အခန်း (၄၅-၄၆)

အခန်း။၄၅

သံမဏိကျားက ရတနာအချို့ကို ယူဆောင်သွားခြင်းအတွက် လော့ရှန့်အနေဖြင့် အနည်းငယ် နှမြောမိသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သူ သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ချေ။

လေနက်ခံတပ်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဓားပြတိုက်၊ လုယက်လာခဲ့သည်ဖြစ်ရာ စုဆောင်းထားသည်မှာ မနည်းလှပေ။ ဓားပြများမှာ များသောအားဖြင့် ငွေကို လက်ဖွာတတ်ကြသော်လည်း အကြွင်းအကျန်မှာမူ အတော်အသင့် ရှိနေဦးမည်မှာ သေချာသည်။

သံမဏိကျားက စောစောက ရတနာတွေ အများကြီး ယူသွားတယ်ဆိုဦးတော့... လူတစ်ယောက်တည်းက ဘယ်လောက်တောင် သယ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ။ အလွန်ဆုံးရှိလှမှ သယ်ရလွယ်တဲ့ ရွှေ၊ ငွေနဲ့ လက်ဝတ်ရတနာ နည်းနည်းပါးပါးပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ဒါကြောင့် လေနက်ခံတပ်ထဲမှာ ကျန်နေတဲ့အရာတွေ အများကြီး ရှိဦးမှာ အသေအချာပဲ။

သူတို့တစ်စုသည် သတိကြီးစွာထားလျက် ခံတပ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ အတွင်းအပြင် အနှံ့အပြားကို ရှာဖွေပြီးနောက် လမ်းတွင်တွေ့သော ဓားပြအချို့ကိုလည်း ရှင်းလင်းလိုက်ကြ၏။ နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်ဂူတစ်ခုအတွင်း၌ စုဆောင်းထားသော ရတနာသိုက်ကြီးတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြတော့သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ရိက္ခာများ၊ ဆေးမြစ်များ၊ အသားခြောက်များအပြင် ရွှေငွေလက်ဝတ်ရတနာများ၊ ငွေစများနှင့် ကြေးပြားများ ပြည့်နှက်နေသော သေတ္တာကြီးတစ်လုံးကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ ဤအရာအားလုံး၏ တန်ဖိုးမှာ ငွေတုံး တစ်ထောင်ကျော်ခန့် ရှိပေလိမ့်မည်။ ၎င်းတို့မှာ အလွန်လေးလံပြီး အရေအတွက်လည်း များပြားလှသဖြင့် သံမဏိကျားအနေဖြင့် သယ်ဆောင်သွားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ ယခုအခါ ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်အတွက် အကျိုးအမြတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်အတွက် အကျိုးအမြတ်ဟု ဆိုခြင်းထက် ဆုံးရှုံးမှုအချို့ကို အနည်းငယ် ပြန်လည်ကာမိသွားသည်ဟု ဆိုလျှင် ပို၍မှန်ကန်ပေလိမ့်မည်။

သူတို့ ကုန်လှည့်အဖွဲ့ထံသို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် အလောင်းအားလုံးကို ရှင်းလင်းပြီးသား ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ဓားပြများ၏ အလောင်းများကို တောင်အောက်သို့ ပစ်ချလိုက်ကြရာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ ပေါများလှသဖြင့် မကြာမီတွင် အရိုးများသာ ကျန်တော့မည်ဖြစ်သည်။

ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်ဘက်မှ သေဆုံးသူများကိုမူ အဘိုးမိုကိုယ်တိုင် မီးသင်္ဂြိုဟ်ပေးခဲ့ပြီး အရိုးပြာများကို သီးခြားစီ ထုပ်ပိုးလျက် ပြန်လည်သယ်ဆောင်ရန် ပြင်ဆင်ထားကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် လူတိုင်းမှာ မောပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီး ဗိုက်ဆာကာ ဒဏ်ရာများလည်း ရထားကြသဖြင့် ထိုနေရာ၌ပင် အနားယူကာ နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင်မှ ခရီးဆက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတော့သည်။

လူတိုင်း အနားယူကာ ဒဏ်ရာကုသနေကြစဉ် ကုယွမ်သည် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုပေး၍ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ အတန်ငယ် လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် သူ့နောက်သို့ မည်သူမျှ လိုက်မလာကြောင်း သေချာမှသာ လမ်းကြောင်းတစ်ခုအတိုင်း အပြေးနှင်တော့၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အားဝူထံမှ သတင်းစကားတစ်ခု ရရှိထားသောကြောင့်ပင်။ သံမဏိကျားမှာ ရှေ့နားတင် ရှိနေသည်ဟု ပြောလာခြင်းပင်။

ကုယွမ်သည် လေနက်ခံတပ်၏ ခေါင်းဆောင်ကို ပစ်မှတ်ထားနေခြင်း ဖြစ်ကာ သံမဏိကျား ထွက်ပြေးသွားစဉ်ကပင် ကုယွမ်သည် အားဝူကို သူ့နောက်သို့ လျှို့ဝှက်လိုက်ပါရန် အချက်ပြခဲ့ခြင်းပင်။

မကြာမီတွင် ကုယွမ်သည် တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်ကာ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း၌ မြစ်ငယ်လေးတစ်စင်းရှိပြီး ၎င်း၏ ဘေးတွင် ကြမ်းတမ်းစွာ ဆောက်လုပ်ထားသော သစ်သားတဲအိမ်လေးတစ်လုံး ရှိနေသည်။ သစ်သားတဲအိမ်၏ အပြင်ဘက် မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးစက်အချို့ကိုပင် ကုယွမ် မြင်တွေ့နေရ၏။

ဤနေရာတွင် လူရှိနေပြီး ထိုသူမှာ ဒဏ်ရာရထားပုံပင်။ သို့သော် ကုယွမ်သည် တဲအိမ်အနားသို့ မချဉ်းကပ်ဘဲ မလှမ်းမကမ်းရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို ကြည့်ကာ လေးနက်သောလေသံဖြင့် "ခေါင်းဆောင်ကြီး သံမဏိကျားက ကျွန်တော့်ကို သတိထားမိနေမှတော့... အပြင်ထွက်ပြီး စကားပြောကြရင် မကောင်းဘူးလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ကုယွမ်သည် သူ၏ ဓားရှည်ကို အေးအေးဆေးဆေးပင် ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ အေးစက်လှသော ဓားဖျားမှာ မြေပြင်သို့ စောင်းလျက် ရှိနေတော့သည်။

"ဪ... မင်းက ငါ့ကို တကယ်ပဲ ရှာတွေ့သွားတာကိုး"

ခဏအကြာတွင် သစ်ပင်နောက်မှ ကျားကဲ့သို့ သန်မာလှသော လူတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုသူသည် သရဲခေါင်းဓားကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။

ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ သံမဏိကျားပင်။

သူ၏ ဓားဦးကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ထောက်ထားပြီး လက်ချောင်းများဖြင့် ဓားရိုးကို ပွတ်သပ်

လျက် သွားများပေါ်အောင် ဖြဲပြုံးကာ "ကောင်လေး... မင်း တကယ်ကို သတ္တိရှိတာပဲလို့ ငါပြောရမယ်။ တစ်ယောက်တည်း လာရဲတယ်ဆိုတော့လည်း မဆိုးဘူး" ဟု ပြောတော့သည်။

သံမဏိကျားက ထိုသို့ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင်မူ အံ့အားသင့်နေမိသည်။

ကုယွမ်ကို စတွေ့စဉ်က သူသည် လော့ရှန့်တို့အုပ်စု လိုက်လာသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုစစ်ဆေးပြီးနောက် ကုယွမ်တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသောအခါ အတော်ပင် အံ့သြသွားရသည်။ သူ၏ ခြေရာကို အစပျောက်အောင် ဖျောက်ခဲ့ပါလျက်နှင့် ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ကြုံတွေ့ရသည်မှာ သူ့အတွက် ပြဿနာတစ်ခုပင်။

ထို့ပြင် ဘာမဟုတ်သည့် ဤကောင်လေးက ဘာကြောင့် တစ်ယောက်တည်း လာရဲသလဲဆိုသည်ကိုလည်း သူစဉ်းစား၍ မရနိုင်ချေ။ သို့သော်လည်း မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဤကောင်လေးကို သတ်ပြီး ထွက်ပြေးနိုင်လျှင် အားလုံး ပြေလည်သွားမည်သာ ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ သတ္တိကတော့ အမြဲတမ်း အတော်လေး ရှိနေတာပါပဲ"

ကုယွမ်သည် ကျန်းမာသန်စွမ်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သံမဏိမျှော်စင်ကဲ့သို့ ထွားကြိုင်းလှသော သံမဏိကျား၏ ရှေ့တွင်မူ မပြည့်စုံသေးသည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူသည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် သူ၏ ဓားရှည်ကို တစ်ချက် ခါလိုက်ရာ ဓားသွားဆီမှ သာယာသော မြည်သံလေး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"အထူးသဖြင့် ခင်ဗျား ဒဏ်ရာရနေတဲ့ အချိန်မျိုးမှာပေါ့"

"ဒဏ်ရာရနေတာ ဟုတ်လား"

သံမဏိကျားသည် ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် ယန်ဟန်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေသော သူ၏ ပုခုံးပေါ်မှ သွေးထွက်နေသည့် အပေါက်များကို ကြည့်ကာ ကုယွမ်ကို လူမိုက်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကြည့်လျက် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ကောင်လေး... ငါ မင်းကို တစ်ခုလောက် သင်ပေးလိုက်မယ်။ ငါ ဒဏ်ရာနည်းနည်း ရနေရင်တောင် မင်းလိုလူမျိုးက ငါ့ကို အကွက်ဆင်လို့ ရတဲ့လူထဲမှာ မပါဘူး"

သူသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ လေးလံလှသော သရဲခေါင်းဓားကို မြှောက်လိုက်ရာ ဓားသွားထက်မှ အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေတော့သည်။ "အရိုးသန့်စင်ခြင်းအဆင့်တောင် မရောက်သေးတဲ့ ကောင်လေးက ငါ့ထက်တောင် ရဲတင်းနေပါလား။ မင်း သေချင်နေတယ်ဆိုရင်လည်း ငါက မင်းရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးရမှာပေါ့"

သံမဏိကျား၏ အမြင်တွင် ကုယွမ်၏ ဓားသိုင်းမှာ ချီးကျူးစရာ ကောင်းသော်လည်း ၎င်းမှာ ထိုမျှသာ ဖြစ်သည်။

သူသည် အရိုးသန့်စင်ခြင်း အဆင့်တွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသူဖြစ်ပြီး အတွင်းအင်္ဂါသန့်စင်ခြင်းအဆင့်သို့ ကူးပြောင်းရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေသူ ဖြစ်သည်။ ထိုအဆင့်ကို ရောက်ရှိသွားပါက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ရှူရှိုက်ကာ စစ်မှန်သောချီစွမ်းအင်များကို ဖော်ဆောင်နိုင်မည့် အဆင့်မြင့်သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

၎င်းမှာ သူ ဝေချွမ်းနှင့် ပူးပေါင်းခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းများထဲမှ တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

ယခုမူ အရိုးပင် မသန့်စင်ရသေးသည့် သိုင်းဆရာလေး ကုယွမ်က သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း လာရောက် ရန်စနေခြင်းမှာ သေမင်းကို ခေါ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။

"သေမင်းကို ခေါ်နေတာ ဟုတ်လား"

ကုယွမ်သည် တည်ငြိမ်မြဲ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

သူက သံမဏိကျားကို သနားစဖွယ် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ "ကျွန်တော်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းတဲ့ လူလည်း မဟုတ်ဘူး။ အထွတ်အထိပ် သိုင်းဆရာတစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်မယ်လို့လည်း မတွေးထားပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားကတော့ ဒီနေ့ သေကို သေရမှာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကုယွမ်၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှု မရှိဘဲ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသည့် ပုံစံကြောင့် သံမဏိကျား၏ အပြုံးများ အေးခဲသွားပြီး စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီကောင်လေးက ထူးဆန်းနေတယ်... မဟုတ်ဘူး သူ့ကို သတ်ပစ်မှ ဖြစ်မယ်

သံမဏိကျား၏ အကြည့်များမှာ စူးရှသွားပြီး ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။

ဝူး…

သူ၏ ကြီးမားသော ကိုယ်ထည်မှာ ဝက်ဝံတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ပြင်းထန်စွာ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ထဲရှိ သရဲခေါင်းဓားမှာ လေထုကို ခွင်းလျက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံများနှင့်အတူ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ခုတ်ပိုင်းချလိုက်တော့သည်။

ကုယွမ်သည် လေနက်ခံတပ်၏ ဒုတိယခေါင်းဆောင်နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးရာ ထိုသူ၏ ဓားသိုင်းမှာ ထက်မြက်လျက် ရိုးရှင်းပြတ်သားသော လူသတ်ကွက်များဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားသည်။ သို့သော် ကုယွမ်၏ အမြင်တွင် ထိုသူ၏ ဓားသိုင်းမှာ သံမဏိကျားနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဘာမှမဟုတ်တော့ချေ။

သံမဏိကျား၏ ဓားချက်မှာ မိုးကြိုးပစ်သည့်အလား အဟုန်ပြင်းလှပြီး ပေါင်ချိန်တစ်ထောင်ခန့်ရှိသော ဖိအားများနှင့်အတူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အရှိန်အဝါများ ပါဝင်နေသည်။ ဤဓားချက်အောက်တွင် ကုယွမ်မှာ အသက်ရှူပင် ကျပ်တည်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

အကယ်၍ ကုယွမ်သည် လေနက်ခံတပ် ဒုတိယခေါင်းဆောင်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် နည်းစနစ်အတိုင်းသာ ဤဓားချက်ကို ဆီးကြိုခဲ့မည်ဆိုပါက ရလဒ်မှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။

၎င်းမှာ လူရော ဓားပါ နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားခြင်းပင်။

ဤဓားချက်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ကုယွမ်သည် ထိပ်တိုက်မတိုးဘဲ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်၍ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သံမဏိကျားမှာ ခြေကျင်းဝတ်တွင် တစ်စုံတစ်ခုက ရစ်ပတ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီး ဓားချက်မှာလည်း လွဲချော်သွားတော့သည်။

သူ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ လက်ချောင်းခန့် အထူရှိသော မီးခိုးဖြူရောင် ထူးဆန်းသည့် မြွေတစ်ကောင်မှာ သူ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ရစ်ပတ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ဤမြွေမှာ ခွန်အားကြီးမားလှသော်လည်း သံမဏိကျားအတွက်မူ ဘာမှမဟုတ်သေးချေ။

သံမဏိကျားသည် သူ၏ ခြေထောက်ကြွက်သားများကို ဖောင်းကြွစေကာ မြွေ၏ ရစ်ပတ်မှုကို ရုန်းထွက်လိုက်ပြီးနောက် ခြေထောက်ကို တစ်ချက် ခါလိုက်ရာ မြွေမှာ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

သူသည် ကုယွမ်ကို လှောင်ပြုံးဖြင့် ကြည့်ကာ "မင်း ဘာကြောင့် ဒီလောက် သတ္တိရှိနေလဲလို့ ငါ စဉ်းစားနေတာ။ မြွေတစ်ကောင် မွေးထားလို့ကိုး ဒါပေမဲ့ ဒီမြွေလေးက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ငါ..."

သူ စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် သံမဏိကျား၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်ချည်းပင် ဖြူဖျော့သွားပြီး သူ၏ စကားသံများမှာလည်း ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ သူသည် သူ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် သေးငယ်သော အပေါက်နှစ်ပေါက် ရှိနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင် အရေပြားများမှာလည်း ချက်ချင်းပင် မည်းနက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အဆိပ်... အဆိပ်ရှိတယ်"

အခန်း။ ၄၆

စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် သံမဏိကျား၏ စကားသံများမှာ ရုတ်ချည်း ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

ထိုအခိုက်တွင် နက်မှောင်၍ပြောင်လက်နေသော ကြွက်တစ်ကောင်မှာ အနီးရှိ ချုံပုတ်တစ်ခုအတွင်းမှ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်လာပြီး ကုယွမ်၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သံမဏိကျားသည် သူ၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ခုက စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ စိမ့်ခနဲ အေးသွားသည့် ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သံမဏိကျား ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အနီးရှိ ကျောက်တုံးတစ်ခုပေါ်တွင် အလျား နှစ်ပေကျော်ရှိသော ကင်းခြေများကြီးတစ်ကောင် ခွေနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်း၏ အစွယ်များမှာ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်လှပြီး သံမဏိပြာရောင် အခွံမာကြီးမှာလည်း ပြောင်လက်နေသည်။

ထိုကင်းခြေများကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မီးခိုးရောင် မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် မီးခိုးရောင် မြားတစ်စင်အဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားကာ သံမဏိကျားထံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပစ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

"မိစ္ဆာအတတ်လား"

သံမဏိကျားမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏ သရဲခေါင်းဓားကို ပင်ကိုယ်အသိစိတ်ဖြင့် အားကုန် လွှဲယမ်းကာ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်တော့၏။

ဤသရဲခေါင်းဓားမှာ အဆင့်မြင့်သံမဏိနှင့် ကြေးနီတို့ကို ရောစပ်ကာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သန့်စင်ထားခြင်းဖြစ်သဖြင့် အလွန်လေးလံကာ ထက်မြက်လှသည်။ သူ၏ ခွန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် သံမဏိလူသားတစ်ဦးကိုပင် တစ်ချက်တည်းဖြင့် နှစ်ပိုင်းပြတ်အောင် ခုတ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သရဲခေါင်းဓားသည် မီးခိုးရောင်မြားကို တိတိကျကျ ထိမှန်သွားပြီး ချွင်ဟူသော အသံနှင့်အတူ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကြေမွသွားစေသည်။ သို့သော်လည်း ကြေမွသွားသော မီးခိုးရောင်မြား၏ အစအနများမှာ မီးခိုးရောင်မြူခိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

စီစီဟူသော အသံများ လေထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားတော့၏။

မာကျောလှသော သရဲခေါင်းဓားမှာ ထိုမီးခိုးရောင်မြူခိုးများ၏ တိုက်စားခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် အရည်ပျော်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ သံရည်များအဖြစ် စီးကျသွားတော့သည်။ သံမဏိကျား၏ မျက်နှာနှင့် လက်မောင်းများပေါ်သို့လည်း ထိုမြူခိုးများ ကျရောက်သွားသည်။

သံမဏိကျားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်သံများကို အကြိမ်အနည်းငယ် ပြုလုပ်လိုက်သော်လည်း အတန်ကြာအောင် မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ အသက်မဲ့စွာ လဲကျသွားတော့သည်။

ကျော်ကြားလှသော အထွတ်အထိပ် သိုင်းဆရာကြီးတစ်ဦးမှာ ဤနေရာ၌ပင် နိဂုံးချုပ်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာအတတ်၏ စွမ်းအားမှာ တကယ့်ကို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလွန်းသည်။

"အားဝူ... တော်တယ်ဟေ့"

ကုယွမ်က အားဝူကို လက်မထောင်ပြကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။ ချီးကျူးခံရသဖြင့် အားဝူမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပုံရပြီး ၎င်း၏ အာရုံခံအင်တင်နာနှစ်ခုမှာ တုန်ခါနေကာ ကြွက်ကဲ့သို့ပင် ကုယွမ်အနားသို့ လာ၍ ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။

၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကုယွမ်မှာ ဦးရေပြားများပင် ထုံကျင်သွားပြီး လက်ကို အသည်းအသန်ယမ်းကာ တားလိုက်ရ၏။

"မလုပ်နဲ့ နေဦး... အနားကို တိုးမလာနဲ့ဦး"

အားဝူကတော့ ကြွက်ဆိုတော့ ထားပါတော့။ ဒါပေမဲ့ အားဟွမ်ရဲ့ ချွန်ထက်တဲ့ ခြေထောက်တွေက ချိတ်တွေထက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းနေတာ။ ငါ မခံစားနိုင်ဘူးလေ။

ကုယွမ်၏ ငြင်းပယ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် အားဟွမ်မှာ အဝိုင်းလေးခွေကာ အင်တင်နာလေးများကို ဖြည်းညင်းစွာ လှုပ်ယမ်းနေတော့သည်။ စောစောက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံစံနှင့်မတူဘဲ အတော်ပင် ဝမ်းနည်းနေပုံရ၏။

"ကဲပါ... ကဲပါ... မင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာ ငါသိပါတယ်။ ခဏနေရင် မင်းအတွက် အရသာရှိတာတစ်ခုခု ရှာပေးပါ့မယ်"

စိတ်ကောက်နေသော အားဟွမ်ကို ချော့မော့ပြီးနောက် ကုယွမ်သည် သံမဏိကျား၏ အလောင်းကို သတိကြီးစွာဖြင့် စတင်ရှာဖွေတော့သည်။ မကြာမီမှာပင် သူသည် အရာသုံးခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ပထမတစ်ခုမှာ တန်ဖိုးအမျိုးမျိုးရှိသော ငွေစက္ကူများဖြစ်ပြီး စုစုပေါင်း ငွေတုံး ငါးရာကျော်ခန့် ရှိသည်။ ဤငွေများမှာ သံမဏိကျား နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းလာခဲ့သော ငွေများဖြစ်မှာ သေချာသည်။ သာမန်မိသားစုတစ်ခုအနေဖြင့် တစ်သက်လုံး အလုပ်လုပ်လျှင်တောင် ဤမျှများပြားသော ငွေကို စုဆောင်းနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ သို့သော် ယခုမူ ဤငွေများအားလုံးမှာ ကုယွမ်၏ လက်ထဲသို့ လွယ်လင့်တကူ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဤငွေများရှိနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် နောင်တွင် သိုင်းပညာလေ့ကျင့်ရန် လိုအပ်သော အာဟာရဖြည့်စွက်စာများအတွက် သူ ပူပန်ရန် မလိုတော့ချေ။

နောက်ထပ်တစ်ခုမှာ အလယ်အလတ်အဆင့်ရှိသော နက်မှောင်ကျားလက်သီးဟု အမည်ရသည့် သိုင်းကျမ်းတစ်စောင် ဖြစ်သည်။

[တာအိုအနှစ်သာရ ရမှတ် +၄၃ ရရှိပါသည်]

ဤသိုင်းကျမ်းကို ထိတွေ့လိုက်ရုံမျှဖြင့် ကုယွမ်အတွက် တာအိုအနှစ်သာရ ၄၃ မှတ်ကို ထပ်မံရရှိစေခဲ့သည်။

ကုယွမ်သည် ကျမ်းစာကို အပေါ်ယံမျှ လှန်လှောကြည့်လိုက်ရာ လက်သီးဟု အမည်ပေးထားသော်လည်း နက်မှောင်ကျားလက်သီးမှာ အမှန်စင်စစ် အတွင်းအားကျင့်စဉ် တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံပုံ အသေးစိတ်နှင့် လမ်းညွှန်ချက်များစွာ ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သို့သော် ရွှေမြွေဝိညာဉ်စုပ်ယူခြင်း အတတ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်မူ ဤသိုင်းပညာမှာ အဆင့်အတန်း တစ်ခု၊ နှစ်ခုခန့် ကွာခြားနေပေသေးသည်။ ၎င်းတွင် အရေပြားသန့်စင်ခြင်း၊ အကြောသန့်စင်ခြင်း၊ အရိုးသန့်စင်ခြင်းနှင့် အဆင့်မြင့်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်များအထိသာ ဖော်ပြထားပြီး ရိုးတွင်းခြင်ဆီဆေးကြောခြင်းနှင့် သွေးလဲလှယ်ခြင်းအဆင့်များ မပါဝင်ချေ။ ထို့ကြောင့် ဤကျမ်းဖြင့် အမြင့်ဆုံး ကျင့်ကြံနိုင်လျှင် အဆင့်မြင့်သိုင်းပညာရှင် အဆင့်အထိသာ ရောက်ရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် ဤသိုင်းပညာမှာ အဆင့်မြင့်အင်္ဂါသန့်စင်ခြင်း နယ်ပယ်သို့ တိုက်ရိုက်

ဦးတည်ထားခြင်းပင်။ သို့သော်လည်း နက်မှောင်ကျားလက်သီးမှာ အတော်ပင် တန်ဖိုးရှိနေဆဲပင်။ အကယ်၍ သူသာ ရွှေမြွေဝိညာဉ်စုပ်ယူခြင်း အတတ်ကို ကံကောင်းထောက်မစွာ မရရှိခဲ့ပါက ဤကဲ့သို့သော အလယ်အလတ်အဆင့် သိုင်းကျမ်းမျိုးကိုပင် ကုယွမ်အနေဖြင့် ထိတွေ့ခွင့်ရမည် မဟုတ်ချေ။

"ဒီ နက်မှောင်ကျားလက်သီးက ငါ့အတွက်တော့ သိပ်ပြီး အသုံးမဝင်ပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ သိုင်းပညာ အခြေခံကိုတော့ ချဲ့ထွင်ပေးနိုင်မှာပါ။ ဒါ့အပြင် ဒီကျမ်းကို ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်မှာ မှတ်တမ်းမတင်ရသေးဘူးဆိုရင် ငါလိုအပ်တဲ့ တခြားသိုင်းကျမ်းတွေ ဒါမှမဟုတ် အမှတ်တွေနဲ့ လဲလှယ်လို့ ရနိုင်သေးတယ်..."

ဤသို့တွေးတောရင်း ကုယွမ်သည် ကျမ်းစာကို သေချာစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော အရာကို လက်ထဲတွင်ကိုင်ကာ ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။ ၎င်းမှာ သံမဏိကျား၏ လည်ပင်းမှ ဖြုတ်ယူခဲ့သော ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားလေး ဖြစ်သည်။

[တာအိုအနှစ်သာရ ရမှတ် +၅၂၉ ရရှိပါသည်]

နက်မှောင်ကျားလက်သီးကျမ်းစာမှ တာအိုအနှစ်သာရ ၄၃ မှတ် ရရှိခဲ့ခြင်းကပင် အတော်များလှပြီဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ဤကျောက်စိမ်းဆွဲပြားမှာ ဆယ်ဆမက ပိုမိုများပြားနေသည်။ ဤအချက်ကပင် ဤဆွဲပြားမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း ကုယွမ်ကို ချက်ချင်း သိရှိသွားစေတော့သည်။

သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသော ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားမှာ စိမ်းလဲ့နေသော ဘူးသီးပုံစံ အသေးစားလေး ဖြစ်သည်။ အတိအကျဆိုရလျှင် လက်ချောင်းခန့်သာ ရှိပြီး အဆင့်မြင့် ကျောက်စိမ်းဖြင့် ထုဆစ်ထားသကဲ့သို့ တောက်ပနေ၏။ ၎င်း၏ လက်ရာမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှပြီး မည်သည့် ထုဆစ်ရာမျှ မရှိဘဲ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။

၎င်းကို ကိုင်ထားသည့်အခါ ကုယွမ်သည် အေးမြသော စွမ်းအင်တစ်ခု သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်လာကာ စိတ်ဓာတ်ကို လန်းဆန်းစေရုံမျှမက သူ၏ အသက်စွမ်းအား၊ အကြောများနှင့် အရိုးများကိုပါ သိမ်မွေ့စွာ အာဟာရဖြည့်တင်းပေးနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါဟာ မှော်လက်နက် တစ်မျိုးများလား"

ကုယွမ်သည် ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တွေးတောနေမိသည်။ ယနေ့ သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများမှာ သူ့အတွက် တကယ့်ကို မျက်စိပွင့်စေခဲ့သည်။ အဆင့်မြင့်သိုင်းပညာရှင်များ၏ အံ့မခန်းလှသော လျှို့ဝှက်စွမ်းအားများ ဖြစ်စေ အဘိုးမို၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့သော မှော်လက်နက်များ ဖြစ်စေ အားလုံးမှာ သူ့အပေါ် စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဤမျှများပြားသော တာအိုအနှစ်သာရ ရမှတ်များကို ပေးစွမ်းနိုင်သော ဘူးသီးပုံစံ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားမှာ တစ်စုံတစ်ခုနှင့် ဆက်စပ်နေမည်ဟု ကုယွမ် တွေးမိသည်မှာ မဆန်းချေ။ သို့သော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် အခါခါ စစ်ဆေးကြည့်သော်လည်း ဤကျောက်စိမ်းဘူးသီးမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အာဟာရဖြည့်ပေးသည့် အေးမြသော စွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်သည်မှလွဲ၍ အခြားထူးခြားချက်ကို မတွေ့ရှိရချေ။

"ကြည့်ရတာ ဒီအရာမှာ တစ်ခုခု လျှို့ဝှက်ထားတာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ငါမသိသေးတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက် တစ်ခုခုပဲ ရှိနေမှာပါ။ ငါ့ရဲ့ ဗဟုသုတက နည်းပါးလွန်းလို့ ဒါကို မခွဲခြားနိုင်တာ ဖြစ်နိုင်သလို ဒါဟာ တကယ်ပဲ ထူးခြားတဲ့ ဆွဲပြားလေးတစ်ခု ဖြစ်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"

ကုယွမ်၏ မျက်ဝန်းများမှာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခန္ဓာကိုယ်အတွက် ကောင်းတာပဲဆိုတော့ အခုလောလောဆယ်တော့ သိမ်းထားလိုက်တော့မယ်"

မြစ်ကမ်းဘေးတွင် ကုယွမ်သည် စိမ်းလဲ့နေသော ကျောက်စိမ်းဘူးသီးဆွဲပြားကို ဆေးကြောသန့်စင်ပြီးနောက် သူ၏ လည်ပင်းတွင် ဆွဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ အဖော်ငယ် သုံးကောင်ကို ခေါ်လိုက်၏။

မြွေ၏ ကြီးမားလှသော ကိုယ်ထည်ကြောင့် ကုယွမ်သည် ၎င်းကို သူ၏ လက်မောင်းတွင် ရစ်ပတ်စေကာ အင်္ကျီလက်ဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။ အားဝူနှင့် အားဟွမ်တို့မှာမူ သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာကြပြီး လူတစ်ယောက်နှင့် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် သုံးကောင်တို့မှာ ကုန်လှည့်အဖွဲ့ထံသို့ ပြန်လာခဲ့ကြတော့သည်။

တစ်ညတာ အနားယူပြီးနောက် ကုန်လှည့်အဖွဲ့မှာ ပြန်လည် ထွက်ခွာခဲ့သည်။ သုံးရက်အကြာတွင်မူ ၎င်းတို့သည် ပိုင်လျန်ခရိုင်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြတော့သည်။

သို့သော် ထွက်ခွာစဉ်က စည်ကားသိုက်မြိုက်စွာဖြင့် ခမ်းနားထည်ဝါခဲ့သလောက် ပြန်လည်ရောက်ရှိချိန်တွင်မူ လူအနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့ရာ ဝမ်းနည်းစရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်နေတော့သည်။

ကုယွမ်မှာမူ ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်အားချေ။ ရက်ပေါင်းများစွာ ခရီးနှင်ခဲ့ရသဖြင့် သူသည် အတော်ပင် မောပန်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် လော့ရှန့်၊ ယန်ဟန်နှင့် ကျန်ရှိသူများမှာ ရှမင်ယန်ထံသို့ အစီရင်ခံရန် ကိစ္စများဖြင့် ရှုပ်နေကြမည်ဖြစ်ရာ သူ့အတွက် အချိန်ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်းလည်း သူသိရှိထားသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် လော့ရှန့်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် အနားယူရန် အိမ်သို့သာ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြန်လာခဲ့တော့သည်။ သို့သော် သူ မသိရှိခဲ့သည်မှာ သူထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လမ်းထောင့်တစ်ခုမှ လူရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် လူအုပ်ကြားထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်းပင်။