အခန်း (၇၅-၇၆)
Vol. 8 Ch. 75-76
အခန်း (၇၅)
အဝတ်အထည် အော်ဒါ လက်ခံရရှိခြင်း
ဟွာကျွင်း လုမင်လီ ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်မိလိုက်လေသည်။ သူသည် အရပ်ရှည်ပြီး လူအများကြား သိသာထင်ရှားသဖြင့် ဆိုင်ရှေ့တွင် တန်းစီနေသော စားသုံးသူများကြားတွင် အလွယ်တကူ သတိပြုမိနိုင်၏။
သူမ အံ့ဩဝမ်းသာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူရှိရာသို့ လျှောက်သွားကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“စစ်သူကြီးလု... ဒီလောက်တောင် စောစောပြန်လာတာလား။ နောက်ထပ် ရက်အတော်ကြာဦးမယ်လို့ ကျွန်မ ထင်နေတာ”
လုမင်လီ ဟွာကျွင်း၏ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ့ စိတ်နှလုံးမှာ နူးညံ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။
“ဟုတ်တယ်၊ ဘေးသင့် ဒေသတွေကို ပြန်လည်ထူထောင်ရေးက အစီအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်နေပြီလေ။ ဒါကြောင့် အခု မြို့တော်ကို ပြန်ပြီး အစီရင်ခံစာ တင်ရတော့မယ်”
ဆက်လက်၍ စူးစမ်းစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဒီနေရာကိုတောင် ကျွန်တော် မှတ်မိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့ ဘေးမှာ တဲတွေ ဒီလောက်အများကြီး ရှိနေရတာလဲ”
ဟွာကျွင်းက ထိုအတောအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အကျဉ်းချုပ် ပြောပြလိုက်ရာ လုမင်လီမှာ တစ်ခါတစ်ရံ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ခေါင်းညိတ်၍ နားထောင်နေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူ သက်ပြင်းချရင်း ဆို၏။
“မင်းက သာမန်အမျိုးသမီးတွေနဲ့ တကယ်ကို ကွာခြားတာပဲ”
ဟွာကျွင်းကတော့ ထိုသို့ မထင်ပေ။ သူမမှာ ကူညီပေးမည့် စနစ်တစ်ခု ရှိနေ၍သာ ဖြစ်သည်ဟု ယူဆထား၏။
“ရှင် ဗိုက်ဆာနေပြီ မဟုတ်လား။ ဘာစားချင်လဲ၊ ကျွန်မ လုပ်ပေးမယ်လေ”
လုမင်လီ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဘာကြောင့်လဲတော့ မသိဘူး၊ ကျွန်တော် ချန်ယွန်းခရိုင်မှာ ရှိနေတုန်းက အဲဒီညက စားခဲ့ရတဲ့ အသင့်စားခေါက်ဆွဲကို နေ့တိုင်း သတိရနေတာ။ ဟွာကျွင်းဆီမှာ ရှိသေးလား”
သူသည် မုန့်ဆိုင်မှ အစားအသောက်ကို ပထမဆုံး စားဖူးခြင်း ဖြစ်သလို ထိုအသင့်စားခေါက်ဆွဲ၏ ပထမဆုံးတစ်လုတ်ကို ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
အမှန်တကယ်တွင် အသင့်စားခေါက်ဆွဲမှာ မည်သူပင်စားစား ပထမဆုံးတစ်လုတ်မှာ အမြဲတမ်း အံ့ဩစရာ ကောင်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။
“ရှိတာပေါ့၊ တခြားအရာတွေကိုတော့ ကျွန်မ အတပ်မပြောနိုင်ပေမဲ့ အသင့်စားခေါက်ဆွဲကတော့ အများကြီးရှိပြီး ဗိုက်လည်း ပြည့်စေမှာ သေချာတယ်”
လုမင်လီသည် သူ့အိတ်ထဲမှ ငွေတုံးတစ်တုံးကို ထုတ်ပေးလိုက်၏။
“နောက်ထပ် ရှိသေးရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေအတွက်ပါ ပြင်ပေးလို့ ရမလား။ သူတို့လည်း ခရီးဝေးက လာရတာဆိုတော့ ဗိုက်ဆာနေကြမှာ”
ဟွာကျွင်းက ငွေတုံးကို လှမ်းယူလိုက်ကာ ဆို၏။
“စိတ်မပူပါနဲ့၊ စိတ်ကျေနပ်စေရပါ့မယ်။ အားလုံး ဗိုက်ဝသွားစေရမယ်လို့ ကျွန်မ အာမခံတယ်။”
ထို့နောက် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။ သူမသည် အသင့်စားခေါက်ဆွဲ သုံးဖာနှင့် ရေနွေးအိုးကြီး နှစ်လုံးကို ယူလာခဲ့၏။
မုန့်ဆိုင်ထဲတွင် စားသုံးသူများ ပြည့်နေသဖြင့် လုမင်လီ၏ လက်အောက်ငယ်သားများသည် ဆိုင်ရှေ့တွင် စနစ်တကျ ထိုင်ရင်း အသင့်စားခေါက်ဆွဲ တစ်ပန်းကန်စီကို ကိုင်ထားကြလေသည်။
သံချပ်ကာဝတ်စုံနှင့် စစ်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အတော်ပင် ခန့်ညားလှပြီး အနားရှိ ဒုက္ခသည်များမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ဘေးကို ကပ်နေကြပြီး မည်သူမျှ စကားမပြောဝံ့ကြပေ။
လုမင်လီနှင့် သူ့စစ်သည်များသည် အသင့်စားခေါက်ဆွဲကို စားသုံးရင်း ချီးမွမ်းနေကြတော့သည်။
“ဒီခေါက်ဆွဲက တကယ့်ကို အရသာရှိတာပဲ”
“ဟုတ်တယ်၊ ဒီလိုမျိုး စားကောင်းသောက်ကောင်း မစားရတာ ကြာပြီ”
ဟွာကျွင်းသည် သူတို့ ကျေနပ်နေသော မျက်နှာများကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းသာနေမိလေသည်။
ထိုအချိန်တွင် လုမင်လီသည် ရုတ်တရက် ထရပ်ကာ ဟွာကျွင်းရှိရာသို့ လျှောက်လာ၏။
“ဟွာကျွင်း... ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အခု မြို့တော်ကို ပြန်ရင် ကိုယ်အလုပ်များနိုင်ပေမဲ့ စောစော ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်”
သူ တစ်ခဏ ရပ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်မလုံဟန်ဖြင့် ဆိုလေသည်။
“နောက် ရက်အနည်းငယ်ဆိုရင် နှစ်သစ်ကူးအကြိုည ရောက်တော့မယ်။ မြို့ထဲမှာ ဈေးပွဲတော် ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်၊ စိတ်ဝင်စားစရာတွေ အများကြီး ရှိမှာပါ။ မင်း အားရင် အတူတူ သွားကြမလား”
သူ ပြောပြီးသည့်အခါ အနည်းငယ်ရှက်သွားသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ဆိုင်အပြင်ဘက်တွင် အလင်းရောင် မှိန်နေသဖြင့် မည်သူမျှ မမြင်နိုင်ခြင်းပင်။
“ကောင်းပြီလေ”
ဟွာကျွင်းသည် ဤခေတ်၏ ဈေးပွဲတော်များတွင် မည်သို့သော စိတ်ဝင်စားစရာများ ရှိမည်ကို သိလိုသဖြင့် သဘောတူလိုက်သည်။
သူမတွင် အကြံကောင်းတစ်ခု ရှိ၏။
“ဒါဆိုရင် အဲဒီနေ့ကျရင် အရင်ဆုံး မုန့်ဆိုင်မှာ ညစာ လာစားပါလား။ ကျွန်မ အရသာရှိတာတွေ ပြင်ထားပါ့မယ်၊ စားပြီးမှ ဈေးပွဲတော် သွားကြတာပေါ့”
လုမင်လီ တစ်ခဏမျှ မှင်တက်သွားသည်။ ဟွာကျွင်း သူ့ကို နှစ်သစ်ကူး ညစာ အတူစားရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းပေ။ သူ့ရင်ထဲတွင် အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားရတော့၏။
လုမင်လီသည် ပုံမှန်အားဖြင့် သူ့အဘွားနှင့်အတူ နှစ်သစ်ကူး ညစာ စားလေ့ရှိသော်လည်း လူကြီးများမှာ စောစော အိပ်တတ်သဖြင့် သူသည် အဘွားနှင့် စားပြီးသည့်တိုင်အောင် မုန့်ဆိုင်သို့ လာရန် အချိန်အများကြီး ရှိနေသေးသည်။
သူ ရင်ထဲမှ ဝမ်းသာမှုကို ထိန်းချုပ်ကာ ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်သည်။
ဟွာကျွင်း၏ အတွေးမှာ ရိုးရှင်းလှ၏။ နှစ်သစ်ကူး ညစာအတွက် ဟင်း ရှစ်မျိုးနှင့် စွပ်ပြုတ် တစ်မျိုး ပြင်ဆင်ရန် စိတ်ကူးထားရာ လူများလေ ပိုကောင်းလေဟု သူမ တွေးမိသည်။
အရုပ်ဝတ်စုံ အသစ်များမှာ အောင်မြင်စွာ ရောင်းချခဲ့ရပြီး ချီးမွမ်းမှုများစွာ ရရှိခဲ့သည်။
ဝတ်စုံတစ်ခုချင်းစီကို အဝတ်ဖြတ်ခြင်းမှစ၍ ပန်းထိုးခြင်းအထိ အနုစိတ်စွာ လုပ်ဆောင်ထားသဖြင့် နည်းပညာပိုင်းတွင် အဆင့်မြင့်မားလှ၏။
ထို့ကြောင့် ဟွာကျွင်းသည် အောက်ပါစာကို လက်ခံရရှိသည့်အခါ မအံ့ဩတော့ပေ။
[ဆရာမ... ဒီအရုပ်ဝတ်စုံတွေက တကယ်ပဲ လက်နဲ့ ချုပ်ထားတာလား။ အရမ်းကို လက်ရာမြောက်လွန်းလို့ပါ]
[ဟုတ်တယ်၊ ဝတ်စုံတစ်ခုချင်းစီကို ကျွန်မတို့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်တဲ့ အပ်ချုပ်သူတွေနဲ့ ပန်းထိုးသူတွေက ကိုယ်တိုင် ချုပ်လုပ်ထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။ စက်နဲ့ ချုပ်တာ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး]
ဤကဲ့သို့ မေးမြန်းသူများစွာ ရှိနေသဖြင့် ဟွာကျွင်းသည် စကားပြောအဖွဲ့ တစ်ခု ဖွဲ့လိုက်ပြီး ညနေပိုင်းတွင် အလုပ်ရုံလေးသို့ သွားကာ ဗီဒီယိုအချို့ ရိုက်၍ အဖွဲ့ထဲသို့ ပို့ပေးလိုက်သည်။
ထို ဗီဒီယိုများကို အားလုံးက အလွန်သဘောကျသွားကြ၏။
[အဲဒီ အပြာရောင်ဝတ်စုံလေးက ကျွန်မ အရုပ်လေးအတွက်လား။ မြင်သွားပြီနော်]
[ဝါး... ကြာပန်းပုံစံ ထိုးနေတဲ့ ဓာတ်ပုံက ကျွန်မ သမီးလေးရဲ့ ဂါဝန်နဲ့ တူတယ်]
[ဆရာ... ကျွန်မ အရုပ်အတွက် ဝတ်စုံက ဘာလို့ မပါသေးတာလဲဟင်။ အလှည့် မရောက်သေးလို့လား]
ဟွာကျွင်း အဖွဲ့ထဲတွင် ရှင်းပြလိုက်၏။
[ဓာတ်ပုံထဲမှာ မပါသေးတဲ့ သူတွေက အလှည့်စောင့်နေကြတာပါ။ ကျွန်မတို့ ပန်းထိုးသူတွေက အမြန်ဆုံး ပြီးအောင် လုပ်ပေးနေပါတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ချိန်းထားတဲ့ အချိန်မတိုင်ခင် အကုန်ပို့ပေးပါ့မယ်]
[ဒီဗီဒီယိုတွေကို ကြည့်ရတာ စိတ်အပန်းပြေလိုက်တာ။ ... တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု လုပ်ပေးလို့ ရမလား။ ဖုန်းကို အဲဒီမှာပဲ ချထားပေးလိုက်ပါလား]
[စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ လောလောဆယ်တော့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ဖို့ အစီအစဉ် မရှိသေးပါဘူး။ တကယ်လို့ ကြည့်ချင်ကြတယ်ဆိုရင် နောက်ပိုင်းမှာ ဗီဒီယိုတွေ အများကြီး ထပ်ရိုက်ပေးပါ့မယ်]
ဟန်ဖူ ဝတ်စုံ လောကတွင် ဤအရာမှာ လျင်မြန်စွာ နာမည်ကြီးလာပြီး လူအများအပြားက ဟွာကျွင်းထံ ဆက်သွယ်ကာ လူဝတ်ရန် အင်္ကျီများကို ချုပ်ပေးနိုင်မလားဟု မေးမြန်းလာကြရာ ဟွာကျွင်းကလည်း ဝမ်းသာအားရ သဘောတူလိုက်၏။
ဟွာကျွင်းသည် လူဝတ်အင်္ကျီ၏ ဈေးနှုန်းကို အရုပ်ဝတ်စုံထက် သုံးဆ ပိုသတ်မှတ်လိုက်ပြီး ပန်းထိုးလက်ရာပေါ် မူတည်၍ ဈေးနှုန်း ထပ်တိုးမည် ဖြစ်သော်လည်း ထိုနေ့မှာပင် အော်ဒါ (၂၀) လက်ခံရရှိခဲ့လေသည်။
ခေတ်သစ်လူငယ်များကြားတွင် မွမ်းမံထားသော ဟန်ဖူဝတ်စုံများမှာ အလွန်ခေတ်စားလှ၏။ ၎င်းမှာ ရှေးခေတ် ဝတ်စုံများနှင့် အနည်းငယ် ကွာခြားပြီး နေ့စဉ် သွားလာလှုပ်ရှားမှုများတွင် ပိုမို အဆင်ပြေစေရန် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဟွာကျွင်းသည် အချက်အလက်များစွာ ရှာဖွေပြီး ဝယ်သူများနှင့် အကြိမ်ကြိမ် ဆွေးနွေးကာ နောက်ဆုံးတွင် ပုံစံအချို့ကို ရွေးချယ်၍ အတိုင်းအတာဇယားများကို ရေးဆွဲလိုက်၏။
သူမသည် ထိုပုံစံများကို လီနျန် ထံ ပေးအပ်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဒီဝတ်စုံတွေက ရှင်တို့ ပုံမှန်ဝတ်နေကျ ဝတ်စုံတွေနဲ့ နည်းနည်းကွာတယ်။ ရှင် ချုပ်ပေးနိုင်မလား”
လီနျန်သည် ပုံများကို ကြည့်လိုက်ရာ ဤမျှ အသေးစိတ်ကျသော ပုံများကို သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။
လက်အရှည်၊ အတွန့်များ ထည့်ရမည့်နေရာနှင့် ပခုံးအကျယ်တို့ကို အသေသေချာချာ မှတ်သားထားသည်။
သူမ ခေါင်းညိတ်ပြကာ မေး၏။
“ဒီပုံတွေက အရမ်း အသေးစိတ်တာပဲ၊ ချုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်ရှင်။ ဒါပေမဲ့ ဒီဝတ်စုံတွေက နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းတယ်၊ ပိုပြီး ရိုးရှင်းနေသလိုပဲ။ ဒါက အထက်တန်းလွှာတွေကြားမှာ ခေတ်စားနေတဲ့ ပုံစံသစ်လားဟင်”
ထိုစကားကြောင့် ဟွာကျွင်း အကြံတစ်ခု ရသွားလေသည်။ ယခုအချိန်တွင် ခေတ်မစားသေးသော်လည်း နောင်တွင် ဖြစ်လာနိုင်သေးသည်။
“လီနျန်... ဒီဝတ်စုံတစ်စုံကို အမြန်ဆုံး ချုပ်ပေးပါ။ အနုစိတ်ဆုံး ပန်းထိုးလက်ရာတွေလည်း ထည့်ပေးနော်”
ဟွာကျွင်းသည် ထိုဝတ်စုံကို စုဝမ် ထံ ပေးအပ်ပြီး ဂုဏ်သရေရှိ အမျိုးသမီးများကြားတွင် ကြော်ငြာခိုင်းရန် စီစဉ်လိုက်၏။
အကယ်၍ ခေတ်စားလာခဲ့လျှင် ငွေကြေးပြောင်းလဲမှု ပြဿနာ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ဖြေရှင်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။
ဟွာကျွင်း၏ အကြီးမားဆုံးသော ပူပန်မှုမှာ ဘဏ်ကဒ်ထဲမှ ငွေများကို ကြေးပြားများ အဖြစ် မည်သို့ ပြောင်းလဲရမည်နည်း ဆိုသည့် အချက်ဖြစ်သည်။
ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများမှာ ခေတ်သစ်တွင် ရောင်းကောင်းလှသော်လည်း ခေတ်သစ်ငွေများကို ရှေးခေတ်ငွေများအဖြစ် မည်သို့ ပြန်ပြောင်းရမည်နည်း။
ဟွာကျွင်းတွင် အကြံကောင်း မရှိသေးပေ။ သူမ လောလောဆယ်တွင် ထိုငွေများဖြင့် ဆန်နှင့် ဝက်သားများကို အမြောက်အမြား ဝယ်ယူကာ အလုပ်သမားများအား ပြန်လည် ဝေမျှပေးလိုက်၏။
ယခုအခါ မြို့ပြင်ရှိ ဒုက္ခသည်စခန်း၏ နေထိုင်မှုမှာ မြို့ထဲထက်ပင် ပိုမို သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေတော့သည်။
အပ်ချုပ်လုပ်ငန်းသာမက ဆေးဖက်ဝင်အပင်များမှာလည်း အော်ဒါများ တဖြည်းဖြည်း တိုးလာလေသည်။ သူတို့၏ ဆေးပင်များမှာ သဘာဝအတိုင်း ပေါက်ရောက်ပြီး ရှေးဟောင်းနည်းလမ်းအတိုင်း ပြုပြင်ထားသဖြင့် ဆေးစွမ်းကောင်းလှရာ ရောင်းချသည့်အခါတိုင်း ချီးမွမ်းခြင်း ခံရလေသည်။
အခန်း (၇၆)
မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်းများ ပြန်လည်ဆုံစည်းခြင်း
နှစ်သစ်ကူးကာလ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ကျန်းရှီယွဲ့ နှင့် မော့ချွမ်း တို့၏ တပ်ဖွဲ့များလည်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြလေသည်။ သူတို့ ပြန်လာခြင်းမှာ ချင်းယွန်း မြို့နယ်ရှိ ကူးစက်ရောဂါ ဘေးဆိုးကြီး လုံးဝဥဿုံ ပြီးဆုံးသွားခြင်းကို ဆိုလို၏။
ဟွာကျွင်း သူတို့ကို မမြင်ရသေးခင်မှာပင် မော့ချွမ်း၏ အသံကို အရင်ကြားလိုက်ရသည်။
“ဟွာကျွင်းရေ ကျုပ် ပြန်လာပြီဟေ့။ ကျုပ် မော့ချွမ်း အသက်ရှင်လျက်နဲ့ ပြန်ရောက်လာပြီ”
ထို့နောက် သူ ဆိုင်ကောင်တာဘေးရှိ ထိုင်ခုံတစ်ခုပေါ်တွင် ပစ်ထိုင်လိုက်ကာ သက်ပြင်းချရင်း ဆို၏။
“မုန့်ဆိုင် က အကောင်းဆုံးပဲ၊ ဒီဆိုင်ကို အရမ်းလွမ်းနေတာ”
ကျန်းရှီယွဲ့ မော့ချွမ်းနောက်မှ လိုက်လာပြီး အားမလိုအားမရ ဖြစ်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါနေလေသည်။ သို့သော် သူ မော့ချွမ်းကို တားဆီးခြင်း မပြုတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူကိုယ်တိုင်လည်း မုန့်ဆိုင်ကို လွမ်းဆွတ်နေမိသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင် ထုတ်မပြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
သူ ဟွာကျွင်းရှေ့တွင် လက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်တင်ကာ စနစ်တကျ ဂါရဝပြုလိုက်၏။
“ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဟွာကျွင်း”
ဟွာကျွင်းမှာ အနည်းငယ် ပျာယာခတ်သွားပြီး မည်သို့ ပြန်လည်နှုတ်ဆက်ရမည်ကို မသိသဖြင့် လက်ကိုသာ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
“ဒီလောက်ထိ အားနာနေဖို့ မလိုပါဘူးရှင်၊ ကျွန်မတို့က သူငယ်ချင်းတွေပဲ”
ကျန်းရှီယွဲ့ တစ်ခုခု ထပ်ပြောရန် ပြင်စဉ်မှာပင် မော့ချွမ်း ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်လိုက်၏။
“တော်ပြီ၊ တော်ပြီ၊ ဒီမှာ ရပ်ပြီး အားနာစရာ စကားတွေ ပြောမနေကြနဲ့တော့။ ကျုပ် ဗိုက်အရမ်းဆာနေပြီ၊ စားစရာ တစ်ခုခု ရှိလား”
“ဆိုင်ထဲမှာ ဘီယာအချို့ ကျန်သေးတယ်။ အသားကင်လေးနဲ့ မြည်းမလား”
“သူငယ်ချင်း သုံးလေးယောက် စုပြီး သောက်ရင်းစားရင်း စကားပြောရတာ တကယ်ကို ကောင်းမှာပဲ”
ဟွာကျွင်း ဆိုင်ကောင်တာဘေးတွင် ကင်စက် တစ်ခုကို ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ဝက်သုံးထပ်သားနှင့် အမဲသားလွှာများကို ထုတ်ကာ အပူပေးလိုက်၏။
ထိုအချိန်တွင် သူမက ဘီယာပုလင်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဘီယာခွက်ကြီးများကို ထုတ်ကာ လူတိုင်းအတွက် အပြည့်လောင်းပေးလိုက်ရာ အမြှုပ်ဖြူဖြူများမှာ ရေတံခွန်ကဲ့သို့ လျှံကျလာတော့သည်။
မော့ချွမ်းမှာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ကြည့်ရင်း ဆို၏။
“ခင်ဗျား... ကျုပ် အမြဲတမ်း ခွက်အသေးလေးတွေနဲ့ပဲ သောက်နေကျပါ။ ဒီလောက် ခွက်အကြီးကြီးဆိုရင် မွှန်းသေတော့မှာပဲ”
ဟွာကျွင်း ရှင်းပြလိုက်လေ၏။
“ဒါက ဘီယာပါ၊ အရက်ဖြူ မဟုတ်ဘူး။ အရက်ပါဝင်မှုနှုန်း နည်းတာမို့လို့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး”
ကျန်းရှီယွဲ့သည် ဘီယာခွက်ကို အနားသို့ ယူလိုက်သည့်အခါ မွှေးပျံ့သော မုယောနံ့ကို ရရှိလိုက်၏။ အနည်းငယ် မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်ရာ အေးစိမ့်သော အရသာမှာ တောင်ကျစမ်းရေကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။
နောက်တစ်ငုံ ထပ်သောက်လိုက်သည့်အခါ မုယောချိုချို အရသာကို အရင်ခံစားရပြီးနောက် ဘီယာ၏ ထူးခြားသော ခါးသက်သက် အရသာက လိုက်ပါလာ၏။
“ဝိုင်ကောင်းပဲ”
ကျန်းရှီယွဲ့က ရင်ထဲမှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ချီးကျူးလိုက်လေသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး မော့ချွမ်းကလည်း အမြန်ပင် တစ်ငုံ သောက်လိုက်၏။
“မဆိုးဘူး၊ လုံးဝ မစပ်ဘူးပဲ၊ ဒီလို ဝိုင်မျိုးကို ပထမဆုံး သောက်ဖူးတာပဲ။ ဟွာကျွင်းဆီမှာ ပစ္စည်းကောင်းတွေ ရှိမယ်ဆိုတာ သိသားပဲ”
“ဒါက အစပဲ ရှိသေးတယ်။ကျွန်မတို့ဆီမှာ စကားပုံတစ်ခု ရှိတယ် ‘လသာညမှာ ဘီယာနဲ့ အသားကင်’ ဆိုတာလေ။ အသားကင်နဲ့ တွဲစားလိုက်မှ ဒီဘီယာက ဘယ်လောက် ကောင်းလဲဆိုတာ ရှင်တို့ တကယ် နားလည်သွားမှာ”
ဟွာရှန့် အနားတွင် ထိုင်ကာ စူးစမ်းစွာ မေးမြန်း၏။
“ဘီယာက အဲဒီလောက်တောင် ကောင်းတာလားဟင်။ သမီးလည်း နည်းနည်း မြည်းကြည့်လို့ ရမလား”
ဟွာကျွင်းက သူမကို နို့လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။
“လိမ္မာတယ်၊ ကလေးတွေက အရက်မသောက်ရဘူးလေ။ နို့လက်ဖက်ရည်ပဲ သောက်နော်၊ ဒါက ပိုတောင် အရသာရှိသေးတယ်”
အကင်စက် မှ အခိုးအငွေ့များ ထွက်လာပြီး ဟွာကျွင်းက အသားများကို စတင်တင်ရန် ပြင်စဉ်မှာပင် မော့ချွမ်းက သူမလက်ထဲမှ အသားညှပ်ကလစ်ကို ယူလိုက်လေသည်။
“ကျုပ်ပဲ ကင်ပါ့မယ်၊ ကျုပ်မှာ အသားကင်တဲ့နေရာမှာ ထူးခြားတဲ့ ပါရမီရှိတယ်လို့ ထင်တယ်။အရင်တစ်ခါက ကင်ပေးတာ ဘယ်လိုလဲ”
ဟွာရှန့် ဆိုလိုက်၏။
“အစ်ကို မော့ချွမ်း ကင်ပေးတာက တကယ်ကို အရသာရှိတယ်။ ဒီတော့ နောက်ပိုင်းမှာ အစ်ကို မော့ချွမ်းပဲ ကင်ပေးတော့၊ အစ်မက အနားယူလိုက်ပါ”
မော့ချွမ်းက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်၏။
“ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ဟွာရှန့်လေးက တော်တော်လေးကို ရွှင်ရွှင်လန်းလန်း ဖြစ်လာတာပဲ”
အသားကင်နံ့မှာ တစ်ဆိုင်လုံး ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။ မြင့်မားသော အပူရှိန်ကြောင့် တရှဲရှဲ မြည်နေသော အသားနံ့မှာ မုန့်ဆိုင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားရာ စားသုံးသူများကလည်း အော်ဟစ်တောင်းဆိုကြတော့သည်။
“ဆိုင်ရှင်လေး... ကျွန်တော့်ကိုလည်း အသားကင် တစ်ပွဲလောက် ပေးပါဦး”
မော့ချွမ်း လှည့်ကြည့်ကာ ပြန်အော်လိုက်၏။
“စိတ်မကောင်းပါဘူးဗျာ၊ ဒီအသားကင်က မရောင်းပါဘူး”
လူအချို့က စတင်ညည်းတွားကြတော့သည်။
“ဆိုင်ထဲမှာ စားနေပြီး မရောင်းဘူးတဲ့လား။ ဒါ ငါတို့ကို နှိပ်စက်တာပဲ။အခုတော့ ဘာစားစား အရသာ မရှိတော့ဘူး”
“ငါတို့က ဒီမှာ လာစားတာပါ၊ ဒုက္ခခံဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး”
ထိုစကားများကြောင့် လူတိုင်းက ဝက်ဝက်ကွဲ ရယ်မောကြပြီး ဆိုင်ထဲတွင် နွေးထွေးဆူညံသွားတော့၏။
ဘီယာ နှစ်ခွက်ခန့် သောက်ပြီးနောက် အရက်ဓာတ် မပြင်းသော်လည်း အနည်းငယ် မူးရိပ်တက်လာကြလေသည်။
မော့ချွမ်းမှာ အသားညိုသူဖြစ်သဖြင့် ဘာမှ မသိသာသော်လည်း ကျန်းရှီယွဲ့၏ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာတွင်မူ သောက်ထားသည့် အရှိန်ကြောင့် နီမြန်းလာလေသည်။
သူသည် နွေးထွေးသော လေထု အခြေအနေကြောင့် အတွေ့အကြုံများကို ပြန်လည်တွေးတောရင်း သက်ပြင်းချကာ ဆို၏။
“ကျွန်တော့် မိသားစုက မျိုးရိုးစဉ်ဆက်အလိုက် သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်လာခဲ့ကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းကပဲ ငယ်ငယ်ကတည်းက အရာရှိ ဖြစ်ချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခု ဒီအတွေ့အကြုံတွေ ရပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ တစ်ခုကို နားလည်သွားပြီ”
“စာပေလေ့လာတာက ကျွန်တော့် လမ်းစဉ် မဟုတ်ဘူးပဲ။ ကျွန်တော် စာမေးပွဲတွေ ဖြေတာ အောင်မြင်ပြီး ထိပ်တန်းပညာရှိ ဖြစ်လာခဲ့ရင်တောင် တစ်နေကုန် အကောက်ကြံ အားပြိုင်နေရတဲ့ အရာရှိလောကထဲမှာပဲ ပိတ်မိနေမှာ။ အလုပ်တစ်ခုမှလည်း တကယ် မလုပ်နိုင်ဘူး ဖြစ်နေမယ်။ အဲဒီအစား စစ်သူကြီးလုရဲ့ စစ်တပ်ထဲဝင်ပြီး မြင်းတစ်စီး၊ ဓားတစ်လက်နဲ့ ဒီတိုင်းပြည်ကြီးကို ကာကွယ်ရတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်”
မော့ချွမ်း ပြောလိုက်၏။
“အစ်ကိုကျန်းရဲ့ မိသားစုက အစကတည်းက စစ်သူကြီးမိသားစုပဲဥစ္စာ၊ သားဖြစ်သူက ဖခင်ခြေရာနင်းတာက သဘာဝပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ကတော့ မတူဘူး။ အခု ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ နေချင်တော့တယ်။ ဒီမုန့်ဆိုင်က တော်တော်လေး ကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်၊ နေ့တိုင်း အရသာရှိတာတွေ စားရမယ်၊ ဟိုပြေးဒီပြေး အလုပ်လုပ်ပေးမယ်၊ ပန်းကန်ဆေးမယ်၊ စိတ်ရှုပ်စရာ ဘာမှမရှိဘူး”
သူသည် ဟွာကျွင်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟွာကျွင်းသာ စိတ်မရှိရင် ကျုပ် ဒီမုန့်ဆိုင်မှာပဲ ထာဝရ နေချင်တယ်၊ ပင်ပန်းရမှာကို မကြောက်ဘူး”
ဟွာကျွင်း၏ ရင်ခုန်သံမှာ မြန်သွားတော့၏။ ဤစကားများကို အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေလေသည်။ အရင်တစ်ခါ ဟွာရှန့် ပြောတုန်းကလည်း မုန့်ဆိုင်ထဲတွင် စာချုပ်တစ်ခု လေထဲကနေ ပေါ်လာခဲ့ဖူးလေသည်။ အခုလည်း နောက်ထပ် စာချုပ်တစ်ခု ပေါ်လာဦးမည် ထင်၏။
ဟွာရှန့် မေးလိုက်သည်။
“အစ်ကို မော့ချွမ်းကလည်း စာချုပ် ချုပ်ချင်လို့လားဟင်”
မော့ချွမ်းက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်၏။
“ဘာစာချုပ်လဲ”
“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရောင်းစားတဲ့ စာချုပ် လေ။မုန့်ဆိုင်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရောင်းလိုက်ရင် ဘယ်တော့မှ ထွက်သွားလို့ မရတော့ဘူး”
မော့ချွမ်းသည် ဤကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော အရာမျိုး တစ်ခါမှ မကြားဖူးသဖြင့် ဟွာရှန့်က နောက်ပြောင်နေသည်ဟု ထင်ကာ ဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်၏။
“မင်းလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရောင်းစားတဲ့ စာချုပ် ချုပ်ထားတာလား”
ဟွာရှန့်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။
နောက်ပြောင်နေပုံ မရသဖြင့် မော့ချွမ်း၏ အပြုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း တောင့်တင်းသွားပြီး အခြေအနေမှာ အတော်လေး အနေရခက်သွားတော့သည်။
စာချုပ်အရ ဆိုလျှင် စာချုပ်ချုပ်ဆိုပြီးသည်နှင့် မုန့်ဆိုင်တွင်သာ အမြဲတမ်း နေထိုင်ရတော့မည် ဖြစ်၏။ အကျိုးကျေးဇူးမှာ ခေတ်နှစ်ခုကြား လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ကန့်သတ်ချက်မှာ မုန့်ဆိုင်၏ အမြဲတမ်း ဝန်ထမ်း ဖြစ်သွားပြီး ဘယ်မှ ထွက်သွား၍ မရခြင်း ဖြစ်လေသည်။
ယခင်တစ်ခါက ဟွာရှန့်မှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိသဖြင့် စာချုပ်ချုပ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ မတူတော့ပေ။ ဟွာကျွင်းသည် မော့ချွမ်းကို မည်သည့်အရာကမှ ကန့်သတ်မထားသော ကိုယ်ပိုင်ဘဝဖြင့် ရှင်သန်စေချင်ခြင်း ဖြစ်၏။ သို့ဖြစ်ရာ ဟွာကျွင်းက မော့ချွမ်းကို ပြောလိုက်သည်။
“ရှင် မုန့်ဆိုင်မှာ နေချင်ရင် နေလို့ရပါတယ်။ စာချုပ်ချုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး”
ထို့နောက် သူမက ဟွာရှန့်ကို ပြောလိုက်၏။
“ဟွာရှန့်... ညီမလေး အခြေအနေက အဲဒီတုန်းက မတူလို့ပါ။ ညီမလေးကို ကယ်ဖို့အတွက် လုပ်ခဲ့ရတာ။ တကယ်တော့ စာချုပ်ချုပ်စေချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး”
ဟွာရှန့် တစ်ခဏ စဉ်းစားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။
“ဟွာကျွင်း... သမီး နောင်တမရပါဘူး။ အစ်မနဲ့အတူ ရှိနေရရင်ပဲ လုံလောက်ပါပြီ”
မော့ချွမ်းကတော့ သူ့တူဖျားကို ကိုက်ရင်း လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။
နောက်တစ်နေ့တွင် ကျန်းရှီယွဲ့နှင့် မော့ချွမ်းတို့သည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို နှုတ်ဆက်ရန် မြို့တော် သို့ သွားကြလေသည်။
ဧကရာဇ်မင်းမြတ်မှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရနေသည်။ သူနှင့် လုမင်လီတို့ တစ်ဦးက ဘေးဒဏ်သင့်ဒေသကို စီမံပြီး နောက်တစ်ဦးက ကူးစက်ရောဂါကို နှိမ်နင်းခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ တိုင်ပင်မထားဘဲ ဟွာကျွင်းအကြောင်းကို ထည့်မပြောကြပေ။
ဟွာကျွင်း၏ အဆင့်အတန်းမှာ ထူးခြားနေသဖြင့် သူမကို အာရုံစိုက်မှု အလွန်အကျွံ မရစေချင်ကြခြင်းသာ ဖြစ်၏။
သို့သော် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်မှာ ဧကရာဇ်ပင် မဟုတ်ပါလား။ ဟွာအမည်ရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ယခုတစ်ခေါက်တွင် အဓိက ကူညီပေးခဲ့သည်ကို အခြားသူများထံမှ ကြားသိထားပြီး ဖြစ်လေသည်။
စုံစမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ ထိုသူမှာ အရင်တစ်ခါ လုမင်လီ၏ အစားအသောက်ပျက်ခြင်း ကို ကုသပေးခဲ့သူပင် ဖြစ်နေတော့၏။
ဧကရာဇ်မင်းမြတ်မှာ အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဘာလို့ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးက ဒီဟွာအမည်ရှိတဲ့ အမျိုးသမီးအကြောင်းကို တစ်ခွန်းမှ မပြောကြတာလဲ။ တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားကြတာလား”
ဤအချက်မှာ ပိုပြီး ကြီးကျယ်သွားပါက ဧကရာဇ်ကို လှည့်ဖြားသည့် ပြစ်မှု မြောက်နိုင်လေသည်။ လုမင်လီနှင့် ကျန်းရှီယွဲ့တို့မှာ ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်လိုက်ကြ၏။
လုမင်လီက လျှောက်တင်သည်။
“ကျွန်တော်မျိုးတို့ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး အရှင်။ ဟွာကျွင်းက စီးပွားရေးသမား သက်သက်ပဲမို့လို့ ဘယ်လို အသိအမှတ်ပြုမှုကိုမှ မလိုချင်ဘူးလို့ အသေသေချာချာ မှာထားခဲ့တဲ့အတွက် ကျွန်တော်မျိုးတို့ အရှင်မင်းကြီးကို မတင်ပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါတယ် အရှင်”
ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ခေါင်းညိတ်ကာ အသိမှတ်ပြုလိုက်၏။
“ဒီလို မြင့်မြတ်တဲ့ စိတ်ထားရှိတဲ့ အမျိုးသမီး ရှိနေတာပဲ။ ဒါဆိုရင်လည်း သူ့ကို နန်းတော်ထဲ ဆင့်ခေါ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဟွာမိသားစုရဲ့ ကူညီမှုကတော့ ငြင်းလို့မရတဲ့ အချက်ပဲ။ စစ်သူကြီးလု... မင်းက သူနဲ့ ရင်းနှီးတာဆိုတော့ ပြောစမ်းပါဦး၊ သူ ဘာကို သဘောကျတတ်လဲ”
“ဟွာကျွင်းက ရွှေနဲ့ ငွေကို အထူးတလည် မမက်မောပါဘူး အရှင်။ သူ သဘောကျတာကို ပြောရမယ်ဆိုရင် နန်းတော်က ကျွမ်းကျင်သူတွေ လုပ်ထားတဲ့ ပန်းအိုးတွေနဲ့ လက်ဖက်ရည်သောက် ခွက်တွေလိုမျိုး ပစ္စည်းတွေကို ပိုပြီး သဘောကျပုံရပါတယ် အရှင်”
“ဒါက လွယ်ပါတယ်”
ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ထိုသို့ဆိုကာ ဘေးရှိ မိန်းမစိုးကို ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။
“ငါကိုယ်တော်ရဲ့ နန်းသုံး လက်ဖက်ရည်သောက်ခွက် တစ်စုံနဲ့ မနေ့ကမှ ရထားတဲ့ ကျောက်စိမ်း ရူယိ ကို သွားထုတ်ချေ။ ပြီးတော့ ပန်းအိုးနှစ်လုံးကိုလည်း ရွေးချယ်ပြီး စစ်သူကြီးလုကို ဟွာမိသားစုဆီ သွားပို့ခိုင်းလိုက်”
“အော်... ဒါနဲ့ နန်းတွင်းကို အခုလေးတင် ရောက်လာတဲ့ ရှန်းယွန်း ပိုးထည်ကိုလည်း တစ်လိပ်ယူပြီး နန်းတွင်းဝတ်စုံ တစ်စုံ ချုပ်ခိုင်းလိုက်ဦး။ နောက်ပိုင်းမှာ ဟွာမိသားစု နန်းတော်ထဲ ဝင်ချင်တဲ့အခါ အဲဒီဝတ်စုံကို ဝတ်လာရုံနဲ့ ရစေရမယ်”