အခန်း (၁၁၉-၁၂၀)

အခန်း (၁၁၉) : အသက်ကယ်တင်ခြင်း

နင်းကျော့သည် ဤမျှအထိ အသေးစိတ် ဆန်းစစ်ကြည့်ပြီးနောက် ရှေ့ဆက်၍ ပေါ့ဆရန် မဝံ့တော့ပေ။

မသေမျိုး ပါရမီထူးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ယွမ်တာရှန့်သည် အလွန်တရာ အဖိုးတန်လှပေသည်။ ၎င်း၌ ပြည့်စုံသော ဝိညာဉ်အနှစ်သာရ ရှိနေသဖြင့် ကြီးထွားနိုင်စွမ်း ရှိရုံမျှမက အသက်မျှင်ကြိုးနှင့် တွဲဖက်လိုက်ပါက စက်မှုကိုယ်ထည်များကိုလည်း စိတ်ကြိုက် လဲလှယ်နိုင်စွမ်း ရှိချေသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် စနစ်တကျ အသုံးပြု၍ ပျိုးထောင်ပေးမည်ဆိုပါက နင်းကျော့၏ ကျင့်ကြံခြင်း ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် ယွမ်တာရှန့်သည် အမြဲတစေ လိုက်ပါ အားဖြည့်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။ အနာဂတ်ကို ခေတ္တဖယ်ထားဦးတော့၊ လက်ရှိတွင်ပင် မသေမျိုးနန်းတော်အတွင်းရှိ ပြိုင်ဘက်များကို အခက်အခဲနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများ ပေးနိုင်ရန်အတွက် နင်းကျော့သည် ၎င်းကို များစွာ အားကိုးနေရ၏။

အမှန်အတိုင်း ဆိုရလျှင် ယွမ်တာရှန့်သာ မရှိပါက နင်းကျော့၏ စက်မှုထောင်ချောက်များကို မုန့်ချုံတစ်ယောက် ဖောက်ထွက်သွားသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။ လုံးဝကြီး ဖောက်ထွက်နိုင်ခြင်း မရှိစေကာမူ မုန့်ချုံ၏ စံချိန်သည် အခန်း (၃) တွင် ရပ်တန့်နေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

နင်းကျော့သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ရာ ယွမ်တာရှန့် စိတ်လွတ်သွားစဉ်က မြို့ပြင်သို့ တစ်ကိုယ်တည်း ထွက်ခွာသွားပြီး လူသူကင်းမဲ့သော တောရိုင်းထဲတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာမိသည်။

"ယွမ်တာရှန့်က အဲဒီနေရာကို သွားချင်နေတယ်ဆိုမှတော့ သူ့အတွက် တစ်ခုခု အဓိပ္ပာယ်ရှိနေလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ငါ သူ့ကို တိုက်ရိုက် ခေါ်သွားပြီး စမ်းကြည့်တာပေါ့"

သို့သော် မည်သို့ ထွက်ခွာရမည်နည်း။

နင်းကျော့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်၍ စဉ်းစားလိုက်ရာ မြို့ပြင်သို့ ထွက်ရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို ချက်ချင်း ရရှိသွားလေသည်။ သူသည် နင်းမျိုးနွယ်စု အစောင့်အကြပ်များကို ဆင့်ခေါ်ပြီး သူနှင့် ကျန်းကျန့်တို့ ပူးပေါင်း၍ စက်မှုမျောက် အသစ်တစ်ကောင် ဖန်တီးထားကြောင်း ပြောကြားလိုက်သည်။

ထိုစက်မှုပညာရပ်ကို လက်တွေ့တိုက်ပွဲတွင် စမ်းသပ်ရန်အတွက် တောရိုင်းထဲရှိ နတ်ဆိုးသားရဲများကို ရှာဖွေရန် လိုအပ်ကြောင်းလည်း ဆိုသည်။

အစောင့်အကြပ်များမှာမူ လုပ်ကြံမှု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်မှာ မကြာသေးသဖြင့် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြ၏။

နင်းကျော့ မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခြင်းမှာ ခန့်မှန်းရခက်သော ဘေးအန္တရာယ်များ ရှိနိုင်ပေသည်။ နင်းကျော့သည်လည်း သူတို့ကို အကျပ်မကိုင်ဘဲ အထက်သို့ တင်ပြခိုင်းလိုက်သည်။

နင်းရှောင်ရန်သည် သတင်းကို လက်ခံရရှိသောအခါ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် အစောင့်အကြပ် နှစ်ဦးကို ထပ်မံ စေလွှတ်ပေးလိုက်သည့်အပြင် မျိုးနွယ်စု ဘဏ္ဓာတိုက်ထဲမှ ကာကွယ်ရေး ပစ္စည်းအချို့ကိုပါ နင်းကျော့ထံ ပေးပို့လိုက်လေသည်။

နင်းကျော့နှင့် ကျန်းကျန့်တို့ ပူးပေါင်း၍ စက်မှုမျောက် တီထွင်နေသည့် အချက်ကို မျိုးနွယ်စု သုံးခုစလုံးက သိရှိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်တွင်လည်း ကျန်းကျန့်က ထိုစက်မှုမျောက်ကို ချီးကျူးခဲ့ပြီး နင်းကျော့၏ စက်မှုပညာရပ်အပေါ် အဆက်မပြတ် မြှောက်ပင်ခဲ့သေးသည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း နင်းရှောင်ရန်သည် ဤစက်မှုမျောက်သစ် မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်သည်ကို သိလိုစိတ် ပြင်းပြနေသလို၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း နင်းကျော့၏ စက်မှုပညာ တိုးတက်လာခြင်းသည် နင်းမျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးအတွက် အကျိုးရှိမည်ဟု မျှော်လင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

နင်းရှောင်ရန်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ နင်းကျော့ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ပေးပို့လိုက်သော ကာကွယ်ရေး ပစ္စည်းများကလည်း နင်းကျော့ကို စိတ်ကျေနပ်စေခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် နင်းမျိုးနွယ်စု ဘိုးဘေးနေအိမ်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော နေရာရွေးချယ် နေရာပြောင်းအစီအရင် အဆောင်လက်ဖွဲ့မှာ မှတ်သားလောက်ပေသည်။ အရေးပေါ် အခြေအနေ ကြုံလာပါက ထိုအဆောင်လက်ဖွဲ့သည် သူ့အလိုလို လောင်ကျွမ်းသွားပြီး နင်းကျော့ကို မျိုးနွယ်စုအတွင်းသို့ ချက်ချင်း ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးမည် ဖြစ်သည်။

"နင်းမျိုးနွယ်စုက တကယ့်ကို အင်အားကြီးတဲ့ ကျင့်ကြံသူမျိုးနွယ်စုပဲ။ သူတို့ရဲ့ အမွေအနှစ်တွေကို တကယ် ထုတ်သုံးလိုက်ပြီဆိုရင် သူတို့ရဲ့ အင်အားက သိသာလာတာပဲ"

ထိုသို့သော ခံစားချက်ဖြင့် နင်းကျော့သည် နင်းမျိုးနွယ်စု အစောင့်အကြပ်များကို ဦးဆောင်ကာ မြို့ပြင်သို့ ခမ်းနားစွာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

သူသည် ယွမ်တာရှန့် ယခင် သွားခဲ့သော လမ်းကြောင်းအတိုင်း တိုက်ရိုက်မသွားဘဲ ပတ်ပတ်လည် ဝိုက်သွားပြီးမှ လူသူကင်းမဲ့သော တောရိုင်းအနီးတွင် အခြေချလိုက်သည်။

သူသည် အဖွဲ့ကို ထိုနေရာတွင် စခန်းချရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် သစ်သားစစ်သည် တိုက်ပွဲဝင်မျောက်·တာရှန့်ကို ထိန်းချုပ်ကာ လေ့ကျင့်မှုအဖြစ် နတ်ဆိုးသားရဲများကို စတင် အမဲလိုက်ခိုင်းလေသည်။

လူအများ ကြည့်ရှုနေသဖြင့် သစ်သားစစ်သည် တိုက်ပွဲဝင်မျောက်·တာရှန့်ကို ၎င်းအလိုအလျောက် လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားခွင့် မပေးဝံ့ပေ။ ထိုသို့သာ လုပ်လိုက်ပါက မျိုးနွယ်စု သုံးခုသာမက မြို့တစ်မြို့လုံးကိုပါ အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်သွားစေလိမ့်မည်။

နင်းကျော့၏ လက်ချောင်း ဆယ်ချောင်းစလုံးတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကြိုးမျှင် တစ်ချောင်းစီ ချိတ်ဆက်ထားသည်။ ထိုကြိုးမျှင် ဆယ်ချောင်းသည် အသက်မျှင်ကြိုးအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားပြီး သစ်သားစစ်သည် တိုက်ပွဲဝင်မျောက်·တာရှန့်နှင့် ချိတ်ဆက်ထား၏။

ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကြိုးမျှင်များသည် သုံးလေးလံခန့် ရှည်လျားပြီး အချို့မှာ ကောက်ကွေးနေကာ အချို့မှာ ဖြောင့်တန်းနေပြီး နင်းကျော့နှင့် ယွမ်တာရှန့်အကြား ဆက်သွယ်ရေး တံတားတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေပေသည်။

အစပိုင်းတွင် ယွမ်တာရှန့်သည် နတ်ဆိုးသားရဲများနှင့် တိုက်ခိုက်ရာ၌ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ နင်းကျော့က ထိန်းချုပ်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။ နင်းကျော့သည် နက်ရှိုင်းသော စက်မှုပညာရပ်များ ရှိသော်လည်း သစ်သားစစ်သည် တိုက်ပွဲဝင်မျောက်·တာရှန့်မှာ အသစ်ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ကျွမ်းကျင်ရန် အချိန်ယူရပေဦးမည်။

အသားကျသွားသည်နှင့် ယွမ်တာရှန့်၏ တိုက်ခိုက်မှုများသည် စနစ်တကျ ရှိလာပြီး အတိုက်အခိုက်၊ အဆုတ်အတက်များမှာ တိကျသေချာလာတော့သည်။

အစောင့်အကြပ်များကလည်း ယွမ်တာရှန့်၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို အသေအချာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့သည် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆက်သွယ်ကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆွေးနွေးနေကြ၏။

"ဒီစက်မှုမျောက်က တကယ်ကို သန်မာတာပဲ"

"ဒါက အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ရှိတာ သေချာတယ်"

"ငါက စက်မှုပညာကို နားမလည်ပေမဲ့ လက်နက်သွန်းလုပ်တာကိုတော့ နည်းနည်း သိတယ်။ ဒီစက်မှုမျောက်မှာ သုံးထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေက အရည်အသွေး အရမ်းမြင့်တယ်။ အခြေခံပစ္စည်းတွေက အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ဖြစ်သလို၊ အချို့က ရွှေအမြုတေအဆင့် မြင့်မားတဲ့ ပစ္စည်းတွေတောင် ဖြစ်နေတယ်"

အချိန်အခါ ကောင်းပြီဟု မြင်သောအခါ နင်းကျော့သည် မှန်ဝိညာဉ် ဆက်သွယ်ခြင်းပညာရပ်ကို အသုံးပြု၍ ယွမ်တာရှန့်ကို ပိုမို လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားခွင့် ပေးလိုက်သည်။ ယွမ်တာရှန့်သည် ကြာမြင့်စွာကပင် စိတ်မရှည် ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း သခင်ဖြစ်သူ၏ တင်းကျပ်သော အမိန့်ကို မလွန်ဆန်နိုင်သဖြင့် နင်းကျော့၏ ကြိုးဆွဲရာ ကနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

နင်းကျော့၏ အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်မှုကြောင့် အခွင့်အရေးများစွာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသဖြင့် ယွမ်တာရှန့်မှာ ပို၍ ဒေါသထွက်လာခဲ့သည်။ နင်းကျော့က လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားခွင့် ပေးလိုက်သောအခါ ၎င်းသည် ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်သို့ မော့၍ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ အစောင့်အကြပ်များနှင့် နတ်ဆိုးသားရဲများပါ လန့်ဖျန့်သွားကြသည်။

ယွမ်တာရှန့်သည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံဖြင့် တစ်လံကျော် ခရီးကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး နတ်ဆိုးသားရဲထံသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ ကိုယ်ကို လှည့်၍ လက်မောင်းကို မြှောက်ကာ တံတောင်ဖြင့် ဝိုက်လိုက်၏။

"ဘုန်း"

နတ်ဆိုးသားရဲသည် လွင့်ထွက်သွားပြီး နောက်ပြန်အရှိန်ဖြင့် သစ်ပင်ကြီး အချို့ကိုပါ တိုက်မိကာ လဲကျသွားသည်။ နင်းမျိုးနွယ်စု အစောင့်အကြပ်များမှာ ဆွံ့အသွားကြ၏။ ထိုအချိန်တွင် သစ်သားစစ်သည် တိုက်ပွဲဝင်မျောက်·တာရှန့်သည် သူတို့အတွက်တော့ သက်ရှိတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ထင်မှတ်ရပေသည်။

နတ်ဆိုးသားရဲသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်ထလာပြီး တစ်ဖန် ပြန်လည် ပြေးဝင်လာသည်။

"ဖြည်းဖြည်းလုပ်ဦး၊ သိပ်မပြင်းနဲ့"

"သူ့ကို ခဏလောက် ကစားပေးလိုက်ဦး၊ မြန်မြန်ကြီး မသတ်လိုက်နဲ့ဦး"

နင်းကျော့သည် ယွမ်တာရှန့်ထံ ချက်ချင်း သတိပေးလိုက်သည်။ ယွမ်တာရှန့်သည်လည်း လောလောဆယ်တွင် နာခံမှုရှိစွာဖြင့် ချက်ချင်း လိုက်နာလိုက်၏။ ထို့နောက်တွင်မူ စက်မှုမျောက်က နတ်ဆိုးသားရဲကို ကစားစရာသဖွယ် ပြုလုပ်နေသည်ကို အစောင့်အကြပ်များက အံ့အားသင့်ဖွယ် မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

သူတို့မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် အံ့ဩနေကြ၏။

"ဒီစက်မှုမျောက်က အရမ်းကို ဖျတ်လတ်တာပဲ၊ ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ ငါ့ထက်တောင် သန်မာသေးတယ်"

"မင်း တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့အားလုံး ပေါင်းတိုက်ရင်တောင် သူ့ကို နိုင်ဖို့ မလွယ်ဘူး"

"တကယ့် အစွမ်းက စက်မှုမျောက်မှာ ရှိတာလား။ မဟုတ်ဘူး။ နင်းကျော့ဆီမှာ ရှိတာ"

"ဟုတ်တယ်၊ အတိအကျပဲ"

အစောင့်အကြပ်များသည် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆွေးနွေးရင်း နင်းကျော့အပေါ် ထားရှိသော သူတို့၏ အမြင်များမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ယခင်က သူတို့သည် နင်းရှောင်ရန်၏ အမိန့်ကြောင့်လည်းကောင်း၊ နင်းကျော့သည် ချော်ရည်နန်းတော်ကို သိမ်းပိုက်မည့် နင်းမျိုးနွယ်စု၏ အစီအစဉ်တွင် အရေးပါသူ ဖြစ်သည်ကို သိသောကြောင့်လည်းကောင်း နင်းကျော့ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမူ သူတို့သည် နင်းကျော့ကို နှလုံးသားထဲမှ အမှန်တကယ် လေးစားသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ နင်းကျော့၏ သစ်သားစစ်သည် တိုက်ပွဲဝင်မျောက်·တာရှန့်အပေါ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမှာ သူတို့၏ စိတ်ကူးထက် ကျော်လွန်နေပြီး သူတို့ သုံးလေးယောက် ပေါင်းထားသော အင်အားထက်ပင် ပိုမို သန်မာနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

လူအများက မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေကြသည်။ "ဒီစက်မှုမျောက်က သက်ရှိတစ်ယောက်လိုပဲ။ နင်းကျော့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှု ပညာရပ်က တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ"

"သူက ဝိညာဉ်စွမ်းအား သန့်စင်ခြင်းအဆင့်၊ အစောပိုင်းအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတာတောင်မှ ဒီလို အရည်အသွေးမြင့် စက်မှုမျောက်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး ငါတို့ထက်သာတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာပဲ"

"ဒါက စက်မှုကျင့်ကြံသူတွေ၊ သားရဲကျင့်ကြံသူတွေ၊ အလောင်းကောင်နဲ့ ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ထူးခြားချက်ပဲလေ။ သမိုင်းမှာ သူ့ထက် ပိုပြီး ချဲ့ကားနိုင်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ အများကြီး ရှိခဲ့တာပဲ"

ယွမ်တာရှန့်၏ ဗိုလ်ကျစိုးမိုးသော တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် တောဝက်နတ်ဆိုးမှာ အသည်းအသန် ဖြစ်နေရှာသည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ကာ ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မြေပြင်ပေါ်၌ မလှုပ်မယှက် လဲလျောင်းကာ ကံကြမ္မာကို အရှုံးပေးလိုက်တော့သည်။ နင်းကျော့သည် ရယ်မောလိုက်ပြီး ၎င်းကို မသတ်ဘဲ အသက်ချမ်းသာပေးလိုက်၏။

သူသည် သစ်သားစစ်သည် တိုက်ပွဲဝင်မျောက်·တာရှန့်ကို ပြန်ခေါ်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအား အသက်မျှင်ကြိုးကို ဖြတ်လိုက်ကာ စက်မှုအပ် ဒါဇင်ဝက်ခန့်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုစက်မှုအပ်များသည် အထူအပါး ကွဲပြားကြပြီး ထိန်းချုပ်တံ၏ အပေါ်ဘက်တွင် ချိတ်ဆက်ထားသည်။

နင်းကျော့သည် အနီးရှိ အစောင့်အကြပ်များကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ "နောက်ထပ် ငါ တခြား ထိန်းချုပ်နည်းတစ်ခုကို စမ်းသပ်ကြည့်ဦးမယ်။ သစ်သားစစ်သည် တိုက်ပွဲဝင်မျောက်·တာရှန့်ရဲ့ အဝေးထိန်း စွမ်းဆောင်ရည်ကို တိုင်းတာကြည့်ချင်လို့ပါ။ တကယ်လို့ တစ်ခုခု မမျှော်လင့်တာ ဖြစ်လာခဲ့ရင် ဒီစက်မှုမျောက်ကို ပြန်ရအောင် ကြိုးစားပေးကြပါ"

အစောင့်အကြပ် ခေါင်းဆောင်သည် ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီး နင်းကျော့ကို စိတ်ချရန် ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အပြုအမူမှာ ယခင်ကထက် များစွာ ပို၍ လေးစားသမှု ရှိလာပြီး မြင့်မားသော ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကြောင့် ရှိခဲ့သည့် မာန်မာနများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်မှသာ နင်းကျော့သည် ယွမ်တာရှန့်ကို လူသူကင်းမဲ့သော တောရိုင်းဆီသို့ စေလွှတ်လိုက်သည်။ ယွမ်တာရှန့်သည် ထိန်းချုပ်တံ အပ်များနှင့် ချိတ်ဆက်လျက် အချိန်နှင့်အမျှ ဖြည်းညင်းစွာ လည်ပတ်နေ၏။

၎င်းသည် ရည်မှန်းချက်သို့ ရောက်သောအခါ နင်းကျော့သည် ယွမ်တာရှန့်နှင့် ပိုမို ထင်ရှားသော ဆက်သွယ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ စက္ကူလွှာ အထပ်ထပ်ကို ခွာလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။ ယွမ်တာရှန့် ပြန်လာသောအခါ နင်းကျော့သည် ထိန်းချုပ်တံ အပ်များကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။

သူသည် အချို့ကို စစ်ဆေးရန် ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး အချို့ကို ပြန်လည် လှည့်ပတ် တပ်ဆင်ကာ စိတ်ဝိညာဉ်အုံကို ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

သူသည် ယွမ်တာရှန့်ကို လူသူကင်းမဲ့သော တောရိုင်းဆီသို့ ထပ်မံ စေလွှတ်လိုက်ရာ ခရီးစဉ်တိုင်းတွင် သူ၏ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမှာ ပိုမို အားကောင်းလာခဲ့သည်။ အကြိမ်ကြိမ် ပြုလုပ်ပြီးနောက် နင်းကျော့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ "မလုံလောက်သေးဘူး၊ အများကြီး လိုသေးတယ်" ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

၎င်းမှာ သူနှင့် ယွမ်တာရှန့်အကြားတွင် စက္ကူလွှာ ရာနှင့်ချီ၍ ခြားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ခရီးစဉ်တိုင်းတွင် အလွှာအနည်းငယ်မျှသာ ခွာနိုင်ပြီး ရလဒ်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာသည်။ ရလဒ်မှာ ကောင်းကျိုးနှင့် ဆိုးကျိုး ဒွန်တွဲနေ၏။

သတင်းကောင်းမှာ နင်းကျော့၏ ယူဆချက်မှာ မှန်ကန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်နှင့် တသားတည်း ဖြစ်စေခြင်းဖြင့် ယွမ်တာရှန့်၏ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရအပေါ် ပိုမို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရရှိလာလိမ့်မည်။

အားနည်းချက်မှာ ထိရောက်မှု နည်းပါးနေခြင်း ဖြစ်ပြီး ရေငတ်နေသူအား ရေစက်ကလေးဖြင့် တိုက်နေသကဲ့သို့ မလုံမလောက် ဖြစ်နေခြင်းပင်။

"ငါ ဘာလုပ်သင့်သလဲ"

နင်းကျော့ စဉ်းစားနေစဉ်အတွင်း တောအုပ်ထဲမှ တိုက်ခိုက်သံများနှင့် အကူအညီတောင်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အစောင့်အကြပ်များမှာ လန့်ဖျန့်သွားပြီး နင်းကျော့ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြ၏။

"တစ်ခုခု မှားနေပြီ"

"သခင်လေးနင်းကျော့၊ ငါတို့ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားသင့်တယ်"

"ဒါက နောက်ထပ် လုပ်ကြံမှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ အနားမကပ်ခိုင်းနဲ့"

နင်းကျော့၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း တည်ငြိမ်စွာပင် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ဒါက လုပ်ကြံမှုဆိုတာ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး"

ယွမ်တာရှန့်၏ အမြင်အာရုံမှတစ်ဆင့် နင်းကျော့သည် ယွမ်အာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ယွမ်အာသည် ကျင့်ကြံသူ အချို့၏ မဆုတ်မနစ် လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရ၏။ သူသည် ဒဏ်ရာများစွာဖြင့် ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးနေရပြီး သွေးစက်များမှာလည်း လမ်းတစ်လျှောက် ကျန်ရစ်နေသည်။

ယွမ်တာရှန့်သည် ယွမ်အာကို မှတ်မိသွားသောအခါ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရင်လာပြီး ခံစားချက်များမှာ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လာတော့သည်။ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရမှာ စိတ်လွတ်သွားတော့မည့် အခြေအနေတွင် နင်းကျော့သည် ဉာဏ်အလင်း တစ်ချက် ရရှိသွားပြီး ပြတ်သားစွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ယွမ်တာရှန့်၊ သူ့ကို ကယ်လိုက်"

အမိန့်ပေးလိုက်သည့် ခဏမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ဆက်သွယ်မှုမှာ ရုတ်ချည်း ထင်ရှားပြတ်သားလာတော့သည်။ ယွမ်တာရှန့်သည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ယွမ်အာ၏ ခေါင်းပေါ်မှ ခုန်ကျော်ကာ လိုက်လံတိုက်ခိုက်သူများ ကြားထဲသို့ ဆင်းသက်လိုက်တော့သည်။

ယွမ်အာသည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သစ်သားစစ်သည် တိုက်ပွဲဝင်မျောက်·တာရှန့်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် "ဦးလေးတာရှန့်" ဟု အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိလေသည်။

ထိုအချိန်တွင်။

မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်။

မှောင်ခိုဈေးကွက်။

စွန်းလင်ထုံသည် ထွားကျိုင်းသော လူတစ်စုကို ဦးဆောင်ကာ ဆိုင်ခန်းတစ်ခုကို ဝိုင်းရံထားသည်။ သူသည် ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို ကစားရင်း ကလေးအသံဖြင့် လှောင်ပြောင်နေ၏။ "ဟေ့၊ ဒီမှာ ဈေးရောင်းချင်ရင် အကာအကွယ်ပေးခကို ပေးရမယ်လေ။ မင်း မပေးတာ ဘယ်နှစ်ရက် ရှိပြီလဲ"

ဈေးသည်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ငိုယိုနေသည်။ "အကြီးအကဲစွန်း၊ ကျွန်တော့်အမေက နေမကောင်းဖြစ်နေလို့ပါ။ ဒီဆိုင်က ရတဲ့ ဝင်ငွေကလည်း နည်းနည်းလေးရယ်။ အကာအကွယ်ပေးခကို ခဏလောက် ဆိုင်းငံ့ပေးလို့ မရဘူးလား"

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ။ မင်းက ငါ့ကို သုံးနှစ်သားကလေးလို့ ထင်နေတာလား" စွန်းလင်ထုံက ဈေးသည်ကို ကန်ချလိုက်ပြီး ရုန့်ရင်းသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းကို ငါ မသိဘူးများ မှတ်နေလား"

သူ ဆက်လက် လုပ်ဆောင်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ဘေးအန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိသဖြင့် ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်သည်။

ကျူးရွှမ်းကျိသည် ကိုယ်ရောင်ဖျောက်ထားရာမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "စိတ်ဝင်စားစရာပဲ၊ စွန်းလင်ထုံ။ ငါ အနားကပ်လာတာကို မင်း သတိထားမိတယ်ပေါ့။ မင်းရဲ့ အဲဒီ ဝိညာဉ်မျက်စိတွေက မဆိုးဘူးပဲ"

"ဒါ... ဒါ ကျူးအကြီးအကဲ" စွန်းလင်ထုံသည် အလောတကြီး အလေးပြုလိုက်သည်။

ကျူးရွှမ်းကျိသည် စာရင်းတစ်ခုကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီး "ငါ ဒီကို လာတာ ရိုးရိုးလေးပဲ။ လူငယ်ဧည့်သည် ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြစမ်း"

အခန်း (၁၂၀) -ကျူးရွှမ်းကျိ၏ အမှောင်ကိုဖော်ထုတ်၍ လူထုကိုအေးချမ်းစေခြင်း

လွန်ခဲ့သော တစ်လကျော်ခန့်က။

တမ်းတခြင်းပြည်။

မိကျောင်းနဂါးမြစ်၏ အလယ်ဗဟို။

ရွှမ်းလင်းမြို့။

လမ်းမ၏ ဝဲယာတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် လူအုပ်ကြီးမှာ ပြည့်နှက်နေချေသည်။

အစောင့်အရှောက်များက စက်မှုအကျဉ်းလှောင်အိမ်ကို ဝန်းရံကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ရှေ့သို့ တိုးလာနေကြ၏။

ထိုအကျဉ်းလှောင်အိမ်ထဲတွင်မူ ဆံပင်ဖရိုဖရဲနှင့် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းစေ့ထားသည့် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ သံခြေချင်း အကြီးအစားများဖြင့် အချုပ်နှောင်ခံထားရသည်။

မြို့သူမြို့သားများသည် ထိုသူကို မြင်သည်နှင့် ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်ကြလေတော့သည်။ သူတို့သည် ပုပ်သိုးနေသော ကြက်ဥများ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက် အကြွင်းအကျန်များ၊ သိုးနေသော ထမင်းများနှင့် ကျောက်ခဲများကိုပင် ပစ်ပေါက်ကာ အဆိုးရွားဆုံး ဆဲရေးတိုင်းထွာကြလေသည်။

"ပစ်ကြစမ်း။ ဒီလို အကျင့်ပျက်ခြစားတဲ့ အရာရှိကို သေအောင်ပစ်ကြစမ်း။"

"သူသာ ကယ်ဆယ်ရေး ရန်ပုံငွေတွေကို အလွဲသုံးစား မလုပ်ခဲ့ရင် ငါ့အဘိုး ငတ်သေမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"တကယ်ကို နှလုံးသား မရှိတဲ့ကောင်ပဲ။ ရွှေအမြုတေအဆင့် တစ်ယောက်ဖြစ်နေတာတောင် အေးအေးဆေးဆေး မကျင့်ကြံဘဲ အာဏာကိုသုံးပြီး ပြည်သူတွေကို နှိပ်စက်ရက်တယ်ပေါ့။ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေထက်တောင် ပိုယုတ်မာသေးတယ်။ ဒီလိုအဆုံးသတ်နဲ့ ထိုက်တန်လှပါတယ်။"

ရွှေအမြုတေအဆင့် အကျဉ်းသားမှာမူ သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခေါင်းငိုက်စိုက်ချကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားဆဲပင်။

လမ်းမပေါ်မှ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသော မြင်ကွင်းကို အဝေးမှ ကြည့်နေရင်း ကျူးရွှမ်းကျိက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ချလိုက်မိသည်။ ထို့နောက် ဘေးနားရှိ လူတစ်စုကို ကြည့်ကာ "ငါ ခရီးဆက်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ" ဟု ဆိုလိုက်၏။

အနီးအနားတွင် ရပ်နေသော ရွှမ်းလင်းမြို့စားမင်းက လက်အုပ်ချီကာ ဂါရဝပြုရင်း "ဒီတစ်ကြိမ်မှာ သခင်လေးကျူးရဲ့ အကူအညီကြောင့်ပဲ ဒီလို အနက်ရောင်သိုးစုတွေကို ရှင်းထုတ်နိုင်ခဲ့တာပါ။ သခင်လေးသာ မရှိရင် ကျွန်တော်မျိုးလည်း အမှောင်ထဲမှာ စမ်းတဝါးဝါး ဖြစ်နေဦးမှာပါပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျူးရွှမ်းကျိက ခပ်ယဉ်ယဉ်လေး ပြုံးလိုက်ပြီး မြို့စားမင်းကို အကဲခတ်သလို ကြည့်ကာ "မြို့စားမင်းလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါဦး" ဟု ဆိုလေသည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် မြင်းပေါ်သို့ တက်ကာ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

မြို့စားမင်းသည် ကျူးရွှမ်းကျိ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသည်အထိ လက်အုပ်ချီလျက် ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသော်လည်း မျက်လုံးများထဲတွင်မူ အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းနေ၏။

"အို... ဒါ သခင်လေးကျူးပဲ။"

"သခင်လေးကျူး ရောက်လာပြီ။"

"သခင်လေးကျူးရယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ပေးလို့ ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်... သခင်လေးသာ မရှိရင်ဖြင့်... ..."

"သခင်လေးကျူးရယ်... ကျွန်တော်တို့ကို ထားမသွားပါနဲ့ဦး။ ဒီမှာပဲ နေပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရာရှိ လုပ်ပေးပါဦး။"

လူတစ်ယောက်က လမ်းဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်နှင့် နောက်တစ်ယောက်၊ ထို့နောက် တတိယမြောက် လူသားက ထပ်မံ လိုက်ပါလာသည်။

မြို့သူမြို့သားများသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဒူးထောက်ကာ ငိုယိုရင်း သူတို့၏ ကျေးဇူးတင်ရှိမှုကို ဖော်ပြကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေကြ၏။

ကျူးရွှမ်းကျိနှင့် ရွှေအမြုတေအဆင့် အကျဉ်းသားတို့ ဖြတ်သန်းသွားသော လမ်းမကြီးမှာ အတူတူပင် ဖြစ်သော်လည်း လူထု၏ တုံ့ပြန်မှုမှာမူ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလှပေသည်။

ကျူးရွှမ်းကျိသည် မြင်းပေါ်မှနေ၍ ပြုံးပြလျက် လက်ပြနှုတ်ဆက်လေသည်။

ပြည်သူများ၏ လေးစားစွာ ပို့ဆောင်မှုများကြားမှ သူသည် မြို့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထို့နောက် ဒူးထောက်နေသော လူအုပ်ကြီးနှင့် လမ်းမ၏ အဆုံးတွင် ရပ်နေသော မြို့စားမင်းကို နောက်သို့လှည့်ကာ ကြည့်လိုက်၏။

"ဆူးမျိုးနွယ်စု..." ကျူးရွှမ်းကျိ သက်ပြင်းချလိုက်မိပြီး သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် အုံ့မှိုင်းသော အရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းသွားသည်။

အစစ်အမှန် နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူမှာ ဆူးမျိုးနွယ်မှ မြို့စားမင်း ဖြစ်သည်ကို သူသိသော်လည်း ထိုသူမှာ အလွန် ရက်စက်ယုတ်မာသူ ဖြစ်သဖြင့် သက်သေများကို အချိန်မီ နှုတ်ပိတ်ခဲ့ပြီး ကျူးရွှမ်းကျိ လက်ထဲတွင် မည်သည့် အထောက်အထားမျှ မကျန်ရစ်စေရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

ကျူးရွှမ်းကျိ အနေဖြင့် မြို့စားမင်း၏ လက်အောက်မှ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးကိုသာ ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျူးရွှမ်းကျိသည် မြင်းကို နှင်ကာ အရှေ့မှ အကျဉ်းသား ပို့ဆောင်ရေး အဖွဲ့ကို အမြန်မီအောင် လိုက်သွားလေသည်။

ထိုအဖွဲ့သည် တောလမ်းကလေးအတိုင်း ကွေ့ကောက်ကာ သွားနေကြ၏။

အရှေ့ဆုံးမှ ကျင့်ကြံသူက ရုတ်တရက် ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။ "မင်းက ဘယ်သူလဲ။ နန်းတွင်းရဲ့ အကျဉ်းသား ပို့ဆောင်ရေးကို ကြားဖြတ်တားရအောင် မင်းက အသက်မနှမြောဘူးလား။"

အကျဉ်းလှောင်အိမ်ကို ကြားဖြတ်တားဆီးသူမှာ အသံအိုအိုဖြင့် အမြန်ပင် တောင်းပန်လေသည်။ ".. ကျွန်တော်မျိုးက လူယုတ်မာ မဟုတ်ပါဘူး။ သခင်လေးကျူးကို ကျေးဇူးလာတင်တာပါ။"

ကျူးရွှမ်းကျိက စိတ်ဝိညာဉ်အုံဖြင့် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "အားလုံး အေးအေးဆေးဆေး နေကြစမ်း။ ဒီအဖိုးကြီးကို ငါသိတယ်။ ရန်သူ မဟုတ်ဘူး။"

သူသည် မြင်းကို ခပ်ဖွဖွ နှင်ကာ အဖွဲ့၏ ရှေ့ဆုံးသို့ ရောက်လာပြီး ရင်းနှီးသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်မိသည်။ "အဖိုးကြီး... တို့တွေ ပြန်တွေ့ကြပြန်ပြီနော်။"

အဖိုးကြီးသည် ခါးကိုကိုင်းကာ အလေးအမြတ် ဂါရဝပြုရင်း မျက်ရည်များ ဝဲလျက် ပြောလေသည်။ "ကျွန်တော်မျိုး ရှက်လှပါတယ် သခင်လေးရယ်။ တကယ့် သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ကို ကျွန်တော်မျိုး မမှတ်မိခဲ့ဘူး။ တစ်ခါက သခင်လေး ကျွန်တော့်လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကို ဖြတ်သွားတုန်းက ကျွန်တော်မျိုးက သခင်လေးကို စော်ကားခဲ့မိသေးတယ်။ အခု ကျေးဇူးလာမတင်ဘဲနဲ့ တောင်းပန်စကား မပြောရရင် ကျွန်တော်မျိုး စိတ်အေးရမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ကျူးရွှမ်းကျိက မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ အဖိုးကြီး အနားသို့ သွား၍ ထူပေးလိုက်သည်။ "အဖိုးကြီး... သူတို့ အဖိုးကြီးရဲ့ မြေတွေကို ပြန်ပေးကြပြီလား။"

အဖိုးကြီးက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးပြန်သည်။ "ပေးပါပြီ။ ကျွန်တော့် မိသားစုတင် မကပါဘူး... ရွာထဲက လယ်ယာကောင်းတွေ အားလုံးကို ပြန်ပေးကြပါပြီ။"

"ဒါဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့။" ကျူးရွှမ်းကျိ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

အဖိုးကြီးက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်အိတ်ကို ထုတ်ပေးလေသည်။ "သခင်လေးကျူး... ဒါက ကျွန်တော်တို့ ရွာသားတွေ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ကျေးဇူးတုံ့ပြန်တဲ့ လက်ဆောင်ပါ..."

ကျူးရွှမ်းကျိက လက်ကာပြလိုက်သည်။ "ဒါတွေကို ငါ လက်မခံပါရစေနဲ့။"

"ဒါဆိုရင် ဒီ ဝိညာဉ်ဆန် အိတ်ကိုတော့..."

ကျူးရွှမ်းကျိ ရယ်မောလိုက်ပြီး "အဖိုးကြီးရယ်... ကျွန်တော့်မှာ ဒါတွေကို လိုချင်တဲ့ စိတ်မရှိပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။

အဖိုးကြီးမှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်လာကာ "ဒါက ကျွန်တော်တို့ ရွာသားတွေရဲ့ အတိုင်းအထက်အလွန် ကျေးဇူးတင်မှုကို ပြသတဲ့ လက်ဆောင်အနည်းငယ်ပါပဲ သခင်လေးရယ်..."

ကျူးရွှမ်းကျိက လက်လှမ်းလိုက်ပြီး "အဖိုးကြီး... ကျွန်တော်တို့ ပထမဆုံး တွေ့ခဲ့တဲ့အချိန်ကို မှတ်မိသေးလား။ ရွာထိပ်က အဖိုးကြီးရဲ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်နားကနေ ကျွန်တော် ဖြတ်သွားခဲ့တုန်းကလေ။"

"ကျွန်တော့်ကို ခရီးပန်းလာတာ မြင်တော့ အဖိုးကြီးက ထိုင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တယ်။"

"ကျွန်တော်က ပြုံးပြီး ကျွန်တော့်မှာ ပိုက်ဆံမပါဘူး၊ လက်ဖက်ရည် မသောက်နိုင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖိုးကြီးက ကျွန်တော့်ကို အချိုရေ တစ်ခွက် တိုက်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား။"

အဖိုးကြီးက မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ခေါင်းညိတ်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုး ဘယ်မေ့ပါ့မလဲ သခင်လေး။"

"သခင်လေးက အချိုရေကို သောက်ပြီး လူတွေရဲ့ အခြေအနေကို မေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ကလည်း ရွှမ်းလင်းမြို့က အရာရှိတွေဟာ ပေါ့ဆတယ်၊ အကျင့်ပျက် ခြစားတယ်လို့ ပြောပြခဲ့တာပေါ့။"

"သခင်လေးက အသေးစိတ် မေးနေပေမဲ့ ကျွန်တော်မျိုးက အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်နေတော့ သခင်လေးက အဲဒီ အရာရှိယုတ်တွေကို ကာကွယ်ပေးနေတယ် ထင်ပြီး ဒေါသထွက်ပြီး သခင်လေးရဲ့ အချိုရေခွက်ကို ပုတ်ချလိုက်မိတယ်လေ။"

"ဟားဟားဟား။" ကျူးရွှမ်းကျိ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး "အဖိုးကြီး မှတ်မိနေတာ ဝမ်းသာစရာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

သူသည် လက်အုပ်ချီလျက် လေးစားမှုကို ပြသကာ "ကျွန်တော်မျိုးကို ခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင်... အဖိုးကြီးဆီက အချိုရေ တစ်ခွက်လောက် ထပ်သောက်ပါရစေဦးမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

အဖိုးကြီးမှာ မှင်တက်သွားရလေသည်။

ကျူးရွှမ်းကျိ၏ စစ်မှန်ပြီး တည်ကြည်သော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ အဖိုးကြီး၏ အမြင်အာရုံမှာ ထပ်မံ ဝေဝါးသွားပြန်ပြီး ငိုသံပါပါဖြင့် ခေါင်းညိတ်လေသည်။ "လာပါ... လာပါ။ သခင်လေးကို လက်ဖက်ရည် ထပ်တိုက်ခွင့်ရတာ ကျွန်တော်မျိုးအတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ။"

ကျူးရွှမ်းကျိက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "လက်ဖက်ရည် မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော်က အချိုရေ တစ်ခွက်ပဲ လိုချင်တာပါ။"

အဖိုးကြီးသည် ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို ထုတ်ကာ ထိုနေရာတွင်ပင် ကျူးရွှမ်းကျိအတွက် အချိုရေ တစ်ခွက်ကို ဖော်စပ်ပေးလိုက်လေသည်။

ကျူးရွှမ်းကျိသည် ထိုကြမ်းတမ်းသော မြေအိုးခွက်ကို ကိုင်ကာ အားရပါးရ တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး "တကယ့်ကို ချိုမြိန်တဲ့ အချိုရေပဲ" ဟု ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

အစောင့်အရှောက်များသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေကြ၏။

အဖိုးကြီးကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျူးရွှမ်းကျိသည် ခရီးကို ဆက်ခဲ့သည်။

ထိုမှတစ်ဆင့် ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး မည်သူမျှ ကြားဖြတ်မတားဆီးသဖြင့် အေးအေးဆေးဆေးပင် ရှိခဲ့လေသည်။

မြို့တော်သို့ ရောက်သည်နှင့် သူသည် အနားမယူနိုင်သေးဘဲ ဘုရင်မင်းမြတ်၏ ခေါ်ယူခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

မင်းမြတ်နှင့် တွေ့သောအခါ သူသည် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ လက်အုပ်ချီ ဂါရဝပြုပြီး "ကျွန်တော်မျိုး ရွှမ်းလင်းမြို့ကို သွားပြီး အကျင့်ပျက် ခြစားမှု အသေးစိတ်ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့ပါတယ်... ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ တာဝန်ကို ကျေပွန်ခဲ့ပါတယ်..." ဟု အစီရင်ခံလေသည်။

ဒိုင်း။

တမ်းတခြင်းပြည် ဘုရင်မင်းမြတ်က စားပွဲကို အရှိန်ဖြင့် ရိုက်ကာ ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။ "ကျူးရွှမ်းကျိ။ မင်း မြို့တော်ကို ရောက်တာနဲ့ အကျဉ်းသားကို အပ်ပြီး ငါ့ဆီကို လာအစီရင်ခံရမယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား။ ငါကိုယ်တိုင် မင်းကို ခေါ်ယူရတော့မှာလား။"

"တာဝန်ကို ကျေပွန်ခဲ့တယ် ဟုတ်လား။ ဟားဟား။"

"မင်း မသွားခင် ငါ မင်းကို ဘယ်လို ညွှန်ကြားခဲ့လဲ။"

"မင်း ရွှမ်းလင်းမြို့ကို သွားခဲ့ပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေကို လျစ်လျူရှုပြီး မင်းစိတ်တိုင်းကျ လုပ်ဆောင်ခဲ့တာပဲ။ ဒါကို မင်းက တာဝန်ကျေပွန်ခဲ့တယ်လို့ ပြောရဲသေးတာလား။ ငါ မင်းကို ချီးကျူးဖို့ ခေါ်လိုက်တယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား။"

"ကျွန်တော်မျိုး မဝံ့ရဲပါဘူး။" ကျူးရွှမ်းကျိ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

တမ်းတခြင်းပြည် ဘုရင်မင်းမြတ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ကျူးရွှမ်းကျိ... ကျူးရွှမ်းကျိ... မင်းဟာ တော်ဝင်မိသားစုဝင် တစ်ယောက်ပဲ။ ဆူးမျိုးနွယ်စုဟာ တို့နိုင်ငံအတွက် ဘယ်လောက် အရေးပါလဲဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား" ဟု ဆိုသည်။

"သူတို့ရဲ့ ရွှေအမြုတေအဆင့် လက်အောက်ငယ်သား တစ်ယောက်ကို ဖမ်းလိုက်တာဟာ ဆူးမျိုးနွယ်စုရဲ့ သိက္ခာကို ချလိုက်တာပဲ။ ဆူးမျိုးနွယ်စုက အမတ်ကြီး အတော်များများဟာ သူတို့မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အညှိုးနွမ်း မခံနိုင်ဘူးဆိုပြီး ရာထူးကနေ နုတ်ထွက်စာ တင်နေကြပြီ။"

"ငါ မင်းကို အမှုကို စုံစမ်းဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တာလေ... နန်းတွင်းမှာ ဗရုန်းဗရင်း ဖြစ်အောင် လုပ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။"

ကျူးရွှမ်းကျိက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် "မင်းမြတ် ပြောတာကို ကျွန်တော်မျိုး မထောက်ခံနိုင်ပါဘူး။ တမ်းတခြင်းပြည်ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ မျိုးနွယ်စုတွေဟာ အမြစ်တွယ်နေပြီး အာဏာတွေ အရမ်းကြီးထွားနေပြီလို့ ကျွန်တော်မျိုး ယုံကြည်ပါတယ်။ ဥပမာ ဆူးမျိုးနွယ်စုဆိုရင် မသေမျိုးမြို့တော် အတော်များများကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး နန်းတွင်းက အဓိက ရာထူးတွေကိုလည်း လက်ဝါးကြီး အုပ်ထားကြတယ်။ ဒါဟာ လူသစ်တွေကို နေရာမပေးဘဲ နိုင်ငံတော် အရေးကို သူတို့ပဲ ချုပ်ကိုင်ထားတာပါ။"

"ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် သူတို့ဟာ ကျွန်တော်တို့ တမ်းတခြင်းပြည်အတွက် အဓိက ဘေးအန္တရာယ်ကြီး ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။"

"တော်ဝင်မိသားစုဝင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ဟာ မျိုးနွယ်စုသစ်တွေနဲ့ လူသစ်တွေကို ပိုပြီး ထောက်ပံ့ပေးသင့်ပါတယ်။ နန်းတွင်းကို အားသစ်လောင်းဖို့၊ ပြည်သူလူထုကို စောင့်ရှောက်ဖို့နဲ့ သာမန်လူတွေထဲက ထူးချွန်သူတွေကို စုဆောင်းပြီး ဒီမျိုးနွယ်စုကြီးတွေကို ပြန်ပြီး ထိန်းညှိရပါလိမ့်မယ်။"

တမ်းတခြင်းပြည် ဘုရင်မင်းမြတ်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ "အဓိပ္ပာယ် မရှိတာ။ ဟိုးအရင်တုန်းက ဧကရာဇ်မင်းမြတ် နိုင်ငံတော်ကို တည်ထောင်ခဲ့စဉ်တုန်းက ဆူးမျိုးနွယ်စုက ဘယ်လောက်အထိ အနစ်နာခံခဲ့လဲ။ ဒီလို တည်ထောင်သူတွေရဲ့ ကောင်းမှုတွေကို တို့တွေက ဒီလို မဆက်ဆံသင့်ဘူး။ ဒီလိုသာ လုပ်ရင် တခြား နိုင်ငံခြားက ပညာရှင်တွေက တို့နိုင်ငံကို ဘယ်လို မြင်ကြမလဲ။"

"လူတွေက မင်းကို 'အမှောင်ကိုဖော်ထုတ်၍ လူထုကိုအေးချမ်းစေသည့် ကျူးရွှမ်းကျိ' လို့ ခေါ်ကြတာကို မင်းက တကယ်ကို ဂုဏ်ယူနေတာပဲ မဟုတ်လား။"

ကျူးရွှမ်းကျိ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုး မဝံ့ရဲပါဘူး။"

တမ်းတခြင်းပြည် ဘုရင်မင်းမြတ် သက်ပြင်း ခပ်ဖွဖွ ချလိုက်ပြီး "တော်ပြီ" ဟု ဆိုလေသည်။

"ငါ မင်းအပေါ်ကို မျှော်လင့်ချက်တွေ အရမ်း ထားခဲ့မိတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ မင်းဟာ အရင်ကထက်စာရင် ပိုပြီး လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့တာပါပဲ။"

"ငါ မင်းရဲ့ လျှို့ဝှက် အစီရင်ခံစာကို ဖတ်ပြီးပြီ။"

"ဆူးမျိုးနွယ်စုက မြို့စားမင်းမှာ တာဝန်ရှိတယ်ဆိုတာ နန်းတွင်းက လူတိုင်း သိကြပါတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စကို ဒီမှာပဲ ရပ်လိုက်ရအောင်။ အဲဒီ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူကို မြို့လယ်ဈေးမှာ ခေါင်းဖြတ်ပြီး လူထုရှေ့မှာ ပြသပြီး ဒီအမှုကို အဆုံးသတ်လိုက်မယ်။"

ကျူးရွှမ်းကျိက "ကျွန်တော်မျိုး ကိုယ်တိုင် ပြစ်ဒဏ်စီရင်သူအဖြစ် လုပ်ဆောင်ပါရစေ" ဟု တောင်းဆိုလိုက်သည်။

ဘုရင်မင်းမြတ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "နန်းတွင်းက မတည်ငြိမ်သေးဘူး။ တော်ဝင်မိသားစုဝင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းဟာ ငါ့အတွက် ထည့်တွက်ပေးရမယ်။"

"မင်းလို အဆင့်အတန်းမျိုးနဲ့ ပြစ်ဒဏ်စီရင်သူ လုပ်လိုက်ရင် ဒါဟာ တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ အလိုဆန္ဒလို့ လူတွေ ထင်ကုန်ကြမှာပေါ့။ ဒါဟာ ငါ့ရဲ့ ဆန္ဒလို့ရော မထင်ကြဘူးလား။ အဲဒီလိုဆိုရင် နန်းတွင်း အရာရှိတွေနဲ့ ပြည်သူတွေက အမျိုးမျိုး ထင်ကြေးပေးကုန်ကြမှာပေါ့။"

"မြို့တော်မှာ မနေပါနဲ့ဦး... ထွက်သွားလိုက်ပါ။"

"အခုအချိန်မှာ..."

မင်းမြတ်သည် စားပွဲထောင့်မှ လျှောက်လဲချက်လွှာ တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချကာ ကျူးရွှမ်းကျိဆီသို့ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ "ထပြီး ကြည့်လိုက်စမ်း။"

ကျူးရွှမ်းကျိ "မှန်လှပါ" ဟု ဆိုကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ထလိုက်သည်။

မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခုက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ လျှောက်လဲချက်လွှာကို ပင့်တင်ပေးလိုက်ရာ ၎င်းမှာ သူ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာ၏။

ကျူးရွှမ်းကျိသည် လျှောက်လဲချက်လွှာကို ဖွင့်ကာ အမြန်ပင် ဖတ်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သွားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ "ချော်ရည်နန်းတော် လား။"

တမ်းတခြင်းပြည် ဘုရင်မင်းမြတ်က "ဟုတ်တယ်။"

"ဒါဟာ အရင်တုန်းက ဘိုးဘေးအကြီးအကဲ သုံးဦးရဲ့ နန်းတော်ဖြစ်ပြီး သူတို့နဲ့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်တို့ အလွန် ရင်းနှီးခဲ့စဉ်တုန်းက တည်ဆောက်ခဲ့တာပဲ။ မူလကတော့ မီးတောင်ပေါက်ကွဲမှုတွေကို ဖိနှိပ်ဖို့အတွက် မီးလျှံတောင်တန်း ရဲ့ အတွင်းပိုင်းမှာ မြှုပ်နှံထားခဲ့တာပေါ့။ ဒါဟာ ဘေးအန္တရာယ်ဇုန်ကို ကောင်းချီးပေးထားတဲ့ မြေအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးခဲ့တာပဲ။"

"ဒါဟာ နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်အထိ မြေအောက်မီးကို ဖိနှိပ်ထားရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ အခုတော့ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ။"

"ဒါဟာ သံသယဖြစ်စရာ တစ်ခုခု ရှိနေတာ သေချာတယ်။"

"ဒီခရီးစဉ်မှာ မင်းဟာ ချော်ရည်နန်းတော် ပေါ်ထွက်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရမယ်။"

"အဲဒီ နန်းတော်ထဲမှာ ဘိုးဘေးအကြီးအကဲ သုံးဦးရဲ့ စက်မှုအမွေအနှစ် တွေ ရှိနေတယ်။ မင်းက အဲဒီအတွက် လိုအပ်ချက်တွေနဲ့ ကိုက်ညီနေတာပဲ။ အဲဒီ အမွေအနှစ်ကို မင်း ရနိုင်မလား ဆိုတာကတော့ မင်းရဲ့ ကံတရားနဲ့ အရည်အချင်းပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်။"

"မင်း ရွှမ်းလင်းမြို့မှာ အတော်များများ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ အမှားအယွင်းတွေလည်း ရှိခဲ့တာပဲ။ ငါ့မှာလည်း ခက်ခဲတဲ့ အခြေအနေတွေ ရှိနေတာကြောင့် မင်းကို ဆုပေးတာရော၊ ပြစ်ဒဏ်ပေးတာရော မလုပ်တော့ဘူး။ မင်း ချော်ရည်နန်းတော် ကို သွားပြီး အမွေအနှစ်ကို ရနိုင်မလား ဆိုတာကိုပဲ ကြိုးစားကြည့်လိုက်တော့။"

"ကျွန်တော်မျိုး ဒီဆုလာဘ်အတွက် ကျေးဇူးတင်လှပါတယ် မင်းမြတ်။ ကျွန်တော်မျိုး စက်မှုပညာရပ် မှာ ကျွမ်းကျင်နေတာဟာ တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးမှုကြောင့်ပါ။ ဒီခရီးစဉ်မှာ အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်နိုင်ဖို့ ကျွန်တော်မျိုး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်။"

တမ်းတခြင်းပြည် ဘုရင်မင်းမြတ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မင်းကို သတိပေးစရာ သုံးခု ရှိတယ်။"

"ပထမအချက်ကတော့၊ ဘိုးဘေးအကြီးအကဲ သုံးဦးဟာ တို့တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ ဧကရာဇ်နဲ့ အလွန် ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိခဲ့တာပဲ။ တို့နိုင်ငံရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ဟာ သူတို့ကြောင့် ဖြစ်တည်လာခဲ့တာလို့တောင် ပြောလို့ရတယ်။ သူတို့ရဲ့ ကူညီမှုတွေနဲ့ ဩဇာအာဏာဟာ တို့နိုင်ငံရဲ့ နိုင်ငံတော်ဆရာကြီး တွေလိုပါပဲ။"

"သူတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးနှစ်တွေမှာ ဘိုးဘေးအကြီးအကဲ သုံးဦးဟာ နက်ရှိုင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေနဲ့ ချော်ရည်နန်းတော် ကို မီးလျှံတောင်တန်း ထဲမှာ ထားရှိခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် မိုက်မိုက်ကန်းကန်း မလုပ်ပါနဲ့... အရာအားလုံးကို သဘာဝအတိုင်းပဲ ဖြစ်ပါစေ။ သူတို့ရဲ့ စီစဉ်ထားမှုတွေကို မဖျက်ဆီးမိပါစေနဲ့။"

"ဒုတိယအချက်ကတော့၊ အဲဒီတုန်းက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်မှာ တော်ဝင်အာဏာ မရှိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘိုးဘေးအကြီးအကဲ သုံးဦးက ပေးအပ်ခဲ့တဲ့ အသက်မျှင် နတ်ဘုရားစွမ်းအား ပညာရပ်ကို အသုံးပြုပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတွေ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့တာပဲ။"

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ် နောက်ပိုင်းမှာ တို့ကျူးမျိုးနွယ်စုထဲက ဘယ်သူမှ ဒီ အသက်မျှင် နတ်ဘုရားစွမ်းအား ကို အမွေမဆက်ခံနိုင်ခဲ့ကြဘူး။ အခုဆိုရင် ဒါဟာ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ ပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။"

"ဒီ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို ရရှိဖို့ဟာ မင်းရဲ့ ခရီးစဉ်အတွက် ပထမဦးစားပေးပဲ။ ဖြစ်နိုင်ရင် ဒါကို ရအောင် ကြိုးစားပါ။"

"အခြားတစ်ဖက်မှာလည်း... တခြားလူတစ်ယောက်က ဒီပညာရပ်ကို တတ်မြောက်နေတာကို မင်းတွေ့ခဲ့ရင်... ထိုသူကို လုံးဝ အပြတ်ရှင်းပစ်ရမယ်။"