အခန်း (၄၁-၄၂)

အခန်း။ ၄၁

ကုယွမ်သည် သူ၏လျှို့ဝှက်ချက်ကို တခြားသူသိရှိသွားမည်စိုးသဖြင့် လက်မောင်းပေါ်ရှိ အဆိပ်များကို အလျင်အမြန် သုတ်ဖယ်လိုက်ပြီးနောက် မဆိုင်းမတွဘဲ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

ယနေ့ဖြစ်ပျက်နေသော အခြင်းအရာများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးဆန်းလွန်းလှပြီး သူ၏ တွက်ဆမှုများကို ကျော်လွန်နေသည်။

လက်ရှိတွင် ဝေချွမ်း၏ဘက်မှ အသာစီးရနေပုံ ပေါက်သော်လည်း ယန်ဟန်နှင့် ကျန်ရှိသူများတွင်လည်း ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ်များ ရှိနေပုံပင်။ အနည်းဆုံးတော့ အစောင့်များထဲတွင် လှုပ်ရှားမှုမရှိသေးသည့် အဆင့်မြင့်သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ကျန်ရှိနေသေးသည်ကို ကုယွမ် မှတ်မိနေ၏။

ခြုံငုံကြည့်ရလျှင် အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် အန္တရာယ်ကြီးမားလှသဖြင့် သူကဲ့သို့ သာမန်လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဝေးဝေးတွင် နေခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန်အတွက် သူရဲဘောကြောင်သည်ဟု အပြောခံရခြင်းမှာ စိုးရိမ်စရာ မဟုတ်ပေ။

သူ နောက်သို့ဆုတ်နေစဉ်အတွင်း အလောင်းစားယင်ကောင် အုပ်စုကြီးမှာ အဘိုးမိုကို နီရဲသော မြူခိုးများသဖွယ် ဝိုင်းရံထားပြီး ဝီဝီဟူသော အသံများနှင့်အတူ မရပ်မနား ကိုက်ခဲနေကြသည်ကို ကုယွမ် သတိပြုမိလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း အဘိုးမို၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်ရှိ ဖြူလွလွ အလင်းအကာအကွယ်မှာမူ မည်သို့မျှ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိချေ။

"ဟွန့်..."

ဝေချွမ်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်၍ အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး "ပေါက်ကွဲစမ်း" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဖောက်... ဖောက်... ဖောက်

သေးငယ်သော ပေါက်ကွဲသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာပြီး အလောင်းစားယင်ကောင် အုပ်စုမှာ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ပေါက်ကွဲသွားကာ အနီရောင် အဆိပ်ရည်များအား နေရာအနှံ့ စင်ဟပ်သွားစေတော့သည်။ ထိုအဆိပ်ရည်များမှာ ဖြူလွလွ အလင်းအကာအကွယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသောအခါ စီစီဟူသော အသံများနှင့်အတူ တိုက်စားသွားသဖြင့် အလင်းတန်းမှာ ရုတ်ချည်းပင် မှိန်ဖျော့သွားရသည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏမှာပင် အဘိုးမိုသည် ဖြူဖွေးသော ကျောက်စိမ်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်ထက်တွင် ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများ လှုပ်ခတ်နေပြီး အတွင်း၌မူ ရေတွက်၍မရနိုင်သော တိမ်လိပ်ဖြူများမှာ စုစည်းလိုက်၊ ကွဲပျက်လိုက် ဖြစ်နေကြကာ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

"တည်ငြိမ်စမ်း"

အဘိုးမိုသည် ထိုကျောက်စိမ်းကို တစ်ချက်မျှ လှုပ်ယမ်းလိုက်ရာ ဝိညာဉ်အလင်းတန်းတစ်ခု ပန်းထွက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အကာအကွယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ထိုအကာအကွယ်မှာ အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ယခင်ကထက် ပိုမိုတောက်ပကာ ထူထဲလာတော့၏။

"ကျောက်စိမ်းပါလား"

ဝေချွမ်း၏ အကြည့်များမှာ ပိုမိုအေးစက်သွားပြီး "လူတွေ ပြောလေ့ရှိတာ မှန်တာပဲ။ အသက်ကြီးလာလေ သေမှာကို ပိုကြောက်လာလေပဲ။ ခင်ဗျားလည်း မထူးမခြားနားပါဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိပ်ခွံတစ်ခုထဲမှာ ပုန်းနေအောင် လုပ်ထားတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးတာက ဒါက ကာကွယ်ရေး မှော်လက်နက်တစ်ခုပဲ ဖြစ်နေတာပဲ။ ပျံသန်းနိုင်တဲ့ ဓားတွေလိုမျိုး တိုက်ခိုက်ရေး လက်နက်မှ မဟုတ်တာ" ဟု လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ဝေချွမ်း၏ စကားမှာ ထိုရတနာမှာ အံ့သြစရာကောင်းသော်လည်း မာကျောသော လိပ်ခွံတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။

ထိုစကားကို ကြားရသော ကုယွမ်မှာ ဝေချွမ်း၏ လေသံထဲတွင် မနာလိုဖြစ်နေသည့် အရသာအချို့ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

စကားဆုံးသည်နှင့် ဝေချွမ်းသည် သူ၏ လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရေခဲပြာရောင်ကဲ့သို့ စစ်မှန်သောချီစွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ဂျောက်... ဂျောက်...

အဘိုးမို၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အကာအကွယ်မှာ ချက်ချင်းပင် ထူထဲလှသော ရေခဲလွှာများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ယိုင်နဲ့သွားရသည်။

"တကယ်လား"

သို့သော် အဘိုးမိုမှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်း အလျှင်းမရှိချေ။ သူသည် သူ၏ ဝတ်ရုံစည်ရှည်ကို တစ်

ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ သံအပ်များစွာမှာ တိုးထွက်လာတော့သည်။

"ငါက ဆေးဖော်စပ်တဲ့ ပညာနဲ့ အသက်မွေးတာ မှန်ပေမဲ့ ငါ့မှာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကာကွယ်နိုင်တဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်တွေ မရှိဘဲနဲ့ ဒီနေ့အထိ ရှင်သန်လာနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား"

ထိုသံအပ်များမှာ နွားအမွေးတစ်ပင်မျှသာ အထူရှိပြီး ပုန်းကွယ်လက်နက်များကဲ့သို့ပင် အလွန်တရာ လျင်မြန်၍ ပြင်းထန်လှသည်။ လေထုအတွင်း၌ လွန်ကဲစွာ ပွတ်တိုက်မိခြင်းကြောင့် မီးပွားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထူးဆန်းသော အပူရှိန်များ ပျံ့နှံ့လာကာ လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်ရှိ လေထုကိုပင် လိမ်ကောက်သွားစေတော့သည်။

"ဟွန့်"

ဝေချွမ်းသည် သူ၏ စစ်မှန်သောချီစွမ်းအင်များကို စုစည်းကာ လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့် ရှေ့သို့တွန်းထုတ်လိုက်ရာ ရေခဲပြာရောင် စွမ်းအင်များသည် ခိုင်မာလှသော ရေခဲပြင်ကြီးအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ရှေ့တွင် အကာအကွယ်အဖြစ် ပိတ်ဆို့ထားလိုက်တော့သည်။

ချွင်... ချွင်...

မီးလျှံသံအပ်များ ထိမှန်သွားရာ ရေခဲစများ လွင့်စင်သွားပြီး အပ်အများစုမှာ တားဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ သံအပ်အနည်းငယ်မှာမူ ရေခဲပြင်ကို ထိုးဖောက်သွားသော်လည်း ၎င်းတို့၏ အရှိန်အဟုန်မှာ ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သဖြင့် သေစေနိုင်လောက်သော စွမ်းအား မရှိတော့ချေ။

ဝေချွမ်းသည် ထိုအပ်များကို လွယ်လင့်တကူပင် ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အလောင်းစားယင်ကောင်များ၏ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရသော အစောင့်တစ်ဦးမှာ အထိတ်တလန့်ဖြစ်ကာ လမ်းကြောင်းမရှိ ပြေးလွှားနေသည့်ဟန်ဖြင့် ဝေချွမ်း၏အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

ဝေချွမ်းသည် ထိုသနားစဖွယ် သတ္တဝါလေး၏ အသက်ကို အေးအေးလူလူပင် နုတ်ယူရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ထိုအစောင့်၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်မိလိုက်သောအခါတွင်မူ ကြောက်ရွံ့ခြင်း အလျှင်းမရှိဘဲ အေးစက်တည်ငြိမ်လှသော အကြည့်များကိုသာ တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့်

"မကောင်းတော့ဘူး"

သူ၏ မျက်ခုံးများ လှုပ်ခတ်သွားပြီး အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ သူ တုံ့ပြန်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ထိုအစောင့်သည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လာတော့သည်။ သူသည် လက်ချောင်းငါးချောင်းကို ဖြန့်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးဖြင့် အားကုန်ရိုက်နှက်လိုက်သည်။

ဝုန်း…

ဤတိုက်ကွက်အောက်တွင် လေထုမှာ ခဲသွားသည့်အလား ခံစားရပြီး လက်ဖဝါး၏ အရှိန်အဟုန်ကြောင့် စူးရှသော လေတိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ထိုအစောင့်၏ ထူထဲလှသော လက်မှာလည်း မြင်သာထင်သာရှိလောက်အောင်ပင် ယပ်တောင်တစ်ချပ်ခန့် ကြီးမားလာပြီး လက်ချောင်းများမှာလည်း မုန်လာဥနီများကဲ့သို့ ဖောင်းကြွလာကာ စိမ်းနက်ရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လျက် ပြင်းထန်လှသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ထို့နောက် လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့မှာပင် ထိုလက်ဖဝါးသည် ဝေချွမ်း၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ အားကုန် ကျရောက်သွားတော့၏။ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်များစွာ မရှိသော်လည်း ဝေချွမ်း၏ အရေပြားပေါ်တွင် မာကျောသော ရေခဲလွှာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ ကိုယ်တွင်း၌လည်း စစ်မှန်သောချီစွမ်းအင်များ စီးဆင်းနေသည်။

ဂျောက်... ဂျောက်...

သို့သော်လည်း ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသော ထိုလက်ဖဝါးချက်အောက်တွင် ရေခဲများမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကြေမွသွားပြီး ရင်ဘတ်အရိုးများမှာလည်း ကျိုးကြေသံများနှင့်အတူ အတွင်းသို့ ချိုင့်ဝင်သွားကာ ဝေချွမ်းမှာ လွင့်စင်သွားရတော့သည်။ သူသည် ပေ ၃၀ ခန့်အထိ လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကာ သွေးများ တဟောဟော အန်တော့၏။

"အဟွတ်... အဟွတ်... ကောင်းတယ် တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့ လက်ဖဝါးသိုင်းပဲ"

ဝေချွမ်းသည် ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများကို သုတ်ကာ ခက်ခဲစွာ ပြန်ထလာခဲ့သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နီမြန်းလျက် ထိုအစောင့်ကို စိုက်ကြည့်ကာ "ငါ လူတွေကို သတ်နေတုန်းက မင်းက ဘာမှမလုပ်ဘဲ ငြိမ်နေခဲ့တယ်။ မင်းရဲ့ အဖော်တွေ ရက်ရက်စက်စက် သေနေတာကိုတောင် အေးအေးဆေးဆေး ကြည့်နေခဲ့ပြီး ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေးကို စောင့်နေခဲ့တာပေါ့။ မင်း တကယ်ကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တာပဲ မင်း ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

စကားပြောနေရင်း သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ရာ ချိုင့်ဝင်နေသော ရင်ဘတ်မှာ အရိုးချင်း ထိခတ်မိသည့် ဂျောက်ဂျောက်ဟူသော အသံများနှင့်အတူ ပူဖောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပြန်လည်ဖောင်းကြွလာတော့သည်။ အချိန်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ကျိုးကြေသွားသော ရင်ဘတ်မှာ မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသော်လည်း ထိုအသံမှာ ကုယွမ်ကိုပင် ကြက်သီးထသွားစေသည်။

"ဘုရားရေ... ဒါက တကယ့်ကို အံ့သြစရာပဲ။ သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဒီလက်ဖဝါးချက် အထိခံရရင် အပိုင်းပိုင်းပြတ်ပြီး အလောင်းတောင် ရှာရမှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသော ကုယွမ်ပင် ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်သွားရသည်။

"ဝေချွမ်းက အဆင့်မြင့်သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်နေရင်တောင် ခုနက သူ၏ ရင်ဘတ်နဲ့ နံရိုးတွေ ကြေမွသွားတာ သေချာတယ်။ အတွင်းအင်္ဂါတွေတောင် အပြင်းအထန် ပျက်စီးသွားလောက်တယ်။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ သာမန်လူဆိုရင် အသက်နှစ်ချောင်းရှိရင်တောင် နေရာတင် သေမှာပဲ ဒါပေမဲ့ ဒီလူက ဘာမှမဖြစ်သလို ပြန်ထလာနိုင်သေးတယ်။ အဆင့်မြင့်သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးရဲ့ အသက်စွမ်းအားက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ"

"ဒါမှမဟုတ် အဆင့်မြင့်သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ပြင်းထန်တဲ့ အသက်စွမ်းအားတွေကြောင့် လူသားမဟုတ်တဲ့ အခြေအနေဆီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ကူးပြောင်းနေတာလို့ပဲ နားလည်ရမလား..."

"ငါက လော့ရှန့်ပဲ"

ထိုအစောင့်သည် သူ၏ လက်ပေါ်တွင်ရှိသော ဆံပင်မျှင်ခန့်သာရှိသည့် အဆိပ်ပိုးမွှားကို သူ၏ စစ်မှန်သောချီစွမ်းအင်ဖြင့် ချေဖျက်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အရေပြားအတုကို ခွာထုတ်လိုက်ရာ အတွင်းမှ ပိုမိုရင့်ကျက်ကာ ထက်မြက်လှသော မျက်လုံးများရှိသည့် မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

"ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်ရဲ့ အထွေထွေမန်နေဂျာ လော့ရှန့်လား"

ထိုသူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝေချွမ်း၏ အကြည့်များမှာ ပိုမိုအေးစက်သွားပြီး "မင်း ဖြစ်နေမယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ရှမင်ယန်က မင်းကိုတောင် လွှတ်လိုက်တာကိုး။ ကြည့်ရတာ သူက နဂါးသွေးနွယ်ပင် ရရှိထားတာနဲ့ အဘိုးမိုကို ဆေးဖော်ခိုင်းမယ့် သတင်းတွေကို ငါ့ကို ဖမ်းဖို့ တမင်ရည်ရွယ်ပြီး ထုတ်လွှင့်ခဲ့တာပဲ။ ဒီနေ့က ငါ့ကို ဖမ်းဖို့ သူတမင် ထောင်ထားတဲ့ ထောင်ချောက်ပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... အလွန်ကောင်းတယ်"

စကားအဆုံးတွင် သူသည် အံတင်းတင်းကြိတ်ကာ နက်ရှိုင်းလှသော အာဃာတများဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်းပင်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် အသာစီးရနေပြီဟု ထင်မှတ်ထားရာမှ မိမိကိုယ်တိုင်ကသာ ထောင်ချောက်ထဲ ရောက်နေသည်ဟု သိလိုက်ရချိန်တွင် မည်သူမဆို ဒေါသထွက်ကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ပြောရင်း ဝေချွမ်းသည် ရုတ်တရက် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြန်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ပြောရဦးမယ်။ မင်းတို့ ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်ကလည်း တကယ်ကို ရက်စက်တာပဲ။ ငါ့ကို သတ်ဖို့အတွက် မင်းတို့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေ အကုန်လုံး ဒီမှာ အသက်ပေးရမှာကိုတောင် ဂရုမစိုက်ဘဲ ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့တာကိုး။ ဒီလို လုပ်ရပ်မျိုးက ငါတို့ အဆိပ်နတ်ဘုရားဂိုဏ်းနဲ့တောင် အတော်လေး တူနေပါလား"

အခန်း။ ၄၂

ဝေချွမ်း၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကုယွမ်နှင့် ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အနည်းငယ်မှာ ဆွံ့အသွားကြပြီး စိတ်ထဲတွင်လည်း စိမ့်ခနဲ အေးသွားတော့သည်။

ဝေချွမ်းသည် လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသော်လည်း သူပြောသွားသော စကားများမှာမူ မှားယွင်းခြင်း မရှိချေ။

ယနေ့ ဖြစ်ပျက်သမျှ အခြင်းအရာများမှာ အလွန်ပင် ရှင်းလင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤတာဝန်မှာ ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်၏ အထက်လူကြီးများက တမင်စီစဉ်ထားသော ထောင်ချောက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး သူတို့မှာမူ ထိုအစီအစဉ်အတွက် အသုံးချခံရသည့် နယ်ရုပ်လေးများမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အသက်မှာ အရေးမကြီးဘဲ ဝေချွမ်းကို ဤနေရာတွင် ချုပ်နှောင်ထားနိုင်ရန်ကသာ အဓိက ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဤသို့ လုပ်ဆောင်ပုံမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရင်နာစရာ ကောင်းလှသည်။

ကုယွမ်သည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းများကို ကြည့်လိုက်၏။ အချို့မှာ အင်္ဂါမစုံတော့ဘဲ အချို့မှာ ဝမ်းဗိုက်များ ပေါက်ထွက်နေကာ အချို့မှာမူ အလောင်းစားယင်ကောင်များ၏ အဆိပ်ကြောင့် အရည်ပျော်နေသော ရွှံ့နွံများကဲ့သို့ အပေါက်အပြိုင်းပြိုင်း ဖြစ်နေကြသည်။

အချို့မှာ ဓားပြများနှင့်အတူ အသက်ပျောက်သွားကြပြီး သူတို့၏ ဓားရှည်များမှာ ဓားပြများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် စိုက်ဝင်နေဆဲပင်။ အချို့မှာမူ သေဆုံးသွားသော်လည်း မျက်လုံးများမှာ အငြိုးအတေးများဖြင့် ပြူးကျယ်လျက်ရှိရာ ဝေဒနာပြင်းထန်စွာသေဆုံးသွားရသည်။

သူသည် ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်မှ အစောင့်တစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုသူ၏ ဓားရှည်မှာ ဓားပြ၏ လည်ပင်းကို ခုတ်ပိုင်းထားပြီး ဓားပြ၏ ဓားမြှောင်မှာလည်း ထိုအစောင့်၏ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်ထားရာ နှစ်ဦးစလုံး အတူတကွ သေဆုံးနေကြခြင်းပင်။

သေဆုံးသွားသည့်တိုင်အောင် ထိုသူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပိတ်မသွားဘဲ စူးစိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။

ကျိုးကျန်းပင်လျှင် သူ၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်မှာ အရင်းမှ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပုဆိန်ကို အားကိုးတကြီး ဆွဲကိုင်ထားပြီး သွေးထွက်လွန်မှုကြောင့် မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့လျက် လဲကျလုနီးပါးပင်။

ကုယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် နာကျင်မှုများ လှိုင်းထလာတော့သည်။

ဒီလူတွေကတော့ အလကားသက်သက် အသက်ပေးလိုက်ရတာပဲ။ ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်က လျော်ကြေးပေးတယ်ဆိုတာကလည်း သေပြီးမှတော့ ဘာလုပ်လို့ရမှာလဲ ဘာမှ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူး။

ဤသို့ တွေးတောမိရင်း ကုယွမ်သည် ယန်ဟန်၊ လော့ရှန့်နှင့် ကျန်ရှိသူများအပေါ်တွင် ပိုမို၍ သတိထားမိလာတော့သည်။

သူသည် ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်မှာ အခြေတကျရှိပြီး ဆေးမြစ်များရှာဖွေကာ တာဝန်များထမ်းဆောင်ရင်း အားလပ်ချိန်၌ သိုင်းပညာလေ့ကျင့်ရန် ကောင်းမွန်သော နေရာတစ်ခုဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ဤနေရာမှာလည်း လုံခြုံမှုမရှိကြောင်း သိလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။

အာဏာရှိသူတို့၏ စကားတစ်ခွန်းကြောင့် အောက်ခြေလူတန်းစားများမှာ အသက်နှင့်ရင်း၍ တိုက်ပွဲဝင်ကြရကာ သေမင်းနှင့် အပြိုင်ပြေးနေကြရသည်။

တကယ့် မျိုးနွယ်စုကြီးတွေနဲ့ ဂိုဏ်းကြီးတွေမှာလည်း ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေ ရှိတတ်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ထူးခြားတာက... အဲဒီမှာ သေသွားတဲ့သူတွေက အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ ဘာအတွက်ကြောင့် အသက်စွန့်ခဲ့ရလဲဆိုတာကို သိပြီး သေကြရတာမျိုးလေ။

ယခုမူ ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်မှာ အလွန်ပင် ယုတ်မာလွန်းသည်။ လူတိုင်းကို အမှောင်ထဲတွင် ထားရှိပြီး ဝေချွမ်း၏ သတိလက်လွတ်ဖြစ်မှုကို ရရှိစေရန်အတွက် သူတို့၏ လူများကို တမင်တကာ သေခိုင်းကာ အခွင့်အရေးကို စောင့်ခဲ့ကြခြင်းပင်။ ထိုမှတစ်ဆင့် အထွေထွေမန်နေဂျာ လော့ရှန့်က အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။

သေဆုံးသွားသော သူများမှာ သူတို့ အဘယ်ကြောင့် သေဆုံးရသည်ကိုပင် သိရှိသွားကြလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ တကယ့်ကို ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလွန်းသည်။

ယန်ဟန်သည် ကုယွမ်နှင့် ကျန်ရှိသူများ၏ မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အခြေအနေ မဟန်သည်ကို ရိပ်မိ၍ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လူအများ စိတ်ဝမ်းကွဲသွား၍ မဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။ သို့မဟုတ်ပါက အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သလို ဤသတင်းသာ ပြင်ပသို့ ပေါက်ကြားသွားပါက ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကိုပါ ထိခိုက်နိုင်သည်။

"ညီအစ်ကိုတို့... ဒီလူရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို နားမယောင်ကြနဲ့။ ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်သမျှကမတော်တဆမှု သက်သက်ပါပဲ"

သူက ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် ဒီလူကို သတ်နိုင်သရွေ့ အားလုံးကို ထိုက်ထိုက်တန်တန် ဆုချမယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်။ အနည်းဆုံး တစ်ဦးကို ငွေတုံး ငါးဆယ်စီ ရကြမှာပါ။ သေဆုံးသွားသူတွေအတွက်လည်း သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေကို အပြည့်အဝ လျော်ကြေးပေးသွားမှာပါ"

မတော်တဆမှုဆိုပါလား... တကယ်လို့ မတော်တဆဆိုရင် မင်းပဲ အရင်သေလိုက်ပါလား...

ကုယွမ်သည် စိတ်ထဲမှ ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

ပိုက်ဆံတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ပုံပေးပေး သေသွားတဲ့သူတွေက ပြန်ရှင်မလာနိုင်တော့ဘူး။ ဘယ်အရာကမှလည်း အသက်ထက် ပိုပြီး အရေးမကြီးဘူးဆိုတာ အမှန်ပဲ။

ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်ဘက်မှ ယန်ဟန်၊ အဘိုးမို၊ အထွေထွေမန်နေဂျာ လော့ရှန့်၊ ရှရှုရွှယ်နှင့် ယန်ကျန်းဖေးတို့မှလွဲလျှင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူမှာ ငါးဦးပင် မပြည့်တော့ချေ။

ယန်ဟန်က မည်မျှပင် အကျိုးအမြတ်များစွာဖြင့် ဆွဲဆောင်စေကာမူ ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်၏ လုပ်ရပ်ကို သိမြင်သွားကြသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများအတွက်မူ အားလုံးမှာ အတူတူပင်။

"ညီအစ်ကိုဝေ... မင်းရဲ့ဒဏ်ရာတွေက သက်သာသွားပြီလို့ ထင်ရပေမဲ့ ဒါဟာ အသက်ဆက်

အဆိပ်ပိုး ရေခဲပိုးကောင်ကိုသုံးပြီး ခဏတဖြုတ် ဖိနှိပ်ထားတာဆိုတာ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး သိတာပဲ။ မင်း တိုက်ခိုက်လိုက်တာနဲ့ အဲဒီဒဏ်ရာတွေက ပိုပြီးတော့ ဆိုးဝါးလာမှာပဲ"

လော့ရှန့်သည် ဝေချွမ်းကို ကြည့်ကာ ရက်စက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်း အခုပဲ လက်နက်ချမယ်ဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်လို့ ငါ အာမခံနိုင်တယ်။ ဘယ်လိုလဲ"

သူက ဤသို့ဆိုသော်လည်း ဝေချွမ်းသည် အဆိပ်နတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ တပည့်တစ်ဦးဖြစ်ရာ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည့် နည်းလမ်းများစွာ ရှိနေမည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ ထို့ပြင် ဝေချွမ်း၏ ကျင့်စဉ်မှာ သူနှင့် အဘိုးမိုတို့ထက်ပင် တစ်ဆင့်မြင့်မားနေသေးသည်။ သူသည် စောစောက အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်လိုက်ရပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါ ဝေချွမ်းကို သတ်နိုင်ရန် အခွင့်အရေးမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"လက်နက်ချရမယ် ဟုတ်လား"

ဝေချွမ်းသည် သူ့ကို အထက်အောက် ကြည့်ရှုကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး "ငါ့ကို လက်နက်ချခိုင်းဖို့ မင်းတစ်ယောက်တည်းနဲ့တော့ မထိုက်တန်သေးဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ငါ ဝေချွမ်း အရှုံးပေးလိုက်ရတာ မှန်ပေမဲ့ ရှမင်ယန်ကိုယ်တိုင် မလာနိုင်တာကို ကြည့်ရင် သူလည်း တခြားကိစ္စတွေနဲ့ ရှုပ်နေပုံပဲ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဘိုးမိုနဲ့ မန်နေဂျာလော့... ဒီနေ့ ခင်ဗျားတို့ ငါ့အပေါ် ထားခဲ့တဲ့ စေတနာတွေကို ငါ မှတ်ထားပါ့မယ်။ နောက်တစ်ခါ ငါတို့ ပြန်ဆုံတဲ့အခါ ခင်ဗျားတို့ အသက်ရှင်နေဦးမယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်။ အဲဒီအခါကျမှ ငါ့လက်နဲ့ ခင်ဗျားတို့ကို သတ်ပစ်ရတာပေါ့"

ထိုသို့ပြောရင်း ဝေချွမ်းသည် ပြုံးလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်ချည်းပင် မှေးမှိန်လာတော့သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

လော့ရှန့် အာရုံစိုက်၍ ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝေချွမ်း၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပွင့်လင်းမြင်သာလာပြီးနောက် လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့မှာပင် ပူဖောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကျန်ရှိခဲ့သည်မှာ မီးခိုးနက်ရောင်ရှိသော ထူးဆန်းသည့် လိပ်ပြာတစ်ကောင်သာ ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် တောင်ပံများကို ခတ်လိုက်ကာ ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲလျက် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

"မျက်လှည့်လိပ်ပြာလား"

အဘိုးမိုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ယန်ဟန်၏ မျက်နှာမှာ ပိန်ချောင်ကာ အသားအရောင်မှာလည်း ဝါဖျော့လျက် ပုံမှန်မဟုတ်သည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ညီလေးရန်... မင်းရဲ့ မျက်နှာက..."

ယန်ဟန်သာမက ရှရှုရွှယ်၊ ယန်ကျန်းဖေးနှင့် အနီးအနားရှိသူများပါ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အဝေးတွင်ရှိနေသော ကုယွမ်နှင့် ကျိုးကျန်းတို့နှစ်ဦးသာ ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်းပင်။

"မကောင်းတော့ဘူး"

ယန်ဟန်သည် တစ်စုံတစ်ရာကို ရိပ်မိသွားပုံရပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားကာ အဝတ်အစားများကို မလှန်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တွင် လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော စိမ်းဖန့်ဖန့် မျှော့များစွာ ကပ်ငြိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုမျှော့များသည် သူ၏ သွေးများကို လောဘတကြီး စုပ်ယူနေကြသော်လည်း သူသည် ယခင်က ထိုအရာများကို လုံးဝ သတိမပြုမိခဲ့ချေ။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ဦးရေပြားများပင် ထုံကျင်သွားတော့သည်။ သူသည် ထိုမျှော့များကို အတင်းအဓမ္မ ဆွဲခွာ၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ သူ၏ အားစိုက်မှု ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် ထိုစိမ်းဖန့်ဖန့် မျှော့များမှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး သွေးနီရောင်များ နေရာအနှံ့ စင်ဟပ်သွားတော့၏။

သူသည် အသက်ကို လုရှူရင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေခေါက်လဲကျသွားတော့သည်။ သူ၏ ခြေထောက်များမှာ အားမရှိတော့ဘဲ မတ်တတ်ပင် မရပ်နိုင်တော့ချေ။ သူ၏ မူလအသက်စွမ်းအားများမှာ သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"သွေးစုပ်အဆိပ်မျှော့ပဲ"

အဘိုးမိုနှင့် လော့ရှန့်တို့သည်လည်း ထိုစိမ်းဖန့်ဖန့် မျှော့များ၏ အရင်းအမြစ်ကို မှတ်မိသွားကြပြီး မျက်နှာထားများ ပျက်ယွင်းသွားကာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း အဆိပ်ပိုးမွှားများ ရှိမရှိ ချက်ချင်းပင် စစ်ဆေးကြတော့သည်။

အဆိပ်နတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ တပည့်များသည် အဆိပ်ပိုးမွှား မွေးမြူခြင်းနှင့် အသုံးချခြင်းအတတ်တွင် အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်ကြရာ အမျိုးမျိုးသော ထူးဆန်း၍ ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသည့် အဆိပ်နည်းစနစ်များကို ကာကွယ်ရန်မှာ အလွန်ပင် ခဲယဉ်းလှသည်။ အဘိုးမိုနှင့် လော့ရှန့်တို့ပင်လျှင် သူတို့ ဘေးကင်းမည်ဟု အာမမခံနိုင်ကြချေ။

စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ အဘိုးမိုမှာမူ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ဘေးကင်းလျက်ရှိနေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကာကွယ်ရေး မှော်လက်နက် ရှိနေခဲ့သဖြင့် ထူးခြားမှု မရှိခြင်းပင်။

သို့သော် လော့ရှန့်မှာမူ သူ၏ ခြေထောက်ပေါ်တွင် မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ကပ်ငြိနေမှန်းမသိသော ရောင်စုံပိုးကောင်တစ်ကောင်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် အဆိပ်ပြင်းသော ပိုးကောင်ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ သူကသာ အချိန်မီ သတိပြုမိပြီး ထိုပိုးကောင်ကို မချေဖျက်လိုက်ပါက အကိုက်ခံရမည်မှာ သေချာသည်။

ထိုသို့ဖြစ်သော်လည်း ထိုပိုးကောင် တွားသွားခဲ့သော နေရာမှ အရေပြားများမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲလာပြီး ပေါက်ထွက်သွားကာ သူ၏ ခြေထောက်တစ်ပြင်လုံးမှာလည်း ထုံကျင်လာတော့သည်။

လော့ရှန့်သည် အဆိပ်ဖြေဆေးကို အလျင်အမြန် သောက်သုံးလိုက်ပြီးနောက် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်ကာ သူ၏ စစ်မှန်သောချီစွမ်းအင်များကို လှည့်ပတ်လျက် အဆိပ်များကို ထုတ်ပယ်ရန်နှင့် ဒဏ်ရာကို ကုသရန် ကြိုးစားတော့သည်။

ထိုစဉ်အတွင်း သံမဏိကျားသည် လူတိုင်း အာရုံလွဲနေခြင်းကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အတင်းအဓမ္မ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားတော့သည်။ ဝေချွမ်းပင် ထွက်ပြေးသွားပြီဖြစ်ရာ သူကဲ့သို့ သိုင်းဆရာတစ်ဦးတည်း ကျန်ရှိနေခြင်းမှာ သေမင်းကို စောင့်နေသည်နှင့် အတူတူပင်။

သို့သော်လည်း ကျန်ရှိနေသူများမှာမူ သူတို့၏ အသက်ဘေးကိုသာ အာရုံစိုက်နေရသဖြင့် သူ့ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် မည်သူမျှ စိတ်မဝင်စားနိုင်ကြတော့ချေ။