိုအလျောက် သိရှိသွားတော့သည်။

"တကယ်လို့ ဟန်မင်ရဲ့ ကံကြမ္မာသီအိုရီသာ မှန်မယ်ဆိုရင် ဒါဟာ ယွမ်တာရှန့်ကို အနိုင်ယူပြီးနောက် ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာ အကြီးအကျယ် တိုးတက်လာပြီး ရရှိလာတဲ့ အခွင့်အရေး ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု နင်းကျော့က တွေးတောမိသည်။

ရွှေသွေးတိုက်ပွဲဝင်မျောက်မှာမူ ထည့်တွက်ရန် မလိုပေ။ ၎င်း၏ အဓိက ကုန်ကြမ်းမှာ ယွမ်တာရှန့်၏ အလောင်းကောင် ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းမှာ နင်းကျော့၏ ပိုင်ဆိုင်မှုသာ ဖြစ်သင့်ပေသည်။

အခွင့်အရေးများမှာ ဖမ်းဆုပ်ရန် ခက်ခဲလေ့ရှိ၏။ လူအများစုအတွက်မူ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်သည် ဖျော်ဖြေမှုသက်သက်သာဖြစ်ပြီး မည်သည့် လက်တွေ့ကျသော အကျိုးကျေးဇူးမှ မပေးနိုင်ပေ။

သို့သော် အချို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များအတွက်မူ ထိုပုံပြင်တစ်ပုဒ်တည်းကပင် မှန်းဆ၍မရနိုင်သော အကျိုးကျေးဇူးများကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။ အကယ်၍ ၎င်းသည် သင်၏ အခွင့်အရေးမဟုတ်ပါက သင့်ရှေ့တွင်ပင် ရှိနေလင့်ကစား မည်သည့်အရာမျှ ရရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

"နင်းဦးလေး" နင်းကျော့သည် နင်းရှောင်ရန်ထံသို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သွားရောက် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

နင်းရှောင်ရန်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် နင်းကျော့ လာရခြင်းအကြောင်းကို မေးမြန်း၏။

ထိုအကြောင်းကို သိရှိသွားသောအခါ သူ၏ အပြုံးမှာ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားပြီး "မင်းက မင်းရဲ့ ဦးလေး နင်းကျဲကို ခွင့်လွှတ်ပေးချင်တယ်လို့ ပြောတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

နင်းကျော့က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "ဟုတ်ပါတယ်" ဟု ဆို၏။ "ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်တွေအတွင်းမှာ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေခဲ့ရတာပါ။ အများကြီး စဉ်းစားပြီးတဲ့နောက်မှာ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါပြီ"

"နောက်ဆုံးတော့ သူက ဒီလောကမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနီးကပ်ဆုံး ဆွေမျိုးဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ချစ်လှစွာသော ဦးလေးပဲလေ"

နင်းရှောင်ရန်မှာမူ ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာမည်ကို မလိုလားပေ။ သူသည် နင်းကျော့၏ မျက်နှာသာပေးမှုနှင့် ယုံကြည်မှုကို ရရှိရန် အပတ်တကုတ် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်ပြီး နင်းကျော့က သူ့ကိုသာ အနီးကပ်ဆုံးနှင့် အားကိုးရဆုံးသူအဖြစ် မြင်စေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျော့လေးရာ... မင်းက တကယ်ကို စိတ်နှလုံး ကောင်းမွန်တဲ့ ကလေးလေးပဲ"

"လူအများစုကတော့ ဒီလိုမျိုး ဦးလေးမျိုးကို ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ငါ မင်းကို တကယ်ပဲ ချီးကျူးမိပါတယ်"

နင်းကျော့က ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလိုက်ရင်း "သွေးက ရေထက် ပိုနောက်တယ်မဟုတ်လား၊ နင်းကျဲဦးလေးနဲ့ ကျွန်တော်က မိသားစုပဲလေ..."

"သူက လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်ခြောက်နှစ်အတွင်း ကျွန်တော့်ဆီကနေ အလွဲသုံးစားလုပ်ခဲ့တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေနဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို ပြန်ပေးနိုင်သရွေ့ပေါ့"

"အာ..." နင်းရှောင်ရန်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး နင်းကျော့ လာရောက်ရခြင်း၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်ကို သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

သူသည် စိတ်ထဲမှလည်း မကျေမနပ် ရေရွတ်နေမိ၏—နင်းကျော့အနေဖြင့် သူ့ကို နှလုံးရပ်မတတ် မဖြစ်အောင် စကားကို အစအဆုံး တစ်ခါတည်း ပြောလို့ မရဘူးလားဟု တွေးနေလေသည်။

နင်းကျော့သည် ရိုသေစွာဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး "မျိုးနွယ်စုဆက်ခံသူက ကျွန်တော့်အတွက် ဆုံးဖြတ်ပေးပါလို့ တောင်းဆိုပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက သင့်တင့်လျောက်ပတ်တဲ့ တောင်းဆိုမှုတစ်ခုပါပဲ" ဟု နင်းရှောင်ရန်က တွေးတောလိုက်ပြီး "ကျော့လေး... ငါ မင်းအတွက် ဆုံးဖြတ်ပေးပါ့မယ်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်၏။

မကြာမီမှာပင်။

နှစ်ဦးသားမှာ မျိုးနွယ်စု၏ ကိုယ်ပိုင်အကျဉ်းထောင်သို့ သွားရောက်ခဲ့ကြပြီး အကျဉ်းကျနေသော နင်းကျဲကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နင်းကျဲသည် နင်းရှောင်ရန်ကို မြင်သောအခါ သူ့ကို လွှတ်ပေးရန် လာသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ အကျဉ်းခန်းတံခါးဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးလာ၏။

သို့သော်လည်း ခဏအကြာတွင် နင်းကျော့က သူလာရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေး... ကျွန်တော် သေချာ စဉ်းစားပြီးပါပြီ"

"ဦးလေးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ချစ်လှစွာသော ဦးလေးဖြစ်နေတုန်းပါပဲ၊ ဦးလေး ဒုက္ခရောက်နေတာကို ကျွန်တော် မမြင်ချင်ပါဘူး"

"တကယ်လို့ ဦးလေးက ဒီနှစ်တွေအတွင်း ကျွန်တော့်ဆီကနေ အလွဲသုံးစားလုပ်ခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေနဲ့ အရင်းအမြစ်အားလုံးကို ပြန်ပေးဖို့ သဘောတူမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ဦးလေးကို ခွင့်လွှတ်ပေးမှာဖြစ်သလို ဦးလေးကိုလည်း အပြစ်တင်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

နင်းကျဲ၏ မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားရ၏။ သူသည် နင်းကျော့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နင်းရှောင်ရန်ထံသို့ အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

နင်းရှောင်ရန်မှာမူ နင်းကျော့၏ နောက်ကွယ်တွင် ရပ်နေရင်း "အမှားအယွင်း မလုပ်မိစေနဲ့ မဟုတ်ရင် မင်း နောင်တရလိမ့်မယ်" ဟု သတိပေးနေသကဲ့သို့ နင်းကျဲကို စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။

နင်းကျဲ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကြောင့် တုန်ရင်နေရှာသည်။

သူသည် နင်းကျော့၏ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများနှင့် ကျင့်ကြံမှု အရင်းအမြစ်များကို အလွဲသုံးစားလုပ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ၊ နင်းရှောင်ရန်ကသာ သူ့ကို လုံးဝ မပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဤကိစ္စကို သူသည် ဗြောင်ကျကျ ထုတ်ဖော်ပြောဆို၍ မရနိုင်ပေ။

နင်းကျော့က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ နင်းကျဲမှာ သူ့ကို ပါးရိုက်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်နေမိသည်။

သို့သော်လည်း ထိုသို့လုပ်ရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူသိသည်။ နင်းကျော့၏ အဆင့်အတန်းမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး မျိုးနွယ်စု၏ အလေးပေးမှုနှင့် ထောက်ပံ့မှုကို ရရှိထားသူ ဖြစ်သည့်အပြင် နင်းရှောင်ရန်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သူ၏ မျက်နှာသာရရန် ကြိုးပမ်းနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် နင်းကျဲသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး အံကြိတ်ကာ နင်းကျော့ကို ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ... ငါ မင်းကို ပြန်ပေးပါ့မယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေး" နင်းကျော့က ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် နင်းရှောင်ရန်ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်အတွက် တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်ပေးတဲ့ မျိုးနွယ်စုဆက်ခံသူကိုလည်း ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်"

နင်းရှောင်ရန်က နင်းကျော့၏ ပခုံးကို ပုတ်ရင်း ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ—ဒီကလေးကတော့ စည်းစိမ်ဥစ္စာကို အတော်လေး စွဲလန်းတာပဲဟု တွေးတောနေမိ၏။

တစ်ဖက်တွင်မူ နင်းကျဲမှာ စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်နေတော့သည်။

ဘယ်လို တရားမျှတမှုလဲ။

နင်းကျော့သည် မီးလျှံပေါက်ကွဲမျောက် လုပ်ငန်းမှ အကျိုးအမြတ်အများအပြားကို ရရှိထားပြီးဖြစ်ကာ သူရရှိသော အကျိုးအမြတ်၏ လေးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းမှာ ဖေးစီထံသို့ ရောက်ရှိသွားသော်လည်း သူရရှိသော စုစုပေါင်း အရင်းအမြစ်များမှာ အလွန်အမင်း များပြားလှပေသည်။

သူသည် ဤ "မရှိခဲ့ဖူးသော" ရန်ပုံငွေများကို မက်မောရန် မလိုပေ။

သို့သော်လည်း နင်းရှောင်ရန်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို လျော့ပါးစေရန်နှင့် သူသည် ငွေမက်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်ဟူသော ပုံရိပ်ကို ပိုမိုခိုင်မာစေရန်အတွက် နင်းကျော့က ဤကဲ့သို့ ပြုမူရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်။

နင်းကျော့သည် နင်းရှောင်ရန်ကို နှုတ်ဆက်ကာ အိမ်သို့ ခေတ္တပြန်လိုကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။

နင်းရှောင်ရန်မှာမူ နင်းကျော့သည် သူ၏ အိမ်တွင် အမြဲတမ်း စားသောက်နေထိုင်ကာ သူ၏ အိပ်ရာတွင် အိပ်စက်ပြီး မည်သည့် အဖိုးအခမှ မပေးသည်ကို ငြီးငွေ့နေပြီ ဖြစ်သည်။

နင်းကျော့သည် ဦးလေး နင်းကျဲ၏ မိသားစုနှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်ထားခြင်းကြောင့် နင်းရှောင်ရန်က ခွင့်မလွှတ်ချင်ဟန် ဆောင်နေသော်လည်း နင်းကျော့က အကြိမ်ကြိမ် တောင်းဆိုသောအခါတွင်မူ သဘောတူလိုက်လေတော့သည်။