အခန်း (၇၇-၇၈)
Vol. 8 Ch. 77-78
အခန်း (၇၇) အရောင်းအဝယ်
ဓားရှည်၏ ဝိညာဉ်အစီရင်ကို ပြုပြင်ခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံကြောင့် ယခုအခါ နဂါးရိုးနှင်တံကို ပြုပြင်ရာတွင် ချင်လဲ့အနေဖြင့် မည်သို့ လုပ်ရမည်ကို ကောင်းကောင်း နားလည်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် အချိန်ကို သေချာစွာ ခွဲဝေလိုက်ပြီး လုပ်ငန်းစဉ်ကို ငါးဆင့် ခွဲလိုက်၏။ အဆင့်တစ်ဆင့်စီတွင် စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်းအစီရင်၏ ငါးပုံတစ်ပုံကိုသာ ပြုပြင်ခဲ့ပြီး ခုနစ်ရက်ခန့် အချိန်ယူပြီးနောက်တွင် နဂါးရိုးနှင်တံ၏ စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်းအစီရင်ကို အောင်မြင်စွာ ပြုပြင်နိုင်ခဲ့လေသည်။
“ဒီနဂါးရိုးနှင်တံရဲ့ ပင်မအစီရင်က လေစွမ်းအင်ကို စုစည်းပေးနိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် လေဓာတ်ကျင့်စဉ် ကျင့်တဲ့သူတွေအတွက် သင့်တော်လိမ့်မယ်။ အင်း... ခဏနေဦး၊ ဒါက မဟုတ်သေးဘူး။ ရေရဲ့ ပျော့ပြောင်းမှု ဂုဏ်သတ္တိလည်း နည်းနည်း ပါနေသေးတယ်။ မင်းသူငယ်ချင်း ကျင့်တဲ့ ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်က တော်တော်လေး ရောထွေးနေပုံပဲ။ လေထဲမှာ ရေကို ရောထားတာလား။ အင်း... ဒါဆိုရင်တော့ သီးသန့်မှာယူထားတဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်မျိုးက တကယ်ကို လိုအပ်တာပေါ့။ မင်းသူငယ်ချင်းက ဘာလို့ တကူးတက သီးသန့် အပ်နှံထားရသလဲဆိုတာ အခုတော့ နားလည်သွားပြီ”
ခြံဝင်းအတွင်း၌ လီမုသည် ချင်လဲ့ ပြုပြင်ပြီးစ နဂါးရိုးနှင်တံကို ကိုင်ကာ ခပ်ပေါ့ပေါ့ ဝေ့ယမ်းကြည့်နေ၏။
ခြံဝင်းအတွင်း၌ လေပြင်းတစ်ချက် ရုတ်တရက် တိုက်ခတ်သွားပြီး မီးခိုးရောင် လေဝဲတစ်ခုမှာ နဂါးရိုးနှင်တံပေါ်သို့ အမှန်တကယ်ပင် ကပ်ငြိသွားတော့သည်။
နှင်တံကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည့်အခါ ထိုထူထပ်သော မီးခိုးရောင်လေဝဲမှာ နှင်တံတစ်ခုလုံးအား ဝန်းရံထားသည့် လေတံတိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာလေသည်။
တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် နဂါးရိုးနှင်တံမှာ လေနဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည့်အလား ထင်ရပြီး ဆန်းပြားလှသော တိုက်ခိုက်ရေးဟန်မျိုးစုံကိုလည်း ပြသနေ၏။ ထို့ပြင် ထိုဟန်ပန်တိုင်းမှာ နဂါးတစ်ကောင် လေထဲသို့ ခုန်တက်သွားသည့်အလား အလွန်ပင် သက်ဝင်လှပနေတော့သည်။
“ကောင်းလိုက်တာ ဦးလေးလီရာ” ချင်လဲ့က အားပေးလိုက်၏။
“ဒါက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နှစ်ချက်လောက် ယမ်းပြတာပါ၊ ဘာမှ ထွေထွေထူးထူး မဟုတ်ပါဘူး” လီမုက ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး နှင်တံကို ပြန်ပေးကာ ဆက်ပြောသည်။ “ဒါကလည်း ဟိုဓားရှည်လိုပါပဲ။ မင်းရဲ့ စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်းအစီရင်က တခြားအစီရင်တွေကို လွှမ်းမိုးသွားပြန်ပြီ။ မင်းရဲ့ စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်းအစီရင် တစ်ခုတည်းကတင် မူလလက်နက်ဖန်တီးသူရဲ့ ပင်မအစီရင်၊ ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်းနဲ့ ဝိညာဉ်သိုလှောင်ခြင်း အစီရင်သုံးခုလုံး ပေါင်းတာထက် ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးနေတယ်။ ဒါကြောင့် အဲဒီအစီရင်တွေအားလုံးက မင်းရဲ့ စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်းအစီရင်အတွင်းမှာ အလုံပိတ်ခံထားရသလို ဖြစ်သွားတာပေါ့။ ငါ ဒီလိုပဲ ပြောပါရစေ... မင်းရဲ့ စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်းအစီရင်က ဒီနဂါးရိုးနှင်တံရဲ့ ဗဟိုချက် ဖြစ်သွားပြီး လေစွမ်းအားကို စုစည်းနိုင်စွမ်းကိုလည်း အများကြီး မြှင့်တင်ပေးလိုက်ပြီ”
ပြုပြင်ထားသော နဂါးရိုးနှင်တံမှာ မီးခိုးရောင်သန်းသော အညိုရောင် ရှိပြီး ကိုင်တွယ်လိုက်သည့်အခါ ချောကျိကျိ ဖြစ်နေကာ မြွေတစ်ကောင်ကို ကိုင်ထားရသည့်အလား ခံစားရ၏။
ချင်လဲ့က ထိုခံစားချက်ကို တကယ် မကြိုက်ချေ။ “ကိုင်ရတာ တော်တော် ထူးဆန်းတယ်ဗျာ။ ချောကျိကျိနဲ့ သိပ်ပြီး သက်သောင့်သက်သာ မရှိဘူး။ အစ်မကျောက် ဒါကို ကြိုက်ပါ့မလား မသိဘူး၊ ကျွန်တော်ကတော့ သိပ်သဘောမကျဘူး”
“ဒီနဂါးရိုးနှင်တံပိုင်ရှင်ရဲ့ လေဓာတ်ကျင့်စဉ်ထဲမှာ ရေစွမ်းအား ပါနေတယ်လေ၊ ရေဆိုတာကလည်း ချောကျိကျိ ဖြစ်နေတာဆိုတော့ သူ ဒါကို တကယ် သဘောကျပါလိမ့်မယ်” လီမုက ခပ်ပါးပါး ပြုံးလိုက်၏။ “ဒီနှင်တံကို ဖန်တီးတဲ့သူက အတော်လေး ကျွမ်းကျင်တာပဲ။ သူက အသုံးပြုမယ့်သူရဲ့ အစွမ်းအစ အားလုံးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားခဲ့တာ။ ဒီချောကျိကျိ ခံစားချက်က အသုံးပြုသူနဲ့ ကိုက်ညီအောင် တမင်တကာ လုပ်ထားတဲ့ ထူးခြားချက်တစ်ခုပဲ၊ ဒါကြောင့် မင်းသူငယ်ချင်း ဒါကို မကြိုက်မှာ စိုးရိမ်စရာ မလိုဘူး”
“ဓားရှည်ရော နဂါးရိုးနှင်တံရော ဝိညာဉ်အစီရင်တွေ ပြုပြင်ပြီးသွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေက ဘယ်အဆင့်မှာ ရှိလဲ၊ အစ်ကိုတုနဲ့ အစ်မကျောက်တို့ တကယ် သုံးနိုင်ပါ့မလားဆိုတာ ကျွန်တော် သိချင်မိတယ်။ သူတို့ အခု သုံးနေတဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်တွေနေရာမှာ အစားထိုးနိုင်မလား မသိဘူး...” ချင်လဲ့က တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားနေမိ၏။
“ဪ... ဟုတ်သားပဲ။ မင်း နှင်တံကို ပြုပြင်နေတုန်းမှာ ဟို အဖြူရောင်ဝတ်စုံနဲ့ မိန်းကလေးနဲ့ အဘိုးကြီး ရောက်လာသေးတယ်၊ သူတို့က ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း တံဆိပ်ပြားတွေအကြောင်း ထပ်မေးနေတုန်းပဲ” လီမုက မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြုံးလိုက်၏။ “အဲဒီမိန်းကလေးက ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း တံဆိပ်ပြားတွေကို တော်တော်လေး အရေးတယူ ရှိပုံရတယ်။ ဒါက ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း တံဆိပ်ပြားတွေရဲ့ သဘာဝဝိညာဉ်စွမ်းအားကို စုစည်းပေးနိုင်စွမ်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလို၊ အဲဒါက သူ့ကို တစ်နည်းနည်းနဲ့ အထောက်အကူ ဖြစ်စေလို့လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူ အခုလောလောဆယ် ဒီဘက်မှာ လိုအပ်ချက် ရှိနေပုံပဲ၊ ဒါကြောင့်... သူကိုယ်တိုင် ဈေးတစ်ခု ပေးသွားတယ်”
“ဪ... ဟုတ်လား” ချင်လဲ့၏ အမူအရာမှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ “ဈေး ဘယ်လောက် ပေးသွားတာလဲ”
“သာမန်အဆင့် ၇ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးတုံးတဲ့” လီမုက တဟားဟား ရယ်လိုက်၏။ “နောက်ရက်ပိုင်းအတွင်း ကုန်ပစ္စည်းအသစ် ရောက်မယ်လို့ ငါ သူ့ကို ပြောထားလိုက်တယ်။ အင်း... မင်း အခုချက်ချင်း မြူတိမ်ဆောင်ကို ပြန်ဖို့ မလောပါနဲ့ဦး။ ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း တံဆိပ်ပြားရဲ့ အဆင့်မြင့်ပုံစံလေးတွေ လုပ်ပေးစမ်းပါ။ အဲဒါဆိုရင် သာမန်အဆင့် ၇ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးတုံးနဲ့ ရောင်းမယ်ဆိုရင်တောင် ပြဿနာမရှိနိုင်ဘူး”
“ဟုတ်ကဲ့” ချင်လဲ့က ဝမ်းသာအားရ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
အခြေခံအားဖြင့် အဆင့်မြင့်ပုံစံ ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း တံဆိပ်ပြားဆိုသည်မှာ ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်းအစီရင်ပေါ်တွင် စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်းအစီရင်တစ်ခုကို ထပ်မံ ထည့်သွင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။
လက်ရှိ ချင်လဲ့အတွက်မူ ဤအလုပ်မှာ လုံးဝ မခက်ခဲတော့သလို စိတ်စွမ်းအား သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကိုလည်း အမြောက်အမြား အသုံးပြုရန် မလိုချေ။
ထို့ကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် အသုံးပြုရန် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ လုံလောက်စွာ ရှိစေရန်နှင့် ဝိညာဉ်တံဆိပ်ပြားအလွတ်များ ထပ်မံ ဝယ်ယူနိုင်ရန်အတွက် သူသည် ဆိုင်တွင် ခေတ္တ ဆက်နေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ကျန်ရှိသော ဝိညာဉ်တံဆိပ်ပြားများကို အသုံးပြုကာ အဆင့်မြင့်ပုံစံ ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း တံဆိပ်ပြားများအား ဖန်တီးလိုက်လေသည်။
လေးရက်အကြာတွင်...
ကျန်ရှိသော ဝိညာဉ်တံဆိပ်ပြား ၃၅ ပြားအနက် ၃၂ ပြားမှာ အဆင့်မြင့်ပုံစံ ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း တံဆိပ်ပြားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိသော ၃ ပြားမှာမူ ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်းနှင့် စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်း အစီရင်နှစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ပေါင်းစပ်ရာတွင် အမှားအယွင်း အနည်းငယ်ကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့၏။
ငါးရက်မြောက်နေ့တွင် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးမှာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ထိုအမျိုးသမီးမှာ ဆိုင်ရှေ့တွင် လှပစွာ ရပ်နေပြီး သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လှပသော မြင်ကွင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည့်အလား ထင်ရသည်။ လောကကြီးမှာ ရုတ်တရက် ပိုမို ဆွဲဆောင်မှု ရှိလာသကဲ့သို့ပင်။
သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများအတွင်းမှ မျှော်လင့်စောင့်စားမှု အချို့ကို တွေ့မြင်နိုင်၏။ “ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း တံဆိပ်ပြားတွေ ရောက်ပြီလား”
“ရောက်ပါပြီ” လီမုက ပြုံးပြလိုက်ပြီး ချင်လဲ့ကို ပစ္စည်းများယူကာ ထွက်လာရန် အချက်ပြလိုက်၏။
အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးနှင့် အဘိုးကြီးတို့၏ မျက်လုံးများမှာ လင်းလက်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း တံဆိပ်ပြားများအား အလွန်ပင် တန်ဖိုးထားပုံရပြီး ချင်လဲ့ကိုလည်း သေချာစွာ ကြည့်လိုက်ကြ၏။
“ဒါက ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း တံဆိပ်ပြားရဲ့ အဆင့်မြင့်ပုံစံပါ။ မူလဟာနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ဒါက သဘာဝဝိညာဉ်စွမ်းအားကို နှစ်ဆ ပိုမြန်တဲ့နှုန်းနဲ့ စုဆောင်းပေးနိုင်ပါတယ်” ချင်လဲ့က သူတို့ကို တံဆိပ်ပြား တစ်ပြားစီ ပေးလိုက်ပြီး အတွင်းရှိ အစီရင်များကို ဖွင့်လိုက်၏။ ၎င်းမှာ မြူပြာရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သဘာဝဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ ဤနေရာသို့ သိသိသာသာ စီးဝင်လာတော့သည်။
တံဆိပ်ပြားနှစ်ပြားမှ စုဆောင်းပေးသော သဘာဝဝိညာဉ်စွမ်းအား ပမာဏမှာ ဆိုင်အတွင်း ပုံမှန်ရှိနေကျ ပမာဏထက် နှစ်ဆ ပိုမြန်နေခြင်း ဖြစ်၏!
ယခင်ကဆိုလျှင် ဤသို့သော အာနိသင်ရရန် ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း တံဆိပ်ပြား လေးပြားခန့် အသုံးပြုရန် လိုအပ်လေသည်။
“အဆင့်မြင့်ပုံစံ...”
အဖြူရောင်ဝတ်စုံ အမျိုးသမီးနှင့် အဘိုးကြီးတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ပို၍ ပို၍ လင်းလက်လာတော့သည်။ သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရ၏။
ချက်ချင်းပင် သူတို့သည်လည်း သူတို့လက်ထဲရှိ အဆင့်မြင့်ပုံစံ ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း တံဆိပ်ပြားများကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး အတွင်းပိုင်း အပြောင်းအလဲများအား သေချာစွာ ခံစားကြည့်လိုက်ကြသည်။
အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် အမျိုးသမီးမှာ တည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့် အေးစက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်လောက်လဲ”
“သာမန်အဆင့် ၇ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးတုံးပါ” ချင်လဲ့က အသံနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်ရင်း သူ၏ လက်သီးများကို တိတ်တဆိတ် ဆုပ်ထားလိုက်၏။ သူကိုယ်တိုင်လည်း စိုးရိမ်စိတ်နှင့်အတူ မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေလေသည်။
အကယ်၍ ဤတံဆိပ်ပြား ၃၂ ပြားလုံးကို ရောင်းရမည်ဆိုပါက သာမန်အဆင့် ၇ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၆၀ ခန့် ရမည် ဖြစ်သည်။
သာမန်အဆင့် ၇ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးကို ဝိညာဉ်တံဆိပ်ပြားအလွတ် ၂၅ ပြားနဖြင့် လဲ၍ ရသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၆၀ ဆိုပါက ဝိညာဉ်တံဆိပ်ပြား ၄၀၀၀ ခန့် ရမည် ဖြစ်သည်။
ဝိညာဉ်တံဆိပ်ပြား ၄၀၀၀ ဖြစ်သည်။
သူ ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း၊ စွမ်းအားမြှင့်တင်ခြင်းနှင့် ဝိညာဉ်သိုလှောင်ခြင်း အစီရင်များကို လေ့ကျင့်စဉ်က ဝိညာဉ်တံဆိပ်ပြား တစ်ထောင်ကျော်သာ သုံးခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ဤအရောင်းအဝယ် အောင်မြင်သွားလျှင် အနည်းဆုံး တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ် ခန့်အထိ ဝိညာဉ်တံဆိပ်ပြားအတွက် စိတ်ပူစရာ လိုတော့မည် မဟုတ်ပေ။
“ကောင်းပြီ၊ ငါ အကုန်ယူမယ်” အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးမှာ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူမက ဆက်ပြောသည်။ “နင့်မှာ ရှိသမျှ အကုန် ငါယူမယ်။ နင့်ဆီမှာ ပစ္စည်းရှိနေသရွေ့ ငါ အကုန်ယူမှာပဲ”
ချင်လဲ့မှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေတော့သည်။ ထိုအမျိုးသမီးကို ကြည့်နေသော သူ၏ အကြည့်မှာလည်း ရုတ်တရက် တောက်လောင်လာ၏။
“အဟမ်း...”
လီမုက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။ "ဒီကောင်လေးကတော့ တကယ်ကို အားမရစရာပဲ၊ သာမန်အဆင့် ၇ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၆၀ လောက်နဲ့ ဒီလောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေရသလား။ ဒါက တကယ်ကို အရှက်ရစရာပဲ"
“အခုလောလောဆယ်တော့ ငါတို့ဆီမှာ ဒီလောက်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ငါ့အတွက် ပစ္စည်းပို့လာဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် မင်း တကယ် စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုရင်တော့ ခဏခဏ လာပြီး မေးကြည့်ပေါ့။ ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ နောက်ပိုင်း ပစ္စည်းအသစ်တွေ ထပ်ရောက်လာနိုင်တာပဲ”
“ဒီမှာ နက်နဲအဆင့် ၁ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၃၂ တုံး ရှိတယ်၊ ဒါဟာ သာမန်အဆင့် ၇ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၆၀ နဲ့ ညီမျှတယ်။ သေချာ သိမ်းထားလိုက်ပါ”
အဘိုးကြီးက စားပွဲပေါ်ကို ညွှန်ပြလိုက်ရာ စိန်တုံးများကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြီး လက်သီးဆုပ်အရွယ်ရှိသော ကျောက်တုံးများမှာ စားပွဲပေါ်သို့ လိမ့်ကျလာတော့သည်။
၎င်းတို့မှာ ချင်လဲ့၏ မျက်စိရှေ့သို့ လိမ့်လာခြင်း ဖြစ်၏။
ကျောက်တုံးတိုင်းမှာ အရွယ်အစား တူညီကြပြီး မြူဆိုင်းနေသော အလင်းတန်းလေးများ ရှိကြသည်။ သူ အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုကျောက်တုံးများမှာ အလွန်ပင် ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်လောက်အောင် ကြည်လင်နေသည်ကို တွေ့ရလေသည်။
"ဒါတွေက တကယ့် နက်နဲအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေပဲ"
ဤနက်နဲအဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများမှာ ဝိညာဉ်ထင်ရှားခြင်းနှင့် ဝိညာဉ်လမ်းစဉ် အဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူများ အသုံးပြုလေ့ရှိသော အရာများ ဖြစ်သည်။ ဤအဆင့်ရှိ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများမှာ အဆင့်မြင့် အဖွဲ့အစည်းများကြားတွင် အသုံးပြုသော တကယ့် ငွေကြေးများ ဖြစ်ကြ၏။
“ချင်လဲ့... ပစ္စည်းတွေကို အရင် သိမ်းလိုက်ဦး” လီမုက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။
ချင်လဲ့၏ မျက်လုံးများမှာ လင်းလက်နေပြီး သူသည် အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် နှစ်ချက်ခန့် ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် နက်နဲအဆင့် ၁ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို စားပွဲအောက်ရှိ ဗီရိုထဲသို့ ပြုံးပြုံးလေးဖြင့် သေချာ ထည့်သိမ်းလိုက်တော့သည်။
“တကယ်လို့ ငါသာ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း တံဆိပ်ပြားတွေ အများကြီး ဖန်တီးနိုင်မယ်ဆိုရင် ငါ့အတွက် သိုလှောင်လက်စွပ် တစ်ကွင်းလောက် ဝယ်နိုင်မှာပဲ...” သူသည် စိတ်ထဲမှ တွက်ချက်နေတော့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း တောက်ပနေပြီး ဆက်လက် စဉ်းစားနေသည်။ “လင်မြို့မှာတုန်းက သုသာန်ခုနစ်ပါးတောင်ကြားက လုလီက အရမ်းကို မာန်တက်ပြီး ငါ့ကို အထင်သေးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင်တောင်... သူ့လက်မှာ သိုလှောင်လက်စွပ် မရှိခဲ့ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား”
“မင်းကျင့်တဲ့ ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်က တော်တော် ထူးခြားတယ်၊ အဲဒါက မိုးကြိုးနဲ့ လျှပ်စစ်ကျင့်စဉ် ဖြစ်ပုံရတယ်။ လူငယ်လေး... မင်းရဲ့ ဒီထူးခြားတဲ့ ကျင့်စဉ်က ငါတို့အတွက် တချို့နေရာတွေမှာ အသုံးဝင်နိုင်တယ်။ ငါတို့နဲ့အတူ မြို့အပြင်ဘက်ကို ခရီးတစ်ခု လိုက်ခဲ့ဖို့ စိတ်ဝင်စားလား။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီဆိုင်မှာ အလုပ်သင် လုပ်နေတာထက် အများကြီး ပိုကောင်းတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေ မင်း ရစေရမယ်လို့ ငါ အာမခံပါတယ်” ချင်လဲ့ကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် အဘိုးကြီးက ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။
“စိတ်မဝင်စားဘူး” ချင်လဲ့က ချက်ချင်း ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ သူ၏ အမြင်တွင်မူ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း တံဆိပ်ပြားများ ဖန်တီးရခြင်းမှာ လက်ရှိတွင် မည်သည့် အကျိုးကျေးဇူးထက်မဆို ပို၍ ကောင်းမွန်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။
“မင်း တကယ်ပဲ ထပ်ပြီး မစဉ်းစားချင်ဘူးလား” အဘိုးကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။
“ဟင့်အင်း” ချင်လဲ့က သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ပြောလိုက်သည်။
“သွားကြစို့” အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချင်လဲ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။
သူမ၏ အေးစက်သော အကြည့်မှာ ချင်လဲ့၏ အင်္ကျီ ရင်ဘတ်နေရာရှိ မြူတိမ်ပုံစံပေါ်တွင် ခေတ္တမျှ ကြာအောင် ရပ်တန့်နေပြီးနောက် သူမက အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့ မကြာခင် ပြန်တွေ့ကြမှာပါ” ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် သူမနှင့် အဘိုးကြီးတို့မှာ လှည့်ထွက်သွားပြီး လီဈေးဆိုင်မှ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။
“ဒီမိန်းကလေးက အရမ်းကို လှတာပဲ၊ သူ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကလည်း... တကယ့်ကို ထူးခြားတယ်။ သူက မင်းကျင့်တဲ့ ကျင့်စဉ်ကိုလည်း နည်းနည်း စိတ်ဝင်စားနေပုံပဲ” လီမုသည် သူ၏ လှုပ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပြန်လည် လှဲလျောင်းလိုက်ပြီး သက်သောင့်သက်သာ လှုပ်ယမ်းလျက် ပြောလိုက်၏။ “ဒီလောက် လှတဲ့ အမျိုးသမီးလေးကို မင်းက တကယ်ပဲ စိတ်မဝင်စားဘူးလို့ ပြောချင်တာလား”
“ဟုတ်တယ်” ညင်သာပြီး ကျော့ရှင်းသော ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ပေါ်လာသဖြင့် သူက ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။
“ငါ မယုံပါဘူး” လီမု၏ အကြည့်မှာ နောက်ပြောင်လိုဟန် ရှိ၏။ “ဒီလောကမှာ ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်ကို စိတ်မဝင်စားတဲ့ ကောင်လေးဆိုတာ မရှိသလောက်ပဲ။ မင်းမှာ တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေပြီ မဟုတ်ရင် မင်းက ပုံမှန် မဟုတ်ဘူးပေါ့။ မင်းအရွယ်တုန်းကဆိုရင် ဦးလေးလီက ဟဲဟဲ... ဒီဘက်မှာဆိုရင် ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝ မရှိခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါက တော်တော်လေး နာမည်ကြီးခဲ့တာပေါ့...”
ချင်လဲ့က ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားပြီး အားတက်သရော မေးလိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်ကို အသေးစိတ် ပြောပြဦးလေ”
“မင်းကတော့ တကယ့်ကောင်ပဲ၊ စိတ်မဝင်စားဘူးလို့ ပြောနေပြီးတော့” လီမုက အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်သွားပြီးမှ လက်ယမ်းပြလိုက်၏။ “အခုတော့ သွားတော့။ ဦးလေးလီမှာ အချစ်ကြွေးတွေ အများကြီး ရှိတာဆိုတော့ ပြောပြဖို့ အချိန်အများကြီး လိုလိမ့်မယ်။ အခုတော့ ပျင်းလို့ မပြောတော့ဘူး”
“ဦးလေးလီလို တစ်နှစ်ပတ်လုံး အနံ့အသက်တွေ နံပြီး ညစ်ပတ်နေတဲ့သူမှာ တကယ်ပဲ အချစ်ကြွေးတွေ အများကြီး ရှိနိုင်လို့လား” ချင်လဲ့က ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် အံ့သြနေမိ၏။ “ဦးလေးလီနဲ့ ပတ်သက်ခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးတွေကတော့... တကယ့်ကို အကြိုက်ထူးတဲ့သူတွေ ဖြစ်ရမယ်။”
“အဟွတ်... အဟွတ်၊ ဝေါ့... ထွီ...” လီမုသည် တစ်စုံတစ်ခုနှင့် သီးသွားသည့်အလား ရုတ်တရက် အပြင်းအထန် ချောင်းဆိုးလိုက်တော့သည်။
ထိုနေ့ညနေမှာပင် ချင်လဲ့သည် ဓားရှည်နှင့် နဂါးရိုးနှင်တံတို့ကို ဆီစိမ်အဝတ်ဖြင့် ထုပ်ပိုးကာ လီဈေးဆိုင်မှ ထွက်ခွာပြီး မြူတိမ်ဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။
“ချင်လဲ့... အကြီးအကဲဟန်က မင်းပြန်လာတာနဲ့ သူ့ဆီကို ချက်ချင်း လာခဲ့ဖို့ ပြောထားတယ်” သူ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အစောင့်က တည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့် အသိပေးလိုက်၏။
ချင်လဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ချက် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် လင်းလက်လာတော့သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။ "အဘိုးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းများ ရနေပြီလား"
အခန်း (၇၈) စစ်ဆေးရေးမှူး
ချင်လဲ့သည် မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့်ဖြင့် ဟန်ချင်းယွီဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်၏။ သူ၏ မျက်မှောင်ကြားတွင် မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်ကလေး တစ်ခုမှာ ထင်ဟပ်နေသည်။
“ချင်လဲ့... ကောင်လေး၊ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီကိုး” တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ဟန်ချင်းယွီက အော်ပြောလိုက်၏။ သူသည် ချင်လဲ့ကို တမင်တကာ စောင့်နေပုံရပြီး မြင်မြင်ချင်းမှာပင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်နှုတ်ဆက်တော့သည်။
“ဦးလေးဟန်... ကျွန်တော့်အဘိုးဆီက သတင်းရလို့လား”
“မဟုတ်ဘူး”
“ဒါဆို ကျွန်တော့်ဆီ စာရောက်နေလို့လား”
“ဟင့်အင်း”
“ဒါဆို ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို အသည်းအသန် ရှာနေရတာလဲ” ချင်လဲ့မှာ အလွန်ပင် စိတ်ပျက်သွားကာ မေးလိုက်၏။
“အရင်ဆုံး အထဲဝင်ဦး၊ ပြီးမှ စကားပြောကြတာပေါ့” ဟန်ချင်းယွီက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ချင်လဲ့ အထဲရောက်သွားမှသာ သူက တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောသည်။ “မြူတိမ်ဆောင် အရှင်သခင် ကိုယ်တိုင်လည်း ဒီမှာ ရောက်နေတယ်။ မင်း စကားပြောတဲ့အခါ သတိထားဦး”
“အရှင်သခင်လား” ချင်လဲ့၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။ “ဘာတွေ ဖြစ်လို့လဲ”
“မင်းကို တွေ့ချင်တဲ့သူ တစ်ယောက်ရှိတယ်။ အဲဒီလူက... မြူတိမ်ဆောင်အနေနဲ့ လျစ်လျူရှုလို့ရတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် အရှင်သခင်ကိုယ်တိုင် သူနဲ့အတူ လိုက်လာတာ” ဟန်ချင်းယွီမှာလည်း အိမ်ထဲရောက်သည်နှင့် သတိကြီးစွာ ထားနေပုံရပြီး ချင်လဲ့ကို အတွင်းခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားစဉ် တိုးတိုးလေး ရှင်းပြနေလေသည်။
အခန်းအတွင်း၌ သန်မာထွားကျိုင်းပြီး အရှိန်အဝါကြီးမားသော လူတစ်ဦးမှာ ချင်လဲ့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်ပြီး ဆို၏။ “မင်းက ချင်လဲ့လား။ တုကျဲက မင်းအကြောင်း ခဏခဏ ပြောတာ ငါကြားဖူးတယ်။ အင်း... ငါက တုမိုပါ”
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် အရှင်သခင်” ချင်လဲ့က ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်၏။
“ငါ့ကို သူစိမ်းလို သဘောထားမနေပါနဲ့။ လာ... အမှောင်အသူရာခန်းမက လာတဲ့ ငါတို့ရဲ့ ဧည့်သည်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်။ သူတို့က မင်းကို အထူးတလည် တွေ့ချင်နေတာ” တုမိုက လက်ယမ်းပြလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ လူအား မြင်သာအောင် ကိုယ်ကို အနည်းငယ် စောင်းပေးလိုက်၏။
“ငါတို့ မကြာခင် ပြန်တွေ့ကြမယ်လို့ ငါပြောခဲ့သားပဲ” ကြည်လင်ပြီး အေးစက်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးမှာ ဟန်ချင်းယွီ ထိုင်နေကျ နေရာတွင် အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် ထိုင်နေ၏။
သူမ၏ ကျောကုန်းကုန်းနှင့် အစေခံကြီးမှာမူ ယခင်အတိုင်းပင် သူမ၏ ဘေးတွင် အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် ချင်လဲ့ကို ကြည့်ကာ သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “ကောင်လေး... မင်းက မြူတိမ်ဆောင်ရဲ့ ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားတာပဲ၊ ငါတို့လက်ထဲကနေ ဘယ်လိုလုပ် လွတ်နိုင်ပါ့မလဲ”
ချင်လဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။
“ဒီအမျိုးသမီးက ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်တဲ့။ သူက အမှောင်အသူရာခန်းမက လာတာ” တုမိုက ရှင်းပြသည်။ “သူ့မှာ မင်းရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်တဲ့ ကိစ္စတချို့ ရှိတယ်။ အင်း... မင်း သူ့နောက်ကို ခဏလောက် လိုက်သွားလိုက်ပေါ့။ အလုပ်ပြီးရင်တော့ ပြန်လာခဲ့”
“အမှောင်အသူရာခန်းမ...” ချင်လဲ့သည် တုမို၏ စကားထဲမှ အဓိပ္ပာယ်ကို စဉ်းစားနေမိသည်။ ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်ဟု ခေါ်သော အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် မတတ်သာဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရ၏။ “နားလည်ပါပြီ။ အရှင်သခင်ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ကျွန်တော် လိုက်နာပါ့မယ်၊ သူ့ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ကူညီပေးပါ့မယ်”
တုမိုက ရယ်မောကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “ငါ့ညီလေးက မင်းအကြောင်း အမြဲပြောနေပြီး မင်းကို တော်တော် အထင်ကြီးတာ။ ငါ့ကို စိတ်မပျက်စေနဲ့ဦး”
ချင်လဲ့က ခါးသက်သက် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“မင်းက ကုန်သွယ်ရေးလမ်းမက လီဈေးဆိုင်မှာ အလုပ်သင် လုပ်နေတာလို့ ငါကြားတယ်။ အဲဒီ လီဈေးဆိုင်က တော်တော်လေး ရှားပါးတဲ့ ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း တံဆိပ်ပြားတွေကို စတင်ရောင်းချနေတယ်ဆိုပဲ...” တုမိုက စကားအချို့ကို တမင်တကာ အလေးပေး ပြောဆိုပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “ချင်လဲ့... မြူတိမ်ဆောင်အတွက်လည်း ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း တံဆိပ်ပြား တချို့ ရအောင် ကူညီပေးပါဦး။ မြူတိမ်ဆောင်ကလည်း အပြင်ဈေးအတိုင်းပဲ ဝယ်ပါ့မယ်”
ချင်လဲ့မှာ မှင်သက်သွားရ၏။
“ကြည့်စမ်း... တကယ်လို့ မြူတိမ်ဆောင်ရဲ့ ကျင့်ကြံတဲ့နေရာတွေမှာ သဘာဝဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေသာ သိပ်သည်းနေမယ်ဆိုရင် အဆောင်ထဲက ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ အဆင့်ကို မြှင့်တင်ပေးဖို့အတွက် အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား” တုမိုက မျက်လုံးများ လင်းလက်လျက် မေးလိုက်သည်။ “အဲဒီလို ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း တံဆိပ်ပြားက တစ်ဦးချင်းအတွက်တော့ အကျိုးသက်ရောက်မှု သိပ်မရှိပေမဲ့ မြူတိမ်ဆောင်၊ ရေခဲပြင်နန်းတော်နဲ့ အဲဒီလို အဖွဲ့အစည်းတွေအတွက်တော့ အရမ်းကို သင့်တော်တယ်။ ကျင့်ကြံတဲ့နေရာတွေကို အဆင့်သစ်တစ်ခုအထိ မြှင့်တင်ပေးနိုင်တာလေ”
“မြူတိမ်ဆောင် အရှင်တု... ကျွန်မ ရှင့်ကို ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း တံဆိပ်ပြားအကြောင်း ပြောပြခဲ့တာက ကျွန်မနဲ့ ပစ္စည်း လုဝယ်ဖို့ မဟုတ်ဘူးနော်” ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မကျေမနပ် ပြောလိုက်၏။
“ဟားဟား... ကျုပ်က ချင်လဲ့ကို သတိပြုမိအောင် အမှတ်မထင် ပြောလိုက်ရုံပါပဲ” တုမိုက အားနာဟန်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။
“နင် ပြန်လာတာ မြန်သားပဲ။ အင်း... ဒါကြောင့် နင့်ကို ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန် နှစ်နာရီ ပေးမယ်။ နှစ်နာရီ ကြာရင် ငါတို့နဲ့အတူ ထွက်ခွာရမယ်” ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်က ချင်လဲ့ကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။
“ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော် သွားပြင်ဆင်လိုက်ပါ့မယ်” ချင်လဲ့က လိမ္မာပါးနပ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး တုမိုဘက်သို့ လှည့်ကာ ဆိုသည်။ “ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း တံဆိပ်ပြား ကိစ္စကိုတော့ ကျွန်တော် သတိထားပေးပါ့မယ်။ ကျွန်တော် ပြန်ရောက်လာရင် ဦးလေးလီနဲ့ ဆွေးနွေးကြည့်ပါ့မယ်...” ထိုသို့ ပြောပြီးမှ ချင်လဲ့သည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။
“ကောင်လေး... မင်း ဘာလို့ အဲလောက်တောင် တွန့်ဆုတ်နေရတာလဲ” သူ ထွက်လာသောအခါ ဟန်ချင်းယွီလည်း လိုက်ထွက်လာ၏။ ဟန်ချင်းယွီက ပြုံးလျက် ချင်လဲ့၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ဆိုသည်။ “သူတို့က မင်းကို သတိထားမိတယ်ဆိုတာ မင်းအတွက် ကံကောင်းခြင်းပဲ။ မင်း ပျော်သင့်တာပေါ့”
“ဘာများ ပျော်စရာ ရှိလို့လဲ...” ချင်လဲ့က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။ သူ၏ အမြင်တွင်မူ အလုပ်ကြမ်းလုပ်ရမည့် ဤအချိန်များကို ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း တံဆိပ်ပြား အနည်းငယ် ထပ်မံ ဖန်တီးရာတွင် အသုံးပြုရသည်က ပို၍ ကောင်းမည် ဖြစ်သည်။ သူက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လျက် စပ်စုမိသည်။ “သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက ဘာမို့လို့လဲ။ သူက အမှောင်အသူရာခန်းမက လူဖြစ်ရင်တောင် အရှင်သခင်ကိုယ်တိုင် လိုက်ပါပို့ဆောင်ရလောက်တဲ့အထိတော့ မလိုဘူး မဟုတ်လား”
ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်၏ နောက်ခံအကြောင်းကို ပြောလိုက်သောအခါ ဟန်ချင်းယွီ၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်သွား၏။ သူက ချက်ချင်း မဖြေဘဲ ချင်လဲ့ကို ခေါ်သွားကာ လူသူကင်းဝေးသော နေရာရောက်မှသာ ပြန်ဖြေသည်။ “သာမန် အမှောင်အသူရာခန်းမက လူတွေဆိုရင်တော့ ငါတို့ရဲ့ ကိစ္စတွေကို ဝင်စွက်ဖက်ဖို့ အရည်အချင်း မရှိပါဘူး၊ အရှင်သခင်ကလည်း သူတို့ကို ဂရုစိုက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက... အမှောင်အသူရာခန်းမရဲ့ စစ်ဆေးရေးမှူး အမိန့်ပြားနဲ့ ရောက်လာတာ”
“စစ်ဆေးရေးမှူး အမိန့်ပြား ဟုတ်လား” ချင်လဲ့က ခပ်တိုးတိုး မေးလိုက်သည်။
“လက်အောက်ခံ အဖွဲ့အစည်းတွေဆီက လူတွေကို စေခိုင်းနိုင်တဲ့ အခွင့်အာဏာက အမှောင်အသူရာခန်းမရဲ့ ပြည်တွင်းရေးရာဌာနမှာပဲ ရှိတယ်။ အဲဒီ အမိန့်ပြားရှိရင် သူက မြူတိမ်ဆောင်၊ ရေခဲပြင်နန်းတော်၊ ကြက်သွေးရောင်မီးလျှံအသင်း နဲ့ ရေလဂိုဏ်းတို့ဆီက လူတွေကို စေခိုင်းနိုင်တယ်။ အမှောင်အသူရာခန်းမရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိသရွေ့ သူက တိုက်ရိုက် တောင်းဆိုပြီး လူခေါ်သွားလို့ ရတယ်” ဟန်ချင်းယွီက ခါးသက်သက် ရယ်မောရင်း ဆက်ပြောသည်။ “မင်းတင် မဟုတ်ဘူး၊ တကယ်လို့ သူက ငါ့ကိုပါ လိုက်ခဲ့ဖို့ ပြောရင်တောင် ငါ လိုက်ရမှာပဲ”
“အဲဒီလောက်တောင် အာဏာကြီးတာလား” ချင်လဲ့မှာ အံ့အားသင့်သွားရ၏။
“မင်းက ဘာထင်လို့လဲ” ဟန်ချင်းယွီက ချင်လဲ့ကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြောသည်။ “မဟုတ်ရင် အရှင်သခင်က ဘာလို့ သူ့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထွက်ကြိုရမှာလဲ။ မင်း သိထားရမှာက အရှင်သခင်ရဲ့ အဖေ... အကြီးအကဲတုက အမှောင်အသူရာခန်းမရဲ့ တပ်မှူးတစ်ယောက်လေ၊ ဒါကြောင့် သူကိုယ်တိုင်လည်း အဆင့်အတန်း တစ်ခု ရှိတယ်။ အမှောင်အသူရာခန်းမက လာတဲ့လူ အများစုက အရှင်သခင်ကို လာနှုတ်ဆက်ကြတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ စစ်ဆေးရေးမှူးဆိုတာကတော့ တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးပဲ။ ဒါကြောင့် အရှင်သခင်အနေနဲ့လည်း သူခိုင်းတာကို မလုပ်ဘဲ မနေနိုင်ဘူး”
မြူတိမ်ဆောင်ကဲ့သို့ပင် အမှောင်အသူရာခန်းမရှိ လူများကြားတွင် အဆင့်အတန်း ခွဲခြားမှုမှာ အလွန်ပင် ရှင်းလင်းလှသည်။ ကွာခြားချက်မှာ အရှင်သခင်၊ အကြီးအကဲ၊ ခန်းမသခင်ဟု မခေါ်ဘဲ စစ်သည်၊ အာဏာထိန်း၊ တပ်မှူး၊ ခန်းမသခင် ငါးယောက်နှင့် နန်းတော်သခင်ဟုသာ ခေါ်ဆိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။
အမှောင်အသူရာခန်းမသို့ စတင်ဝင်ရောက်သူမှာ သာမန် စစ်သည် တစ်ဦးသာ ဖြစ်မည်။ အောင်မြင်မှုများ အဆင့်ဆင့် ရရှိပြီးမှသာ အာဏာထိန်း၊ ထို့နောက် တပ်မှူး၊ ထို့နောက် ခန်းမသခင် ငါးယောက်နှင့် နောက်ဆုံးတွင် နန်းတော်သခင်အထိ ရာထူးတက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
စစ်ဆေးရေးမှူးဆိုသည့် ရာထူးမှာမူ ဤအဆင့်များထဲတွင် မပါဝင်ဘဲ ပြည်တွင်းရေးရာဌာနတွင်သာ ပါဝင်သည်။ ဤသည်မှာ အမှောင်အသူရာခန်းမ၏ အထူးခြားဆုံး အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်၏။
ပြည်တွင်းရေးရာဌာန၏ အာဏာမှာ မြူတိမ်ဆောင်ရှိ ရဲရန်ချိုးနှင့် ဟန်ချင်းယွီတို့၏ အာဏာပေါင်းထားသည်နှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ ရသည်။ ၎င်းသည် လက်အောက်ခံ အဖွဲ့အစည်းများထံမှ အခွန်ကောက်ခံရန်သာမက ၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ထိန်းချုပ်ရန်အတွက်လည်း တာဝန်ရှိလေသည်။
စစ်ဆေးရေးမှူးဟု ခေါ်သော ရာထူးမှာ နန်းတော်သခင်ကိုသာ တိုက်ရိုက် အစီရင်ခံရသူဖြစ်ပြီး နန်းတော်သခင် ထိန်းချုပ်ထားသော အထက်မြက်ဆုံး၊ အစွမ်းထက်ဆုံး ဓားတစ်လက်ပင် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ပြည်တွင်းရေးရာဌာနသည် အမှောင်အသူရာခန်းမအတွင်း အလွန်ပင် ထူးခြားသော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်၏။ စစ်ဆေးရေးမှူး၏ အာဏာမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသဖြင့် ၎င်းတို့သည် တပ်မှူးများကိုပင် တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်နိုင်သလို လက်အောက်ခံ အဖွဲ့အစည်းများမှ ကျင့်ကြံသူများကိုလည်း တိုက်ရိုက် ထိန်းချုပ် စေခိုင်းနိုင်လေသည်။
ဟန်ချင်းယွီ၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ချင်လဲ့မှာ အတွင်းစိတ်၌ ထိတ်လန့်သွားရ၏။ လီဈေးဆိုင်သို့ ခဏခဏ လာတတ်ပြီး ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း တံဆိပ်ပြားကို ဈေးကြီးပေး ဝယ်ခဲ့သော အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးမှာ ဤကဲ့သို့ နောက်ခံရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။
“ဒါကြောင့်လည်း အဲဒီအစေခံမှာ သိုလှောင်လက်စွပ်တောင် ရှိနေတာကိုး။ အခုမှပဲ အကြောင်းရင်းကို သိတော့တယ်” အကြောင်းရင်းကို နားလည်သွားသောအခါ ချင်လဲ့မှာ သူ၏ ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်ရတော့သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ဝိညာဉ်စုဆောင်းခြင်း တံဆိပ်ပြားများ ပြန်ရောင်းလျှင် ဈေးနည်းနည်း ထပ်တင်ရမည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ “တုကျဲနဲ့ ကျောက်ချန်းတို့ကော။ ကျွန်တော် သူတို့ကို ရှာရမယ်။ သူတို့ဆီက ပစ္စည်းတွေ ပြန်ပေးဖို့ ရှိသေးတယ်” ချင်လဲ့က သူ၏ မူလရည်ရွယ်ချက်ကို သတိရကာ မေးလိုက်၏။
“သူတို့ ထွက်သွားတာ ရက်အတော်ကြာပြီ၊ ရေခဲကျောက်မြို့ရဲ့ အပြင်ဘက်ကို ဝိညာဉ်သားရဲတွေ သွားသတ်ဖို့ ထွက်သွားကြတာ။ ခန်းကျီနဲ့ ဟန်ဖုန်းတို့လည်း လိုက်သွားကြတယ်” ဟန်ချင်းယွီက ရှင်းပြသည်။ “အာ... အပြင်ဘက်က အခြေအနေက အခုတလော သိပ်မကောင်းဘူး။ အဆောင်ထဲမှာ လူအင်အား မလုံလောက်တော့ အဲဒီကောင်လေးတွေလည်း တာဝန်ကနေ ရှောင်လွှဲလို့ မရတော့ဘဲ အဆောင်အတွက် အင်အားစိုက်ထုတ်ပေးနေရတာပေါ့”
“ဒီလိုလား...”
ချင်လဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ သူသည် ဆီစိမ်အဝတ်ဖြင့် ထုပ်ထားသော ဓားရှည်နှင့် နဂါးရိုးနှင်တံတို့ကို တုကျဲနှင့် ကျောက်ချန်းတို့အား စမ်းသပ်ကြည့်ခိုင်းရန် ကြံရွယ်ထားသော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်လုံး မရှိကြသည်မှာ မမျှော်လင့်ထားသော ကိစ္စ ဖြစ်သည်။
သူ့အတွက် ပြင်ဆင်စရာ သိပ်မရှိလှချေ။ သူ ပိုင်ဆိုင်သမျှမှာ သူနှင့်အတူ ပါလာပြီးသား ဖြစ်သည်။
“ဟိုအမျိုးသမီးက အကြီးအကဲ ဟန်ချင်းယွီရဲ့ နေရာမှာ ရှိနေတာပဲ”
“သူက တကယ်ပဲ အဲလောက်တောင် လှလို့လား”
“ပေါက်ကရတွေ လျှောက်မပြောနဲ့။ ငါ သူ့ကို တစ်ချက်ပဲ လှမ်းကြည့်လိုက်ရသေးတယ်၊ ရေခဲကျောက်မြို့ တစ်မြို့လုံးမှာ သူ့ထက်လှတဲ့ မိန်းကလေးကို မင်း ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ အာမခံနိုင်တယ်”
“ဒါဆိုရင်တော့ ငါတို့ သေချာပေါက် သွားကြည့်ရမှာပေါ့”
“......”
ချင်လဲ့နှင့် ဟန်ချင်းယွီတို့ စကားပြောနေစဉ် လူတစ်စုမှာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် လျှောက်လာကြပြီး နံရံထောင့်တွင် ကပ်ကာ ဟန်ချင်းယွီ၏ စာကြည့်ခန်းဆီသို့ ဦးတည်နေကြ၏။
ထိုလူစုထဲတွင် ဝေရှင်း၏ သား ဝေလီနှင့် မြူတိမ်ဆောင်မှ အခြား မာန်တက်နေသော လူငယ်အချို့ ပါဝင်သည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်ကို ကြည့်ရန် ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။
“ငါ ကြားတာတော့ အမှောင်အသူရာခန်းမက အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်တဲ့။ အားလုံး အဝေးကပဲ ကြည့်ကြ၊ ဘာမှ မပြောနဲ့ဦး။ ငါတို့ရဲ့ အသက်ကလေးတွေကို ငဲ့ကြဦး”
“နားလည်ပါတယ်။ အမှောင်အသူရာခန်းမက လူကို ဘယ်သူကများ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း လုပ်ပြီး အသက်နဲ့ လဲဝံ့မှာလဲ”
“အင်း... ကြည့်ရုံပဲ ကြည့်ကြတာပေါ့”
လူငယ်တစ်စုမှာ တိုးတိုးလေး ပြောဆိုနေကြရင်း သူတို့ကိုယ်သူတို့ သေချာစွာ ဝှက်ထားပြီး တံခါးဝဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေကြ၏။
“သူတို့တွေကတော့ တကယ့်ကို အခြေအနေ မသိတဲ့သူတွေပဲ” ဟန်ချင်းယွီက ခါးသက်သက် ရယ်မောလိုက်၏။ သူတို့ရှိနေသည့် နေရာမှာ လူသူကင်းဝေးသဖြင့် ထိုလူငယ်များက သူတို့ကို သတိမထားမိကြချေ။ “ကံကောင်းလို့ ခန်းကျီနဲ့ ဟန်ဖုန်းတို့ အစောကြီး ထွက်သွားလို့ပေါ့။ မဟုတ်ရင် အဲဒီကောင်တွေလည်း ဒီလိုပဲ လိုက်လုပ်နေမှာ။ သူတို့တွေ ပြဿနာတစ်ခုခု တက်ရင်တော့ ရှင်းရတာ တကယ်ကို ခက်လိမ့်မယ်” ဟန်ချင်းယွီက ရေရွတ်လိုက်၏။
“ဟန်ဖုန်းနဲ့ ခန်းကျီတို့ကလည်း ဒီလိုပဲလား” ချင်လဲ့က ရယ်မောကာ မေးလိုက်သည်။
“သူတို့က ပိုတောင် ဆိုးသေးတယ်၊ အဲဒီ နှာဘူးလေးတွေက” ဟန်ချင်းယွီက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။
ခဏအကြာတွင် ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်၏ စင်ကြယ်သော ကိုယ်လုံးလေးမှာ တံခါးဝတွင် ပေါ်လာပြီး သူမ၏ နောက်တွင် သန်မာထွားကျိုင်းသော တုမိုက လိုက်ပါလာ၏။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ စကားပြောနေကြရင်း တံခါးဝတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို စောင့်နေကြသည်။
ရှဲ့ကျင့်ရွှမ် ထွက်လာသောအခါ ထောင့်တွင် ဝှက်နေသော ဝေလီနှင့် အခြားလူငယ်များ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးထွက်သွားကြပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အံ့အားသင့်သွားကြ၏။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အလှဆုံးလူကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား သူတို့အားလုံးမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြတော့သည်။
“သူတို့ မင်းကို စောင့်နေကြတာပဲ” ဟန်ချင်းယွီက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။
“ချင်လဲ့” တုမို၏ မျက်လုံးများမှာ မီးရှူးတိုင်ကဲ့သို့ ထက်မြက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ချင်လဲ့ကို အချက်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်း အားနေပုံရတာပဲ၊ ဘာမှ လုပ်စရာ မရှိရင်လည်း အစောကြီး ထွက်ခဲ့ပေါ့၊ ငါတို့ရဲ့ ဧည့်သည်တွေကို စောင့်မခိုင်းပါနဲ့တော့”
ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်ကလည်း လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောသည်။ “ဘာမှ မရှိရင်လည်း သွားရအောင်”
ချင်လဲ့က သက်ပြင်းချကာ ဟန်ချင်းယွီနှင့်အတူ မတတ်သာဘဲ လျှောက်ထွက်လာခဲ့၏။ ဝေလီနှင့် အခြားလူငယ်များ၏ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်နေစဉ်မှာပင် သူသည် ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆီစိမ်အဝတ်ဖြင့် ထုပ်ထားသော ဓားရှည်နှင့် နဂါးရိုးနှင်တံတို့ကို ထုတ်ယူကာ ဆိုသည်။ “အရှင်သခင်... ဒါတွေက တုကျဲနဲ့ ကျောက်ချန်းတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေပါ။ သူတို့ ပြန်ရောက်လာရင် ကျွန်တော့်ကိုယ်စား ပြန်ပေးပေးပါဦး”
“မလိုဘူး။ ဒါကို မင်းနဲ့အတူ ယူသွားလိုက်” တုမိုက အနည်းငယ် စိတ်ပျံ့လွင့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။ ချက်ချင်းပင် သူက လက်ယမ်းကာ ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ “မင်းရဲ့ ခရီးစဉ်အတွင်းမှာ... တုကျဲနဲ့ ကျောက်ချန်းတို့ကို တွေ့နိုင်ခြေ ရှိတယ်။ အဲဒီကျရင် အဲဒါတွေကို မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ပေးလိုက်ပေါ့”
“ဗျာ” ချင်လဲ့၏ မျက်နှာမှာ အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။
“ဟား... မင်း အဆင်ပြေမှာပါ၊ သူတို့နဲ့ပဲ လိုက်သွားလိုက်” တုမိုက ရယ်မောကာ မရေမရာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် မှာကြားလိုက်သည်။ “ကောင်လေး... အာရုံစိုက်ပါ။ လျှောက်မလုပ်နဲ့ဦး။ ဒါက မင်းရဲ့ အနာဂတ်အတွက် အကျိုးရှိလိမ့်မယ်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဒါဆိုရင်လည်း သွားကြတာပေါ့” ချင်လဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
“သွားရအောင်” ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ သူမမှာ စိတ်မရှည်တော့ဟန်ဖြင့် မြူတိမ်ဆောင်၏ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်လှမ်းသွားတော့၏။
“သွားကြစို့ ကောင်လေး” အစေခံကြီးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။
မတတ်သာဘဲ ချင်လဲ့မှာ ဓားရှည်နှင့် နဂါးရိုးနှင်တံ ပါသော ဆီစိမ်အဝတ်ထုပ်ကို သယ်လျက် ခါးတွင် သားရေအိတ်ကို ချိတ်ကာ အစေခံကြီး၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားတော့သည်။
ကြည့်ရသည်မှာ အစေခံငယ်လေး တစ်ဦးနှင့်ပင် ဆင်တူလှ၏။
သို့သော်လည်း မြူတိမ်ဆောင်မှ ဝေလီနှင့် အခြားလူငယ်များ၏ မျက်နှာတွင်မူ မနာလိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း တောက်ပနေကြလေသည်။
“ချင်လဲ့ဆိုတဲ့ ကောင်က ဘယ်လို ကံထူးတာလဲကွာ။ ဘာလို့ သူ့ကိုမှ ရွေးလိုက်ရတာလဲ” တစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး အော်ဟစ်လိုက်၏။
“နတ်ဘုရားပဲ သိမှာပေါ့။ တကယ်ကို ဒေါသထွက်ဖို့ ကောင်းတာပဲ။ အား... ဘာလို့ ငါ မဖြစ်ရတာလဲ”
“သူက အသေခံဖို့ သွားရတဲ့ အမှိုက် သက်သက်ပါပဲ၊ ဟွန့်” ဝေလီက ခပ်တိုးတိုး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။
သူတို့ တိုးတိုးလေး ငြီးတွားနေကြစဉ်မှာပင် အရှင်သခင်တုမိုမှာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ရှိနေသည်ကို အစအဆုံး သူ သတိမထားမိခဲ့ချေ။
“မင်းတို့ ဒီမှာ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ” ဟန်ချင်းယွီက အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် ရုတ်တရက် မေးလိုက်ပြီး ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောလိုက်၏။ “ဒါကို မင်းတို့ ရှောင်လို့ရမယ်လို့ မထင်နဲ့ဦး၊ စောင့်နေကြ။ မင်းတို့အားလုံးက စာရင်းထဲမှာ ပါပြီးသား။ နောက်တစ်ခါ တောင်းဆိုမှု ရောက်လာရင်တော့ မင်းတို့အားလုံးလည်း မြို့ပြင်ကို ထွက်ရမှာပဲ”
သူ၏ စကားအဆုံးတွင် လူငယ်အချို့၏ မျက်နှာများမှာ တောင့်တင်းသွားကြပြီး ဟန်ချင်းယွီကို သဘောထားကြီးပေးရန် ခါးသက်သက်ဖြင့် စတင် တောင်းပန်ကြတော့သည်။
“တုကျဲတောင် တိုက်ပွဲထဲ ရောက်နေပြီ။ ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန်သား ဟန်ဖုန်းတောင် ထွက်သွားရပြီ။ မင်းတို့ကောင်တွေကရော တကယ်ပဲ ရှောင်လို့ရမယ် ထင်နေတာလား” ဟန်ချင်းယွီက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ သူသည် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ဆက်ပြောသည်။ “ငါ မင်းတို့ကို အကြံတစ်ခု ပေးမယ်။ အသက် ပိုရှည်ချင်ရင်တော့ ကျင့်ကြံတဲ့နေရာတွေမှာ အချိန် ပိုပေးကြ၊ ဖြားယောင်းမှုတွေ ရှိတဲ့နေရာတွေမှာ အချိန် သိပ်မပေးကြနဲ့”
သို့သော်လည်း အပြင်ဘက်ရှိ အခြေအနေများမှာ မည်မျှအထိ ဆိုးရွားနေသည်ကိုမူ သူ ဝေလီနှင့် အခြားလူငယ်များအား မပြောပြခဲ့ချေ။ မြူတိမ်ဆောင်မှ သေဆုံးသူ အရေအတွက်မှာ တစ်ရာနီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သူ မပြောခဲ့ပေ။
သူတို့ကို ခြောက်လှန့်မိမှာ စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။