အခန်း (၁၂၅-၁၂၆)

အခန်း(၁၂၅)

ခြံဝန်းငယ်လေးအတွင်းဝယ် ယင်းအလောင်းကောင်စွမ်းအားများ တရိပ်ရိပ်တက်လာကာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားချေသည်။ ပြင်ပမှ အသံဗလံများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း တိုးဖျော့သွားပြီး ထိုနေရာလေးမှာ လောကကြီးနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားသယောင် ရှိနေပေတော့သည်။

စွန်းလင်ထုံသည် အသက်သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် ဆင်တူသော အရပ်အမောင်းရှိပြီး နက်မှောင်ပြောင်လက်သည့် ဆံပင်တိုများ၊ အဖြူအမည်း သဲကွဲသော မျက်လုံးအိမ်ကြီးများ၊ ဖောင်းအိနေသော ပါးပြင်နှင့် နုနယ်ချောမွေ့သည့် အသားအရေတို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

သူသည် ခြံဝန်း၏အလယ်တွင် ပိတ်မိနေချေပြီ။

သူ၏ ရှေ့နှင့်နောက်တွင် ဝတ်စုံနက်ဝတ် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦး ရပ်နေကြရာ တစ်ဦးမှာ တြိဂံပုံစံမျက်လုံး ရှိပြီး ကျန်တစ်ဦးမှာ သိမ်းငှက်နှာခေါင်း ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

စွန်းလင်ထုံ၏ ညာဘက်ရှိ ခြံစည်းရိုးနံရံ တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင်မူ သက်ရှိသတ္တဝါတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေသော အရိပ်တစ်ခု စုစည်းနေပေသည်။

ထိုအရိပ်များ၏ အလယ်တွင် ဟန်မင်ကို ခပ်ရေးရေး မြင်နေရ၏။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ နုနယ်ချောမွေ့ပြီး လှပသော်လည်း မီးခိုးပြာရောင် သန်းနေကာ ပြင်းထန်သော နာကျည်းမှုနှင့် မုန်းတီးမှုတို့ကြောင့် သူမ၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် ယုတ်မာကောက်ကျစ်သည့် ပုံစံ ပေါက်နေတော့သည်။

"အခြေအနေက မဟန်တော့ဘူး" ဟု စွန်းလင်ထုံ စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်။

တစ်ချိန်က ကြည်လင်နေသော လောကကြီးသည် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဖန်ကြမ်းပြင်တစ်ခုဖြင့် ကာရံထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် သီးခြားခွဲထုတ်ခံလိုက်ရသည်ကို သူ အထင်အရှား ခံစားနေရသည်။

ဤခံစားချက်ကြောင့် မိမိသည် အစီအရင်တစ်ခုအတွင်း ကျရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း စွန်းလင်ထုံ သိလိုက်ချေပြီ။

အစီအရင်ကို မမြင်တွေ့ရခြင်းမှာ တစ်ဖက်လူက ထိုအစီအရင်ကို အသက်မသွင်းရသေးသောကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။

"သုံးယောက် တစ်ယောက်ပဲ၊ အားလုံးကလည်း အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်တွေချည်းပဲ" စွန်းလင်ထုံသည် ရှေ့နောက်ရှိ ဝတ်စုံနက် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးနှင့် ထောင့်စွန်းရှိ ဟန်မင်တို့ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

သူ၏ အကြည့်မှာ သူတို့ထံသို့ လျင်မြန်စွာ ဝေ့ဝဲသွားပြီး ဟန်မင်ထံတွင် ခဏတာ ရပ်တန့်သွား၏။

"ဟန်မင်က ယင်းအလောင်းကောင်စွမ်းအား ပါရမီရှင်ပဲ"

"သူမခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း အတော်များများက အလောင်းကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲနေပြီ။ သာမန်တိုက်ခိုက်မှုတွေက သူမအပေါ် သက်ရောက်မှုရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"

စွန်းလင်ထုံသည် စိတ်ထဲက တွက်ချက်နေသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေသော အမူအရာဖြင့် "နေကြပါဦး၊ အားလုံးပဲ စိတ်မလောကြပါနဲ့" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ဗုဒ္ဓနှလုံးသားဂိုဏ်းက တပည့်တစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော့်ကို အခုလို လုပ်မယ်ဆိုရင် ဖြစ်လာမယ့် နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်တွေကို ခင်ဗျားတို့ စဉ်းစားသင့်တယ်"

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့လက်ထဲမှာ သေသွားရင် ခင်ဗျားတို့ဆီမှာ အမှတ်အသားတစ်ခု ကျန်ခဲ့မှာ အသေအချာပဲ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဗုဒ္ဓနှလုံးသားဂိုဏ်းရဲ့ လက်စားချေမှုကို ခင်ဗျားတို့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်"

ဝတ်စုံနက် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးမှာ အမူအရာ လုံးဝမပျက်ဘဲ ရှိနေကြသော်လည်း ဟန်မင်ကမူ သွားကြိတ်လျက် "ဗုဒ္ဓနှလုံးသားဂိုဏ်းရဲ့ လက်စားချေမှုကို စိုးရိမ်နေတာလား။ နင် ငါ့ကို အကွက်ဆင်တုန်းကကျတော့ ဝါးမျိုခြင်းဂိုဏ်းရဲ့ လက်စားချေမှုကို မကြောက်ဘူးလား" ဟု ပြန်ပြောလေသည်။

စွန်းလင်ထုံက ပျာပျာသလဲဖြင့် "ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အကွက်ဆင်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒါ ကျွန်တော့်ဆန္ဒ မဟုတ်ပါဘူး"

"ဟို လူငယ်ဧည့်သည်က အဖိုးအခ အများကြီး ပေးမယ်ဆိုတော့ ကျွန်တော် မငြင်းနိုင်ခဲ့လို့ပါ"

"ခင်ဗျားကို သတိမေ့သွားအောင် လုပ်ခဲ့တဲ့ မီးခိုးနက်တွေကလည်း ကျွန်တော် လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါ လူငယ်ဧည့်သည် လုပ်တာပါ။ ခင်ဗျားကို အကျဉ်းချပြီး အရှက်ခွဲခဲ့တာကလည်း အဲဒီ လူငယ်ဧည့်သည်ပဲ။ သူ့နောက်ကိုပဲ လိုက်ပါ"

"ကျွန်တော်တို့က ရန်သူတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က စီးပွားရေးလုပ်ခဲ့တာသက်သက်ပါ။"

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ပိုက်ဆံပေးမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားရဲ့ မဟာမိတ်တောင် ဖြစ်ပေးနိုင်ပါသေးတယ်"

"မဟာမိတ် ဟုတ်လား" ဟန်မင်၏ အသံမှာ မြင့်တက်လာပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ လှောင်ပြောင်သရော်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကာ "ငါက အဲဒီအကွက်ဟောင်းထဲကို နှစ်ခါပြန် ဆင်းမယ်လို့ နင် ထင်နေတာလား"

"ပိုက်ဆံ ထပ်လိုချင်နေတာလား"

"ဟက်၊ နင် မျက်စိမမြင်ဘူးလား၊ အခု အခြေအနေကို မကြည့်တတ်ဘူးလား"

"တော်ပြီ၊ သူ့ကို သတ်လိုက်ကြစို့။ စစ်ဆေးမေးမြန်းဖို့အတွက် သူ့ဝိညာဉ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ရင် အတူတူပဲ"

"တိုက်ခိုက်..."

"နေဦး" ဟု စွန်းလင်ထုံက ဟစ်အော်လိုက်ပြီး "ခင်ဗျားတို့ အစီအရင်တစ်ခု ခင်းထားတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ နားလည်ထားဖို့ လိုမယ်"

"ဒါက မီးလျှံတောင် မသေမျိုးမြို့တော်ဗျ"

"ခင်ဗျားတို့ ခင်းထားတဲ့ အစီအရင်က မသေမျိုးမြို့တော်ရဲ့ အစီအရင်ကြီးကို သွားပြီး တုံ့ပြန်မှု ဖြစ်စေမှာ အသေအချာပဲ။ ဒါက ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံမှာမို့လို့လဲ"

"ကျွန်တော်က အစီအရင်ထဲမှာ ပိတ်မိနေတော့ ထွက်ပြေးလို့မရဘူး၊ ခင်ဗျားတို့ကို သေကြေပျက်စီးတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်မှာပဲ"

"အဲဒီလိုဆိုရင် ဟို အဖိုးကြီး လူငယ်ဧည့်သည်က ဘေးကနေ ထိုင်ရယ်နေတော့မှာပေါ့"

"ကျွန်တော်တို့ ထိုင်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြရအောင်ပါ။ သေတပန်သက်တစ်ဆုံး တိုက်ခိုက်နေဖို့ မလိုပါဘူး"

စွန်းလင်ထုံသည် ကောင်းမွန်သော စကားလုံးများဖြင့် သူတို့ကို ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အခြားသော နေ့ရက်များတွင်ဆိုလျှင် သူ၏ စကားများသည် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိနိုင်သော်လည်း ယခုမူ မုန့်ခွေက ကျားတိုက်ပွဲအား တောင်ပေါ်မှ ကြည့်ရှုခြင်း ပညာရပ်ကို အသုံးပြုထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် ချီကံကြမ္မာနယ်ပယ်မှာ ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးအပေါ် လွှမ်းမိုးထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။

ဟန်မင်က "သူက အချိန်ဆွဲနေတာ၊ တိုက်ခိုက်ကြ" ဟု ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောရင်း သူမသည် လက်ချောင်းများဖြင့် အင်းကွက်ဖော်ကာ ပါးစပ်ကို အနည်းငယ်ဟလျက် မည်းမှောင်ပြာလဲ့သော ယင်းလေပြင်းတစ်စုံကို မှုတ်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

လက်အင်း၊ ကိုယ်အင်း၊ စိတ်အင်း။

၎င်းမှာ ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် ပညာရပ်များ ထုတ်ဖော်ရာ၌ အထောက်အကူပြုစေသော အဓိက နည်းလမ်းများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ဝတ်စုံနက် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးကလည်း ထိုပညာရပ်ကိုပင် ထုတ်ဖော်လိုက်ကြရာ ယင်းလေပြင်း နှစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

ယင်းလေပြင်းများမှာ နှေးကွေးသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ အလွန်လျင်မြန်လှကာ အရပ်သုံးမျက်နှာမှ စွန်းလင်ထုံကို ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ရန် လာနေကြပြီ ဖြစ်ပေသည်။

စွန်းလင်ထုံသည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို လှည့်ပတ်လိုက်ရာ သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ထိုနေရာမှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ခြံဝန်းနံရံ၏ ဘယ်ဘက်အခြမ်းတွင် ပြန်လည် ပေါ်လာတော့သည်။

ယင်းလေပြင်းမှာ ပစ်မှတ်ကို လွဲချော်သွားသော်လည်း လေပွေတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားကာ စွန်းလင်ထုံနောက်သို့ ဆက်လက် လိုက်ပါနေပေသည်။

၎င်းမှာ ဆရာတစ်ဦးတည်းထံမှ ပညာသင်ယူထားခြင်း၏ အားသာချက်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

သူတို့ သုံးဦးစလုံးမှာ ဝါးမျိုခြင်းကျင့်စဉ်ကို အဓိကထား ကျင့်ကြံထားကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် တစ်ဦးချင်းစီ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ မတူညီသော လက္ခဏာရပ်များ ရှိနေနိုင်သော်လည်း အခြေခံအားဖြင့် တူညီနေကြပေသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့၏ ပညာရပ်များမှာ အချင်းချင်း ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်ခြင်း မရှိဘဲ ခဏတာ ပေါင်းစည်းသွားနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

စွန်းလင်ထုံသည် ခြံစည်းရိုးနံရံကို ကျော်တက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် ယင်းအလောင်းကောင်စွမ်းအားများ ဟိန်းဟောက်လာကာ မြေပြင်မှာ အက်ကွဲသွားပြီး ထိုအက်ကြောင်းထဲမှ ယင်းလေပြင်းများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

ယင်းလေပြင်းများမှာ အမြင့်သို့ တဟုန်ထိုး တက်သွားပြီး ငါးပေ ခြောက်ပေခန့် ထူထဲကာ အထပ်နှစ်ထပ်ခန့် မြင့်မားသော ယင်းလေတံတိုင်းကြီးများ ဖြစ်သွားတော့သည်။

ယင်းလေတံတိုင်းများမှာ တစ်နေရာတည်းတွင်သာ ရှိနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ နောက်တစ်ခဏ၌ ခြံဝန်းနံရံများအားလုံးမှာ ကြေမွပျက်စီးသွားကာ ပြင်းထန်စွာ လည်ပတ်နေသော မည်းမှောင်ပြာလဲ့သည့် ယင်းလေပြင်းများဖြင့် အစားထိုးခြင်း ခံလိုက်ရပေတော့သည်။

"ငါ့ရဲ့ ယင်းလေပြင်း ပိတ်ဆို့ခြင်း အစီအရင်ထဲကနေ ဘယ်ကို ပြေးနိုင်ဦးမလဲ၊ စွန်းလင်ထုံ" ဟု သိမ်းငှက်နှာခေါင်းနှင့် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူက အောင်နိုင်သူအလား တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။

စွန်းလင်ထုံမှာ ပိတ်မိသွားချေပြီ၊ အေးစက်လှသော လေပွေကြီးမှာလည်း နောက်ဘက်မှ တိုးဝင်လာနေသည်။

သူက ကျိန်ဆဲလိုက်ရင်း ဘယ်ဘက်လက်ချောင်းများကို ဆန့်ထုတ်ကာ အင်းကွက်တစ်ခု ဖော်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် ဘယ်ဘက်လက်ဝါးကို ဖြန့်လိုက်ရာ လက်ဝါးထဲတွင် လျှပ်စီးလုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာချေသည်။

လက်ဝါးလျှပ်စီး။

ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ လျှပ်စီးအဟုန်က ယင်းလေပြင်းများကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း တြိဂံပုံစံမျက်လုံးနှင့် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ၏ အပ်ပုံစံ မှော်လက်နက်မှာ အခွင့်ကောင်းကို အရယူလျက် စွန်းလင်ထုံ၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်သို့ အသံမထွက်ဘဲ တည့်တည့်မတ်မတ် ထိုးနှက်လိုက်ပေတော့သည်။

အကယ်၍သာ ထိုတိုက်ခိုက်မှု ထိမှန်သွားပါက စွန်းလင်ထုံမှာ မသေလျှင်တောင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိသွားပေလိမ့်မည်။

ဤကဲ့သို့ အရေးကြီးလှသော အချိန်တွင် စွန်းလင်ထုံ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ဝိညာဉ်ကျက်သရေများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူသည် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ ထိုအပ်ပုံစံ ရုလက်နက်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မှာ လျှပ်စီးပညာရပ်ကို အသုံးပြုထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် ထပ်မံ အသုံးပြု၍ မရနိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ညာဘက်လက်ဖြင့် သူ၏ ဝတ်ရုံအတွင်းသို့ နှိုက်လိုက်ကာ လက်ကိုင်ပုဝါတစ်ခုကို လွှင့်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

ထို ပျံလွှားတိမ်တိုက် လက်ကိုင်ပုဝါသည် လွင့်ထွက်သွားပြီး အပ်ပုံစံ ရုပ်သေးကိရိယာကို ပတ်ချာလည် ဝိုင်းပတ်လိုက်လေသည်။

စွန်းလင်ထုံက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ရင်း ပေါ့ပါးစွာ ခုန်တက်ကာ လက်ကိုင်ပုဝါကို လှမ်းဖမ်း၍ မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ထိုအပ်ပုံစံ မှော်လက်နက် မှာပုဝါထဲတွင် လုံခြုံစွာ ပိတ်မိသွားပေတော့သည်။

တြိဂံပုံစံမျက်လုံးနှင့် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်သွားချေသည်။

သူသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို အသည်းအသန် လှည့်ပတ်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကို အသုံးပြုလျက် အပ်ပုံစံ မှော်လက်နက် ကို ပြန်လည် ခေါ်ယူရန် ကြိုးစားသော်လည်း လက်ကိုင်ပုဝါဖြင့် အုပ်မိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရုပ်သေးကိရိယာနှင့် သူ၏ ဆက်သွယ်မှုမှာ အလွန်ပင် အားနည်းသွားတော့သည်။

စွန်းလင်ထုံက ထိုပုဝါကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ချိန်တွင်မူ တြိဂံပုံစံမျက်လုံးနှင့် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူမှာ ထိုအပ်၏ တည်ရှိမှုကိုပင် ခံစား၍ မရနိုင်တော့ပေ။

အခန်း (၁၂၆) - တစ်ယောက်နှင့် သုံးယောက်တိုက်ပွဲ - လိပ်ပြာတောင်ပံဓားသွား (၂)

မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ၏ နှလုံးသားမှာ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားကာ သူက မှတ်မိသွားသည်မှာ "ဗုဒ္ဓနှလုံးသားဂိုဏ်းရဲ့ ရတနာဖမ်းအစီအရင်ပဲ" ဟူ၍ ဖြစ်၏။

လက်ကိုင်ပုဝါထဲတွင် မိနေသော အပ်ငယ်မှာ နောက်ဆုံးအဆင့်အဖြစ် အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေချေသည်။ စွန်းလင်ထုံ အောင်မြင်တော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် ဟန်မင်က ရှေ့သို့ အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာတော့သည်။

"လွှတ်လိုက်စမ်း" ဟန်မင်၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ တောင့်တင်းနေသော်လည်း အရှိန်မှာမူ အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ သူမသည် လက်ချောင်းများကို ဖြဲကားလျက် စွန်းလင်ထုံထံသို့ လှမ်းတိုက်လိုက်၏။

သူမ၏ လက်သည်းများမှာ အလွန်တရာ ထက်မြက်လှပြီး အနက်ရောင်နှင့် ခရမ်းရောင် ရောယှက်နေကာ လေထုကို ထိုးခွဲလိုက်သည့်အခါ စူးရှသော အလင်းတန်း ဆယ်ကြောင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့ပြင် စူးရှပြီး ချိုအီအီနိုင်သော အနံ့ဆိုးတစ်ခုက နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာလေသည်။

စွန်းလင်ထုံမှာ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထောင်ထသွားရ၏။ သူသည် လက်ထဲမှ အပ်ငယ်နှင့် လက်ကိုင်ပုဝါကို စွန့်လွှတ်ကာ နောက်သို့ အလျင်အမြန် ခုန်ဆုတ်လိုက်ရတော့သည်။

အပ်ငယ်နှင့် လက်ကိုင်ပုဝါမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားချေပြီ။

ဟန်မင်သည် မွေးရာပါ ရက်စက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က သူမသည် ဆန်းလဲ့ကို ကပ်စားချေရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ဖူး၏။

စွန်းလင်ထုံသည်လည်း သူမအပေါ် ပြစ်မှားခဲ့ဖူးသဖြင့် ဟန်မင်သည် ထိုဗုဒ္ဓနှလုံးသားဂိုဏ်း တပည့်အပေါ် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နာကျည်းနေပြီး တိုက်ကွက်တိုင်းမှာ စွန်းလင်ထုံ၏ အသက်အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများကိုသာ ဦးတည်နေသည်။

စွန်းလင်ထုံမှာ ထိပ်တိုက်မရင်ဆိုင်ရဲသဖြင့် တရစပ် နောက်ဆုတ်နေရ၏။

ဟန်မင်သည် သူမ၏ မွေးရာပါ ပါရမီကို အသုံးချကာ မသေမျိုးအလောင်းကောင် အသွင်ပြောင်းခြင်း အထူးကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံထားသဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာပိုင်းဆိုင်ရာ ကျင့်ကြံမှုတွင်လည်း ကျွမ်းကျင်လေသည်။

စွန်းလင်ထုံမှာမူ ဗုဒ္ဓနှလုံးသားဂိုဏ်း၏ ပညာရပ်များကို ကျင့်ကြံထားပြီး ခိုင်မာသော အခြေခံရှိသော်လည်း အသိဉာဏ်ပင်လယ်ကိုသာ အဓိကထားသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အလယ်ပိုင်းတန်တျန် ချီပင်လယ်နှင့် အောက်ပိုင်းတန်တျန် အနှစ်သာရပင်လယ်တို့မှာ အထက်ပိုင်းတန်တျန်ကို မမီချေ။

ဟန်မင်ကမူ အလောင်းကောင် ခန္ဓာကိုယ်၏ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ အသုံးချကာ အညှိုးကြီးစွာဖြင့် တရစပ် ဖိအားပေး တိုက်ခိုက်နေသည်။

စွန်းလင်ထုံမှာ ဘယ်ညာ တိမ်းရှောင်နေရသော်လည်း လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်ပင် ဖျတ်လတ်လှ၏။ သူ၏ ရတနာများမှာ ဟန်မင်နှင့် ယှဉ်လျှင် အလွန်နိမ့်ပါးသော်လည်း သူ၏ အနေအထားကို ထိန်းထားနိုင်ဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ဘေးမှ ကြည့်နေသော ဝိညာဉ်ဝါးဂိုဏ်းမှ ဝတ်စုံနက်ဝတ် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးမှာ အခြေအနေကို တဖြည်းဖြည်း ရိပ်မိလာကြသည်။

"စွန်းလင်ထုံက တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ တော်တော်များတာပဲ"

"ဟန်မင်က အသာစီးရနေပေမဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး ပညာရပ်မှာ အားနည်းနေသေးတယ်။ အစွမ်းချင်း သာနေရင်တောင် အချိန်တိုအတွင်းမှာ ဖိနှိပ်ထားနိုင်စွမ်း မရှိဘူး"

"သူ့ကို ကူလိုက်ကြရအောင်"

ထိုနှစ်ဦးမှာ အသံလှိုင်းဖြင့် ဆက်သွယ်ကာ သဘောတူညီမှု ရယူလိုက်ကြသည်။

နှာခေါင်းကောက်ကောက်နှင့် ကျင့်ကြံသူက ယင်းလေပြင်း ချုပ်နှောင်ခြင်း အစီအရင်ကို နှိုးဆွလိုက်ရာ မှောင်မည်းသော လေတံတိုင်းများက အတွင်းဘက်သို့ တိုးဝင်လာတော့သည်။

မျက်လုံးတြိဂံပုံနှင့် ကျင့်ကြံသူကမူ အပ်ငယ် မှော်လက်နက်ကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး စွန်းလင်ထုံ၏ လက်ကိုင်ပုဝါ မှော်လက်နက်ကို ယူကာ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကို ပြန်လည် အသက်သွင်းလိုက်သည်။

အပ်ငယ်မှာ ပျံထွက်သွားပြီး လမ်းကြောင်းပြောင်းကာ ဟန်မင်နှင့် ပူးပေါင်းလျက် စွန်းလင်ထုံထံသို့ ထိုးနှက်တော့သည်။

သုံးယောက်ညှပ် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် စွန်းလင်ထုံမှာ အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေရ၏။ ပထမဦးစွာ အပ်ငယ်၏ အကြိမ်ကြိမ် ထိုးနှက်မှုကြောင့် သူ၏ ခုခံမှု ပညာရပ်မှာ ပြိုကွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ထို့နောက် ဟန်မင်၏ လက်သည်းဖြင့် ကုတ်ခြစ်ခြင်းကို ခံရကာ အဆိပ်သင့်သွားသဖြင့် အမြန်ပင် ဆေးလုံးများကို ဝါးမြိုလိုက်ရလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် မှောင်မည်းသော လေတံတိုင်းများ ဖိကပ်လာချိန်၌ စွန်းလင်ထုံသည် ပညာရပ်တစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ အသုံးပြုလိုက်နိုင်၏။

ယင်းမှာ နေရာပြောင်းခြင်း ပညာရပ် ဖြစ်သည်။

သူသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင် လှိုင်းအချို့ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို နောက်ဘက်မှ လွှမ်းခြုံသွားသည်။

သူ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လေထဲတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် ဟန်မင်နှင့် အခြားသူများ၏ နောက်ဘက်၊ ယင်းလေပြင်း ချုပ်နှောင်ခြင်း အစီအရင်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ပြန်လည် ပေါ်လာကာ အနည်းငယ် အကွာအဝေး ရယူနိုင်လိုက်သည်။

စွန်းလင်ထုံ၏ မျက်နှာမှာမူ အလွန်တရာ တည်ကြည်လေးနက်သွားချေပြီ။

ဟန်မင်က လှည့်ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်မှာ "စွန်းလင်ထုံ... နင် ဗုဒ္ဓနှလုံးသားဂိုဏ်းကဆိုတာ ငါတို့ သိပြီးသားပဲ၊ နင့်ရဲ့ နေရာပြောင်းခြင်း ပညာရပ်ကို ငါတို့က မကာကွယ်ဘဲ နေမလား"

စွန်းလင်ထုံ၏ ကလေးငယ်ကဲ့သို့ မျက်နှာမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရုပ်ဆိုးစွာ ရှုံ့တွသွားကာ "ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... မင်းတို့က ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ တွန်းပို့နေမှတော့ ငါ့အသက်ဆုံးပါစေဦးတော့... မင်းတို့ကိုပါ တစ်ပါတည်း ဆွဲခေါ်သွားမယ်" ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

ဟန်မင်က "စိတ်ကူးယဉ်မနေနဲ့" ဟု ဆိုကာ

သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို လှုံ့ဆော်လျက် လက်အင်းများ ဖော်ဆောင်ကာ စိမ်းဖန့်ဖန့် မိစ္ဆာမီးလျှံတစ်ကြောင်းကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

စွန်းလင်ထုံကလည်း အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ဗူးသီးခြောက်တစ်ခုကို ထုတ်ကာ ရေခဲနံ့သာရေ တစ်ကြောင်းကို ပန်းထုတ်လိုက်၏။

မိစ္ဆာမီးလျှံနှင့် ရေခဲနံ့သာရေတို့ ထိတွေ့မိရာ တစ်ခွင်လုံး မြူထုများ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

စွန်းလင်ထုံ၏ မျက်လုံးများတွင် ဝိညာဉ်အလင်းများ တောက်ပလာကာ မြူထုကို အလွယ်တကူ ဖောက်ထွင်း မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ဟန်မင်ကို လျစ်လျူရှုကာ နှာခေါင်းကောက်ကောက်နှင့် ကျင့်ကြံသူထံသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးဝင်သွား၏။

နှာခေါင်းကောက်ကောက်နှင့် ကျင့်ကြံသူမှာ အစီအရင်ကို ထိန်းချုပ်ထားသူ ဖြစ်သည်။ သူ့ကို သတ်နိုင်မှသာ ဤပညာရပ်ကို ဖျက်ဆီးပြီး ဘေးဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်လော။

သို့သော် ဝိညာဉ်ဝါးဂိုဏ်း တပည့် သုံးဦးမှာလည်း ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ နှာခေါင်းကောက်ကောက်နှင့် ကျင့်ကြံသူက နောက်သို့ ဆုတ်ကာ မှောင်မည်းသော လေထုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

မျက်လုံးတြိဂံပုံနှင့် ကျင့်ကြံသူနှင့် ဟန်မင်တို့က ချက်ချင်းပင် လိုက်ပါသွားကာ စွန်းလင်ထုံနှင့်အတူ ရောထွေး တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

စွန်းလင်ထုံသည် ယခင်ကကဲ့သို့ ရှောင်တိမ်းသော တိုက်ကွက်များကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားနှင့် စိတ်ဝိညာဉ် ခွန်အားများကို အကုန်အစင် သုံးလျက် ပညာရပ်များကို တရစပ် အသုံးပြုကာ မှော်လက်နက် အမျိုးမျိုးကိုလည်း ပစ်လွှတ်တော့သည်။

ခေတ္တမျှအတွင်း တိုက်ပွဲမှာ အပြန်အလှန် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွား၏။

"ဒီ စွန်းလင်ထုံမှာ အမှိုက်တွေ အများကြီး ရှိတာပဲ" ဟု နှာခေါင်းကောက်ကောက်နှင့် ကျင့်ကြံသူက အစီအရင်ကို ထိန်းချုပ်ရင်း ပျံလွှားမြှား မှော်လက်နက်တစ်ခုကို ဖျက်ဆီးပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဗုဒ္ဓနှလုံးသားဂိုဏ်းက လူတွေက လက်သန့်တာ မဟုတ်ဘူး။ စွန်းလင်ထုံက မှောင်ခိုဈေးကွက်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းလာတာ။ ဒီမှော်လက်နက်တွေက ခိုးထားတာတွေပဲ ဖြစ်မှာပေါ့" ဟု မျက်လုံးတြိဂံပုံနှင့် ကျင့်ကြံသူက ဆိုသည်။

ဟန်မင်ကမူ မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ "စွန်းလင်ထုံကို မြန်မြန်သတ်စမ်း။ တိုက်ပွဲပြီးမှ စကားပြောဖို့ အချိန်တွေ အများကြီး ရမှာပဲ" ဟု ဟောက်လိုက်၏။

နှာခေါင်းကောက်ကောက်နှင့် ကျင့်ကြံသူက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် "ဟန်မင်... နင် ဘယ်လို စကားပြောနေတာလဲ။ ငါတို့က နင့်ကို ကယ်ထားတာနော်" ဟု ပြန်ပြောသည်။

မျက်လုံးတြိဂံပုံနှင့် ကျင့်ကြံသူကလည်း "ငါတို့သာ မရှိရင် နင်က အခုထိ သံကြိုးတွေနဲ့ ချည်နှောင်ခံထားရတုန်းပဲ။ ဒါ နင့်ရဲ့ ရန်သူပဲလေ။ ငါတို့ ဒီလောက် ကူညီပေးထားတာ တော်လောက်ပြီ" ဟု ထပ်လောင်း ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ဖြင့် နှာခေါင်းကောက်ကောက်နှင့် မျက်လုံးတြိဂံပုံနှင့် ကျင့်ကြံသူတို့မှာ လက်တွန့်လာကြတော့သည်။

စွန်းလင်ထုံက အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်နေသဖြင့် ဝတ်စုံနက်ဝတ် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးမှာ အတန်ငယ် စိုးရိမ်လာကြ၏။

သူတို့သည် ဟန်မင်ကိုသာ ရှေ့ဆုံးက တိုက်ခိုက်စေပြီး စွန်းလင်ထုံ၏ အားအင်ကို လျော့နည်းစေလိုကြသည်။ အကယ်၍ စွန်းလင်ထုံက ဟန်မင်ကို ဦးတည်ပြီး ပြင်းထန်သော တိုက်ကွက် တစ်ခုနှစ်ခုလောက် သုံးလိုက်လျှင် သူတို့ ဝတ်စုံနက် နှစ်ယောက်အတွက် ပို၍ ဘေးကင်းမည် မဟုတ်လော။

မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများသည် တစ်ကိုယ်တော် တိုက်ခိုက်ရသည်ကို ပို၍ နှစ်သက်ကြသူများ ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာပညာရပ်များ၏ ထူးခြားချက်မှာ မိမိနှင့် ဂိုဏ်းတူ ကျင့်ကြံသူများကိုပင် ကျင့်ကြံခြင်း အထောက်အကူများအဖြစ် အသုံးချနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် မိစ္ဆာဂိုဏ်း တပည့်များအကြားတွင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး သစ္စာဖောက်ရန် ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက်များ အမြဲ ရှိနေတတ်သည်။

ဝိညာဉ်ဝါးဂိုဏ်းဝင် သုံးဦး ပူးပေါင်းပြီး စွန်းလင်ထုံကို ဝိုင်းရုံတိုက်ခိုက်ပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် အတွင်းရေး အကွဲအပြဲများ စတင်လာတော့သည်။

ဖိအားများမှာ ရုတ်ချည်းပင် လျော့ပါးသွား၏။

စွန်းလင်ထုံသည် ထိုခံစားချက်ကို သိသိသာသာ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အမောဖြေရန် အခွင့်အရေး ရသွားသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အရောင်တစ်ချက် ဝင်းလက်သွားကာ သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေး ဗျူဟာကို ရှောင်တိမ်းခြင်းသို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ရံဖန်ရံခါမှသာ ပညာရပ်တစ်ခုကို အသုံးပြုခြင်း သို့မဟုတ် မှော်လက်နက်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်ခြင်းဖြင့် ဟန်မင် သို့မဟုတ် မှောင်မည်းသော လေတံတိုင်းကို တိုက်ခိုက်လေသည်။

အမြဲတစေ ခုခံနေရခြင်းမှာ ကျရှုံးခြင်း၏ အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

ဟန်မင်က မိစ္ဆာမီးလျှံကို ထွေးထုတ်လိုက်ရာ စွန်းလင်ထုံမှာ အလွန်အမင်း အေးစက်သွားပြီး သူ၏ ဆံပင်နက်များမှာ ဖြူဖွေးသော ပြာများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကုန်သည်။

သူမ၏ လက်သည်းများမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှပြီး အလောင်းကောင်အဆိပ်များ စိမ့်ဝင်နေသည်။ စွန်းလင်ထုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများစွာ ရှိနေပြီး ဒဏ်ရာတစ်ဝိုက်မှ အသားများမှာ ပုပ်ပွကာ အနံ့ဆိုးများ ထွက်ပေါ်နေ၏။

ဟန်မင်၏ ဝိညာဉ်ဖမ်းလွန်းပျံမှာ စွန်းလင်ထုံ အကြောက်ဆုံးအရာပင် ဖြစ်သည်။ အခြားမှော်လက်နက်များ၏ ဒဏ်ကို ခံရပါစေဦးတော့... ဝိညာဉ်ဖမ်းလွန်းပျံကိုမူ အနားမကပ်စေရန် အထူး သတိထားနေရလေသည်။

"ဟီးဟီးဟီး... ဟားဟားဟားဟား"

"စွန်းလင်ထုံ... အရင်တုန်းက နင် ငါ့ကို အကွက်ဆင်ခဲ့တုန်းက ဒီနေ့လို ဖြစ်လာမယ်လို့ နင် တွေးဖူးရဲ့လား"

"ငါ နင့်ကို ဖမ်းပြီး သတ်မယ်၊ နင့်ဝိညာဉ်ကို ထုတ်ပြီး ငါတို့ ဝိညာဉ်ဝါးဂိုဏ်းရဲ့ ဝိညာဉ်ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ခံစားစေရမယ်"

ဟန်မင်၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး ကလဲ့စားချေရသည့် အရသာကို ခံစားရင်း ရူးသွပ်လုနီးပါး စိတ်လှုပ်ရှားနေချေပြီ။

စွန်းလင်ထုံမှာ အကျပ်အတည်းသို့ ဆိုက်ရောက်သွားရ၏။

"သေစမ်း" ဟန်မင်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အစွမ်းကုန် လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။ မိစ္ဆာမီးလျှံများ တောက်လောင်လာကာ မှောင်မည်းသော မီးလျှံမြွေကြီးတစ်ကောင်အသွင် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး စွန်းလင်ထုံကို ဝါးမြိုရန် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်တော့သည်။

သေခါနီး အချိန်၌ စွန်းလင်ထုံသည် ရုတ်တရက်ပင် ပါးနပ်သော ရယ်သံတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်၏။

"ငါ့ကို သေစေချင်တာလား"

"ဟီးဟီး... မင်းတို့ သုံးယောက်ကတော့ လိုပါသေးတယ်"

နောက်တစ်ခဏတွင် သူ ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။

"နေရာပြောင်းခြင်း ပညာရပ် ထပ်သုံးပြန်ပြီ" ဟု မျက်လုံးတြိဂံပုံနှင့် ကျင့်ကြံသူက ရေရွတ်လိုက်၏။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ သူ ငါ့ရဲ့ ယင်းလေပြင်း ချုပ်နှောင်ခြင်း အစီအရင်ထဲမှာပဲ ရှိသေးတာ... မဟုတ်ဘူး" နှာခေါင်းကောက်ကောက်နှင့် ကျင့်ကြံသူ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် အကြီးအကျယ် ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။

ဆိုးယုတ်သော လေပြင်းများမှာ တရစပ် တိုက်ခတ်နေသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ထိုလေပြင်းဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော လေတံတိုင်းကြီးမှာ ရုတ်ချည်း ပြိုလဲသွားချေပြီ။

အစီအရင်ကို ထိန်းချုပ်နေသော နှာခေါင်းကောက်ကောက်နှင့် ကျင့်ကြံသူမှာ ထိုပြင်းထန်သော ပြောင်းလဲမှုကြောင့် စွမ်းအားတုံ့ပြန်မှုဒဏ်ကို ပြင်းထန်စွာ ခံလိုက်ရသည်။

သူသည် သွေးတစ်လုတ် ထွေးထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ သတိလစ်သွားတော့သည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ" မျက်လုံးတြိဂံပုံနှင့် ကျင့်ကြံသူ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် စွန်းလင်ထုံက သူ့နောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

မြန်ဆန်သော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခုက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွင်းသွား၏။

တောက်ပနေသော ဓားမြှောင်မှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသဖြင့် မျက်လုံးတြိဂံပုံနှင့် ကျင့်ကြံသူ၏ ခါးနောက်ပိုင်းကို အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ဓားမြှောင်မှ လျှပ်စီးကြောင်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ မျက်လုံးတြိဂံပုံနှင့် ကျင့်ကြံသူ၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်တော့သည်။

မျက်လုံးတြိဂံပုံနှင့် ကျင့်ကြံသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အတက်ရောဂါ ခံစားနေရသကဲ့သို့ တဆတ်ဆတ် တုန်ခါနေ၏။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အပေါ်သို့ လန်တက်သွားပြီး ပါးစပ်ကြီးမှာ ဟလျက် လည်ချောင်းထဲမှ မီးခိုးနက်များ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဘုတ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ သူသည်လည်း သတိလစ်ကာ လဲကျသွားတော့သည်။

"မင်း တစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်" စွန်းလင်ထုံမှာ အခက်အခဲ မရှိတော့ဘဲ မတ်တတ်ရပ်လျက် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်များဖြင့် တောက်ပနေ၏။

ဟန်မင်က ဒေါသတကြီးဖြင့် "ဒီ အနှောင့်အယှက် နှစ်ယောက် မရှိလည်း ဘာမှ မဖြစ်ဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုသို့ ဆိုကာ သူမသည် စွန်းလင်ထုံထံသို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်တော့၏။

စွန်းလင်ထုံက အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်စီတွင် ဓားမြှောင် မှော်လက်နက် တစ်ခုစီကို ကိုင်ကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ဓားသွားများမှာ တဖျတ်ဖျတ် တုန်ခါနေပြီး လိပ်ပြာတောင်ပံများအလား လွင့်ပျံထွက်လာတော့သည်။

လိပ်ပြာကဲ့သို့သော ဓားအလင်းတန်းများမှာ အလွန်တရာ တောက်ပလှပနေပြီး ၎င်းတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အငွေ့အသက်ကိုလည်း အစွမ်းကုန် ဖုံးကွယ်ထားလေသည်။

ယင်းမှာ စွန်းလင်ထုံ ကိုယ်တိုင် တီထွင်ထားသော ဓားကျင့်စဉ် "လိပ်ပြာတောင်ပံဓားသွား" ပင် ဖြစ်ချေသည်။

လိပ်ပြာအုပ်စုကြီးတစ်ခုမှာ ဟန်မင်ကို ဝိုင်းရုံသွားတော့သည်။

ဟန်မင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မှောင်မည်းသော လေထုဖြင့် လွှမ်းခြုံထား၏။ သူမသည် မိစ္ဆာမီးလျှံကို ထွေးထုတ်ကာ လက်သီး လက်ခြေများဖြင့် အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်သော်လည်း သူမ၏ ထိုးနှက်ချက် အားလုံးမှာ လွဲချော်ကုန်သည်။

လိပ်ပြာဓားသွားများမှာ အလွန်ပင် ဖျတ်လတ်လှပြီး အချို့မှာ သူမ၏ အရေပြားကို အသာအယာ ထိမှန်သွားကာ အချို့မှာမူ သူမ၏ ခြေလက်များကို ဖြတ်ကျော်လျက် နောက်ဘက်သို့ ထွက်သွားကြသည်။

လိပ်ပြာအုပ်စု၏ ပေါ်ထွက်လာခြင်း၊ တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းတို့မှာ အသက်ရှူရုံ အကြိမ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ပြီးဆုံးသွားလေသည်။

ဟန်မင်မှာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေ၏။

သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်နေပြီး မျက်နှာမှာမူ မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဒါ... ဒါက နင့်ရဲ့ အစွမ်းအစအစစ်အမှန်လား" သူမသည် ခက်ခဲစွာ စကားပြောလိုက်၏။

စကားသံ ဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ ဦးခေါင်းမှာ ပြုတ်ကျသွားကာ သူမ၏ ကိုယ်ထည်မှာလည်း စောင်းလျက် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားပြီး အပေါ်ပိုင်းမှာ လွင့်စဉ်သွားတော့သည်။

သူမ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ ခြေလက်များမှာလည်း ပြတ်တောက်ကာ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ လွင့်စင်သွားကြချေပြီ။

သွေးများမှာ ပန်းထွက်လာကာ ဟန်မင်၏ အလောင်းဘေးတွင် သွေးအိုင်တစ်ခု ချက်ချင်းပင် ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည်။