လုယက်သူ
Vol. 68 Ch. 715
“မင်း တကယ်တော့ သူ့ရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ကို လက်ခံသင့်တာ”
ထျန်းရွေ့၏ အော်ရာများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ကြောင်လေး၏ ပုံရိပ်က ထန်ထျန်း၏ ပခုံးပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။
ထန်ထျန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး “ငါက အဲဒီ ကမ္ဘာငယ်တွေကို ယူပြီး ဘာလုပ်ရမှာလဲ”
“အရင်က လင်းရင် ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ ငါနဲ့ မဟာ ကောင်းကင်အရှင် က ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်ဖို့ ကံပါလာပြီးသားပဲ။ အဲဒီ ကမ္ဘာငယ် သုံးခုက ငါ့အတွက် ဘာမှ အသုံးမဝင်ဘူး”
“အဲဒါထက် သူ့ရဲ့ မူလကိုယ်ခန္ဓာ တစ်ခုကို သတ်ပြီး ဒေါသ ဖြေလိုက်တာကမှ ပိုကောင်းသေးတယ်။ ငါက ရန်ငြိုးရှိရင် လက်စားချေရတာကို ပိုကြိုက်တယ်”
ကြောင်လေး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထန်ထျန်း၏ စကားကို သူမ သဘောတူပုံရသည်။
ထို့နောက် ထန်ထျန်းက လက်ကို ဆန့်ကာ ချန်ဖျင်းကျိကျွင်း ချန်ထားခဲ့သော ကမ္ဘာငယ် နှစ်ခု၏ တည်နေရာကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ၎င်းတို့နှင့် ဆက်သွယ်မှု တစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုက်သည်။
သို့သော် သူက ထိုကမ္ဘာများကို သူ၏ ကမ္ဘာအသစ်နှင့် နီးကပ်အောင် မလုပ်သလို ပေါင်းစပ်ရန်လည်း မရွေးချယ်ဘဲ မူလနေရာမှာပင် ခေတ္တ ထားလိုက်သည်။
သူ ခုနက ပြောခဲ့သလိုပင် ထိုကမ္ဘာငယ်များက သူ့အတွက် သိပ်ပြီး အကျိုးကျေးဇူး မရှိပေ။
“မင်း လိုချင်လား”
ထန်ထျန်းက ကြောင်လေးကို ကြည့်ကာ မေး၏။ “ကျိကျွင်းတွေရဲ့ ကမ္ဘာက တာအိုအရှင်တွေရဲ့ ဝိညာဉ်ကမ္ဘာထက် အများကြီး ပိုပြီး ပြည့်စုံတယ်။ မင်းအတွက်တော့ အားဆေး အကြီးစားပဲ”
ကြောင်လေးက ခေါင်းယမ်းကာ “စားလို့ မရဘူး”
“အဲဒါတွေက ငါ့အတွက် အရမ်း အစွမ်းထက်လွန်းတယ်။ တကယ်လို့ အကုန်လုံးကို ပေါင်းစပ်ချင်ရင် နှစ်ပေါင်း သောင်းချီ အချိန်ပေးရလိမ့်မယ်။ ငါ့မှာ အဲဒီလောက် အချိန်မရှိတော့ဘူး...”
“တကယ်တော့ အခု ငါ ကြီးထွားလာတဲ့ အဆင့်က လုံလောက်နေပါပြီ။ မင်း ငါ့အတွက် ဘာမှ ထပ်ရှာပေးနေဖို့ မလိုတော့ဘူး။ မူလအခြေခံ အရင်းအမြစ် သုံးခုလည်း မလိုတော့ဘူး”
ထန်ထျန်း မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားပြီး “မင်း သေချာလား”
“အရင်ကတော့ ပိုကြီးလေ ပိုကောင်းလေ ဆိုပြီး ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား”
ကြောင်လေးက ခေါင်းကို ထပ်မံ ယမ်းလိုက်ပြန်သည်။ “တကယ် လုံလောက်ပါပြီ”
“အဲဒီအချိန်ကျရင် မလုံလောက်ဘူး ဆိုရင်တောင်... ငါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပြီးပြီပဲ”
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဖြစ်ချင်ရာဖြစ် လွှတ်ထားလိုက်တော့မယ်”
ထန်ထျန်း စိတ်ထဲတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ ကြောင်လေးက ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး လက်လျှော့လိုက်ရတာလဲ။
သူ စဉ်းစားကြည့်သလောက်တော့ သဘာဝ မိခင်၏ ကိစ္စကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ကြောင်လေး၏ အကြီးမားဆုံး ဆန္ဒမှာ သူ၏ သခင် ပြန်လည် နိုးထလာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်ရလာသောအခါ သဘာဝ မိခင်မှာ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနိုင်တော့ကြောင်း သိသွားခဲ့ရသည်။
ဤခံစားချက်မှာ သူ့အတွက် အလွန် ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“ဒါဆိုလည်း ပြီးရောလေ”
ထန်ထျန်းက ပြော၏။ “ဒီ ကမ္ဘာငယ်တွေနဲ့ မူလအခြေခံ အရင်းအမြစ် သုံးခုကို ငါ မင်းအတွက် အရင် သိမ်းထားပေးမယ်”
“တကယ်လို့ မင်း သုံးချင်လာတဲ့ အချိန်ကျရင် ငါ့ကို အချိန်မရွေး ပြောလိုက်ပါ”
ကြောင်လေးက ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။
ထို့နောက် ထန်ထျန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ နန်းတော်အတွင်းရှိ သဲလွန်စ အားလုံးကို ဖျောက်ဖျက်လိုက်ပြီး ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ကြောင်လေးက ရုတ်တရက် စကားပြောလာ၏။ “ငါ့သခင်ရဲ့ အကြွင်းအကျန် ... အဲဒါကိုလည်း ယူသွားပေးပါ”
ထန်ထျန်း မှင်တက်သွားပြီး “ဒီမှာပဲ ထားခဲ့တာက ပိုကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူးလား”
ကြောင်လေးက တိုးတိုးလေး ပြော၏။ “ဒီမှာ ထားခဲ့ရင်လည်း အချိန်တန်ရင် ဟို ဝံပုလွေအုပ်တွေရဲ့ ပါးစပ်ထဲ ရောက်သွားမှာပဲ”
“အဲလိုမျိုး ဖြစ်တာကို ငါ မမြင်ချင်ဘူး”
“တွေ့ပြီးပြီဆိုမှတော့ ယူသွားပေးပါ”
ထန်ထျန်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဒါကလည်း ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လှပေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူက ထို သဘာဝ အကြွင်းအကျန် ကို သူ့၏ နေရာလွတ် ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ကြောင်လေးနှင့်အတူ ရေခဲနန်းတော်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။
အပြင်သို့ ရောက်သောအခါ ကြောင်လေးက ကမ္ဘာအသစ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြန်သည်။
ထန်ထျန်း တစ်ဦးတည်း ဝိညာဉ်ရေကန် ရှိရာ အရပ်သို့ ဆက်လက် လျှောက်လာခဲ့သည်။
မူလရေခဲဝိညာဉ် နယ်မြေကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းမှာ ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။
သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အခြားသော မူလဝိညာဉ်များ၏ နယ်မြေထဲသို့ မဝင်တော့ဘဲ ညီညာသော တောင်ကြားတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
တောင်ကြားထဲတွင် မြက်ပင်များနှင့် ပန်းပွင့်များ ဝေဆာနေပြီး ကြည်လင်သော စမ်းချောင်းလေးမှာလည်း တသွင်သွင် စီးဆင်းနေသည်။ စမ်းချောင်းထဲတွင် ငါးအုပ်လေးများမှာလည်း ကစားနေကြသည်။
ဤအရာများ အားလုံးမှာ သာမန်ဖြစ်ပြီး ပုံမှန်ရှိနေကျ သက်ရှိများသာ ဖြစ်သည်။
မြက်ခင်းပြင်ထဲတွင် ကျောက်စိမ်း လမ်းကလေး တစ်ခုက အဝေးဆီသို့ ဆန့်တန်းလျက် ရှိနေသည်။
“ဒီလမ်းအတိုင်း သွားရင် ရောက်ပြီ”
ကြောင်လေးက ပြောပြသည်။
ထန်ထျန်းက အင်း ဟု အသံပြုကာ ကျောက်စိမ်း လမ်းကလေးပေါ်သို့ လှမ်းတက်လိုက်သည်။
တောင်ကြား၏ ဧရိယာမှာ သိပ်မကျယ်လှပေ။ သိပ်မဝေးသော နေရာတွင် ထန်ထျန်းက အခြားသူများ၏ အော်ရာများကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှေ့မှာ ရှိနေကြခြင်းပင်။
ကြည့်ရသည်မှာ အချို့သော ကျိကျွင်းများမှာ အချက်အချာကျသော နေရာသို့ ကြိုတင် ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ခဏမျှ ဆက်လျှောက်ပြီးနောက် ရှေ့တွင် စုရုံးနေသော ပုံရိပ်များကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့ပြင် ဤတောင်ကြားနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော မြင်ကွင်းတစ်ခုကိုလည်း မြင်လိုက်ရ၏။
၎င်းမှာ ကြီးမားလှသော ဟင်းလင်းပြင် မိုးကြိုး တိမ်တိုက် ကြီး တစ်ခုပင်။
မီးခိုးရောင် လှိုင်းထနေသော ဟင်းလင်းပြင် စွမ်းအားများကြားတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ဖြူလွှလွှ မိုးကြိုး တန်းများက ရူးသွပ်စွာ လက်နေကြသည်။ အဝေးမှ ကြည့်လျှင်ပင် ထိုမုန်တိုင်းထဲ၌ ပါရှိသော ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများကို ခံစားနေရသည်။
အရင်က တွေ့ခဲ့သော ဟင်းလင်းပြင် ရွှံ့နွံတော ထက်ပင် ပို၍ ကြောက်စရာ ကောင်းနေသည်။
ယခုအချိန်တွင် အစွမ်းထက်သော ပုံရိပ် အယောက်ပေါင်း တစ်ဒါဇင် မျှက ပြန့်ကျဲလျက် ရပ်နေကြသည်။ ထို ဟင်းလင်းပြင် မိုးကြိုး များက လူတိုင်း၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“ဝိညာဉ်ရေကန်က ရှေ့မှာပဲ”
“ဒါပေမဲ့ ဒီအရာကြီးကိုတော့... ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး”
ကြောင်လေးက ပြောသည်။
ထန်ထျန်းက စိတ်ချင်း ဆက်သွယ်ကာ “နှစ်ပေါင်း သန်းချီ ကြာနေပြီလေ၊ ဘာမဆို ဖြစ်နိုင်တာပဲ”
“ဒါ့အပြင် ဒီလို ထူးခြားတဲ့ နေရာမျိုးမှာဆိုရင် ပိုတောင် ဖြစ်နိုင်သေးတယ်”
“ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲ ဆိုတာ ငါ အရင် သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်”
ပြောပြီးသည်နှင့် သူက ဟင်းလင်းပြင် မိုးကြိုး တိမ်တိုက် ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ထန်ထျန်းက သူ့ကိုယ်သူ တမင်တကာ ဖုံးကွယ်မထားသဖြင့် သူ ပေါ်လာခြင်းက လူတိုင်း၏ သတိပြုမှုကို ချက်ချင်း ရရှိခဲ့သည်။
သို့သော် လူအများစုမှာ သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်ရုံသာ ကြည့်ပြီးနောက် ထပ်ပြီး ဂရုမစိုက်တော့ပေ။
အလွန်ဆုံးရှိလျှင် ထန်ထျန်း၏ မသိရသေးသော မျက်နှာစိမ်း တစ်ဦး ဖြစ်ခြင်းအပေါ် အနည်းငယ် စပ်စုချင်ကြခြင်းသာ ရှိပေလိမ့်မည်။
ထန်ထျန်းမှာလည်း သူတို့ကို မမြင်ဖူးပေ။ ဤကျိကျွင်းများမှာ အခြားသော ဝင်ပေါက်များမှ ဝင်လာသူများ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သို့သော် အနားသို့ ရောက်သောအခါ သူက ရင်းနှီးသော ပုံရိပ် အချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
နှစ်ယောက်မှာ ပန်းပင်လယ် အစီအရင် မှ သူနှင့်အတူ ထွက်လာခဲ့သော ကျိကျွင်းများ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့မှာ ထျန်းရွေ့နှင့် ပြဿနာ မတက်ခဲ့ပုံရကာ ယခုအခါ အုပ်စုဖွဲ့ထားကြသည်။
အခြားတစ်ယောက်မှာမူ ပန်းပင်လယ်မှာ ခွဲခွာပြီးကတည်းက မတွေ့ရတော့သော ယိရှန်း ပင် ဖြစ်သည်။
သူ ဘယ်တုန်းက ပန်းပင်လယ်မှ ထွက်လာသည် မသိသော်လည်း အတော်လေးတော့ မြန်လှပေသည်။
ယိရှန်းက အဝေးတစ်နေရာတွင် ရပ်နေသော်လည်း ထန်ထျန်း၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူက လှည့်ကြည့်ကာ ထန်ထျန်းကို ရယ်ပြပြီးနောက် ရှေ့သို့ ပြန်လှည့်သွားသည်။
နောက်ဆုံးတစ်ယောက်မှာတော့ ရှို့ကျွင်းကျိကျွင်း ပင်။
ထိုအချိန်တွင် ရှို့ကျွင်းကျိကျွင်းသည်လည်း ထန်ထျန်းကို မြင်သွားသဖြင့် အနားသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။
“နင် နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာနိုင်ပြီပေါ့”
"နင် အဲဒီ မူလဝိညာဉ် နယ်မြေတွေကို မကျော်ဖြတ်နိုင်မှာ ငါ စိုးရိမ်နေတာ”
ရှို့ကျွင်းက ပြောလိုက်သည်။
ထန်ထျန်းက ပြုံးကာ “အဖြစ်အပျက်လေး နည်းနည်း ရှိသွားလို့ လမ်းနည်းနည်း ကွေ့လိုက်ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး”
“ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”
ရှို့ကျွင်းက “ဒါက လင်းကူတောင်ကြား ရဲ့ အချက်အချာ အကျဆုံး နေရာပဲ၊ သဘာဝ သင်္ချိုင်း လို့လည်း ခေါ်တယ်”
“အပြင်လောကမှာ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ သဘာဝ အကြွင်းအကျန် တွေ အားလုံးက ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြတာပဲ”
“ဒါပေမဲ့ သဘာဝ မိခင် ကျဆုံးသွားပြီးနောက်မှာတော့ ဒီနေရာက အခု မြင်နေရတဲ့ ဟင်းလင်းပြင် မိုးကြိုး ပင်လယ် ကြီး ဖြစ်သွားခဲ့တယ်၊ ဝူရှန့်ကျိကျွင်း အဆင့်တွေတောင် ဝင်ဖို့ အရမ်း ခက်ခဲတယ်”
ထန်ထျန်းက မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို မင်းတို့က ဒီမှာ ဘာလုပ်ဖို့ စုနေကြတာလဲ”
ရှို့ကျွင်းက ရှင်းပြ၏။ “ဟင်းလင်းပြင် မိုးကြိုး ပင်လယ် ကို အတင်းအကျပ် ဝင်လို့ မရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သီးခြား အခွင့်အရေး အချို့ကို ရှာပြီးတော့ အစွန်အဖျားမှာ ကံစမ်းလို့ ရသေးတယ်”
“တခြား နေရာတွေမှာ သဘာဝ အကြွင်းအကျန် ပေါ်ဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေက အရမ်း နည်းတယ်၊ ဒီမှာ ရှိတဲ့ လူအများစုကလည်း ဘာမှ မရကြသေးဘူး"
“ဒါပေမဲ့ ဒီ မိုးကြိုး ပင်လယ် ထဲမှာတော့ သဘာဝ အကြွင်းအကျန် ပေါ်ဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေက အများကြီး ပိုများတယ်”
“ဒါ့အပြင် ဒီတစ်ခေါက် လူတွေ အများကြီး လာကြတယ်ဆိုတော့ မိုးကြိုး ပင်လယ်ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ရှာတွေ့နိုင်မလား ဆိုပြီး မျှော်လင့်နေကြတာပဲ၊ အရင်က မြေကမ္ဘာ အမြစ် တံတိုင်းကြီးရဲ့ အားနည်းချက်ကို ရှာသလိုမျိုးပေါ့”
ထန်ထျန်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ခေတ္တမျှ ရပ်ကာ သူက ထပ်မေးလိုက်သည်။ “အရင်က ဒီလောက် လူအများကြီး မလာဖူးဘူးလား”
ရှို့ကျွင်းက အင်း ဟု ဆိုကာ “အခု ရှိနေတဲ့ လူရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ပဲ ရှိတတ်တာ”
“ဒီတစ်ခေါက်တော့... တစ်ကမ္ဘာလုံးက ကျိကျွင်း အများစု လင်းယွင်တောင်တန်း ကို ရောက်လာကြသလိုပဲ”
ထန်ထျန်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြော၏။ “အဲဒါက ဟို ကောလာဟလ ကြောင့်လား”
ရှို့ကျွင်းက လှည့်ကြည့်ကာ “မင်းပြောတာ မဟာ ကောင်းကင်အရှင် ပြန်ရှင်လာမယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလလား”
ထန်ထျန်းက ပြုံးပြီး “မင်းက သူ့နာမည်ကို တိုက်ရိုက် ခေါ်ရဲတာပဲ”
အရင်က ထျန်းရွေ့ကျိကျွင်း ဆိုလျှင် "မဟာ ကောင်းကင်အရှင်" ဆိုသည့် စကားလုံး သုံးလုံးကိုပင် ထုတ်မပြောရဲခဲ့ပေ။
သို့သော် ရှို့ကျွင်း၏ အကြည့်များမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။
“ကောင်းကင် လုယက်သူ ပဲလေ”
“ဘာလို့ မခေါ်ရဲရမှာလဲ”