အခန်း (၇၉-၈၀)
Vol. 8 Ch. 79-80
အခန်း (၇၉) တစ္ဆေငှက်နှင့် နက်နဲသားရဲ
ရေခဲကျောက်မြို့ပြင်သို့ လှမ်းထွက်လိုက်ပြီး အဝေးသို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ ချင်လဲ့၏ အမူအရာမှာ ရုတ်တရက် တည်ကြည်သွားတော့သည်။
ပုံမှန်ဆိုလျှင် လူစည်ကားလှသော လမ်းမကြီးပေါ်တွင် လူရိပ်လူခြေ တစ်ယောက်မျှ မတွေ့ရချေ။ အမှန်တကယ်တော့ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင် အရိုးစုအကြွင်းအကျန် အချို့ကိုပင် မြင်တွေ့နေရ၏။
အရိုးအချို့မှာ အနည်းငယ် ကြီးမားသဖြင့် ဝိညာဉ်သားရဲ၏ အရိုးများဖြစ်ကြောင်း သိသာသော်လည်း အချို့မှာမူ လူသားတို့၏ အရိုးများပင် ဖြစ်ကြသည်။
နေရောင်မှာ ကွယ်ပျောက်နေပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို ထူထပ်သော တိမ်တိုက်များက ဖုံးလွှမ်းထား၏။ မီးခိုးရောင် သန်းနေသော မြေပြင်နှင့် ဟိုတစ်စသည်တစ်စ ပြန့်ကျဲနေသော အရိုးစုများမှာ ခြောက်ကပ်ပြီး အထီးကျန်လှသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖော်ဆောင်နေလေသည်။
သူ ရေခဲကျောက်မြို့သို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိခဲ့စဉ်က အခြေအနေကို မှတ်မိနေသေး၏။ လမ်းမကြီးအနီးရှိ မြို့တံခါးဝမှာ အလွန်စည်ကားလှပြီး လင်မိသားစုကဲ့သို့ လက်အောက်ခံ အဖွဲ့အစည်းများမှ ကျင့်ကြံသူများနှင့် သာမန်လူများစွာ ရေခဲကျောက်မြို့သို့ လာရောက်လေ့ ရှိကြသည်။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း မြို့တံခါးဝတွင် လူအဝင်အထွက် အလွန်များပြားလှသဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံ လူပိတ်ဆို့မှုများပင် ဖြစ်ပေါ်တတ်၏။
သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ မြို့တံခါးဝမှာ လုံးဝ ခြောက်ကပ်နေပြီး လမ်းမကြီးပေါ်တွင်လည်း လူရိပ်လူခြေ တစ်ယောက်မျှ မရှိတော့ချေ။
“ရွှီ...”
လျံကျန့်ဟု ခေါ်သော အစေခံကြီးမှာ မြို့ပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ လေချွန်လိုက်၏။
လေချွန်သံမှာ တိုက်ခတ်နေသော လေနှင့်အတူ အဝေးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။
“ဖျတ် ဖျတ် ဖျတ်” ကောင်းကင်ယံရှိ ထူထပ်သော တိမ်တိုက်များထဲမှ ငှက်တောင်ပံခတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။
ချင်လဲ့ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ဝဲပျံနေသော အစိမ်းရောင်ငှက် ခုနစ်ကောင်၊ ရှစ်ကောင်ခန့်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အကွာအဝေးမှာ အလွန်ဝေးကွာသဖြင့် ပုံသဏ္ဌာန်ကို သေချာမမြင်ရသော်လည်း လျံကျန့်၏ လေချွန်သံကြောင့် ရောက်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ ခန့်မှန်းမိ၏။
လျံကျန့်က ခေါင်းမော့ကာ တစ်ချက် ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ထပ်မံ လေချွန်လိုက်ပြန်သည်။
ငှက်တစ်ကောင်မှာ အစိမ်းရောင် လျှပ်စီးတန်းတစ်တန်းအလား အောက်သို့ ရုတ်တရက် ထိုးဆင်းလာပြီး လျံကျန့်၏ ပုခုံးပေါ်သို့ နားလိုက်၏။ ၎င်းမှာ လျံကျန့်၏ နားထဲသို့ တစ်စုံတစ်ခုအား ပြောနေသည့်အလား ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခုကိုလည်း ပြုလုပ်နေသေးသည်။
ချင်လဲ့က ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဒါ... ဒါက ဘာငှက်လဲ”
အနီးကပ် မြင်ရသောအခါတွင်မူ ထိုငှက်မှာ လက်ဖဝါးခန့်သာ အရွယ်အစားရှိပြီး အစိမ်းရောင်ဖျော့ဖျော့ အလင်းတန်းလေးများ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။ ထို့ပြင် ထူးခြားသည်မှာ ၎င်း၏ မျက်နှာမှာ... ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ မျက်နှာနှင့် အလွန်တူနေခြင်းပင်။
ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစိမ်းရောင်ငှက်လေးမှာ ယုတ်မာသော ဝိညာဉ်တစ်ခုနှင့် တူလှသည်။ ၎င်းတွင် ကလေးမျက်နှာလေး ရှိသော်လည်း ထက်မြက်သော နှုတ်သီးရှိပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း ဟိုဟိုသည်သည် လှုပ်ရှားနေသဖြင့် ချင်လဲ့ကို အလွန်ပင် ထူးဆန်းပြီး ကြောက်စရာကောင်းသော ခံစားချက်အား ပေးစွမ်းနေတော့သည်။
“ဒါက ယဉ်ပါးအောင် လေ့ကျင့်ထားတဲ့ တစ္ဆေငှက်လို့ ခေါ်တယ်။ ဒါတွေက အနောက်ပိုင်းစစ်မြေပြင်မှာ တွေ့ရတဲ့ သတ္တဝါလေးတွေပေါ့၊ သူတို့က ငါ့ရဲ့ မျက်စိတွေပဲ” လျံကျန့်က အတိုချုံး ရှင်းပြလိုက်ပြီး တစ္ဆေငှက်၏ အော်သံများကို သေချာစွာ နားထောင်နေ၏။ အတန်ကြာမှ သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ တစ္ဆေငှက်မှာ အစိမ်းရောင် တစ္ဆေအရိပ်တစ်ခုအလား ကောင်းကင်ယံ တိမ်တိုက်များထဲသို့ ရုတ်တရက် ပျံတက်သွားတော့သည်။
“ဝူး ဝူး ဝူး”
မနီးမဝေးမှ မြန်ဆန်သော လှုပ်ရှားမှုအသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ချင်လဲ့ စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင် အစိမ်းရောင် အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းထားသော ဝိညာဉ်သားရဲ နှစ်ကောင်မှာ ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်နှင့် လျံကျန့်တို့၏ ဘေးသို့ လေပြေတစ်ခုအလား ရောက်ရှိလာတော့သည်။
ထိုသားရဲနှစ်ကောင်မှာ တစ္ဆေငှက်နှင့် ဆင်တူသော အရှိန်အဝါမျိုး ရှိကြ၏။ ၎င်းမှာ ထူးဆန်းပြီး အေးစက်လှသည်။ အစိမ်းရောင် အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းထားသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် ကြံ့တစ်ကောင်နှင့် တူသော်လည်း အရွယ်အစားမှာ ပိုမို ကြီးမားပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း ကြောက်စရာကောင်းသော အစိမ်းရောင် ရှိကြ၏။ မြင်လိုက်ရုံနှင့်ပင် လူတို့၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်စေနိုင်လေသည်။
“ဒါက နက်နဲ အနောက်ပိုင်းသားရဲပဲ၊ အနောက်ပိုင်းစစ်မြေပြင်က ဝိညာဉ်သားရဲတစ်မျိုးပေါ့။ ဒါက အာတိတ်တောင်တန်းက သားရဲတွေနဲ့ မတူဘူး” လျံကျန့်က ဆက်လက် ရှင်းပြသည်။ “တစ္ဆေငှက်က အဆင့်တစ် ဝိညာဉ်သားရဲပဲ ဖြစ်တဲ့အတွက် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် သိပ်မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်ကနေ သတင်းစုဆောင်းဖို့နဲ့ ကင်းထောက်ဖို့အတွက်တော့ အရမ်းကို အသုံးဝင်တယ်။ ဒီနက်နဲသားရဲ နှစ်ကောင်ကတော့ အဆင့်နှစ်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ အရမ်းကို မြန်တယ်၊ ခရီးဝေးသွားဖို့အတွက်တော့ အကောင်းဆုံးပဲ။ မင်းမှာ စီးစရာ နက်နဲသားရဲ တစ်ကောင်ရှိရင် မိုင်ပေါင်း သောင်းချီ ခရီးသွားရတာက အေးဆေးပဲ”
သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်၏ ပေါ့ပါးသော ကိုယ်လုံးလေးမှာ မိုးမခရွက်လေးတစ်ရွက်အလား အထက်သို့ ပျံတက်သွားပြီး နက်နဲသားရဲတစ်ကောင်ပေါ်သို့ ငြိမ်သက်စွာ ဆင်းသက်လိုက်၏။
လျံကျန့်မှာလည်း ကျန်ရှိသော နက်နဲသားရဲပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး ချင်လဲ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဆိုသည်။ “လာ... တက်ခဲ့။ မင်း ငါနဲ့အတူ စီးရမယ်”
ချင်လဲ့က လိုက်နာလိုက်ပြီး အနားသို့ လာခဲ့၏။ လျံကျန့်၏ လက်ကို ဆွဲကာ နက်နဲသားရဲပေါ်သို့ တက်ထိုင်လိုက်သည်။
“ငါ့ခါးကို မြဲမြဲကိုင်ထား” လျံကျန့်က ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်၏။
ချင်လဲ့က လိမ္မာစွာပင် လိုက်နာလိုက်သည်။
“ဝူး... ဝူး”
သူ့အောက်ရှိ နက်နဲသားရဲမှာ အေးစက်သော လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုအလား ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ဒုန်းစိုင်းပြေးတော့သည်။ ချင်လဲ့မှာ နားထဲတွင် လေတိုးသံများကိုသာ ကြားနေရပြီး ခဏမျှအတွင်း သူ၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်လာရ၏။
“တစ္ဆေငှက်ရော နက်နဲသားရဲရောက အနောက်ပိုင်းစစ်မြေပြင်က လာတဲ့ သားရဲတွေပဲ။ ဒါတွေကို ရေခဲကျောက်မြို့ထဲမှာသာ ပေါ်လာအောင် လုပ်ရင် လူတွေ ထိတ်လန့်သွားနိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် မြို့ပြင်မှာပဲ ထားခဲ့တာ” လျံကျန့်၏ ရှင်းပြသံမှာ လေတိုးသံများကြားမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။ အသံမှာ သိပ်မကျယ်သော်လည်း ချင်လဲ့မှာ စကားလုံးတိုင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနေရသည်။
နက်နဲသားရဲ နှစ်ကောင်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှ၏။ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြင်ကွင်းများမှာ နောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ကျန်ရစ်နေခဲ့တော့သည်။
တဖြည်းဖြည်းနှင့် ချင်လဲ့မှာ နက်နဲသားရဲ၏ အရှိန်ကို ကျင့်သားရသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်သို့ အာရုံစိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားထားသော အမှတ်အသားများနှင့် ဝိညာဉ်သားရဲ အကြွင်းအကျန်အချို့အား ရံဖန်ရံခါ တွေ့မြင်ရ၏။ သို့သော် ကျင့်ကြံသူများ၏ အလောင်းကိုမူ တွေ့ရခဲလှသည်။
“အမှောင်အသူရာခန်းမနဲ့ သုသာန်ခုနစ်ပါးတောင်ကြားက အဓိက အင်အားစုတွေက အာတိတ်တောင်တန်း တစ်ဝိုက်မှာ လှုပ်ရှားနေကြတယ်။ သူတို့ထဲက ကျွမ်းကျင်သူအချို့ကတော့ အာတိတ်တောင်တန်းရဲ့ အတွင်းပိုင်းအထိ ဝင်သွားပြီး အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်သားရဲတွေကို တိုက်ခိုက်နေကြပြီ။ ရေခဲကျောက်မြို့၊ ကြက်သွေးရောင်မီးလျှံမြို့နဲ့ ရေလမြို့တွေရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှိတဲ့ သားရဲတွေကတော့ အဆင့်နိမ့်တွေပဲ။ အများအားဖြင့် အဆင့် ၁ နဲ့ ၂ ပေါ့။ ဒါတွေကို ရှင်းလင်းဖို့ တာဝန်ယူရတဲ့သူတွေကလည်း အဆင့်နိမ့် လူငယ်တွေပဲ ဖြစ်တယ်”
လျံကျန့်က ခရီးနှင်နေစဉ်အတွင်း ချင်လဲ့ကို အခြေအနေများအား ရှင်းပြနေသည်။ “မင်းတို့ မြူတိမ်ဆောင်က အကြီးအကဲ သုံးယောက်ဖြစ်တဲ့ တုဟိုင်ထန်း၊ ချူယန်နဲ့ ဝေရှင်းတို့က သူတို့ရဲ့ ခန်းမသခင်တွေကို ခေါ်ပြီး အာတိတ်တောင်တန်းရဲ့ အစွန်းပိုင်းကို သွားနေကြပြီ။ သူတို့က ကြက်သွေးရောင်မီးလျှံအသင်း၊ ရေလဂိုဏ်းက အကြီးအကဲတွေနဲ့ ပေါင်းပြီး အမှောင်အသူရာခန်းမနဲ့ သုသာန်ခုနစ်ပါးတောင်ကြားရဲ့ တာဝန်တွေကို ကူညီပေးနေကြတာ...”
လျံကျန့်မှာ ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် စကားပြောနေပြီး သူ၏ စိတ်ထဲရှိသည်များကိုသာ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုနေသော်လည်း ချင်လဲ့မှာ အခြေအနေအရပ်ရပ်အား နားလည်သွား၏။
အာတိတ်တောင်တန်းမှ အဆင့်အလွန်မြင့်သော သားရဲများမှာ တောင်တန်း၏ အတွင်းပိုင်းနှင့် အစွန်းပိုင်းများတွင် ရှိနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ အာတိတ်တောင်တန်းအတွင်းပိုင်းအထိ ဝင်ရောက်သွားသူများမှာ သုသာန်ခုနစ်ပါးတောင်ကြားနှင့် အမှောင်အသူရာခန်းမမှ တကယ့် ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြ၏။ အာတိတ်တောင်တန်း၏ အစွန်းပိုင်းတွင်ရှိသော သားရဲများမှာ အဆင့်အနည်းငယ် နိမ့်ကာ ထိုသားရဲများကို ရေခဲပြင်နန်းတော်၊ မြူတိမ်ဆောင်၊ ကြက်သွေးရောင်မီးလျှံအသင်းနှင့် ရေလဂိုဏ်းတို့မှ အကြီးအကဲများက တာဝန်ယူ တိုက်ခိုက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
အာတိတ်တောင်တန်း၏ အပြင်ဘက်၊ ရေခဲကျောက်မြို့၊ ကြက်သွေးရောင်မီးလျှံမြို့နှင့် ရေလမြို့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သားရဲများမှာမူ အဆင့် ၁ သို့မဟုတ် ၂ သာ ရှိကြ၏။
ဤအဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်သားရဲများကိုမူ တုကျဲ၊ ကျောက်ချန်း၊ ရန်ကျိချန်းနှင့် အခြားလူငယ်များက ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်မှ သူငယ်ချင်းများနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ ရှင်းလင်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
“ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ အလောင်းကို သိပ်မတွေ့ရပါလား” နက်နဲသားရဲပေါ်တွင် ခရီးနှင်လာရင်း ချင်လဲ့က ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။
“ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ အလောင်းကို သိပ်မတွေ့ရတာက ငါတို့ဘက်က အသာစီးရနေလို့ မဟုတ်ဘူး... တကယ်တော့... သေတဲ့သူတွေက ဝိညာဉ်သားရဲတွေရဲ့ ကိုက်ဖြတ်စားသောက်ခြင်းကို ခံရလို့ပဲ။ ဒါကြောင့် မင်း အလောင်းတွေကို သိပ်မမြင်ရတာ” လျံကျန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆက်ပြောသည်။ “ဒီသားရဲတွေအတွက်တော့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အားရှိတဲ့ ဆေးတစ်မျိုးပဲ။ သဘာ၀ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ သွေးသားတွေက သူတို့အတွက် အရမ်းကို အရသာရှိသလို သူတို့ရဲ့ အစွမ်းနဲ့ အဆင့်တွေကိုလည်း တိုးတက်စေနိုင်တယ်။ သူတို့အတွက် ငါတို့ရဲ့ အလောင်းတွေက ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေလိုပဲ အစွမ်းထက်တယ်”
“လူတွေ အများကြီး သေကုန်တာလား” ချင်လဲ့၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။
“မြူတိမ်ဆောင်က လူတစ်ရာကျော်လောက် ဆုံးရှုံးသွားပြီ။ ရေခဲပြင်နန်းတော်နဲ့ ရေလဂိုဏ်းတို့လည်း အလားတူ ဆုံးရှုံးမှုတွေ ရှိခဲ့တယ်။ ကြက်သွေးရောင်မီးလျှံအသင်းကတော့ ပိုဆိုးတာပေါ့...” လျံကျန့်က အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောသည်။ “အဆင့် ၃ ကို တက်လှမ်းတော့မယ့် ဝိညာဉ်သားရဲ တစ်ကောင်ရှိတယ်။ အဲဒါက အာတိတ်တောင်တန်းရဲ့ အစွန်းပိုင်းမှာရှိတဲ့ ခံစစ်ကို ဖောက်ထွက်ပြီး ကြက်သွေးရောင်မီးလျှံမြို့ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ ကြက်သွေးရောင်မီးလျှံအသင်းက ပေါ့ဆပြီး အဆင့်မြင့် ကျွမ်းကျင်သူကို မလွှတ်ခဲ့မိဘူး၊ ဒါကြောင့် အဖွဲ့အချို့ အသတ်ခံလိုက်ရပြီး လူပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းလောက် သေသွားခဲ့ရတယ်”
ချင်လဲ့မှာ အတွင်းစိတ်၌ တုန်လှုပ်သွားရ၏။
“မြို့ထဲကို အစောကြီး မပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြလို့ ရေခဲကျောက်မြို့၊ ကြက်သွေးရောင်မီးလျှံမြို့နဲ့ ရေလမြို့တို့ရဲ့ လက်အောက်ခံ အဖွဲ့အစည်းတွေမှာလည်း လူရာဂဏန်းလောက် သေကုန်ကြပြီ” လျံကျန့်က ဆက်ပြောသည်။ “လူတွေ သေကြေပျက်စီးတယ်ဆိုတာက ပုံမှန်ပါပဲ။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း အမှောင်အသူရာခန်းမက ကျင့်ကြံသူတွေ အသက်ဆုံးရှုံးနေရတာ မနည်းပါဘူး၊ ဒါကြောင့် ဒါက အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဘယ်သူမှ မသေဘူးဆိုမှသာ အံ့သြစရာ ကောင်းနေမှာ”
ကောင်းကင်ယံမှ တစ္ဆေငှက်၏ ထူးဆန်းသော အော်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ငှက်တစ်ကောင်မှာ လျံကျန့်၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ဆင်းသက်လာ၏။
နက်နဲသားရဲ နှစ်ကောင်လုံးမှာ တစ်ပြိုင်နက် အရှိန်လျှော့လိုက်ကြသည်။
အတန်ကြာ နားထောင်ပြီးနောက် လျံကျန့်က ဘယ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လျက် ဆိုသည်။ “သခင်မလေး... ဟိုဘက်က ရွာတစ်ရွာမှာ အဆင့် ၂ ရွှေကျောက်သားရဲ တစ်ကောင် ရှိနေတယ်တဲ့”
“အဲဒီရွာမှာ လူတွေ ကျန်သေးလား” ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်က မေးလိုက်၏။
“ကျန်သေးတယ်” လျံကျန့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ရေခဲကျောက်မြို့၊ ကြက်သွေးရောင်မီးလျှံမြို့နဲ့ ရေလမြို့တို့ရဲ့ လက်အောက်ခံ အဖွဲ့အစည်းတွေကို မြို့ထဲ ပြောင်းရွှေ့ဖို့ ငါတို့ သတိပေးချက် ထုတ်ထားပြီးသား မဟုတ်လား။ ဘာလို့ အပြင်မှာ လူတွေ ကျန်နေသေးတာလဲ” ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်မှာ ဒေါသကို ထိန်းထားပုံရပြီး ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။
“တချို့လူတွေကတော့ သူတို့ရွာကို သားရဲတွေ ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကံကို ယုံကြည်နေကြတာပေါ့။ တချို့ကလည်း အသက်ကြီးနေကြပြီဆိုတော့ မပြောင်းချင်တော့တာ ဖြစ်နိုင်သလို၊ အချိန်မီ မပြောင်းနိုင်တာလည်း ဖြစ်မှာပေါ့...” လျံကျန့်က ရှင်းပြလိုက်၏။
“သွားကြည့်ရအောင်” ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်က ခပ်တိုးတိုး သက်ပြင်းချလိုက်၏။
နက်နဲသားရဲ နှစ်ကောင်မှာ ဦးတည်ချက်ကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ခဏအတွင်း မြန်ဆန်စွာ ပြေးလွှားသွားကြတော့သည်။ တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် သူတို့သည် လူသူကင်းဝေးသော ရွာလေးတစ်ရွာသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။
ထိုရွာလေးတွင် အိမ်ခြေ နှစ်ဆယ်ခန့်သာ ရှိပြီး မြင်မြင်ချင်းမှာပင် မည်သည့် သက်ရှိရိပ်မျှ မရှိတော့ဘဲ ခြောက်ကပ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ လယ်ကွင်းများမှာလည်း စွန့်ပစ်ထားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် ပေါင်းပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေ၏။
တစ္ဆေငှက်တစ်ကောင်မှာ အရှေ့တောင်ဘက်ရှိ အိမ်တစ်အိမ်၏ ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာ၏။
နက်နဲသားရဲများမှာ ထိုဘက်သို့ အပြင်းနှင်သွားကြသည်။
လေထဲတွင် သွေးညှီနံ့များ ထူထပ်နေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း သွေးကွက်များ ပြန့်ကျဲနေ၏။ သို့သော် အလောင်းများ မတွေ့ရချေ။
ချင်လဲ့မှာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် ထိုအိမ်များတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော လူများမှာ ရွှေကျောက်သားရဲ၏ စားသောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် အလောင်းများ မရှိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“ငါတို့ နောက်ကျသွားပြီ” လျံကျန့်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး တစ္ဆေငှက်ကို ပြန်ခေါ်ကာ ခဏမျှ မေးမြန်းပြီးနောက် ပြောသည်။ “ရွှေကျောက်သားရဲက ထွက်သွားပြီး ရှေ့က ကျောက်တောထဲကို ဝင်သွားပြီတဲ့။ အဲဒီကျောက်တောက ရေခဲကျောက်မြို့၊ ကြက်သွေးရောင်မီးလျှံမြို့နဲ့ ရေလမြို့တို့ရဲ့ အလယ်ဗဟိုနားမှာ ရှိတာ။ မိုင်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းလောက် ကျယ်တယ်၊ အဲဒီမှာ ဝိညာဉ်သားရဲတွေ အများကြီး လှုပ်ရှားနေတတ်တယ်။ လူငယ်အတော်များများကလည်း အဲဒီမှာ သားရဲတွေ သွားသတ်လေ့ရှိကြတာဆိုတော့ တော်တော်လေး စည်ကားတဲ့ နေရာပေါ့”
“သွားကြမယ်” ရှဲ့ကျင့်ရွှမ်၏ အမူအရာမှာ အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်ပြကာ သူမ၏ နက်နဲသားရဲကို ဦးဆောင်၍ ထိုခြောက်ကပ်နေသော ရွာလေးမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
“အင်း... ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မရှိရင်တော့ မင်းရှာနေတဲ့ တုကျဲနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက အဲဒီကျောက်တောထဲမှာ ရှိနေမှာပဲ” လျံကျန့်က တစ္ဆေငှက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။
ချင်လဲ့၏ မျက်ခုံးများမှာ အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားပြီး ဓားရှည်နှင့် နဂါးရိုးနှင်တံ ပါသော ဆီစိမ်အဝတ်ထုပ်ကို မသိမသာ စမ်းကြည့်လိုက်ကာ ဆိုသည်။ “ခင်ဗျားတို့ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို အထူးတလည် လာရှာတာလဲ။ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့ကို ဘယ်လိုများ ကူညီပေးနိုင်မှာမို့လို့လဲ”
“မင်း ငါတို့ကို ကူညီနိုင်မလားဆိုတာ ငါလည်း သေချာ မသိသေးဘူး” လျံကျန့်က သူ့ကို သေချာစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ခေတ္တ စဉ်းစားကာ ပြောသည်။ “တကယ်လို့ မင်းက ဟိုတစ်နေ့က ကျောက်တံတားပေါ်မှာလိုမျိုး ကောင်းကင်ယံ ကိုးထပ်က မိုးကြိုးတွေကို ဆင့်ခေါ်နိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ မင်းက ငါတို့အတွက် အကူအညီ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းကို ခေါ်လာမိတာက အမှားတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီး မင်းက အသုံးမကျတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချင်လဲ့၏ မျက်ခုံးများမှာ တွန့်ချိုးသွားပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားတို့ စိတ်ပျက်ရလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် အခုပဲ ပြောပြလိုက်မယ်။ ကျွန်တော် မိုးကြိုးစွမ်းအားကို ထပ်ပြီး မဆင့်ခေါ်နိုင်တော့ဘူး။ အဲဒီတုန်းက ဖြစ်သွားတာက မတော်တဆ တစ်ခုပါပဲ၊ ပြီးတော့... ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်ကို အထင်ကြီးလွန်းနေပြီ”
ကျောက်တံတားပေါ်တွင် ဖုန်းခိုင်နှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်က အန္တရာယ်ကြီးမားလှသော အချိန်၌ သူသည် ကောင်းကင်ယံမှ လျှပ်စီးများကို အံ့သြဖွယ် ဆွဲချနိုင်ခဲ့သဖြင့် ဖုန်းခိုင်နှင့် ရန်ချင်းဆုန်းတို့ကို ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ပေးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် ရက်အတော်ကြာအောင် မိုးကြိုးများကို ထပ်မံ ကျဆင်းစေနိုင်မလားဆိုသည်ကို စမ်းသပ်ခဲ့သော်လည်း တစ်ကြိမ်မျှ မအောင်မြင်ခဲ့ချေ။
ထို့ကြောင့် ထိုအောင်မြင်မှုကို သူက အံ့သြဖွယ်ရာတစ်ခုအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်၏။
အံ့သြဖွယ်ရာ ဆိုသည်မှာလည်း အမြဲတမ်း ဖြစ်ပေါ်နေနိုင်သောအရာ မဟုတ်သလို သူဖြစ်စေချင်တိုင်း ဖြစ်လာသောအရာလည်း မဟုတ်ပေ။
“ဪ... ဟုတ်လား” လျံကျန့်က မျက်လုံးများကို မှေးကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်ပါးပါး ပြုံးလိုက်သော်လည်း ထိုအပြုံးမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေ၏။ “ဒါဆိုရင်တော့... သေဘေးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါမှာ မင်းရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကို ကျော်လွှားနိုင်ကောင်း ကျော်လွှားနိုင်မှာပါ”
သူက ချင်လဲ့၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး ချင်လဲ့၏ မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်သွားသည်အား ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြုံးလျက် ဆက်ပြောသည်။ “သေခြင်းတရားနဲ့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားလိုက်ပါ ကောင်လေး”
အခန်း (၈၀) ဘက်လေးဘက်မှ ခေါင်းဆောင်များ
သဘာဝအလျောက် ဖြစ်တည်နေသော ကျောက်တောကြီးမှာ မိုင်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းကျော် ကျယ်ဝန်းပြီး ရေခဲကျောက်မြို့၊ ကြက်သွေးရောင်မီးလျှံမြို့နှင့် ရေလမြို့တို့၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ရှိလေသည်။
ကျောက်တောအတွင်း၌ ပုံသဏ္ဌာန်အမျိုးမျိုး၊ အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိသော ကျောက်တုံးကြီးများစွာ ရှိနေပြီး မြေမျက်နှာသွင်ပြင်မှာ အလွန်ရှုပ်ထွေးလှသဖြင့် ခြေရာဖျောက်ရန် အလွန်လွယ်ကူလှ၏။ ဝိညာဉ်သားရဲများမှာ ဤနေရာတွင် ရေထဲကငါးလို ကျင်လည်နိုင်ကြသဖြင့် ၎င်းတို့ကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်ရန်မှာ ပုံမှန်ထက် ပိုမိုခက်ခဲလှသည်။
အာတိတ်တောင်တန်းမှ ထွက်လာသော ဝိညာဉ်သားရဲများသည် မြို့သုံးမြို့၏ နယ်စပ်တစ်ဝိုက်တွင် လှုပ်ရှားနေကြ၏။ ကျင့်ကြံသူများနှင့် တိုက်ခိုက်ရာတွင် အရေးနိမ့်ပြီး အခြေအနေမဟန်တော့ဟု ယူဆသည့်အခါတိုင်း ၎င်းတို့သည် ဤကျောက်တောကြီးကို ထွက်ပြေးပုန်းအောင်းရာနေရာအဖြစ် အသုံးပြုလေ့ရှိကြသည်။
အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဤသဘာဝကျောက်တောကြီးမှာ သားရဲတို့၏ အကြိုက်ဆုံး ခိုလှုံရာ ဖြစ်လာတော့သည်။
ရေခဲပြင်နန်းတော်၊ မြူတိမ်ဆောင်၊ ကြက်သွေးရောင်မီးလျှံအသင်းနှင့် ရေလဂိုဏ်းတို့မှ ကျင့်ကြံသူများသည် အစပိုင်းတွင် ဤကျောက်တော၏ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို မကျွမ်းကျင်သဖြင့် လူအင်အား အမြောက်အမြား ဆုံးရှုံးခဲ့ရ၏။
တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဝိညာဉ်သားရဲများသည် ဤကျောက်တောထဲသို့ ထွက်ပြေးလေ့ရှိကြောင်း သူတို့ သဘောပေါက်လာကြပြီး ဤကိစ္စကို အလေးအနက်ထား ကိုင်တွယ်လာကြတော့သည်။
အင်အားစုလေးခုလုံးမှ ကျင့်ကြံသူများသည် ကျောက်တောကို အဓိကထား အာရုံစိုက်လာကြပြီး မြေပြင်အနေအထားအား သေချာစွာ စူးစမ်းလေ့လာကြ၏။ ထို့နောက် အတွင်း၌ စုဝေးနေသော သားရဲများကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရန် တစ်နေရာပြီးတစ်နေရာ နယ်မြေချဲ့ထွင် စီးနင်းလာကြသည်။
အင်အားစုလေးခုလုံးမှ ကျင့်ကြံသူ အရေအတွက် တိုးပွားလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့သည် အသာစီး ပြန်ရလာကြ၏။
လူသားများသည် ပိုမို ထက်မြက်ကြသည်မဟုတ်လော။ မြေပြင်အနေအထားကို အပြည့်အစုံ လေ့လာပြီးသည်နှင့် သူတို့သည် ကြိုတင်စီစဉ်မှုများ ပြုလုပ်ကာ ထောင်ချောက်များနှင့် ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှုများအား ပြင်ဆင်လာကြတော့သည်။
ဤအားသာချက်များကြောင့် အင်အားစုလေးခုမှ ကျင့်ကြံသူများသည် အခုတလော ဝိညာဉ်သားရဲများကို အမဲလိုက်ရာတွင် သိသိသာသာ တိုးတက်မှုများ ရှိလာခဲ့၏။ နေ့တိုင်းလိုလို ဝိညာဉ်သားရဲများကို ရှာဖွေ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြပြီး သားရဲအသွေးအသားအား တပ်မက်သူ အများအပြားမှာလည်း သတင်းကြားသည်နှင့် ဤဒေသသို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာကြတော့သည်။
အကြောင်းမှာ ကျောက်တောအတွင်း၌ ဝိညာဉ်သားရဲများစွာ ရှိနေသလို ရံဖန်ရံခါတွင်လည်း သားရဲသစ်များ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာတတ်ကြောင်း လူတိုင်း သိနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့အားလုံးမှာ သားရဲများကို သတ်ဖြတ်ကာ ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများနှင့် သားရဲအမြုတေများကို ရယူရန်၊ ထို့ပြင် အဖွဲ့အစည်းအတွက် အကျိုးပြုအမှတ်များ စုဆောင်းရန် ဤနေရာသို့ လာရောက်ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ရေခဲပြင်နန်းတော်မှ ရန်ကျိချန်း၊ ဖုန်းခိုင်၊ ရန်ချင်းဆုန်း တို့နှင့်အတူ မြူတိမ်ဆောင်မှ တုကျဲ၊ ကျောက်ချန်း၊ ခန်းကျီ တို့သာမက ကြက်သွေးရောင်မီးလျှံအသင်းမှ ရှုံ့ပါးနှင့် ရေလဂိုဏ်းမှ နာနော့တို့ပါ ဤကျောက်တောအတွင်း လှုပ်ရှားနေကြ၏။ လူတိုင်းမှာ ဤကျောက်တောကြီးအတွင်းမှ ကြီးမားသော အကျိုးအမြတ်များ ရရှိရန် တူညီသော ရည်ရွယ်ချက် ရှိကြသည်။
ကြက်သွေးရောင်မီးလျှံအသင်းမှ ရှုံ့ပါး နှင့် ရေလဂိုဏ်းမှ နာနော့ တို့မှာလည်း ရန်ကျိချန်းနှင့် တုကျဲတို့ကဲ့သို့ပင် နာမည်ကျော်ကြားသော လူငယ်ခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်ကြပြီး အနာဂတ်၏ ကြီးကျယ်သော ခေါင်းဆောင်လောင်းများလည်း ဖြစ်ကြ၏။
“ရှူး... ရှူး...”
ရွှေကျောက်သားရဲ တစ်ကောင်မှာ မီးလျှံများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ကျောက်သားကဲ့သို့ မာကျောသော ခန္ဓာကိုယ်မှ မီးပွားများ ထွက်ပေါ်လာကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေ၏။
အရပ် နှစ်မီတာခန့် မြင့်ပြီး ကြွက်သားများ ထွားကျိုင်းကာ လူဝံတစ်ကောင်နှင့် တူသော လူငယ်တစ်ဦးမှာ လက်မောင်းကို ဖော်ထားသော ကျင့်ကြံသူ ဝတ်စုံအား ဝတ်ဆင်ထား၏။ သူက ပြုံးလိုက်ကာ ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ရွှေရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ကြက်သွေးရောင်မီးလျှံအသင်းမှ ကျင့်ကြံသူ အချို့နှင့်အတူ ထိုရွှေကျောက်သားရဲကို အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်နေလေသည်။
ခန္ဓာကိုယ် အလွန်ကြီးမားပြီး လူနှင့်ပင် မတူတော့သော ထိုသူမှာ မီးတောက်များကို လွှတ်ထုတ်နေသူ ဖြစ်၏။
သူသည် ရွှေရောင်လှံရှည် တစ်လက်ကို ကိုင်ထားကာ မီးတောက်များကို စုပ်ယူလိုက်၊ ထွေးထုတ်လိုက် ပြုလုပ်ရင်း ရွှေကျောက်သားရဲကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်နေသည်။ အခြား ကြက်သွေးရောင် ကျင့်ကြံသူများမှာမူ သူ့ကို ကူညီရန် ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ ညှပ်တိုက်နေကြသဖြင့် သားရဲမှာ တဖြည်းဖြည်း အင်အား ကုန်ခမ်းလာတော့သည်။
လူဝံနှင့် တူသော ထိုလူငယ်မှာ ကြက်သွေးရောင်မီးလျှံအသင်း၏ ရှုံ့ပါးပင် ဖြစ်သည်။ သူနှင့် ရွှေကျောက်သားရဲတို့၏ တိုက်ပွဲမှာ လူနှင့် သားရဲ တိုက်ခိုက်နေသည်နှင့် မတူဘဲ သားရဲရိုင်း နှစ်ကောင် အချင်းချင်း ကိုက်ဖြတ်၊ တိုက်ခိုက်နေသည်နှင့် ပို၍ တူလှပေသည်။
“ကြမ်းတမ်းတဲ့ ရှုံ့ပါး... ငါ့ကို အဲဒီ ရွှေကျောက်သားရဲရဲ့ မျက်လုံး ပေးပါလား။ အဲဒါကို နဂါးချိုကြံ့ရဲ့ ချိုနဲ့ လဲပေးမယ်လေ”
တောက်ပသော အဝါရောင် ဝတ်စုံကျပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ သူမ၏ ဘေးတွင် လှပသော အမျိုးသမီး ခြောက်ယောက်၊ ခုနစ်ယောက်ခန့်နှင့်အတူ သက်သောင့်သက်သာ ရပ်ကြည့်ရင်း လှမ်းပြောလိုက်၏။
ထိုမိန်းကလေးမှာ အသက် ၁၈ သို့မဟုတ် ၁၉ နှစ်ခန့် ရှိပုံရပြီး အရပ်ရှည်ကာ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား ပြေပြစ်လှသည်။ ရင်သားမှာ ထွားကျိုင်းပြီး ခြေတံရှည်များ ရှိကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာပိုင်ရှင်လေး ဖြစ်၏။
သူမ၏ ဖြူစင်သော ဘယ်ဘက် လက်မောင်းပေါ်တွင် သက်တံရောင် ဝိညာဉ်မြွေတစ်ကောင်ကို အသက်ဝင်နေသကဲ့သို့ ရေးဆွဲထား၏။ သူမသည် ထိုမြွေမှာ သူမ၏ လက်မောင်းကို ပတ်ခွေထားသည့်အလား ထင်ရအောင် တမင်တကာပင် လက်မောင်းအား ဖော်ထားသဖြင့် ကြည့်လိုက်သူတိုင်းသည် ရင်ထဲမှ ထိတ်လန့်သွားရ၏။
“နာနော့... နင် ငါ့ကို တကယ်ပဲ ငတုံးလို့ ထင်နေတာလား။ နဂါးချိုကြံ့ရဲ့ ချိုက ရွှေကျောက်သားရဲရဲ့ ရွှေမျက်လုံးနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်လို့ရမှာလဲ။ နောက်ပြီး ငါ့အတွက် အဲဒီချိုက ဘာမှ သုံးစားလို့မရဘူး၊ ဘာလို့ လဲရမှာလဲ” ရှုံ့ပါး စကားပြောလိုက်သောအခါ မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွား၏။ “ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခါ နင်နဲ့ ပစ္စည်းလဲတုန်းက ငါ့အဖေရဲ့ ရိုက်သတ်တာကို ခံရလုနီးပါး ဖြစ်သွားသေးတယ်။ ငါ နင်နဲ့ ဘယ်တော့မှ ပစ္စည်း ထပ်မလဲတော့ဘူး”
“ခစ်ခစ်... အဲဒီတုန်းက ငါ နင့်ကို နောက်လိုက်တာပါ။ ဒီတစ်ခါတော့ မလိမ်တော့ပါဘူး” နာနော့မှာ တခစ်ခစ် ရယ်မောနေသဖြင့် သူမ၏ မြွေကဲ့သို့ ပျော့ပျောင်းသော ခါးလေးမှာပင် မတ်မတ်မရပ်နိုင်တော့ချေ။ သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ ရေလဂိုဏ်းမှ မိန်းကလေးများမှာလည်း ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ တခစ်ခစ် ရယ်မောနေကြ၏။ ထိုစဉ်က အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်တွေးမိလေ ပို၍ ရယ်ချင်လေ ဖြစ်နေကြသည်။
“နင့်ကို ယုံမယ့်အစား ငရဲကိုပဲ ယုံလိုက်မယ်” ရှုံ့ပါးမှာ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး နာနော့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူ၏ ညီအစ်ကိုများနှင့်အတူ ရွှေကျောက်သားရဲအား သွေးသံရဲရဲဖြင့် ခွဲစိတ်တော့သည်။
“ပျင်းစရာကြီး” နာနော့က ထိုသွေးသံရဲရဲ မြင်ကွင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ “ကြက်သွေးရောင်မီးလျှံအသင်းက ကောင်တွေက လူရေခြုံထားတဲ့ သားရဲတွေပဲ။ ရေပြင်နန်းအိမ်တော်နဲ့ မြူတိမ်ဆောင်က လူတွေကမှ ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းဦးမယ်။ ဒါပေမဲ့... ဟူး... နှမြောစရာပဲ၊ အဲဒီ တုကျဲက သူရဲဘောကြောင်လွန်းတယ်။ ရန်ကျိချန်းက သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ရန်စနေတာတောင် သူက သည်းခံနေတာပဲ။ တကယ်ကို စိတ်မကောင်းစရာပဲ။”
“သခင်မလေးနာနော့... တုကျဲက အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး လုပ်နေတာပါ” သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ တုကျဲအပေါ် အထင်ကြီးပုံရသဖြင့် ရှေ့နေလိုက်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ “ရန်ကျိချန်း ကိုင်ထားတဲ့ ရေခဲနဂါးဓားက အမှောင်အသူရာခန်းမက ဆရာကြီးလီက သူ့အတွက် အထူးတလည် လုပ်ပေးထားတာလေ၊ ပြီးတော့ သူကျင့်ကြံတဲ့ ဝိညာဉ်ပညာရပ်နဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် အစွမ်းက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ တုကျဲက သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ဘူး၊ ပြီးတော့ ကျောက်ချန်းကလည်း ဖုန်းခိုင်ကို မနိုင်ဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် သူတို့ ရှောင်နေရတာပေါ့။ တကယ်လို့ သူတို့သာ အသက်နဲ့ရင်းပြီး တိုက်ခဲ့ရင် ရှုံ့ပါးလို ငတုံး ဖြစ်မသွားဘူးလား”
“နင် ဒီသောက်ပေါမလေး... တုကျဲကို စိတ်ဝင်စားနေတာ မဟုတ်လား” နာနော့က လှည့်ပြီး သူမကို တစ်ချက် လက်သီးဖြင့် ထိုးကာ နောက်လိုက်၏။ “ငှက်ကလေး တစ်ကောင်တော့ ယောကျ်ား လိုချင်နေပြီပေါ့။ ငါ နင်တို့နှစ်ယောက်ကို အောင်သွယ်တော် လုပ်ပေးရမလား”
“ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ၊ ဆွဲလိမ်သတ်ပစ်လိုက်မယ်” ငှက်ကလေးဟု ခေါ်သော မိန်းကလေးမှာ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားကာ နာနော့နှင့်အတူ ဆော့ကစားနေတော့သည်။
နာနော့နှင့် ရေလဂိုဏ်းမှ မိန်းကလေးများသည် ကျောက်တောအတွင်း ဆော့ကစားနေကြ၏။ သူတို့၏ ရယ်သံလေးများနှင့် ပြေးလွှားနေပုံမှာ ကျောက်တော၏ ခြောက်ကပ်မှုကို အလှဆင်ပေးနေသည့် ငှက်ကလေးများ အလားပင်။
“အဟမ်း... နာနော့”
ထိုအချိန်တွင် ရန်ကျိချန်းသည် ရေခဲပြင်နန်းတော်မှ သူ၏ လူများနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာ၏။ သူ၏ ဘေးတွင် ဖုန်းခိုင်နှင့် ရန်ချင်းဆုန်းတို့လည်း ပါလာကြသည်။
သူတို့အားလုံးမှာ တောက်ပသော ငွေရောင်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ကြည့်ကောင်းသူများ ဖြစ်ကြ၏။ သူတို့၏ ရုပ်ရည်မှာ ကြက်သွေးရောင်မီးလျှံအသင်းမှ လူများထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သဖြင့် သူတို့ ရောက်လာသည်နှင့် ရေလဂိုဏ်းမှ မိန်းကလေးများသည် ဆော့ကစားနေသည်ကို ချက်ချင်း ရပ်လိုက်ကြပြီး အိမ်တွင်းပုန်း မိန်းကလေးများကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ဟန် ဆောင်လိုက်ကြတော့သည်။
“ငါ့ကို ဘာကိစ္စ ခေါ်တာလဲ” နာနော့က ဆော့ကစားနေရာမှ ရပ်ကာ ရန်ကျိချန်းကို ချိုသာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ “နင်တို့ တုကျဲတို့ နောက်ကို ခြေရာခံ လိုက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူတို့ အလုပ်ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်ကျမှ ကြားဖြတ်လုဖို့အတွက်လေ။ ဘာလို့ ငါ့ဆီ ရောက်လာတာလဲ”
ယခုတလော ရန်ကျိချန်းနှင့် အဖွဲ့မှာ တုကျဲတို့ နောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ တုကျဲတို့အဖွဲ့ သားရဲတစ်ကောင်ကို သတ်နိုင်တော့မည့် အချိန်တွင် သူတို့က ကြားဖြတ်ဝင်လာပြီး ၎င်းတို့ကို သူတို့ ဦးစွာ တွေ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောကာ ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများကို အတင်းအဓမ္မ လုယူလေ့ရှိကြ၏။
အစပိုင်းတွင် နှစ်ဖက်စလုံး အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီး လူအများအပြား ဒဏ်ရာရခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ဒဏ်ရာရသူ အများစုမှာ တုကျဲ၏ ဘက်မှ ဖြစ်သည်။ ခန်းကျီနှင့် ဟန်ဖုန်းတို့မှာ သွေးသံရဲရဲ ဖြစ်ခဲ့ရသလို ကျောက်ချန်း၏ လက်မောင်းမှာလည်း ဖုန်းခိုင်၏ ဓားချက်ကြောင့် အသုံးမပြုနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။
အဆိုးဆုံးမှာ တုကျဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် ဒဏ်ရာ သုံးချက် ရခဲ့ပြီး ထိုဒဏ်ရာများမှာ ယခုထက်ထိ လုံးဝ မကျက်သေးချေ။
ထိုဒဏ်ရာအားလုံးမှာ ရန်ကျ်ချန်း ပေးခဲ့သော ဒဏ်ရာများပင် ဖြစ်သည်။
အရှုံးများစွာ ကြုံတွေ့ရပြီးနောက် တုကျဲနှင့် သူ၏ လူများသည် ဒေါသကို မျိုသိပ်ကာ ရန်ကျိချန်းနှင့် ပဋိပက္ခမဖြစ်အောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ရှောင်နေရတော့သည်။ သူတို့ ရန်စခံရလျှင်ပင် အံကြိတ်ကာ မကြားချင်ယောင် ဆောင်နေရ၏။
ကျောက်တောအတွင်း၌ အမှောင်အသူရာခန်းမမှ ကျင့်ကြံသူ အချို့က တာဝန်ယူ ထိန်းသိမ်းနေသောကြောင့်သာ ရန်ကျိချန်းက တုကျဲကို သတ်ပစ်ရန်အထိ မရဲခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်သာ တုကျဲတို့မှာ ယခုထက်ထိ အသက်ရှင်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော်လည်း ရန်ကျိချန်းကြောင့် တုကျဲတို့၏ ကျောက်တောအတွင်း အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားလှ၏။
“တုကျဲလား” ရန်ကျိချန်းက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “အဲဒီ သူရဲဘောကြောင်တဲ့ကောင်က ထွက်ပြေးဖို့နဲ့ ပုန်းဖို့ပဲ သိတာလေ၊ သူ့ကို တစ်ခါတည်း အပြတ်ရှင်းဖို့ ငါ့မှာ အခွင့်အရေး မရသေးဘူး။ အမှောင်အသူရာခန်းမက လူတွေသာ မရှိရင် အဲဒီအကောင်တွေက... ဟွန့်”
“အို... နင်က အဲလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေတာလား” နာနော့က နောက်ပြောင်သလို ပြုံးလိုက်၏။ “ဒါဆိုရင်တော့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ ရှုံ့ပါးနဲ့ သွားဆော့ကြည့်ပါလား။ ငါ သိထားသလောက်တော့ သူက နင် ရန်စရင် ထွက်ပြေးမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး။ ကြည့်စမ်း... ရှုံ့ပါးနဲ့ သူ့လူတွေ ဟိုရှေ့မှာ ရွှေကျောက်သားရဲကို ခွဲစိတ်နေကြပြီ။ သွားလုကြည့်ပါလား”
သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ ရေလဂိုဏ်းမှ မိန်းကလေးများမှာလည်း တခစ်ခစ် ရယ်မောကုန်ကြ၏။ အချို့ကလည်း အော်ဟစ်ကာ အားပေးနေကြတော့သည်။ “သွားလေ၊ သွားတိုက်ကြည့်လေ။ နင် တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်ရင် ရှုံ့ပါးနဲ့ သွားတိုက်ကြည့်။ နင်တို့ထဲမှာ ဘယ်သူက ပိုကြောက်စရာကောင်းလဲဆိုတာ ငါ သိချင်လို့။ ငါကလေ ရန်လိုတဲ့ ယောကျ်ားတွေကို သိပ်ကြိုက်တာ၊ တိုက်ပွဲကြည့်ရတာကိုလည်း သိပ်ဝါသနာပါတာ”
ရှုံ့ပါး၏ အမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ရန်ကျိချန်း၊ ဖုန်းခိုင်နှင့် ရန်ချင်းဆုန်းတို့၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားပြီး အနည်းငယ် အနေရခက်သွား၏။
အကယ်၍ တိုက်ပွဲဖြစ်လာလျှင် သူတို့ ရှုံ့ပါးကို ကြောက်နေခြင်းတော့ မဟုတ်ချေ။ သို့သော် ကြက်သွေးရောင်မီးလျှံအသင်းမှ ရှုံ့ပါးမှာ အသေခံတိုက်ရဲသူအဖြစ် နာမည်ကြီးပြီး တိုက်ပြီဆိုလျှင်လည်း ရူးသွပ်သွားကာ တစ်ယောက်ယောက် သေမှ ရပ်မည့်သူမျိုး ဖြစ်သည်။ သူက အမှောင်အသူရာခန်းမရဲ့ အမိန့်ကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ လုပ်ရဲသည့် သူမျိုး ဖြစ်၏။
ရန်ကျိချန်းသည် ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ထိုကဲ့သို့ ရူးသွပ်သော ခွေးအိုကြီးကို သွားပြီး မရန်စဝံ့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူက ဟန်ဆောင်ရယ်မောကာ ဆိုသည်။ “ရေခဲပြင်နန်းတော်နဲ့ ကြက်သွေးရောင်မီးလျှံအသင်းကြားမှာ ဘာပဋိပက္ခမှ မရှိဘူးလေ၊ ငါတို့ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်စရာ အကြောင်းလည်း မရှိဘူး”
သူမ၏ ထောင်ချောက်ထဲသို့ မဝင်သည်ကို မြင်သောအခါ နာနော့က စိတ်မဝင်စားဟန်ဖြင့် မေးသည်။ “ဒါဆို နင် ငါ့ဆီ ဘာကိစ္စ လာတာလဲ”
“ငါတို့ အဆင့် ၂ ဝိညာဉ်သားရဲ သုံးကောင်ကို တွေ့ထားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အင်အားနဲ့တင် အနိုင်ရဖို့ သေချာမသိလို့ မင်းတို့ မိန်းကလေးတွေကို အတူတူ ပူးပေါင်းဖို့ လာဖိတ်တာ။ စိတ်ဝင်စားလား” ရန်ကျိချန်းက သူလာရသည့် အကြောင်းရင်းကို ပြောပြလိုက်၏။
“အဆင့် ၂ ဝိညာဉ်သားရဲ သုံးကောင်လား” နာနော့၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ ဆိုသည်။ “စိတ်ဝင်စားတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အကျိုးအမြတ်ကို ဘယ်လို ခွဲမှာလဲ။ နင်တို့က ဘယ်နှစ်ကောင် လိုချင်တာလဲ”
“ဘယ်သူက ပိုပြီး အားထုတ်နိုင်လဲဆိုတာပေါ် မူတည်ပြီး ခွဲကြတာပေါ့၊ ဘယ်လိုလဲ” ရန်ကျိချန်းက မေးလိုက်၏။
“ကောင်းပြီလေ” နာနော့မှာ ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏ စကားမှာ အလွန် ထက်မြက်လှ၏။ “နင် ငါ့လက်ထဲက သားကောင်ကို လုရဲတဲ့ သတ္တိရှိမယ်လို့တော့ ငါ မထင်ဘူးနော်”
“ဟဲဟဲ... လှပတဲ့ မိန်းကလေးဆီကနေ ဘာလို့ လုရမှာလဲ။ ငါတို့က မင်းကို လက်ဆောင်ပေးချင်လို့ပါ၊ ဟုတ်ပြီလား” ရန်ချင်းဆုန်းက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။ “ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့၊ အခုပဲ ခေါ်သွားပေးမယ်။ ငါက လှပတဲ့ မိန်းကလေးတွေနဲ့ ကောင်းတဲ့ပစ္စည်းတွေကို မျှဝေရတာ သိပ်သဘောကျတာ”
ထို့နောက် ရေလဂိုဏ်းမှ မိန်းကလေးများသည် တခစ်ခစ် ရယ်မောရင်း နာနော့၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ရေခဲပြင်နန်းတော်မှ လူများနောက်သို့ လိုက်ပါကာ ကျောက်တောအတွင်းသို့ ဝင်သွားကြတော့သည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ...
တုကျဲသည် ပတ်တီးများ ပတ်ထားသော ရင်ဘတ်ကို ကိုင်ကာ ကျောက်တိုင်တစ်တိုင်အား မှီထား၏။ သူက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ဆိုသည်။ “အဲဒီ အဆင့် ၂ ဝိညာဉ်သားရဲ သုံးကောင်ကို ငါတို့ အရင်တွေ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အခုရှိနေတဲ့ အခြေအနေနဲ့ဆိုရင် သူတို့ကို မနိုင်ဘူး။ ရန်ချင်းဆုန်း တွေ့သွားတာလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ သူတို့ပဲ အလုပ်ရှုပ်ပါစေတော့။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ အရှုံးပေးလိုက်မယ်၊ နောက်ကျမှ ငါတို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်ဆယ်တာပေါ့”
“ဟူး... တကယ်လို့ ငါတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်တွေသာ အောင်မြင်ခဲ့ရင် ရန်ကျိချန်းနဲ့ ဖုန်းခိုင်တို့ကို ဘာကြောက်စရာ ရှိမှာလဲ” ကျောက်ချန်း၏ မျက်လုံးများမှာ မှေးမှိန်နေ၏။
“အခု ဒါတွေ ပြောနေလည်း အပိုပဲ။ ရှုံးတာက ရှုံးတာပဲ။ အခုလောလောဆယ်တော့ သည်းခံရမှာပေါ့၊ နောက်မှ ပြန်ပြောကြတာပေါ့” တုကျဲက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “ဒီအချိန်ကို အရင်ဆုံး ကျော်ဖြတ်ရအောင်၊ ငါ ပြန်ရောက်ရင် ဝိညာဉ်ပစ္စည်းတွေ ထပ်စုပြီး ဆရာကြီးလီကို ထပ်တောင်းဆိုဦးမယ်” သူ၏ မျက်လုံးများမှာ နီမြန်းနေပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ငါ့ရဲ့ ကံတရားက ဒီလိုပဲ ဆိုးနေမယ်လို့ ငါ မယုံဘူး။ ငါ ဝိညာဉ်လက်နက် ရတာနဲ့ ရန်ကျိချန်းကို ချက်ချင်း ရှာပြီး ကလဲ့စားချေမယ်”
သူ ထိုသို့ ပြောလိုက်သောအခါ ကျောက်ချန်းနှင့် အခြားသူများမှာလည်း အံများကို ကြိတ်လိုက်ကြပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အရှင်လတ်လတ် ဝါးစားတော့မည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေကြ၏။ သူတို့သည် ရန်ကျိချန်းနှင့် ဖုန်းခိုင်တို့၏ ဖိနှိပ်မှုကို အတော်လေး ခံထားရပုံရသည်။
သူတို့ သစ္စာဆိုနေကြစဉ်မှာပင် သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်တွင် တစ္ဆေငှက်တစ်ကောင် ပျံသန်းနေသည်ကို သူတို့ သတိမထားမိခဲ့ကြချေ။
တစ္ဆေငှက်သည် သဘာဝကျောက်တောကြီးအတွင်းမှ ပျံထွက်လာပြီး အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာ၏။ ၎င်းသည် လျံကျန့်၏ ပုခုံးပေါ်သို့ နားလိုက်ပြီး အတန်ကြာ နားထောင်ပြီးနောက် လျံကျန့်က ဆိုသည်။ “ဒီမျက်စိလေးတွေက ငါ့ကို တုကျဲဆီ ခေါ်သွားပေးလိမ့်မယ်”
နက်နဲသားရဲပေါ်ရှိ ချင်လဲ့၏ အမူအရာမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ဓားရှည်နှင့် နဂါးရိုးနှင်တံ ပါသော ဆီစိမ်အဝတ်ထုပ်ကို မသိမသာ ကိုင်ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့် ရှိနေတော့သည်။