မင်းကထိုက်တန်လို့လား

ကောင်းကင်ကန့်လန့်ကာကြီး ပြိုကျလာသကဲ့သို့ပင် ကျောက်စိမ်းဖြူကြံ့ကြီး၏ခွာက ရေပြင်နှင့် ကုန်းမြေတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ပုံရိပ်ဆီသို့သာမက ရေပြင်နှင့် ကုန်းမြေကြားရှိ သက်ရှိအားလုံးဆီသို့ပါ ဖိချလာသည်။

ရေတွက်၍မရနိုင်သော သတ္တဝါများက အသည်းအသန်ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ထွက်ပြေးကြ၏။

သို့သော် ထိုခွာအောက်တွင် မည်သည့်နေရာ၌အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေးရှိနိုင်မည်နည်း။

သို့သော် ရှန်းယီက ကောင်းကင်ယံမှ ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်မှုများကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

သူသည် ရှီယန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာကြည့်နေရင်း တိမ်တိုက်ဖြူတံတားပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့၏။

"ဝုန်း"

ဧရာမခွာကြီး တစ်ဝက်ခန့်ကျဆင်းလာချိန်တွင်ပင် ကျောက်စိမ်းဖြူကြံ့ကြီးက နားစည်ကိုဆုတ်ဖြဲလုမတတ်အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ထုတ်လွှတ်လိုက်ပါသည်။

သားရဲကြီး၏ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့သော ရှေ့ခွာများပေါ်တွင် ရွှေရောင်သင်္ကေတများရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ ၎င်းမှာ ရွှေရောင်နဂါးတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ကပ်ပါးကောင်ကဲ့သို့ခွာကို တင်းကျပ်စွာရစ်ပတ်ထားကာ မခံမရပ်နိုင်သော နာကျင်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

"ဟမ်"

ရှီယန်က ဤသို့သောအခြေအနေမျိုးကိုရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ယခင်က တစ်ခါမှမကြုံတွေ့ဖူးခဲ့ဘဲ သန့်စင်သောချီဖုံးကွယ်ထားမှုအောက်ရှိ သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ရှားရှားပါးပါးထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများကို ဖော်ပြနေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ၎င်းက ပိုမို ပြင်းထန်သောဒေါသအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

"ဒီကောင်ကို ငါ့အတွက် သတ်ပစ်လိုက်စမ်း"

ရွှေရောင်ပုံစံက ကျောက်စိမ်းဖြူကြံ့ကြီးကိုကပ်တွယ်နေပြီး ရုန်းကန်၍မရတော့ရာ ရှီယန်၏အမိန့်အရ ရှန်းယီဆီသို့ပြင်းထန်စွာ ဦးတည်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် ရှေ့သို့ထပ်မံခြေလှမ်းရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

သို့သော် နောက်ထပ် အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဖြူဖွေးသော နှင်းသင်္ကေတရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ကျားတစ်ကောင်၏ ပုံသဏ္ဍာန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျောက်စိမ်းဖြူကြံ့ကြီး၏ဧရာမခွာကိုကိုက်ခဲလိုက်ရာ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာယိမ်းယိုင်သွားပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့၏။

"မင်း... မင်း ဘာ မိစ္ဆာပညာတွေ သုံးထားတာလဲ။"

ရှီယန်က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ကောင်းကင်ကန့်လန့်ကာဆီသို့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကိုက်အနည်းငယ်သာကွာဝေးတော့သည့် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူငယ်လေးဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏နားလည်မှုအရ ဤသေမျိုးများကို သုတ်သင်ရန် သူ၏မသေမျိုးစွမ်းအား အနည်းငယ်မျှသာ လိုအပ်ပြီး တာအိုနယ်ပယ်မှ လူများပင်ဖြစ်စေကာမူ ဝက်များ၊ခွေးများကို သတ်ရသကဲ့သို့ ရိုးရှင်းလှပေသည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် မသေမျိုးခုံရုံးမှ ချီးမြှင့်ထားသော သူအားကိုးရဆုံး ရတနာဖြစ်သည့် တံဆိပ်တုံးမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အရေးနိမ့်မှုကို ခံစားနေရပြီဖြစ်သည်။

"မင်း ငါ့ရဲ့ မသေမျိုးမှတ်တမ်းကို ခိုးယူသွားတာ။"

ရှီယန်က နောက်ဆုံးတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားပုံရပြီး တံတားပေါ်တွင် ယိုင်လဲကာ ထိုင်ချလိုက်၏။

ရှန်းယီသည် သူ၏ခြေရင်းရှိ ပုံရိပ်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ရင်း "အရင်တုန်းကတော့ ခိုးတာပေါ့။"

"ဒါ... ဒါက..."

ရှီယန်က အသက်ရှူမဝသကဲ့သို့ဖြစ်နေကာ သူ၏လက်ဝါးများကို အသည်းအသန် ဝှေ့ယမ်းရင်း အနောက်ဘက်သို့ တွားသွားဆုတ်ခွာသွားသည်။

လူငယ်လေး၏နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားခဲ့၏။

"အခုတော့ လုတာပဲ။"

သူ၏စကားသံ အဆုံးတွင် ကျောက်စိမ်းဖြူကြံ့ကြီး၏ နောက်ထပ်ခွာများပေါ်၌ မီးတောက်သင်္ကေတများ ထကြွလာကာ အစိမ်းရောင်ဖီးနစ်ငှက်တစ်ကောင်က ၎င်းတို့အပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားပြီး သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်လုံးကို အကျဉ်းတန်စွာဖြင့် ပက်လက်လန်သွားစေခဲ့သည်။

ရွှေရောင်နဂါးက ရှည်လျားသောဟိန်းဟောက်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး၊ အစိမ်းရောင်ဖီးနစ်ငှက်က စူးရှသောအော်မည်ကြီးကို ထုတ်လွှတ်ကာ၊ နှင်းကျားကမူ ခပ်တိုးတိုး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သောအသံများကြားတွင် ကျောက်စိမ်းဖြူကြံ့ကြီး၏ငိုကြွေးသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။

မကြာမီတွင် ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံမှပြုတ်ကျလာပြီး ၎င်း၏အသစ်ထပ်ပေါင်းထည့်ထားသောသင်္ကေတများမှာ ရိုင်းစိုင်းစွာလှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်ကာ အတွင်းရှိ ကျောက်စိမ်းဖြူကြံ့ကြီးကို အခိုင်အမာဖိနှိပ်ထားပါသည်။

သူတို့၏ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်မှုအတွင်း...

ရှန်းယီရော ရှီယန်ပါ ဟုန်လေးခု၏မသေမျိုးစွမ်းအင်အပေါ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကိုတစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ကြသည်။

"ငါ့ကို ပြန်ပေး"

ရှီယန်က ရှေ့သို့ ခုန်အုပ်လိုက်၏။ ရှန်းယီက ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တုံးကို ဖမ်းယူကာ သူ၏ဝတ်ရုံလက်အိုးထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးထည့်လိုက်သည်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။

သူက ခလုတ်တိုက်မိကာ လူငယ်လေး၏ခြေရင်းတွင် ဟတ်ထိုးမှောက်လျက်လဲကျသွားခဲ့သည်။

သန့်စင်သောချီ၏ဖုံးကွယ်မှု ကင်းမဲ့သွားသောအခါ သူ၏ယုတ်မာသော မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

နောက်တစ်ခဏတွင် ရှန်းယီက ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်ကာ သူ့ဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။

ရှီယန်က အဆွဲမခံလိုက်ရသကဲ့သို့ သူ၏လက်မောင်းများကို အသည်းအသန်ရမ်းခါလိုက်ပြီး သူ၏အက်ကွဲကာ စူးရှနေသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဖယ်စမ်း ငါက မသေမျိုးခုံရုံးက ခန့်အပ်ထားတဲ့ အဆင့်ခုနစ်မသေမျိုးအရာရှိကွ၊ ဟုန်ကျယ်ရဲ့ အုပ်ထိန်းသူသဖွယ် ပုဂ္ဂိုလ်၊ ငါက မသေမျိုးတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ။ မင်း ငါ့ကိုလက်ဖျားနဲ့တောင် ထိရဲသလား။"

သို့သော် ထိုရမ်းခါနေသော လက်မောင်းများမှာ ရှန်းယီရှေ့တွင် လုံးဝ အင်အားမဲ့နေခဲ့၏။

ရှန်းယီက လွင့်မျောနေသော တိမ်ဖြူရောင်ဝတ်ရုံ နှင့် လူကို ရုတ်တရက်ဆွဲကိုင်ကာ လေထဲသို့ မြှောက်ချီလိုက်ပြီး အတန်ကြာလေးလေးနက်နက် အကဲခတ်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသောအရိပ်အယောင် အနည်းငယ်ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။

တိမ်တိုက်ဖြူတံတားသည် မိုးမြေကြားထဲတွင် လွင့်မျှောနေခဲ့၏။

ထိုပုံရိပ်နှစ်ခုကလည်း လူတိုင်း၏အာရုံစိုက်မှု အလယ်ဗဟိုချက်တွင် ရှိနေကြသည်။

ယခုအခါ ချီယန်ရှန်း၏အကြည့်များပင် အနည်းငယ် ဝေဝါးသွားခဲ့၏။

မပြည့်မစုံစွာဖြင့်မွေးဖွားလာခြင်း၊ မြေကမ္ဘာနယ်ပယ် နှောင်းပိုင်းအဆင့်... မြို့သုံးမြို့သာ ဖွင့်လစ်ထားပြီး... ကောင်းကင်ဘုံနယ်ပယ်သို့ပင် မရောက်သေးခြင်း

ဤသည်မှာ သူတို့၏မသေမျိုးပင်။ ဤသည်မှာ သန့်စင်သောချီ ဖုံးကွယ်မှုအောက်ရှိ ဟုန်ကျယ်မသေမျိုး၏ အစစ်အမှန်ပုံရိပ်ပင်။

"အား.."

ပတ်ဝန်းကျင်မှ ထူးဆန်းသော အကြည့်များကို ခံစားရသောအခါ ရှီယန်၏မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ရှုံ့မဲ့သွားခဲ့၏။ သူက သူ၏လက်ဝါးများဖြင့် မျက်နှာကို ကြမ်းတမ်းစွာအုပ်ထားလိုက်ပြီး သူ၏လက်သည်းများမှာ အသားနှင့် သွေးများထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာစိုက်ဝင်သွားကာ သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟစ်အော်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို မကြည့်ကြနဲ့၊ မင်းတို့ သေမျိုးအမှိုက်ကောင်တွေ၊ငါ မင်းတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်မယ်။ မင်းတို့ ဘယ်တော့မှဝင်စားလို့မရအောင် မျက်လုံးတွေကို ဖောက်ထုတ်ပစ်မယ်"

"မကြည့်ကြနဲ့"

ထိုသို့ အော်ဟစ်ပြီးနောက် သူက တောင်းပန်လိုက်၏။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျောက်စိမ်းဖြူတံဆိပ်တုံးကို ပြန်ပေးပါ၊ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးက မသေမျိုးတွေလေ၊သူတို့က ခွေးတွေသက်သက်ပဲ။မင်းနဲ့ငါက အမျိုးအစားတူတွေပဲ၊ ငါတို့ အတူတူ မသေမျိုး ဘိုးဘေးတွေဖြစ်လာနိုင်တယ်... ငါတို့ ပူးပေါင်းလို့ရပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး..."

ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ ရှန်းယီက အနည်းငယ် ရွံရှာသွားပုံရလေသည်။

သူသည် ရှီယန်၏လက်ဝါးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး လက်မနှင့် လက်ညှိုးကို အသုံးပြုကာ သူ၏ပါးစပ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း ခံစားချက်ကင်းမဲ့သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ကျောက်စိမ်းဖြူတံဆိပ်တုံးမရှိရင် မင်းက ငါ့ရှေ့မှာရပ်နေဖို့တောင် မထိုက်တန်ဘူး။"

"အမျိုးအစားတူတွေလား..."

ရှန်းယီက ၎င်းကို ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်လိုက်ကာ သူ၏ပါးစပ်ကို ညင်သာစွာညှစ်လိုက်ရင်း တီးတိုးပြောလိုက်၏။

"မင်းနဲ့ထိုက်တန်တယ်လို့ထင်နေတာလား။"

ယင်ယန် သေခြင်းရှင်ခြင်းဆွဲပြား လွင့်မျောလာပြီး နက်မှောင်သောကျားက တိတ်ဆိတ်စွာရပ်နေကာ အကာအကွယ်ပေးရင်း ကျားဖြူက ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လာပြီး ရှီယန်၏စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ထိုဝင်ရောက်သွားသောတည်ရှိမှုကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် ရှီယန်၏မျက်နှာတစ်ခြမ်းမှာ ပြိုကျသွားပြီး သူ၏ပါးစပ်ထဲတွင် သွေးများအပြည့်ဖြင့် ကြောင်အမ်းအမ်း မော့ကြည့်လိုက်၏။

ရှန်းယီ၏ချောမောသော မျက်နှာပေါ်တွင် သတိမထားမိနိုင်လောက်အောင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများနှင့် သူ၏ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားစေသည့် ခပ်ဖျော့ဖျော့အပြုံးတစ်ခုကိုသာ သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါက မပြီးသေးဘူး၊ မင်းငါ့ဆီက စားသုံးထားသမျှအကုန်ပြန်အန်ထုတ်ရမယ်။"

ရှန်းယီက တီးတိုးပြောသကဲ့သို့ ရေရွတ်လိုက်ကာ ရှီယန်၏နားဘေးတွင် စကားလုံးများကို ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။

သူက ဟုန်ကျယ် မသေမျိုး၏မျက်နှာကို ဖြည်းညှင်းစွာပုတ်လိုက်ပြီး သေနေသောခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ့လက်ထဲတွင် ဆွဲကိုင်ထားကာ မြောက်ပိုင်းဟုန်၏မသေမျိုးစံအိမ်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံက တိမ်တိုက်ဖြူများကြားတွင် လွင့်ပျံနေခဲ့သည်။

သူက လက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး လူအားလုံး၏ အကြည့်များကြားတွင် အောက်သို့ဖိချလိုက်လေ၏။

"တစ်ယောက်မှ မချန်ထားနဲ့။"

မိုးပြာကောင်းကင်ကြီး မရှိတော့သည့်နောက် သွေးများဖြင့်သာ ကောင်းကင်ကိုဆိုးဆေးချယ်လိုက်ရတော့မည်။

နတ်ဆိုးကျောက်တုံးများက ရုတ်တရက်အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ လေထုထဲတွင် နတ်ဆိုးအငွေ့အသက်များပြည့်နှက်လာကာ စတင်လုပ်ရှာလိုက်ကြသည်။ မက်မွန်ပန်းများက ကောင်းကင်ယံတွင်တစ်ဖန်ပြန်လည်ပွင့်လန်းလာပြီး လူသူကင်းမဲ့နေသောကောင်းကင်ကန့်လန့်ကာကြီးကို ဖုံးအုပ်ပစ်လိုက်လေတော့သည်။

မက်မွန်ပန်းများကြားတွင် မြောက်ပိုင်းဟုန်မှ သက်ရှိများက တစ်ပြိုင်နက်တည်း တုန်ယင်သွားကြပြီးအလိုအလျောက်ပင် စိတ်ပျက်လက်ပျက် အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

"မသေမျိုးအရှင်... ကျွန်တော်တို့ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ"

ခယ်ရှစ်စန်းက နဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားကာ လိပ်အိုကြီးကိုဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အဝေးသို့ထွက်ခွာသွားသော သွယ်လျသည့် ပုံရိပ်ကိုကြည့်ကာ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်ဆန်ပြုံးလိုက်လေသည်။

"မသေမျိုးလား။မင်းတို့ရဲ့ မသေမျိုးက သေသွားပြီ။"

"တိတ်တိတ်နေစမ်း။"

၎င်းက လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ မြှောက်လိုက်သည်။

"မညည်းညူကြနဲ့၊ဒါ မင်းတို့ဘာသာ ရွေးချယ်ခဲ့တာပဲ။"

"ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားရင် တိတ်တိတ်နေ..."

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နဂါးဟိန်းဟောက်သံကြီးအောက်တွင် လိပ်အိုကြီး၏ခန္ဓာကိုယ်က ထက်ရှသောလက်သည်းများဖြင့် ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရပြီး ၎င်း၏ကလီစာများက သွေးမိုးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ဟုန်ကျယ်အပေါ်သို့ ရွာသွန်းကျလာတော့သည်။