ခေါင်းတလား ပေါ်ထွက်လာခြင်း

ကမ္ဘာအသစ် အတွင်း၌...

ကြီးမားလှသော ဂျင်ဂိုပင်ကြီးမှာ ယခုအခါ သစ်ပင်အောက်ခြေကိုပင် မမြင်ရတော့ပေ။ အလွန်တရာ ကြီးမားလှသော ပင်စည်ကြီးသာလျှင် နဂါးကိုးကောင် ဝန်းရံထားရာ မြေပြင်ပေါ်၌ ကောင်းကင်ထောက်တိုင်ကြီးအလား မတ်မတ်ရပ်တည်နေသည်။

သစ်ပင်အောက်ရှိ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် လုံးတစ်နေသော ပုံရိပ်အချို့မှာ တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် ဖက်တွယ်ကာ ဆော့ကစားနေကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်နေတတ်သည်။

သစ်ပင်အမြစ်ခြေရင်းတွင်မူ ပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မှီတွယ်ရင်း ထိုင်နေကြပြီး ရှေ့မှ အဖြစ်အပျက်ကို ပျင်းရိပျင်းတွဲဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

တစ်ယောက်မှာ ကမ္ဘာအသစ်၏ ပထမဆုံးသော မူလဝိညာဉ်ဖြစ်သည့် ပန်ဒါကြီး ဂန်ဂန် ပင် ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ယောက်မှာမူ ကမ္ဘာအသစ်ရှိ လက်ရှိ တစ်ဦးတည်းသော လူသားဖြစ်သည့် ကုရှောင်းရွှယ် ဖြစ်သည်။

လူတစ်ယောက်နှင့် ဝက်ဝံတစ်ကောင်မှာ ပါးစပ်ထဲတွင် မြက်ပင်လေးတစ်ပင်စီ ကိုက်ထားရင်း ရှေ့မှ မြေကမ္ဘာစစ်ဝက်ဝံ အုပ်စု၏ ဆော့ကစားနေမှုကို ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

ရုတ်တရက် ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု သူတို့ခေါင်းပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ရှောင်းရွှယ်... မင်း အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား”

ထိုအသံကို ကြားသည်နှင့် ဆော့ကစားနေသော မြေကမ္ဘာစစ်ဝက်ဝံများမှာ ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ကိုတွန့်သွားကြပြီး မြက်ခင်းပေါ်မှ ထကာ လိမ္မာယဉ်ကျေးသော ပုံစံမျိုးဖြင့် အမြန်ဟန်ဆောင်လိုက်ကြသည်။

ဂန်ဂန်၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ တိုးညှင်းစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ထန်ထျန်း ဘာကြောင့် ဒီလောက်ကြာအောင် ပြန်မလာရသလဲဟု ရန်တွေ့နေသကဲ့သို့ပင်။

ထို့နောက် ဂန်ဂန်ဘေးရှိ ကုရှောင်းရွှယ်သည်လည်း မတ်တတ်ရပ်ကာ ပါးစပ်ထဲမှ မြက်ပင်ကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး ပြော၏။ “အသင့်ဖြစ်နေတာ ကြာလှပြီ”

“ကျွန်မ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ”

ထန်ထျန်းက ခေတ္တရပ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “နောက်ထပ် ငါလုပ်မှာက... မင်းရဲ့ စိတ်အာရုံနဲ့ ကမ္မကြိုး ကို ပေါင်းစပ်ပြီး နေရာတစ်ခုကို ပို့ပေးမယ်”

“အဲဒီက အခြေအနေတွေက မခန့်မှန်းနိုင်ဘူး၊ မင်း ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေ အများကြီး တွေ့ရနိုင်သလို အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အခြေအနေတွေနဲ့လည်း ကြုံရနိုင်တယ်”

“မှတ်ထားနော်၊ ဘာနဲ့ပဲ ကြုံရကြုံရ မင်းရဲ့ ကိုယ် ကတော့ လုံးဝမလှုပ်နဲ့၊ ဂျင်ဂိုပင်ကြီးရဲ့ ပင်စည်ကို အမြဲတမ်း ကိုင်ထား”

ဝိညာဉ်ရေကန်၏ အောက်ခြေမှာ လုံးဝ မသိရှိရသေးသော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သဘာဝမိခင် ကျဆုံးသွားပြီးနောက် အောက်ခြေတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နောက်ကွယ်မှ အစီအစဉ်များ ချန်ထားခဲ့သလား ဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

ထန်ထျန်းက ကုရှောင်းရွှယ်နှင့် သဘာဝမျိုးစေ့၏ ကမ္မကြိုးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက်တွင် နိုးထခြင်းဖြစ်စဉ် စတင်သွားမလား ဆိုသည်ကိုလည်း မဝေခွဲနိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူက ကုရှောင်းရွှယ်ကို ဂျင်ဂိုပင်ကြီးအား ကိုင်ထားခိုင်းခြင်း ဖြစ်သည်။

ဂျင်ဂိုပင်မှာ ကမ္ဘာအသစ်၏ "ကမ္ဘာ့သစ်ပင်" ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ဘေးတွင် ရှိနေခြင်းဖြင့် သဘာဝမျိုးစေ့နှင့် ဝိညာဉ်ရေကန်တို့အကြား နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေသော ဆက်နွှယ်မှုကို ဖြတ်တောက်ထားနိုင်သည်။ အကယ်၍ မကောင်းသော ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်လာပါက ထန်ထျန်းအနေဖြင့် သူတို့အကြား ဆက်နွှယ်မှုကို အချိန်မီ ဖြတ်တောက်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူက ကုရှောင်းရွှယ်ကို ဤကမ္ဘာ့ ကစားပွဲကြီး၏ ပစ္စည်း တစ်ခုအဖြစ် အသုံးမခံစေလိုပေ။

ကုရှောင်းရွှယ် ကိုယ်တိုင်လည်း သဘာဝမိခင် ဆိုသည့် သရုပ်မှန် ကို မလိုချင်ပေ။

ထန်ထျန်း ဤနေရာသို့ လာရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အမှန်တကယ်တော့ သဘာဝမျိုးစေ့ ဆိုသည့် သရုပ်မှန် မှ လုံးဝ လွတ်မြောက်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေရန်ပင် ဖြစ်သည်။

“ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်မ သိပြီ”

“ကျွန်မကို ယုံလိုက်စမ်းပါ၊ ကျွန်မ ဘာမှမဖြစ်စေရဘူး”

ကုရှောင်းရွှယ်က ပြုံး ရင်း လက်သီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထန်ထျန်းကို သူမ၏ ယုံကြည်မှုကို ပြလိုက်သည်။

ထန်ထျန်း ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် “ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ငါ စတော့မယ်”

“ငါတို့အကြား ဆက်သွယ်မှုက ပြတ်တောက်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဘာပဲတွေ့တွေ့ ငါ့ကို ချက်ချင်း ပြောပြ”

ကုရှောင်းရွှယ်က နားလည်ကြောင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်၏။

ထို့နောက် ထန်ထျန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ချလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ဝူရှန့်ကျိကျွင်း က ကမ္ဘာကို အုပ်စိုးသူ ဖြစ်သည်။

ထန်ထျန်းက ကောင်းကင်တာအို ကို ကျော်လွန်ကာ ကုရှောင်းရွှယ်၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကမ္မကြိုးကို အလွယ်တကူ ထိတွေ့လိုက်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ၎င်းမှာ သဘာဝမျိုးစေ့၏ ကမ္မကြိုး ပင် ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ကုရှောင်းရွှယ်နှင့် လုံးဝ ပေါင်းစပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အမှန်တော့ ထန်ထျန်း အနည်းငယ် နောင်တရမိသည်။ ကုရှောင်းရွှယ်ကို အမြဲတမ်း ကျင့်ကြံစေပြီး အဆင့် မြင့်တက်စေခဲ့မိခြင်းကို ဖြစ်သည်။

ကုရှောင်းရွှယ်က အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် အထွတ်အထိပ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီး တာအိုအဆင့် ကို ထိတွေ့လုနီးပါး ဖြစ်လာသောအခါ သူမနှင့် သဘာဝမျိုးစေ့တို့၏ ပေါင်းစပ်မှုမှာလည်း လုံးဝ ပြည့်စုံသွားခဲ့သည်။

ထို့ပြင် မမြင်နိုင်သော ခရစ်စတယ် ခေါင်းတလား တစ်ခုကလည်း ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ကုရှောင်းရွှယ်ကို အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် အဆင့်တွင် ထာဝရ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူမသာ အဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် ထန်ထျန်းအနေဖြင့် အခြားသူ တစ်ယောက်ကို အစားထိုးကာ ကုရှောင်းရွှယ်ကို သဘာဝမျိုးစေ့၏ ဆက်နွှယ်မှုမှ လုံးဝ လွတ်မြောက်အောင် လုပ်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ အရာအားလုံးကို နားလည်သွားချိန်တွင် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။

ယခုအခါ ဝိညာဉ်ရေကန်အတွင်းမှ အခြားသော ဖြေရှင်းနည်း ရှိမရှိကိုသာ ကြည့်ရတော့မည်။

အကယ်၍ မရသေးလျှင် သူ၏ နောက်ဆုံး နည်းလမ်းကိုသာ အသုံးပြုရပေတော့မည်။

“စိတ်ကို လျှော့ထားပါ၊ သွားဖို့ ပြင်လိုက်တော့”

ထန်ထျန်းက ကုရှောင်းရွှယ်၏ ကမ္မကြိုးကို ကိုင်ရင်း လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကုရှောင်းရွှယ် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီးနောက်တွင် သူက သူမ၏ စိတ် ဝိညာဉ်အာရုံကို ထိုကမ္မကြိုးနှင့် စတင် ပေါင်းစပ်လိုက်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကုရှောင်းရွှယ်က သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ပေါ့ပါးသွားပြီး အလွန်တရာ အေးစက်ကာ အထီးကျန်လှသော ကမ္ဘာတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် မကြာမီမှာပင် နွေးထွေးသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူမကို ပြန်လည် ပတ်ပတ်လည် ဝန်းရံလိုက်သည်။

၎င်းမှာ ထန်ထျန်း၏ စွမ်းအားပင်။

ထန်ထျန်း၏ အော်ရာကို ခံစားမိသောအခါ ကုရှောင်းရွှယ် ချက်ချင်းပင် စိတ်အေးသွားပြီး အနည်းငယ်ပင် ဝမ်းသာသွားမိသည်။

အကြောင်းမှာ ထိုနွေးထွေးမှုမှာ သူမ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ခန္ဓာကိုယ်၏ အပူချိန်ကဲ့သို့ပင် ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထန်ထျန်း၏ ကာကွယ်မှုအောက်တွင် ကုရှောင်းရွှယ်က လွင့်မြောလာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် စိမ်းနုရောင်များ လွှမ်းမိုးနေသည့် ကမ္ဘာတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

“ဘာတွေ့လဲ”

ထန်ထျန်းက မေးလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူက ကုရှောင်းရွှယ်၏ စိတ်အာရုံနှင့် ကမ္မကြိုးကို ဝိညာဉ်ရေကန်အတွင်းသို့ ပို့ဆောင်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

မည်သည့် အဟန့်အတားနှင့်မျှ မကြုံရဘဲ သူမက သဘာဝမိခင် ချန်ထားခဲ့သော ချိပ်ပိတ်မှုကို အလွယ်တကူ ဖြတ်ကျော်ကာ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။

“အစိမ်းရောင်တွေကလွဲရင် ဘာမှ မတွေ့ရသေးဘူး”

ကုရှောင်းရွှယ်၏ အကြောင်းပြန်ချက် ချက်ချင်း ရောက်လာသည်။

ထန်ထျန်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ “တခြား ခံစားချက်တွေရော”

“ခံစားချက် အားလုံးကို ငါ့ကို ပြောပြ”

ခဏမျှ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ကုရှောင်းရွှယ်က အကြောင်းပြန်၏။ “ခံစားရတာ... တော်တော် ထူးဆန်းတယ်၊ တကယ့် ကမ္ဘာအစစ်နဲ့ မတူဘူး”

“ကျွန်မ ဒီကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုကို အရမ်း ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရတယ်၊ အိမ်ပြန်ရောက်သွားသလိုမျိုးပဲ”

“နောက်ပြီးတော့ ပတ်ဝန်းကျင်က ကျွန်မအပေါ်မှာ အရမ်းဖော်ရွေနေတယ်၊ ကျွန်မကို ကြိုဆိုနေသလိုပဲ”

“ဒါတွေကလွဲရင် ဘာအန္တရာယ်မှ မခံစားရဘူး”

ထန်ထျန်း မျက်မှောင်ကြုတ်နေဆဲပင်။

ဤအချက်အလက်များမှာ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်သော်လည်း သိပ်ပြီး တန်ဖိုးမရှိလှပေ။

“ထပ်ပြီး အထဲကို တိုးကြည့်ပါဦး”

ထန်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် သူက ချက်ချင်းပင် ပြန်သတိရသွားပြီး မေးလိုက်၏။ “အဲဒီမှာ လမ်းကြောင်း ကို ခံစားလို့ ရလား”

ကုရှောင်းရွှယ်က အကြောင်းပြန်သည်။ “ရတယ်၊ အရမ်း ရှင်းနေတာပဲ”

“အကြောင်းပြချက် မရှိပေမဲ့ ဘယ်လိုသွားရမလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိနေသလိုပဲ”

ထန်ထျန်း ခဏစဉ်းစားပြီး “ဒါဆိုရင် ဆက်သွားကြည့်လိုက်”

“မလောနဲ့နော်၊ ဖြည်းဖြည်းချင်း သွား၊ ဂရုလည်း စိုက်ဦး”

ကုရှောင်းရွှယ်က အင်း ဟု ဆိုကာ အစိမ်းရောင်ကမ္ဘာ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးဆီသို့ ဆက်သွားခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် သူမ၏ အကြောင်းပြန်ချက် ထပ်မံ ရောက်ရှိလာသည်။

“ထန်ထျန်း၊ ကျွန်မ ထူးဆန်းတဲ့ အရာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားမိတယ်၊ အဲဒါက ကျွန်မကို လမ်းညွှန်ချက် တစ်ခု ပေးနေသလိုပဲ”

“ကျွန်မကို လှမ်းခေါ်နေသလိုမျိုးပဲ”

ထန်ထျန်း၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏ ။ “သွားကြည့်လိုက်”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက ကုရှောင်းရွှယ်၏ ကမ္မကြိုးကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကမ္ဘာအသစ် တစ်ခုလုံးကိုလည်း အသင့်အနေအထား ပြင်ခိုင်းထားလိုက်သည်။ အကယ်၍ အခြေအနေ မဟန်ပါက သူက ကမ္မကြိုးနှင့် ဝိညာဉ်ရေကန်တို့အကြား ဆက်နွှယ်မှုကို ချက်ချင်း ဖြတ်တောက်ပြီး ကုရှောင်းရွှယ်ကို ပြန်ဆွဲထုတ်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အမှန်တကယ်တွင်မူ သူထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ငြိမ်သက်နေပုံရသည်။

သိပ်မကြာမီမှာပင် ကုရှောင်းရွှယ်၏ အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဟေး ထန်ထျန်း... ကျွန်မ တစ်ခုခု တွေ့ပြီ”

“အဲဒါက အလင်းတွေ ထွက်နေတာ၊ မီးခိုးရောင် အလင်းတွေလေ၊ ဒါပေမဲ့ အရမ်း တောက်ပတာပဲ”

“ငါ သေချာ မြင်ရပြီ ထန်ထျန်း၊ အဲဒါက ခေါင်းတလား တစ်လုံးပဲ”

“မီးခိုးရောင် ကျောက်စိမ်းတွေနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ခရစ်စတယ် ခေါင်းတလားကြီးပဲ”

ကုရှောင်းရွှယ်က ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

ထန်ထျန်း၏ အာရုံစိုက်မှုသည်လည်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။