အခန်း (၁၀၉-၁၁၀)

အခန်း(၁၀၉)- အရသာ အင်မတန် ထူးကဲလှခြင်း

"နောက်ကျရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိထားနေစမ်း၊ မဟုတ်ရင်တော့ နင် နောက်တစ်ကြိမ် အသေအရိုက်ခံရမယ်သာ မှတ်ထားတော့"

ဝမ်လန်၏ လေသံမှာ ပြောရင်းဆိုရင်းနှင့် ပို၍ တင်းမာခက်ထန်လာချေသည်။

နင်းကျိ၏ ရင်ထဲတွင်မူ နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတို့ လွှမ်းမိုးနေတော့သည်။

သူသည် အတိတ်ဟောင်းများဆီသို့ အလိုလို အာရုံရောက်သွားမိ၏။

နင်းကျော့သည် ငယ်စဉ်က ဆော့ကစားလွန်းသဖြင့် ထမင်းစားချိန်ကိုပင် မေ့လျော့နေတတ်ပြီး အိမ်သို့ နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်လာတတ်သည်။ ထိုအခါမျိုးတွင် စားပွဲပေါ်၌ စားကြွင်းစားကျန်များသာ ကျန်ရှိတော့ပေသည်။

"ဒီလောက် နောက်ကျမှ ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ၊ ဟဲဟဲ... မင်းတော့ ဒုက္ခလှလှတွေ့ပြီ" နင်းကျိက ထမင်းဝနေပြီဖြစ်သဖြင့် စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် သူ့နေရာမှနေ၍ လှောင်ပြောင်လေသည်။

နင်းကျော့က လျှာလေးထုတ်ကာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး စားစရာအချို့ကို ယူရန် သူ၏ ထမင်းစားဇွန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

"ဖြောင်း..."

ဝမ်လန်က သူ၏ ထမင်းစားဇွန်းဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ နင်းကျော့၏ ထမင်းစားတံမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

"ယဉ်ကျေးမှု မရှိလိုက်တာ" ဝမ်လန်၏ မျက်နှာပေးမှာ အလွန်ပင် အေးစက်လှ၏။ "နင် လက်သည်းတွေအောက်မှာ ဖုန်တွေ အလိမ်းလိမ်းနဲ့၊ ငါသင်ပေးထားတဲ့ စည်းကမ်းတွေကို မေ့သွားပြီလား၊ သွား... လက်သွားဆေး"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" နင်းကျော့၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားပြီး အလျှင်အမြန် ခေါင်းငြိမ့်ကာ သူ၏ ထိုင်ခုံမှ ထလိုက်သည်။ ထို့နောက် နီမြန်းနေသော သူ့လက်ကလေးကို ကိုင်လျက် လက်ဆေးရန် အပြေးလေး ထွက်သွားတော့သည်။

ဤသို့ အချိန်ဆွဲနေစဉ်အတွင်းမှာပင် ညစာစားချိန် ကုန်ဆုံးကြောင်း ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာလေသည်။

"အချိန်စေ့ပြီ၊ ထမင်းစားဆောင်ကို သိမ်းကြတော့။ အို... သနားစရာ အကျော့လေး စားစရာ မရှိတော့ဘူးပေါ့" နင်းကျိက လက်ခုပ်တီးကာ အားရပါးရ ဟားတိုက်လှောင်ပြောင်နေတော့သည်။

"ယောက်ျား..." ဝမ်လန်က နင်းကျဲကို တုံ့ဆိုင်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

နင်းကျဲသည် တည်ငြိမ်အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့နေရာမှ ထွက်ခွာသွားရင်း "စည်းကမ်းဆိုတာ စည်းကမ်းပဲ၊ ဘယ်တော့မှ လျှော့ပေါ့လို့ မရဘူး" ဟု ဆိုလေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ယောက်ျား" ဝမ်လန်က ခေါင်းငုံ့ကာ နာခံလိုက်၏။

ထိုစဉ် နင်းကျော့သည် ထမင်းစားဆောင်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

တစ်ချိန်က နီမြန်းနာကျင်နေသော လက်ကလေးကို ကိုင်ကာ လက်ဆေးရန် ပြေးခဲ့ရသည့် ကလေးငယ်လေးသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အသက် ၁၆ နှစ်အရွယ် လူငယ်လေးတစ်ဦးအဖြစ် ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းကာ တည်ငြိမ်သော အကြည့်တို့ဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်ဝင်လာသည်။

နင်းကျိနှင့် ဝမ်လန်တို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အချိန်များ ကုန်လွန်သွားပုံမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝမ်လန်သည် သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ထရပ်ကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။ "ကျော့လေး၊ နောက်ဆုံးတော့ မင်း ရောက်လာပြီပေါ့။ တို့တွေ မင်းကို စောင့်နေကြတာ၊ ကဲ... ညစာ စားကြရအောင်"

နင်းကျော့က "ဒေါ်ဒေါ်" ဟု ခေါ်ကာ အလေးအနက် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက နင်းကျိကို အသာအယာ ပြုံးပြရင်း "အစ်ကိုဝမ်းကွဲ" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

နင်းကျိက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေးမှာ အတော်ပင် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ဝမ်လန်က "အို... မင်းကတော့ အမြဲတမ်း ယဉ်ကျေးလွန်းတာပဲ။ ဂါရဝပြုနေဖို့ မလိုပါဘူး၊ ငါတို့ မိသားစုတွေပဲဟာကို။ လာပါ၊ ထိုင်ပါ၊ ထိုင်ပါဦး" ဟု ဆိုသည်။

ဝမ်လန်က နင်းကျော့ကို သူမ၏ ဘေးတွင် ထိုင်ရန် လမ်းညွှန်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်မှာမူ အဓိကနေရာ သို့မဟုတ် ဦးဆောင်သူနေရာတွင် ဝင်မထိုင်ခဲ့ပေ။

ဝိုင်းစက်သော ထမင်းစားပွဲ၏ အဓိကနေရာမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး ထိုနေရာမှာ နင်းကျဲအတွက် သီးသန့်ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်ကို မြင်လျှင် နင်းကျော့သည် ဝမ်လန်၏ နွေးထွေးသော ဧည့်ခံမှုနောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားသည်။

သူတို့ စားသောက်ပြီး မကြာမီမှာပင် ဝမ်လန်က နင်းကျဲအကြောင်းကို စတင် ပြောဆိုလာတော့သည်။

"ကျော့လေး၊ မင်းဦးလေးက မင်းရသင့်ရထိုက်တာတွေကို ကြိတ်ပြီး သိမ်းထားခဲ့မိတာ တကယ်ကို မှားသွားပါတယ်။"

"မင်းက စိတ်ထားကောင်းတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပဲ။ မဟုတ်ရင် မင်းဦးလေးကို ဒီလောက် အလွယ်တကူ ခွင့်လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"မင်းအဖေရဲ့ အစ်ကိုဆိုတော့ မင်းဦးလေးပေါ့၊ တို့တွေက တကယ့် မိသားစုတွေပဲလေ။"

ဤသို့ ပြောနေစဉ်အတွင်း ဝမ်လန်မှာ ရင်ထဲတွင် အလွန်ပင် စိတ်ပျက်အားလျော့နေပြီး ဒေါသများကို ကြိတ်မှိတ် မြိုသိပ်ထားရရှာသည်။

ဤအကြောင်းအရာများမှာ လုံးဝ လုပ်ကြံဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။ သို့သော်လည်း နင်းရှောင်ရန်က အစီအစဉ်များ ချမှတ်ထားပြီးဖြစ်သဖြင့် နင်းကျဲမှာ စိတ်မသက်မသာနှင့်ပင် လိုက်နာခဲ့ရသည်။

ဝမ်လန်မှာလည်း ဤဇာတ်လမ်းအတိုင်း ဆက်တိုက် သရုပ်ဆောင်ရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

နင်းကျော့က "ဒေါ်ဒေါ် ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒီလောကမှာ ကျွန်တော့်အတွက် အနီးကပ်ဆုံး လူတွေက ဒေါ်ဒေါ်တို့ပဲလေ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီသတင်းကို စကြားတုန်းကတော့ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော် တော်တော် ဒေါသထွက်ခဲ့မိတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတော့ ကျွန်တော် နားလည်လက်ခံနိုင်သွားပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ကျွန်တော့်ဦးလေးပဲ၊ ဒေါ်ဒေါ်တို့က ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်ရဆုံး မိသားစုတွေပဲဥစ္စာ။"

"လိမ်လည် ရယူထားတဲ့ ငွေကြေးနဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို ပြန်ပေးရင်ပဲ လုံလောက်ပါပြီ။"

"ငါတို့က ဘယ်တုန်းက လိမ်ယူခဲ့လို့လဲ။ အဲ့ဒီ နင်းရှောင်ရန်က တကယ့် လူယုတ်မာပဲ၊ သူပြောသမျှကိုပဲ ယုံနေတာလား" ဟု ဝမ်လန်က စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်နေသော်လည်း သူမ၏ ဒေါသများကြောင့် အတင်းအကြပ် ပြုံးနေရသော အမူအရာမှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေတော့သည်။

သူမက ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ရင်း "အေးပါကွယ်၊ ပြန်ပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းစီပဲ ပေးနိုင်မယ်။ အဲ့ဒီ ပမာဏက တစ်ခါတည်း ပြန်ပေးဖို့ အရမ်း များလွန်းလို့ပါ" ဟု ဆိုသည်။

"ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်၊ ရပါတယ်။" နင်းကျော့က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်၏။

ထိုသို့ ပြောနေစဉ်အတွင်း သူသည် နင်းကျိနှင့် ဝမ်လန်တို့ကို အကဲခတ်နေသည်။

သူသည် နတ်ဘုရားမျက်စိနှင့် ရွှေမျက်စိ ပညာရပ်၏ အစောပိုင်း ပုံစံကို တိတ်တဆိတ် အသက်သွင်းလိုက်သည်။

အရင်ကနှင့် မတူသည်မှာ သူ၏ အသက်မျှင် နတ်ဘုရားစွမ်းအား၏ ကြာပန်းစေ့မှာ ယခုအခါ အမြစ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီ ဖြစ်သည်။

ဤနတ်ဘုရား ပညာရပ်၏ အစောပိုင်း ပုံစံကြောင့် သူသည် စွမ်းအား အတက်အကျများကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်ပြီး လျှို့ဝှက်စွာ အသုံးချနိုင်ကြောင်း သိရှိသွားခဲ့သည်။

ပစ်မှတ်မှာ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သူ မဟုတ်လျှင် သူသည် စွမ်းအင်များကို အတတ်နိုင်ဆုံး ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပြီး မည်သူမျှ သတိမပြုမိအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။

နင်းကျော့သည် နင်းရှောင်ရန်၏ စံအိမ်တွင် စောင့်ကြည့်ခံနေရမှုများကို ရှောင်ရှားရန်သာမက သူ၏ နတ်ဘုရား ပညာရပ်ကို စမ်းသပ်ရန်အတွက်လည်း ဦးလေးဖြစ်သူ၏ အိမ်တွင် ခေတ္တနေထိုင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အသက်မျှင် နတ်ဘုရားစွမ်းအားသည် ဗဟုသုတ ပိုမိုများပြားလာပြီး ပိုမို ထိန်းချုပ်နိုင်လာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ အစွမ်းထက်လာပေသည်။

ဤလောကတွင် နင်းကျဲ၏ မိသားစုသည် နင်းကျော့အတွက် အကျွမ်းတဝင်အရှိဆုံး ဖြစ်သည်။ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ နေ့စဉ် ထိတွေ့ဆက်ဆံလာခဲ့သည်မှာ နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။

နင်းကျော့၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် နင်းကျိ၏ ဦးခေါင်းပေါ်၌ အသက်မျှင်ကြိုး တစ်ချောင်း တဖြည်းဖြည်း ချိတ်ဆက်လာသည်။

ချော်ရည်နန်းတော်တွင် ဝိညာဉ်ထုတ်ယူရန် အသုံးပြုသော အသက်မျှင်ကြိုးများနှင့် မတူဘဲ နင်းကျော့ ထိန်းချုပ်ထားသော ကြိုးမှာ အလွန်ပင် သေးငယ်ပြီး တစ်ပိုင်းတစ်စ ကြည်လင်နေပေသည်။

မကြာမီမှာပင် ဝမ်လန်၏ ဦးခေါင်းပေါ်၌လည်း တစ်ချောင်း ပေါ်လာပြန်သည်။

သားအမိ နှစ်ဦးစလုံးမှာမူ ဘာမှန်းမသိဘဲ သတိမပြုမိကြပေ။

နင်းကျော့သည် ထိုကြိုးများကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

နင်းကျိသည် ရုတ်တရက် သူ၏ လည်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အသက်ရှူသံများ ဗလုံးဗထွေး ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ" ဝမ်လန်က နင်းကျော့ကို စည်းရုံးရန် ပြင်နေစဉ် နင်းကျိ၏ ရုတ်တရက် အခြေအနေကြောင့် စကားပြတ်သွားရသည်။

နင်းကျိက အသက်ရှူရင်း "ကျွန်တော် ငါးစားတာ... လည်ချောင်းထဲ ငါးရိုး စူးသွားလို့ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်လန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

သူမက ဆက်ပြောသည်မှာ "ကျော့လေး၊ ကြည့်စမ်း... မင်းဦးလေးဟာ ကိုယ်ပိုင်အကျဉ်းထောင်ထဲမှာ အကြာကြီး နေနေရတာ။ အဲ့ဒီက အခြေအနေတွေကို မင်းလည်း သိမှာပါ။ တကယ်ကို လူနေဖို့ မသင့်တဲ့ နေရာပါ"

"ငါလည်း မျိုးနွယ်စုဆက်ခံသူနဲ့ တွေ့ဖို့ ကြိုးစားပါသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက ငါတို့ကို အတွေ့မခံဘူးလေ။"

"ကျော့လေး၊ ဒေါ်ဒေါ်က မင်းကို မျှော်လင့်တာက... အဟွတ် အဟွတ်"

ဝမ်လန်သည် ရုတ်တရက် ချောင်းဆိုးလာတော့သည်။

နင်းကျော့က အမြန်ပင် ခွက်တစ်ခွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး "ဒေါ်ဒေါ်၊ ဖြည်းဖြည်းပြောပါ၊ သိပ်ပြီး စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့ဦး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဝမ်လန်က ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ ခွက်ကိုယူပြီး ရေတစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

"အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်" ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမ ပို၍ ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးလာသည်။

သူမ ရေသီးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"အားမနာပါနဲ့ ကျော့လေးရယ်" ဝမ်လန်မှာ သူမ တည်ဆောက်ထားသော ခံစားချက်များ ပျက်ပြယ်သွားပြီးနောက် ပြန်လည် သက်သာလာရန် အချိန်အတော်ကြာ ယူလိုက်ရသည်။

အမှန်စင်စစ် နင်းကျော့သည် ဤတုံ့ပြန်မှုများမှာ သူ၏ စမ်းသပ်မှုရလဒ်များဖြစ်ကြောင်း သူမကို ပြောပြမည် မဟုတ်ပေ။

ဝမ်လန်က တုံ့ဆိုင်းနေပြီး ထပ်မံ ပြောဆိုရန် ပြင်လိုက်သည်။

နင်းကျိက တစ်ဖန် သူ၏ လည်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ထူးဆန်းသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

"အခု ဘာဖြစ်ပြန်တာလဲ" ဝမ်လန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

နင်းကျိက စိတ်မကောင်းသော မျက်နှာပေးဖြင့် "ကျွန်တော်... ကျွန်တော် နောက်တစ်ခါ ငါးရိုး ထပ်စူးပြန်ပြီ" ဟု ဆိုသည်။

"ဒီလောက် အသက်ကြီးနေပြီ၊ ငါးကိုတောင် သေသေချာချာ မစားတတ်ဘူးလား။ မင်းကတော့ တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ" ဝမ်လန်က နင်းကျိကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

နင်းကျိက အလျှင်အမြန် ခေါင်းငုံ့ကာ နာခံသော အမူအရာ လုပ်ပြလိုက်၏။

ဝမ်လန်က သူ့ကို စကားအနည်းငယ် ဆူပူလိုက်ရာ နင်းကျိ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ နီမြန်းလာပြီး ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်လာသည်။

"အခု ဘာဖြစ်ရပြန်တာလဲ" ဝမ်လန်က ဟောက်လိုက်သည်။

"အမေ၊ ကျွန်တော် အိမ်သာ သွားချင်လို့ပါ" ဟု နင်းကျိက ပြောသည်။

အိမ်သာသွားလိုစိတ် ပြင်းထန်နေသဖြင့် ချက်ချင်းပင် တစ်ခုခု လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်နေပေသည်။

"သွား၊ အမြန်သွားတော့" ဝမ်လန်က သူ့ကို ဆက်မကြည့်ချင်တော့ပေ။

နင်းကျိသည် ချက်ချင်း ထရပ်ကာ ထမင်းစားဆောင်မှ အပြေးအလွှား ထွက်သွားသည်။

သူ၏ လမ်းလျှောက်ပုံမှာ အတော်ပင် ကိုးရိုးကုရားနိုင်လှပြီး တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ မတော်တဆ လေလည်မိသွားသေးသည်။

နင်းကျော့သည် အသက်မျှင်ကြိုးကို အသုံးချကာ နင်းကျိကို ခလုတ်တိုက်စေလိုက်ရာ သူသည် တံခါးခုံမှ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် မှောက်လျက်လဲသွားတော့သည်။

ဝမ်လန်က ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ပြီး သူ့ကို ထပ်မံ ဆူပူရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူမ၏ တံတွေးနှင့် သူမ သီးသွားပြန်ကာ အချိန်အတော်ကြာ ချောင်းဆိုးနေတော့သည်။

နင်းကျော့က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဝမ်လန်ကို ဆက်မပြောရန် လက်ကာပြလိုက်၏။ "ဒေါ်ဒေါ်၊ ဒေါ်ဒေါ် ဘာပြောချင်သလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိပြီးသားပါ"

"စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော် မျိုးနွယ်စုဆက်ခံသူကို ဒေါ်ဒေါ်တို့အတွက် တောင်းပန်စကား ပြောပေးပါ့မယ်။"

"ကျွန်တော့်ဦးလေးကို အမြန်ဆုံး ပြန်လွတ်လာအောင် ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးပါ့မယ်။"

ဤစကားများကို ကြားသောအခါ ဝမ်လန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူမ၏ ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်သည်။ "အို... ကျော့လေး၊ မင်းက တကယ့်ကို လိမ်မာတဲ့ ကလေးပဲ၊ အရမ်းကို တော်တာပဲကွယ်"

"ဒေါ်ဒေါ်က မင်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

နင်းကျော့က "အရင်ဆုံး စားကြရအောင်" ဟု ဆိုသည်။

ဝမ်လန်က စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ထမင်းစားတံကို သုံးကာ နင်းကျော့ကို ဟင်းများ ထည့်ပေးလေသည်။

သို့သော်လည်း လမ်းခုလတ်မှာပင် စားစရာများမှာ စားပွဲပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကုန်သည်။

ဝမ်လန်မှာ အလွန်ပင် အရှက်ရသွားချေသည်။

"ဒေါ်ဒေါ်၊ ဒီလို လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော့်ဘာသာ ကျွန်တော် ယူစားနိုင်ပါတယ်" နင်းကျော့က သူ၏ ထမင်းစားဇွန်းကို သုံးကာ ငါးမျက်လုံးတစ်လုံးကို ကောက်ယူပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

အရသာ အနည်းငယ်သာ ခံစားရသော်လည်း နင်းကျော့မှာမူ ဤခံစားချက်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နှစ်သက်နေမိပြီ ဖြစ်သည်။

အသက်မျှင်ကြိုး။

တစ်ကြိမ် အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် ဤကြိုးဖြင့် ချိတ်ဆက်ခံရသူအားလုံးကို ကျင့်ကြံသူက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပေသည်။

ယခုလေးတင် အသုံးပြုလိုက်ရာတွင် ဝမ်လန်နှင့် နင်းကျိတို့မှာ သေးငယ်သော အပြုအမူများတွင် အမှားအယွင်းများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည် မဟုတ်လော။

"ဒီခံစားချက်... ဒီခံစားချက်ကတော့ တကယ်ကို ဖော်ပြလို့ မရအောင် ကောင်းတာပဲ"

အရာအားလုံးကို အလွယ်တကူ လွှမ်းမိုးနိုင်ပြီး အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

နင်းကျော့သည် ဤအရာကို အလွန်ပင် စွဲလန်းနှစ်သက်သွားတော့သည်။

"အရသာ ဘယ်လိုနေလဲ" ဝမ်လန်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒီငါးကို ဒေါ်ဒေါ်ကိုယ်တိုင် ချက်ထားတာပါ"

နင်းကျော့သည် အရသာမရှိသော ငါးမျက်လုံးကို ဝါးရင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်၏။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်သော အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေပြီး အလေးအနက်ပင် မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်မှာ -

"အရသာက... တကယ်ကို အင်မတန် ထူးတယ်"

အခန်း (၁၁၀) - မိတ်ဆွေဟောင်း ကျော့လေးကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ကူညီခြင်း

နင်းမျိုးနွယ်စု နေအိမ်၌လည်း ကျင့်ကြံခြင်းအခန်း တစ်ခုရှိပေသည်။

နင်းကျော့သည် အစားအသောက်များ သုံးဆောင်ပြီးနောက် ကျင့်ကြံခြင်းအခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ကျင့်ကြံမှုကို စတင်လေတော့သည်။

ပထမဦးစွာ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အစီအမံများကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်ရာ မည်သည့် စောင့်ကြည့်ထောက်လှမ်းမှုမျိုးကိုမျှ မတွေ့ရှိရပေ။

ထို့နောက် ကျင့်ကြံခြင်းအခန်းအတွင်းရှိ အစီအရင်ကို အသေးစိတ် ကြည့်ရှုစစ်ဆေးခဲ့သည်။

ထိုအစီအရင်မှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးလှပြီး နင်းမျိုးနွယ်စု၏ ပင်မအစီအရင်နှင့် ဆက်နွှယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

နင်းမျိုးနွယ်စု၏ ပင်မအစီအရင်မှာ မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်၏ အစီအရင်တိုင်ကြီးများထဲမှ တစ်ခုကို ဝန်းရံထားခြင်းဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့ အဆင့်ဆင့် ဆက်နွှယ်မှုများကြောင့် နင်းကျဲ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအခန်းအတွင်းရှိ အစီအရင်သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပေါကြွယ်ဝစွာ ပံ့ပိုးပေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုဝိညာဉ်စွမ်းအား၏ မြစ်ဖျားခံရာမှာ မီးလျှံတောင်တန်းအတွင်းရှိ မကုန်ခမ်းနိုင်သော မီးလျှံဓာတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များပင် ဖြစ်သည်။

ကျယ်ပြောလှသော မီးလျှံဓာတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များတွင် အဆိပ်အတောက်များ ပါဝင်သော်လည်း မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်၏ အစီအရင်ကြီးက ယင်းကို သန့်စင်ပေးထားသည်။

သန့်စင်ပြီးနောက်တွင် ထိုမီးလျှံဓာတ်များကို ရှုပ်ထွေးသော အစီအရင်များမှတစ်ဆင့် ကြားနေဝိညာဉ်စွမ်းအားအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

နင်းမျိုးနွယ်စု၏ နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ထိုကြားနေဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ရေခဲဓာတ် သို့မဟုတ် ရေဓာတ်ရှိသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများအဖြစ် ထပ်မံပြောင်းလဲလိုက်ပြန်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နင်းမျိုးနွယ်စု၏ အဓိကကျင့်စဉ်များမှာ ရေခဲနှင့် ရေဓာတ်ကို အခြေခံထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နင်းကျော့ ကျင့်ကြံနေသော ဓာတ်ငါးပါးညှိနှိုင်းခြင်းပညာရပ်မှာ အသုံးချနိုင်စွမ်း ကျယ်ပြန့်လှပြီး ဓာတ်ကြီးငါးပါးနှင့် သက်ဆိုင်သည့် မည်သည့်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကိုမဆို တိုက်ရိုက်စုပ်ယူနိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ဤကျင့်ကြံခြင်းအခန်းမှာ သူနှင့် အလွန်ပင် သင့်တော်နေတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် ကျင့်ကြံခြင်းအခန်းအတွင်း၌ တိမ်တိုက်များ စတင်အုံ့မှိုင်းလာတော့သည်။

ထိုတိမ်တိုက်လွှာများသည် နင်းကျော့၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ဂွမ်းလုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လွှမ်းခြုံထားလေသည်။ သို့သော် ကျင့်ကြံခြင်းအခန်းမှာ ကျယ်ဝန်းလှသဖြင့် တိမ်တိုက်များသည် နင်းကျော့၏ အနီးအနားတွင်သာ စုဝေးနေပြီး လျှို့ဝှက်ခန်းတစ်ခုလုံးကို ပြည့်လျှံသွားခြင်းမျိုးတော့ မရှိပေ။

အစောပိုင်းကာလများတွင် နင်းမျိုးနွယ်စုသည် မျိုးနွယ်စုနေအိမ်ကို တည်ဆောက်ရန်အတွက် အင်အားနှင့် အရင်းအမြစ်များစွာ

နင်းကျော့သည် တိမ်တိုက်လွှာများအတွင်း အကာအကွယ်ယူကာ ဝိညာဉ်သီးနှံများနှင့် မုန့်အချိုအချို့ကို ထုတ်ယူ၍ အရသာခံစား သုံးဆောင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာကျော် တန်ဖိုးရှိသော လျှို့ဝှက်သစ်သီးရည် တစ်ပုလင်းကို သောက်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ တိုးပွားလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာပင် အနည်းငယ် ဖောရောင်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဆေးလုံးများစွာ သုံးဆောင်ခြင်းမှာ ဆေးအဆိပ်သင့်မှု ဖြစ်စေနိုင်သဖြင့် သူသည် ဆေးလုံးများကိုတော့ ရှောင်ကြဉ်ထားသည်။

ဝိညာဉ်သီးနှံများတွင်မူ ထိုသို့သော ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး မရှိပေ။

သို့သော် လွယ်လွယ်ကူကူ ပုပ်သိုးပျက်စီးတတ်သဖြင့် ကြာရှည်သိမ်းဆည်းထားရန် ခက်ခဲပြီး ဈေးနှုန်းလည်း အလွန်ကြီးလှသည်။

ဝိညာဉ်သီးနှံများသည် ဆေးလုံးများထက်ပင် ပို၍ ကုန်ကျစရိတ် များပြားပေသည်။

သို့သော် နင်းကျော့မှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသူ ဖြစ်နေပြီ။

သူ၏ လက်ရှိဝင်ငွေမှာ မီးလျှံပေါက်ကွဲမျောက် စက်မှုလက်ရာများမှ ရရှိသော အမြတ်အစွန်းများအပြင် ချော်ရည်နန်းတော်ရှိ စမ်းသပ်မှု တိုးတက်မှုစာရင်းမှ ရရှိသည့် ဆုလာဘ်များနှင့် ဦးလေးဖြစ်သူထံမှ ရယူထားသော အရင်းအမြစ်များလည်း ပါဝင်သည်။

အကြီးမားဆုံးသော အစိတ်အပိုင်းမှာ မျိုးနွယ်စုကြီး သုံးခုမှ ခွဲဝေပေးသော ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များပင် ဖြစ်သည်။ ယခင်ကပင် ထိုအရင်းအမြစ်များမှာ များပြားလှသော်လည်း ယခုအခါ မျိုးနွယ်စု သုံးခု၏ ပါရမီရှင်များ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တိုက်ခိုက်ခံရပြီးနောက်တွင် ခွဲဝေမှုနှုန်းမှာ သုံးဆမှ လေးဆခန့်အထိ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

နင်းကျော့သည် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နှင့် မတွေ့ရှိရသေးသော ပါရမီများကို ပြသခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ သူသည် ကျန်းကျန့်ကဲ့သို့ပင် ထိပ်တန်း အရင်းအမြစ်များကို ရရှိနေသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် နင်းကျော့အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်သီးနှံများကို သုံးဆောင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဝိညာဉ်သီးနှံများ စားသုံးပြီးနောက် ဆေးလုံးအချို့ကိုလည်း သူ ပြင်ဆင်ထားလိုက်သည်။ ထို့အပြင် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသုံး ထိုင်ခုံမှာလည်း ကျင့်ကြံမှုအတွက် အလွန်ကောင်းမွန်သော အထောက်အကူပြု ကိရိယာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ယနေ့တွင် မျိုးနွယ်စု သုံးခုမှ အရင်းအမြစ်အသစ်များကို ထုတ်ပေးခဲ့သည်။ ထိုအထဲတွင် ပါဝင်သော "ထိုးဖောက်အပ်" နှင့် "နှင်းရောင်စွမ်းအားမြှင့် အဆောင်လက်ဖွဲ့" တို့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နင်းကျော့၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားတော့သည်။

ဤပစ္စည်းများသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ပင်မမျိုးနွယ်စုမှ နင်းရှောင်ဟွေ့ကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်များသာ သုံးစွဲခွင့်ရရှိသည့် အရာများ ဖြစ်သည်။

ဓာတ်ငါးပါးညှိနှိုင်းခြင်းပညာရပ်ဖြင့် စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူခြင်း၊ မိစ္ဆာသွေးကြောကျင့်စဉ်နှင့် မှန်ဝိညာဉ်ကျမ်းစာ ကျင့်စဉ်များ၏ အကူအညီဖြင့်... အရင်းအမြစ်များ ပေါများလာသောအခါ ဤကျင့်စဉ်သုံးမျိုးသည် သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

နင်းကျော့၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ငါးရောင်ခြည် အလင်းတန်းများ ဝန်းရံလာပြီး တိမ်တိုက်လွှာများကို အရောင်ဆိုးနေတော့သည်။ ထို့နောက် မိစ္ဆာအလင်းနီများက သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး သွေးဓာတ်များ လျှံထွက်လာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အရှိန်အဝါများ ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ကရုဏာတရားများ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လွင်လာတော့သည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ ခန္ဓာကိုယ်၏ ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ နင်းကျော့သည် ပြတ်သားစွာပင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်မှုနှုန်း အလွန်မြန်ဆန်လွန်းခြင်းကလည်း မကောင်းလှပေ။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်၊ အထူးသဖြင့် တန်တျန်သုံးခုသည် အသားကျရန်အတွက် အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခု လိုအပ်ပေသည်။ ကျင့်ကြံမှု အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်ခြင်းသည် အခြေခံအုတ်မြစ် မခိုင်မာမှုကို ဖြစ်စေနိုင်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် နင်းကျော့ အသုံးပြုသော ပစ္စည်းများထဲတွင် ထိုသို့ အသားကျစေရန် အရှိန်မြှင့်ပေးနိုင်သည့် ပစ္စည်းများစွာ ပါဝင်သည်။ သူသည် နှမြောတွန့်တိုခြင်းမရှိဘဲ ထိုပစ္စည်းများကို တိုက်ရိုက်ပင် အသုံးပြုလိုက်သည်။

“အခုအချိန်မှာတော့ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းရှိသမျှ သုံးပြီး ချော်ရည်နန်းတော်ကို အမြန်ဆုံး သိမ်းပိုက်နိုင်အောင် ကြိုးစားရမယ်”

“စည်းစိမ်ဆိုတာ ပြင်ပပစ္စည်းပဲ၊ အသက်မရှိရင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ဘယ်လောက်ရှိရှိ ဘာမှ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး”

နင်းကျော့သည် ဤအချက်ကို ကောင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်ထားပေသည်။ သူသည် လျှို့ဝှက်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ယခုတစ်ကြိမ် ကျင့်ကြံမှုမှ ရရှိသော ရလဒ်မှာ ယခင်ကထက် များစွာ သာလွန်ပေသည်။

“အဓိကကတော့ ထိုးဖောက်အပ်နဲ့ နှင်းရောင်စွမ်းအားမြှင့် အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေက သိသိသာသာ ထိရောက်လို့ပဲ”

“ငါသာ စိတ်တိုင်းကျ စုစည်းပျံ့နှံ့စေသော ဝိညာဉ်ဒီရေ အစီအရင်ကိုပါ သုံးနိုင်မယ်ဆိုရင် သေချာပေါက် ပိုကောင်းမှာပဲ”

“နှမြောစရာကောင်းတာက ငါ အဲဒါကို သုံးလို့မရသေးတာပဲ”

နင်းကျော့သည် ကျိုးမျိုးနွယ်စု၏ အင်အားနှင့် သူတို့၏ လုပ်ဆောင်ပုံများကို အလွန်ပင် သတိထားနေမိသည်။

မျိုးနွယ်စု သုံးခုထဲတွင် နင်းကျော့သည် နင်းမျိုးနွယ်စုအကြောင်းကို အသိဆုံးဖြစ်ပြီး ယုံကြည်ချက်ရှိသည်။ ကျန်းမျိုးနွယ်စုမှာမူ ပွင့်လင်းရိုးရှင်းပြီး ခန့်မှန်းရလွယ်ကူသည်။

ကျိုးမျိုးနွယ်စုကမူ မတူညီပေ။ အင်အားအရဆိုလျှင် ကျိုးမျိုးနွယ်စုသည် မျိုးနွယ်စု သုံးခုတွင် အင်အားအကြီးဆုံး ဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။

ကျန်းမျိုးနွယ်စုပင်လျှင် ကျိုးမျိုးနွယ်စုနှင့် အလှမ်းကွာဝေးသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ သို့သော် မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်တွင် ကျန်းမျိုးနွယ်စုကသာ ထင်ရှားသော အင်အားစုဖြစ်ပြီး ကျိုးမျိုးနွယ်စု မဟုတ်ပေ။

ကျိုးမျိုးနွယ်စုသည် အစီအစဉ်တကျနှင့် နက်နက်နဲနဲ လုပ်ဆောင်တတ်သူများ ဖြစ်သည်။ ကျိုးကျူမှာ ခြွင်းချက်ဖြစ်သော်လည်း ကျိုးကျဲရှန်မှာမူ ကျိုးမျိုးနွယ်စု ကျင့်ကြံသူများ၏ စရိုက်လက္ခဏာများကို ကိုယ်စားပြုနေသူ ဖြစ်ပေသည်။

“ငါ ရွှေသွေးတိုက်ပွဲဝင်မျောက်ကို သုံးတုန်းက ကျိုးမျိုးနွယ်စုရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်လေးတစ်ခုကို မတော်တဆ သိခဲ့ရတယ်”

“ဒီနေ့အထိ ကျိုးမျိုးနွယ်စုက အဲဒီအကြောင်းကို နှုတ်ဆိတ်နေတုန်းပဲ”

သေချာသည်မှာ နင်းကျော့အနေဖြင့် ထိုလျှို့ဝှက်ချက်ကို မိမိသဘောဖြင့် ဖွင့်ချမည်မဟုတ်ပေ။ ကျိုးမျိုးနွယ်စုက လျှို့ဝှက်ထားခြင်းသည် သူ၏အတွက် အကျိုးရှိပေသည်။

“သခင်လေးနင်းချန်... ဒီဘက်ကို ကြွပါ၊ သခင်လေး နင်းကျော့က အဓိကခန်းမထဲမှာ ရှိနေပါတယ်” ခဏအကြာတွင် အစေခံတစ်ဦးသည် နင်းချန်နှင့် နင်းယုံတို့ကို အထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

သူတို့ အဓိကခန်းမထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ နင်းကျော့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ကျော့လေး..” နင်းယုံသည် လက်ကို မြှောက်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ နင်းချန်ကမူ ပြုံးပြပြီး နင်းကျော့ကို ယဉ်ကျေးစွာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

နင်းကျော့က လက်ယမ်းပြလိုက်ကာ “ငါတို့ သူငယ်ချင်းတွေကြားမှာ ဒီလိုတွေ လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူးကွာ၊ လာ... ထိုင်ကြ၊ စားရင်းသောက်ရင်း စကားပြောကြတာပေါ့” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“ဟုတ်သားပဲ၊ ကျော့လေးနဲ့မှ အားနာနေစရာ မလိုတာ ငါတို့တွေက အတူတူ ဒုက္ခခံခဲ့ကြတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေပဲ” နင်းယုံသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် လျှောက်လာပြီး စားပွဲဝိုင်းပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်သီးနှံ အမျိုးမျိုးကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ ပြူးသွားတော့သည်။

“အမလေး... ဝိညာဉ်သီးနှံတွေ အများကြီးပါလား” နင်းယုံ အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။ နင်းချန်သည်လည်း အံ့အားသင့်သော မျက်နှာဖြင့် ထိုင်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အိမ်၌ ကျင့်ကြံနေကြခြင်းဖြစ်ပြီး နင်းကျော့၏ ဖိတ်ကြားချက်ကို ကြားသောအခါ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံကာ ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

နင်းကျော့သည် ယခုအခါ အရင်ကနှင့် မတူတော့ဘဲ သူတို့နှစ်ဦးမှာလည်း ပိုမိုခင်မင်လေးစားမှုနှင့် အနည်းငယ် အားနာမှုတို့ကို ခံစားနေရသဖြင့် ဖိတ်ကြားချက်ကို ချက်ချင်း လက်ခံခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့ သုံးဦးသည် အဓိကခန်းမထဲတွင် စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။ နင်းယုံ၏ ပါးစပ်မှာ အစားအသောက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

နင်းချန်မှာမူ အစပိုင်းတွင် အားနာနေသော်လည်း နင်းကျော့၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် မုန့်များကို အတော်များများ စားသုံးလိုက်သည်။

နင်းကျော့သည် သူတို့နှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည့် အချိန်မှစ၍ "အသက်မျှင်ကြိုး" နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို စတင်အသုံးပြုလိုက်သည်။

လက်ဖက်ရည် နှစ်ခွက်စာ အချိန်ကုန်လွန်ပြီးနောက်တွင်မှ သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်သို့ အသက်မျှင်ကြိုး တစ်ချောင်းစီ တပ်ဆင်နိုင်ခဲ့သည်။

ဤအသက်မျှင်ကြိုး နှစ်ချောင်းမှာ သူ၏ ဝမ်းကွဲအကိုဖြစ်သူ နင်းကျိနှင့် ဒေါ်ဒေါ် ဝမ်လန်တို့အပေါ်တွင် တပ်ဆင်ထားသည်ထက် များစွာ ပါးလွှာပြီး တပိုင်းတစ်စ ပွင့်လင်းမြင်သာနေသည်။

“ပစ်မှတ်ကို ကောင်းကောင်းသိထားတာက အသက်မျှင်ကြိုး တပ်ဆင်တဲ့နေရာမှာ ဒီလောက်တောင် သက်ရောက်မှုရှိတာလား”

နင်းကျော့သည် စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေမိသည်။

ဤနတ်ဘုရားစွမ်းအားက သူ့တွင် ဤစွမ်းရည်ရှိကြောင်းသာ ပြောပြထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ခြေထောက်ရှိခြင်းကြောင့် လမ်းလျှောက်နိုင်သည်၊ ပြေးနိုင်သည်ကို သိသော်လည်း မည်မျှအကွာအဝေးအထိ လျှောက်နိုင်သည်၊ မည်မျှအမြန်နှုန်းဖြင့် ပြေးနိုင်သည်ကိုမူ ကိုယ်တိုင် လက်တွေ့လေ့ကျင့်မှသာ သိရှိနိုင်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

လက်တွေ့လုပ်ဆောင်မှုမှသာ မှန်ကန်သော အသိပညာကို ရရှိနိုင်ပေသည်။

ယခု ကြည့်ရသလောက်ဆိုလျှင် နင်းကျော့၏ ယခင်က ခန့်မှန်းချက်မှာ အလွန်ပင် အကောင်းမြင်လွန်းခဲ့သည်။

“နင်းချန်နဲ့ နင်းယုံတို့က ငါနဲ့ ဆယ့်လေးနှစ်တောင် ကျောင်းနေဖက်တွေ ဖြစ်ခဲ့တာ၊ ငါတို့က အရင်းကြီးမဟုတ်ရင်တောင် အချင်းချင်း အတော်လေး ရင်းနှီးကြပြီး အခြေခံအချက်အလက်တွေကိုလည်း သိထားကြတယ်”

“ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က သူတို့ထက် မြင့်နေတာတောင် အသက်မျှင်ကြိုး တပ်ဆင်ဖို့ လက်ဖက်ရည် နှစ်ခွက်စာ အချိန်ယူခဲ့ရတယ်”

ဒါကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အသက်မျှင်ကြိုး၏ လက်တွေ့တိုက်ပွဲဝင် တန်ဖိုးမှာ အလွန်မမြင့်မားကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။

တိုက်ပွဲအတွင်း၌ ပြိုင်ဘက်အများစုမှာ လူစိမ်းများသာ ဖြစ်သည်။ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲများ၊ လျင်မြန်သော တိုက်စစ်နှင့် ခံစစ် အပြောင်းအလဲများကြားတွင် မည်သူက အသက်မျှင်ကြိုးကို စနစ်တကျ တပ်ဆင်နိုင်မည်နည်း။

အနည်းဆုံးတော့ ယခုအချိန်တွင် နင်းကျော့ မလုပ်နိုင်သေးပေ။

“ဒီနတ်ဘုရားစွမ်းအားက အင်အားကို စီမံခန့်ခွဲဖို့အတွက်ပဲ၊ တိုက်ပွဲမှာ ထူးချွန်ဖို့ မဟုတ်ဘူး”

“ငါ အသက်မျှင်ကြိုးကို ကြိုတင် တပ်ဆင်ထားနိုင်ရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့”

“ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ်မှာတော့ အသက်မျှင်ကြိုး တပ်ဆင်ဖို့အတွက် အနီးကပ် ရှိနေဖို့ လိုအပ်တယ်၊ သုံးလှမ်းထက် ပိုဝေးသွားရင် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ”

အသက်မျှင်ကြိုး တပ်ဆင်ပြီးနောက်တွင် နင်းကျော့သည် စကားပြောခြင်းကို ရပ်လိုက်ကာ “ငါ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ဒီကို ခေါ်လိုက်တာက အကူအညီပေးဖို့ပါ” ဟု စတင်ပြောဆိုလိုက်သည်။

“မင်းတို့ရဲ့ လက်ရှိ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ငါ့ထက် ခဏတာ နိမ့်နေသေးတယ်၊ ငါကတော့ တတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေပြီဖြစ်လို့ အတွေ့အကြုံတွေ အများကြီး ရှိတယ်”

“ဒီအတွေ့အကြုံအားလုံးကို ငါ မင်းတို့ကို မျှဝေပေးနိုင်တယ်”

နင်းယုံနှင့် နင်းချန်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ပေါ်လွင်နေတော့သည်။

“ဒါကတော့ သိပ်ကောင်းတာပေါ့” နင်းယုံသည် ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

နင်းချန်သည် ထရပ်ကာ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာဖြင့် နင်းကျော့ကို လေးလေးစားစား အလေးပြုလိုက်သည်။

နင်းကျော့သည် ချက်ချင်း ထရပ်ကာ ပြုံးလျက် သူ့ကို ပြန်လည် ထူမပေးလိုက်သည်။ ဒါကို မြင်သောအခါ နင်းယုံသည်လည်း အလျင်အမြန်ပင် အလေးပြုကာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားတော့သည်။

“ငါတို့က ကျောင်းနေဖက်တွေ ဖြစ်ခဲ့တာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ပြီ၊ သေဘေးကိုလည်း အတူတူ ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြတာပဲ၊ ဒီလိုတွေ လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး”

နင်းကျော့သည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ကာ “ကဲ... သွားကြစို့၊ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြ၊ ကျင့်ကြံခြင်း လျှို့ဝှက်ခန်းထဲမှာ ငါကိုယ်တိုင် မင်းတို့ကို သင်ပြပေးမယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူတို့ သုံးဦးသည် အိမ်မကြီးအတွင်းရှိ ကျင့်ကြံခြင်း လျှို့ဝှက်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

“ဒါက မျိုးနွယ်စုရဲ့ အဓိက လျှို့ဝှက်ခန်းပဲ၊ အရင်က ငါ့အဘိုးနဲ့ အဖေပဲ သုံးခဲ့တာ၊ ငါတောင် သုံးဖို့ အခွင့်အရေး ခဲယဉ်းတယ်” နင်းယုံက သက်ပြင်းချရင်း “ကျော့လေး... မင်းဦးလေးက မင်းအပေါ် တကယ် ကောင်းပုံရတယ်နော်” ဟု ဆိုသည်။

နင်းချန်က ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောကာ “ဒါက မင်းဦးလေးရဲ့ မကြာသေးခင်ကမှ ပြောင်းလဲသွားတဲ့ အချက်ဖြစ်မှာပါ တကယ်လို့ အရင်က နှိပ်စက်တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းတွေက ကောလာဟလသာဆိုရင် ကျောင်းနေဖက် ဆယ်စုနှစ်တလျှောက်လုံး ဒီလို သတင်းတွေ ထွက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား” ဟု ပြောလိုက်သည်။

နင်းကျော့သည် ဝန်ခံခြင်း သို့မဟုတ် ငြင်းဆိုခြင်း မပြုဘဲ ပြုံးလိုက်ကာ “ငါ့ဦးလေးမှာ လျှို့ဝှက်တာဝန်တစ်ခု ရှိနေလို့ အပြင်ကို သွားနေရတယ်၊ အဲဒါကြောင့် ငါ ဒီလျှို့ဝှက်ခန်းကို သုံးလို့ရတာပါ” ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။

ဒါကတော့ အပြင်ပန်းကို ပေးထားသည့် တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်းသော အကြောင်းပြချက် ဖြစ်သည်။ နင်းရှောင်ရန်နှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စမှာ လူအများ သိမသွားဘဲ လူအနည်းငယ်ကြားတွင်သာ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း နင်းရှောင်ရန်သည် ဒါက သူကိုယ်တိုင် စီစဉ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် လူသိရှင်ကြား ပြောပြမည်မဟုတ်ပေ။

အခြားတစ်ဖက်တွင် နင်းကျဲသည်လည်း သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အလေးထားသဖြင့် ထုတ်ပြောမည်မဟုတ်ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် နင်းကျဲအနေဖြင့် ဤအရှုပ်အထွေးကို ဖွင့်ချရန် အကြောင်းပြချက် မရှိသကဲ့သို့ ဝမ်လန်နှင့် နင်းကျိတို့သည်လည်း လျှို့ဝှက်ထားရန်သာ ကြိုးစားနေကြသဖြင့် မည်သူမျှ ကြေညာမည်မဟုတ်ပေ။

နင်းကျော့သည် သူတို့နှစ်ဦးကို ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည်လည်း ပြင်ဆင်ရေးအဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ကြရာ သူတို့၏ သိုလှောင်အိတ်များထဲမှ ကျင့်ကြံခြင်း ထိုင်ခုံများကို ထုတ်ယူကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို စတင် စုပ်ယူကြတော့သည်။

နင်းကျော့သည် သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုကာ အပ်စိုက်ခြင်းပညာရပ်ဖြင့် စတင် သင်ကြားပေးလိုက်လေသည်။

သူတို့သည်လည်း "ထိုးဖောက်အပ်" နှင့် "နှင်းရောင်စွမ်းအားမြှင့် အဆောင်လက်ဖွဲ့" များကို ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ကိုယ်ပိုင် ထိုးဖောက်အပ်များကို အသုံးပြုကြသော်လည်း နင်းကျော့ကမူ သူတို့၏ အဆောင်လက်ဖွဲ့အချို့နှင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အဆောင်လက်ဖွဲ့အချို့ကို ရောနှောကာ အသုံးပြုပေးလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ကြိုတင်ကာကွယ်မှု တစ်ခုအနေဖြင့် ရောယှက်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။