ဟုန်ကျယ်မသေမျိုး ရောက်လာခြင်း

ချီထျန်းယာက ကျင့်ကြံသူ ကျစ်ရွှမ်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ကာ နဂါးနက်တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ တိမ်တိုက်များထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ အရာအားလုံးပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွား၏။

"ဟူး"

ထိုအချိန်မှသာ မင်းသားကျစ်ယန်က မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားပြီး၊စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်မှုကြောင့် အံများကို ကြိတ်ထားလိုက်သည်။ သူသည် တာအိုနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိရန် ခြေတစ်လှမ်းသာလိုတော့ပြီး၊ ထိုအချိန်ရောက်လာပါက ထိုလူအိုကြီးနှစ်ယောက်ကို သူပြန်လည်တိုက်ခိုက်နိုင်ပါလိမ့်မည်။

ချွေးအေးများကို သုတ်ဖယ်လိုက်ရင်း၊ သူ၏ဖခင်ကို လေးစားအားကျစွာကြည့်လိုက်၏။

လဝက်လို့ ပြောပေမဲ့၊ တောက်.. မနေ့ကနဲ့ဆို သတ္တမမြောက်နေ့ရောက်နေပြီလေ။

အချိန်ကိုတွက်ကြည့်မည်ဆိုလျှင်၊ မသေမျိုးခုံရုံးက အသနားခံစာကိုစစ်ဆေးသုံးသပ်၍ ပြီးဆုံးသွားလောက်ပြီဖြစ်ပြီး၊လူလာဖမ်းမည့် မသေမျိုးစစ်သည်များကပင် လမ်းခုလတ်သို့ရောက်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ကြည့်လိုက်။"

ကျင့်ကြံသူ ကျစ်ရွှမ်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးချလျက်မည်မျှကြာအောင် တွေးတောနေခဲ့မှန်း မသိဘဲ ရပ်နေခဲ့ပြီးနောက်၊နောက်ဆုံးတွင် ရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ခြေလှမ်းလိုက်ကာသားဖြစ်သူ၏ ကျောကို ညင်သာစွာပုတ်ပေးရင်း ကောင်းကင်သို့ မော်ကြည့်ရန် အချက်ပြလိုက်၏။

"ဟင်" ကျစ်ယန်က လွတ်ဟာနေသော ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ရင်းအနည်းငယ် နားမလည်ဖြစ်သွားကာ "ဘာကို ကြည့်ရမှာလဲ"

ကျင့်ကြံသူ ကျစ်ရွှမ်က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်စဉ် သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ပို၍ ကျယ်ပြန့်သောအပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ၏အကြည့်က နံနက်ခင်းအရုဏ်တက်ချိန်တွင် မှိန်ပျပျတောက်ပနေသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး၊ ညအမှောင်ထုကို ထိုးဖောက်လာသည့် ချွန်ထက်သောမြားတစ်စင်းကဲ့သို့ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှကျဆင်းလာသည်ကို စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

"မိုးလင်းပြီ။"

...

မြောက်ပိုင်းဟုန်၊ မငေမျိုးစံအိမ်

နဂါးနက်နှင့် အလင်းတန်းက ခန်းမဆောင်ရှေ့သို့ ဆင်းသက်လာပြီး လူသားပုံစံနှစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သမီးဖြစ်သူက ကောင်းကင်ဘုံတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေခြင်းမှာ သေချာပေါက်ထူးခြားသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း၊ ဟုန်ကျယ်မသေမျိုးက သူ၏မျက်စိအောက်တွင် သူ မထိန်းချုပ်နိုင်သော အရာတစ်ခုကို မည်သို့သည်းခံနိုင်မည်နည်း။

ချီထျန်းယာက ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းသို့ ပထမဆုံးဝင်ရောက်သွားပြီး၊ လုရှောင်းက အနောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါသွား၏။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက သန့်စင်သောချီစွမ်းအင်ဖုံးလွှမ်းမှုအောက်တွင် ထိုင်နေသောပုံရိပ်ကို တူညီစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရပါသည်။ ရွှေရောင်ခန္ဓာဓမ္မကိုယ်ထည်ကို မြောက်ပိုင်းဟုန်သို့ ပြန်လည်ယူဆောင်လာပြီးကတည်းက မသေမျိုးတွင် အခြား စိုးရိမ်ပူပန်စရာမရှိတော့ဘဲ ယနေ့တွင်လည်းထိုနည်းတူပင်။

သူတို့နှစ်ဦးက အခြားတစ်ဖက်မှ အလုပ်များနေသည်ကို ပြီးဆုံးစေရန်တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီး ကြီးမြတ်သော မသေမျိုး၏အတင်းအဓမ္မနှင့် လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်သော လုပ်ရပ်များကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားကြသည်။

ရွှေရောင်ခန္ဓာကိုယ်မှာ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက သတိလစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး၊၎င်းမှာလည်း ပို၍ တိတ်ဆိတ်နေလာလေ၏။

မသေမျိုးတစ်ပါးအတွက်၊ဤနေရာရှိ အရာအားလုံးက ဟုန်ကျယ်၏အုပ်ထိန်းသူအနေဖြင့် သူ၏တရားဝင်ပိုင်ဆိုင်မှုများသာ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင်၊သန့်စင်သော ချီစွမ်းအင်များအောက်တွင်၊ မသေမျိုးက မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပါသည်။

"မသေမျိုးကို သတင်းပို့ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်မှာ အရေးကြီးတဲ့သတင်းပို့စရာ ကိစ္စတွေ ရှိနေပါတယ်..."

ချီထျန်းယာနှင့် လုရှောင်းတို့နှစ်ဦးစလုံး ရှေ့သို့ လှမ်းရန် စတင်လိုက်သော်လည်း၊ မသေမျိုး၏ ဝတ်ရုံလက်တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းမှုဖြင့် ညင်သာစွာ တားဆီးခံလိုက်ရသည်။

"မလောပါနဲ့၊ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်ဆီ အရင်သွားလည်ဖို့ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ကြ။"

"မိတ်ဆွေဟောင်း"

သူတို့နှစ်ဦး အချင်းချင်းကြည့်လိုက်ကြ၏။ ဟုန်ကျယ်နယ်မြေတွင်၊မသေမျိုးအနေဖြင့် မည်သူ့ကိုများ မိတ်ဆွေဟောင်းအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ဦးမည်နည်း။

အခြား အဆင့်မြင့် မသေမျိုးတစ်ပါး ဤနေရာသို့ ဆင်းသက်လာခဲ့ခြင်းလော။

ဟုန်ကျယ်မသေမျိုးက တည်ငြိမ်စွာမတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ခန်းမဆောင်အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားကာ၊ဖြတ်သွားရင်း စားပွဲပေါ်မှ ကျောက်စိမ်းချိပ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးကောက်ယူသွားလိုက်သည်။

ကျောက်စိမ်းချိပ်ပေါ်ရှိ ရွှေရောင်အလင်းတန်းမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမရှိသေးပေ။

ဤအရာက အထက်မှအမှန်တကယ် ပြန်ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေပါသည်။

ဟုန်ကျယ်မသေမျိုးက တောက်ပစွာပြုံးလိုက်ပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းကို ဖယ်ရှားလိုက်ကာ မသေမျိုးစံအိမ်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။ သူ၏ခြေအောက်တွင် တိမ်တိုက်တစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာပြီး အရှေ့ဘက်သို့ သယ်ဆောင်သွားလေ၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လီတစ်ထောင်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူ၏ပုံရိပ်မှာ ရပ်တန့်သွားချိန်တွင်၊ စာသင်ကျောင်းနှင့်တူသော ခန်းမတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သန့်စင်သောချီစွမ်းအင်များ ဖုံးလွှမ်းမှုအောက်တွင်၊သူက အဓိကထိုင်ခုံ၌တင်ပျဉ်ခွေကာ အေးအေးလူလူထိုင်နေပြီး၊ စားပွဲပေါ်ရှိ စာအုပ်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလှန်လှောကြည့်နေလိုက်လေ၏။

ချီထျန်းယာနှင့် လုရှောင်းတို့က မသေမျိုးက သူတို့ကို အဘယ်ကြောင့်အရှေ့နဂါးနန်းတော်သို့ ခေါ်ဆောင်လာသနည်းဆိုသည်ကို မသေချာဘဲ အချင်းချင်းအံ့သြတွေဝေစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် မသေမျိုးက စကားမပြောသောကြောင့်၊ သူတို့က လိမ္မာသောနောက်လိုက်များကဲ့သို့ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် တိတ်ဆိတ်စွာရပ်နေရုံသာ တတ်နိုင်ကြသည်။

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားပြီးနောက်.

ပုံရိပ်အချို့က တက်ကြွစွာဝင်လာကြပြီး စိမ်းနုရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားကို ဝိုင်းရံကာကလေးများကဲ့သို့ ဆူညံစွာစကားပြောနေကြ၏။ သို့သော် ခန်းမကြီးအတွင်းသို့ သူတို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တိတ်ဆိတ်သွားကြလေသည်။

"ဒီလောက်တောင် မြန်မြန်ပြန်ရောက်လာတာလား"

ဟုန်ကျယ်မသေမျိုးက သူ့မျက်ခုံးကို အနည်းငယ်ပင့်လိုက်ပြီး လက်ထဲရှိစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ကာ အပြုံးတစ်ခုဖြင့် မေးလိုက်၏။

"မင်းတို့ ဘာတွေ ဆွေးနွေးနေကြတာလဲ တော်တော် ပျော်နေပုံရတယ်။"

ကျစ်ယန်၏မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင်ဖြူလျော်သွားပြီး၊ သူ၏ဘေးရှိ ကျစ်ရှန်းက ကျစ်လန်ကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ကမန်းကတန်းဆွဲသွင်းလိုက်ကာ၊ သတိထားမှုများပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟူး။"

ကျင့်ကြံသူ ကျစ်ရွှမ်၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

ဟုန်ကျယ်မသေမျိုးက ကျောက်စိမ်းချိပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာလှုပ်ရမ်းလိုက်ကာ၊နောက်ပြောင်လိုသော လေသံဖြင့် "မင်းတို့ ဒီအကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြတာလား"

"ဟမ်။"

ရင်းနှီးနေသော ကျောက်စိမ်းချိပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျစ်ယန်မှာ သတိလစ်မတတ်ဖြစ်သွားပြီး၊ သူ၏အသက်ရှူသံမှာ ရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားကာ၊မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ရင်းတုန်ရီသွားလေသည်။

စောစောက တာအိုနယ်ပယ်နှစ်ဦးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရင်ဆိုင်ခဲ့ရချိန်ကပင် သူသည် ယခုကဲ့သို့ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော အမူအရာမျိုး တစ်ခါမျှ မပြသခဲ့ဖူးပေ။ သူ၏ရင်ဘတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော အသက်ရှူကြပ်မှုခံစားချက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

ကျင့်ကြံသူ ကျစ်ရွှမ်က သူ၏သားဖြစ်သူကို နှစ်သိမ့်ရန်လက်လှမ်းလိုက်ပြီးနောက် မော်ကြည့်လိုက်၏။

"..."

"နားလည်ဖို့ ခက်ခဲနေလား မင်း မသေမျိုးခုံရုံးရဲ့ အလုပ်လုပ်ပုံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်ခဲ့ရသားနဲ့၊ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုမျိုးဖြစ်သွားရတာလဲ ဆိုတာပေါ့"

ဟုန်ကျယ်မသေမျိုးက ဆက်လက်ထိုင်နေပြီး သူ၏အပြုံးများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပါသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းတို့က မိုက်မဲပြီးစွမ်းရည်မရှိတဲ့သူတွေမို့လို့ပဲ။ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ တစ်သက်လုံး နေသွားဖို့ ကံကြမ္မာဖန်တီးခံထားရလို့ပဲ။"

"ဒါကြောင့်မို့လို့ သာမန်စီးတော်ယာဉ်လေးတစ်ကောင်က မသေမျိုးအရာရှိတွေ ကိုယ်စား အသနားခံစာတွေကိုကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးနိုင်တဲ့ အင်အားရရှိတဲ့အထိ ဘာကြောင့်အဲဒီလောက် အမြင့်ကိုတက်လှမ်းနိုင်ခဲ့လဲဆိုတာကို မင်းတို့ နားမလည်နိုင်တာပေါ့။"

မသေမျိုး၏အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း၊ လူတိုင်း၏နှလုံးသားကို လေးလံသောစည်တီးသံကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်သွားလေ၏။

ချီထျန်းယာနှင့် လုရှောင်းတို့ပင်လျှင် အံ့အားသင့်သွားသည့် လက္ခဏာများပြသလာကြသည်။

"ငါ ဒီကျောက်စိမ်းချိပ်ကို ဘာလို့ မဖွင့်ရသေးလဲ မင်း သိလား၊ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းတို့နဲ့အတူ ကြည့်ဖို့ ငါ စောင့်နေချင်လို့ပဲ။"

ဟုန်ကျယ်မသေမျိုးက ဖြည်းညှင်းစွာမတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ ကျောက်စိမ်းချိပ်ကို ဂရုတစိုက်ဖွင့်လိုက်ပါသည်။

လေထုထဲတွင် သန့်စင်သောချီစွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်သွားပြီး၊ ခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို မသေမျိုးနယ်မြေ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရစေသည်။

သန့်စင်သောချီစွမ်းအင်များကြားတွင်၊ အလွန်တရာလှပစွာဝတ်စားဆင်ယင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ကျောက်စိမ်းစားပွဲနောက်တွင် ထိုင်နေပြီး၊ သူမ၏မျက်လုံးများမှာ မြင့်မြတ်ပြီးမထိတွေ့နိုင်သော နယ်ခံမသေမျိုးတစ်ပါးကဲ့သို့ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသည်။

ရေတွက်၍မရနိုင်သော သက်ရှိများ၏ဆန္ဒများကို ကိုယ်စားပြုသည့် ဟုန်သုံးမျက်နှာ၏ နဂါးတံဆိပ်တုံးများပါဝင်သော၊ ဆင်းရဲဒုက္ခများစွာကို ဖြတ်သန်းပြီးမှ မသေမျိုးခုံရုံးသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့ရသည့် ကျောက်စိမ်းချိပ်ကို သူမ၏ဖြူဖွေးနေသော ကျောက်စိမ်းရောင်လက်ချောင်းများဖြင့် ကောက်ကိုင်လိုက်၏။

အတွင်းရှိအသနားခံစာပေါ်မှ ရင်းနှီးနေသော လက်ရေးကို ကြည့်လိုက်ရင်း..

သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ခံစားချက်တစ်ခု ရုတ်တရက်ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း၊ တစ်ခဏအတွင်းပင် ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမက မထီမဲ့မြင်ပြုသောအမူအရာဖြင့် ကျောက်စိမ်းစားပွဲရှေ့သို့ ကျောက်စိမ်းချိပ်ကို ပစ်ချလိုက်ရာ၊သူမ၏ချောမွေ့ကြည်လင်သော အသံက ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားလေ၏။

"ဟုန်ကျယ်ရဲ့တောင်းဆိုချက်ကို ပယ်ချလိုက်တယ်၊ဒေသခံမသေမျိုးအရာရှိကပဲ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပါစေ။"

စကားသံများတဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ၊ကျောက်စိမ်းချိပ်က နောက်တစ်ကြိမ်ပြန်ပိတ်သွားပြီး စားပွဲပေါ်သို့ ဖျပ်ခနဲ အသံမည်ကာ ပြန်လည်ကျဆင်းသွားပါသည်။

ကျင့်ကြံသူ ကျစ်ရွှမ်က ထိုရင်းနှီးနေသော မျက်နှာကို အချိန်အတော်ကြာအောင်စိုက်ကြည့်နေမိပြီးနောက်၊ရုတ်တရက် မအောင့်နိုင်ဘဲပြုံးလိုက်မိကာ၊ သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် မိမိကိုယ်ကို လှောင်ပြောင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။

"ဒီလိုကိုး။"