အခန်း (၁၅၅-၁၅၆)

အခန်း ၁၅၅ - လင်းဖုန်း ထွက်ခွာခြင်း

အိုးယန်သည် ပိုင်ယွီကို ဖခင် တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကြည့်နေပြီး အဖိုးအို တစ်ဦးကဲ့သို့ ကြင်နာတတ်သော်လည်း သူ၏ ဘေးရှိ ချန်ချန်ရှန်းသည် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်းကို သူ သတိမထားမိခဲ့ချေ။

ချန်ချန်ရှန်း၏ အာရုံ အားလုံးသည် ယခုအခါ ကျင့်ကြံရာမှ ယခုလေးတင် ထွက်လာခဲ့သော ရုပ်သေးရုပ် ပေါ်တွင် ရှိနေပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ဘေးတွင် သူ၏ စီနီယာအစ်ကိုက သတိထားရန် ပြောထားသော လင်းဖုန်း ရှိနေသောကြောင့် ပင် ဖြစ်လေ၏။

ကျင့်ကြံရာမှ ယခုလေးတင် ထွက်လာခဲ့ကြသော လင်းဖုန်း နှင့် ချန်ချန်ရှန်းတို့သည် ချင်းယွင် တောင်ထိပ်၏ ပင်မ ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါ်လာခဲ့ကြပေသည်။

တုန်းရွှီကျစ်သည် သူ၏ အရှေ့ရှိ လူနှစ်ယောက်ကို ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ခံစားမှုများ ပါဝင်သည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေလေ၏။ တစ်ယောက်က သူ၏ ကိုယ်ပိုင် တပည့် ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က ချင်းယွင် သန့်စင်သောမြေ၏ သူတော်စင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤ နှစ်ယောက်စလုံးသည် သူ၏ စိတ်ကို အေးချမ်းအောင် မလုပ်ပေးနိုင်ကြချေ။

ထိုနေ့က အိုးယန်နှင့် လင်းဖုန်း တို့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြသော မြင်ကွင်းကို ပြန်လည် စဉ်းစားမိချိန်တွင် တုန်းရွှီကျစ်သည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

နှစ်တွေတစ်လျှောက် သူ လက်ခံခဲ့သော တပည့်များထဲမှ တစ်ယောက်မျှ စီမံခန့်ခွဲရန် မလွယ်ကူခဲ့ချေ။ အိုးယန်က သူ့ထံသို့ တပည့်ကောင်း တစ်ယောက် ပြန်ခေါ်လာပေးနိုင်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်နေပေသည်။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက်က ငါ့ရဲ့ ချင်းယွင် လျှို့ဝှက်ရတနာ ကို လေ့လာနေခဲ့ကြတာ... တစ်ခုခု ရလိုက်ကြလား..."

တုန်းရွှီကျစ်က ပင်မ ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်း ခြေချိတ်ထိုင်နေသော လူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

လင်းဖုန်း သည် ရိုသေစွာ မတ်တတ်ရပ်ကာ အရိုအသေပေးပြီး ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဒီ တပည့်က အများကြီး ရရှိခဲ့ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေကို ချေဖျက်ဖို့ အချိန် နည်းနည်းတော့ လိုပါသေးတယ်..."

သူ၏ ဘေးရှိ ချန်ချန်ရှန်းကလည်း မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ဒီ တပည့်ကလည်း စီနီယာအစ်ကို လင်း လိုပဲ နက်ရှိုင်းတဲ့ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုတွေကို ရရှိခဲ့ပါတယ်..."

ထိုနှစ်ဦးသည် ချင်းယွင် လျှို့ဝှက်ရတနာ ကို အတန်ကြာ လေ့လာနေခဲ့ကြပြီး ကြီးမားသော အလင်းလုံးကြီးသည် မသဲကွဲသေးသော်လည်း ချင်းယွင်ဂိုဏ်း တည်ထောင်ချိန်မှစ၍ မဟာကျင့်ကြံသူများ ရေတွက်၍မရနိုင်အောင် ချန်ရစ်ခဲ့သော တာအိုများနှင့် တောက်ပနေပေသည်။

ရှုပ်ထွေးသော တာအို စည်းချက်များ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိနေခြင်းကပင်လျှင် ထိုနှစ်ဦးကို အချိန်အကြာကြီး လေ့လာရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်လေ၏။

ထိုနှစ်ဦးသည် တာအိုကို နားထောင်ရင်း အိပ်ပျော်သွားနိုင်သော အသုံးမကျသူများ မဟုတ်သဖြင့် သူတို့တွင် ရရှိမှုများစွာ သဘာဝကျကျပင် ရှိနေခဲ့ပေသည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝက သာမန် ပါရမီသာ ရှိခဲ့သော ချန်ချန်ရှန်းသည် သူ သေဆုံးသည်အထိ ချင်းယွင် လျှို့ဝှက်ရတနာ ကို တစ်ခါမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးချေ။ ယခုအခါ လျှို့ဝှက်ရတနာ မှ တာအို စည်းချက် သက်သက်ကပင် သူ၏ ယခင်ဘဝက ဘေးဒုက္ခ ကျော်လွှားခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီးဖြစ်သော ချန်ချန်ရှန်းအတွက်ပင်လျှင် အလွန် ရှားပါးလှသော အသိဉာဏ် ပွင့်လင်းမှု အတွေ့အကြုံ တစ်ခု ဖြစ်နေလေ၏။

တုန်းရွှီကျစ်သည် ထိုနှစ်ဦးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်သည် လင်းဖုန်း အပေါ်တွင် တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"အဲဒီလို ဆိုမှတော့ မင်းတို့ နှစ်ယောက် ပြန်သွားပြီး ဒီတစ်ကြိမ် ရခဲ့တာတွေကို သေချာ ချေဖျက်လိုက်ကြပါ..."

ချန်ချန်ရှန်းနှင့် လင်းဖုန်း တို့သည် သဘောတူကြောင်း အရိုအသေပေးလိုက်ကြပြီးနောက် ပင်မ ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားကြလေ၏။

ထိုနှစ်ဦးသည် ချင်းယွင် တောင်ထိပ်၏ တောင်တက်လမ်း ပေါ်တွင် အတူတကွ လျှောက်သွားကြပေသည်။ လင်းဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် လှိုင်းငယ်လေး တစ်ခု လှုပ်ခတ်သွားလေ၏။

ခုလေးတင် တုန်းရွှီကျစ်၏ လေသံနှင့် စိတ်ခံစားမှု အတက်အကျများမှတစ်ဆင့် တုန်းရွှီကျစ်သည် သူ့အပေါ် သတိထားနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း လင်းဖုန်း ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် ကောင်းကင် တာအို သစ္စာဆို ခဲ့သော်လည်း အိုးယန်သည် သူ့ကို သံသယဝင်နေခြင်းကို မစွန့်လွှတ်သေးကြောင်း ပင် ဖြစ်လေ၏။

ငါ သေချာ အစီအစဉ်ဆွဲဖို့ လိုနေပြီ ထင်တယ်... ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ မိစ္ဆာ မျိုးနွယ်က သူတို့ရဲ့ သူတော်စင်ကို ချင်းယွင်ဂိုဏ်း ထဲ စိမ့်ဝင်ဖို့ အထိတောင် လုပ်ရတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ငါ တွေ့ခဲ့တယ်... အခု ငါ့လက်ထဲမှာ နောက်ထပ် လျှို့ဝှက် ဖဲချပ် တစ်ချပ် ရှိနေပြီ ဟု လင်းဖုန်း တွေးလိုက်သည်။

ချန်ချန်ရှန်းသည် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် လင်းဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အကျွမ်းကျင်ဆုံး နတ်ဘုရားဝိညာဉ် နည်းစနစ်ဖြင့်ပင် လင်းဖုန်း အကြောင်း ပုံမှန်မဟုတ်သောအရာ တစ်ခုမျှ မခွဲခြားနိုင်သေးချေ။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်သည် ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ် ယူခြင်းကို ခံထားရသူ တစ်ဦးနှင့် လုံးဝ မတူချေ။

နောင်ခေတ်များတွင် ရုပ်သွင်အသင်္ချေ မိစ္ဆာသခင် ဟု လူသိများသော ဇူယွမ် ပင်လျှင် သူ၏ ပြီးပြည့်စုံလုနီးပါး ခန္ဓာကိုယ် ယူခြင်းဖြင့် လင်းဖုန်းကို မယှဉ်နိုင်ချေ။

"ဒါပေမဲ့ စီနီယာအစ်ကို လူ့လောကမှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ တခြားသူတွေကို ခန္ဓာကိုယ် ယူနိုင်တဲ့ အဲဒီ မိစ္ဆာ ကျင့်ကြံသူကကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... ပြီးတော့ သူက စီနီယာအစ်ကို လင်းကို သေချာ စောင့်ကြည့်ဖို့ ငါ့ကို ဘာလို့ ပြောခဲ့တာလဲ..." ချန်ချန်ရှန်းသည် တစ်ခဏမျှ အဖြေမရှာနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ပေသည်။

အကယ်၍ သူ အဖြေမရှာနိုင်ပါက ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခုစလုံးအတွက် သူ ပြင်ဆင်ထားမည် ဖြစ်သည်။

ချန်ချန်ရှန်းသည် လင်းဖုန်းကို တိတ်တဆိတ် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်နေဆဲမှာပင်။

ရုတ်တရက် လင်းဖုန်းသည် သူ၏ ခေါင်းကို ချန်ချန်ရှန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဂျူနီယာညီလေး... အလုပ်တချို့ လုပ်ဖို့ တောင်အောက်ကို ငါ ဆင်းရမယ်... မင်း ငါနဲ့ အတူ လိုက်ခဲ့မလား..."

လင်းဖုန်း၏ ရုတ်တရက် ဖိတ်ခေါ်မှုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ချန်ချန်ရှန်းသည် တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ပေသည်။

သို့ရာတွင် လင်းဖုန်းကို သေချာ စောင့်ကြည့်ရန် သူ၏ စီနီယာအစ်ကို၏ အစီအစဉ်ကို တွေးမိပြီး ချန်ချန်ရှန်းသည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ သဘောတူလိုက်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"စီနီယာအစ်ကို လင်းရဲ့ ဖိတ်ခေါ်မှု ဆိုမှတော့ ချန်ရှန်းက သဘာဝကျကျ ငြင်းဖို့ မရဲပါဘူး..."

လင်းဖုန်းက သူ့ကို တိုက်ခိုက်မည်ကို ချန်ချန်ရှန်း စိုးရိမ်မနေချေ။ အဆိုးဆုံး အခြေအနေတွင် သူသည် ရုပ်သေးရုပ် တစ်ခုကို ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်ရုံသာ ရှိလေ၏။

လင်းဖုန်းသည် ချန်ချန်ရှန်းကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ချင်းယွင် တောင်ထိပ်၏ တောင်တန်း ရှုခင်းများကို ကြည့်ကာ အေးအေးဆေးဆေး ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဂျူနီယာညီလေး... ငါ့ကို ပြောပြပါဦး... ငါတို့ ကျင့်ကြံသူတွေက ဘာလို့ သူတို့ရဲ့ ပါရမီ အပေါ် မူတည်ပြီး အဆင့်အမျိုးမျိုး ခွဲခြားခံနေရသေးတာလဲ..."

လင်းဖုန်း၏ မေးခွန်းကြောင့် ချန်ချန်ရှန်းသည် အခက်တွေ့သွားပြီး တစ်ခဏမျှ မည်သို့ ဖြေရမည်ကို မသိတော့ချေ။

ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး၏ အရိုးတည်ဆောက်ပုံကို ကောင်းကင်က ကြိုတင် သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်လေ၏။ ပါရမီ ကောင်းလေလေ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးသည် ပိုမို မြန်ဆန်စွာ ကျင့်ကြံနိုင်ပြီး တာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်နိုင်လေလေ ဖြစ်ပေသည်။

အရိုးတည်ဆောက်ပုံ ညံ့ဖျင်းသော သူများသည် အလွန် နှေးကွေးစွာ ကျင့်ကြံကြပြီး တာအိုကို သူတို့၏ နားလည်သဘောပေါက်မှုမှာ ပို၍ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။

သေချာသည်မှာ ပါရမီ ညံ့ဖျင်းသော်လည်း ကြီးမားသော ဇွဲလုံ့လနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက် ရှိသော ကျင့်ကြံသူ အချို့သည် ထိပ်တန်း အစွမ်းထက်သူများ ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းကို ဤသည်က မဖယ်ထုတ်ထားချေ။

သူတို့သည် ထို ပါရမီရှင်များထက်ပင် ပိုမို တောက်ပခဲ့ကြပေသည်။

ချန်ချန်ရှန်းသည် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်လေ၏။ "လူတိုင်းရဲ့ အစမှတ်က မတူညီကြပေမယ့် မဟာ တာအိုက ဘက်မလိုက်ပါဘူး... ပြီးတော့ လူတိုင်းမှာ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အခွင့်အရေး ရှိပါတယ်... လူ့လောကမှာ စကားပုံ တစ်ခု ရှိတယ် မဟုတ်လား... သုံးပုံက ကောင်းကင်က ဆုံးဖြတ်ပြီး ခုနစ်ပုံက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆုံးဖြတ်တယ် တဲ့... ဒီစကားပုံက ငါတို့ ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့လည်း သက်ဆိုင်ပါတယ်..."

လင်းဖုန်းသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချန်ချန်ရှန်း၏ စကားများကို သဘောတူပုံ ရကာ သက်ပြင်းချလျက် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... လူတိုင်းမှာ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အခွင့်အရေး ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ လူတိုင်းက တူညီတဲ့ အစမှတ်မှာ ရပ်တည်ပြီး တရားမျှတစွာ မယှဉ်ပြိုင်နိုင်ကြတာလဲ... ပါရမီရှင်တွေက ဘာလို့ အမြဲတမ်း တောက်ပနေပြီး သာမန် လူတွေကတော့ နောက်ခံ သက်သက်ပဲ ဖြစ်နေရတာလဲ..."

ချန်ချန်ရှန်းသည် လင်းဖုန်း၏ မေးခွန်းကြောင့် ဆွံ့အသွားခဲ့ပေသည်။ လူပေါင်း ရေတွက်၍မရနိုင်အောင်သည် ဤမေးခွန်းနှင့် ပတ်သက်၍ ကောင်းကင်သို့ သက်ပြင်းချကာ ကောင်းကင် တာအို၏ မတရားမှုကို ကျိန်ဆဲခဲ့ကြဖူးလေ၏။

သို့ရာတွင် ညည်းတွားခြင်းနှင့် ညည်းညူခြင်းမှလွဲ၍ ထိုအရာမှာ အသုံးမဝင်ချေ။

လင်းဖုန်းသည် လှည့်ကာ ချန်ချန်ရှန်းကို ကြည့်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ငါ့မှာ အကြံတစ်ခု ရှိတယ်... ချင်းယွင် လျှို့ဝှက်ရတနာ ကို လေ့လာနေရင်း ရုတ်တရက် ပေါ်လာတဲ့ အကြံတစ်ခုပေါ့... အကယ်၍ ငါ အဲဒါကို ထုတ်ပြောလိုက်ရင် ဂျူနီယာညီလေးက ငါ့ကို ရိုးအလွန်းတယ်လို့ ထင်ကောင်း ထင်လိမ့်မယ်..."

ချန်ချန်ရှန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ထိုနည်းတူ လေးနက်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"စီနီယာအစ်ကို လင်း... လူတိုင်းရဲ့ တာအိုက မတူညီကြပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့ရဲ့ တာအိုကိုမှ လှောင်ပြောင်တာမျိုး မလုပ်သင့်ပါဘူး..."

လင်းဖုန်းသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ချင်းယွင် တောင်ထိပ်၏ တောင်တန်း ရှုခင်းများကို မျက်နှာမူလိုက်ရာ သူ၏ ရယ်မောသံများသည် တောင်ထိပ် တစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေ၏။

ရယ်မောခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လင်းဖုန်းသည် ခိုင်မာသော အမူအရာဖြင့် ချန်ချန်ရှန်းကို ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဂျူနီယာညီလေး... လူတိုင်းက နဂါး တစ်ကောင်လို ဖြစ်နေပြီး လူတိုင်း တန်းတူညီမျှ ရှိတဲ့ ကမ္ဘာ တစ်ခုကို ငါ ဖန်တီးချင်တယ်... ပြီးတော့ ဒီပန်းတိုင် အတွက် မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ငါ ကြိုးစားသွားမယ်..."

သူ၏ အသံမှာ ခိုင်မာပြီး ရိုးသားလှပေသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် လင်းဖုန်းသည် ဤ မတရားသော ကမ္ဘာကြီးကို စိန်ခေါ်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေလေ၏။

ပင်မ ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်း တုန်းရွှီကျစ်သည် သဲ့သဲ့မျှ သက်ပြင်းချလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာမှာ ပြေလျော့သွားခဲ့ပေသည်။

ထို့ပြင် ခမ်းနားထည်ဝါသော တာအို ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နက်မှောင်သော ဆံပင်များ လွင့်ကျနေသည့် လင်းဖုန်းကို ကြည့်ရင်း ချန်ချန်ရှန်းသည်လည်း သက်သာရာရမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

သူသည် ဇူယွမ်ကို ကြိုတင် သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ရှိ မရှိ သည် ယခုအခါ မေးခွန်း တစ်ခု ဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုကြောင့် လင်းဖုန်း၏ ကံကြမ္မာသည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ပြင် လင်းဖုန်း ဤမျှ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ကတိသစ္စာ တစ်ခု ပြုလုပ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အချိန်လိုင်းကို ပြောင်းလဲခြင်းနှင့် ဇူယွမ်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်း ဟူသော သူ၏ လုပ်ရပ်သည် မကောင်းသောအရာ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ချန်ချန်ရှန်း ခံစားလိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့် တစ်ခု ရှိခဲ့လေ၏။

"စီနီယာအစ်ကို လင်း... ခင်ဗျားရဲ့ ရည်မှန်းချက်က အရမ်း ကြီးကျယ်ခမ်းနားတာပဲ... ချန်ရှန်းက လေးစားပါတယ်... နောက်နှစ်တစ်ထောင် ကြာလို့ အထွတ်အထိပ်မှာ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့..." ချန်ချန်ရှန်းသည် လင်းဖုန်းထံသို့ လက်ပူးဆုပ်လိုက်ပေသည်။

လင်းဖုန်း၏ လှုံ့ဆော်မှုပေးသော စကားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်သော ချန်ချန်ရှန်းသည် လင်းဖုန်းကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားခဲ့လေ၏။

လင်းဖုန်းသည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသော ချန်ချန်ရှန်း၏ ကျောပြင်ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပေသည်။

ယခုလေးတင် သူ ပြောခဲ့သော စကားများသည် လုံးဝ မှန်ကန်လေ၏။ ဤသည်မှာ သူ အမှန်တကယ် လုပ်ချင်သောအရာ ပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လိမ်ညာမှု တစ်ခု လုံးဝ မဟုတ်သော ဤ လိမ်ညာမှုကို ဖွင့်ချရန် မလိုအပ်ချေ။

မီးခိုးရောင် တာအို ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ဂျူနီယာညီလေး တစ်ယောက်သည် လင်းဖုန်း၏ အရှေ့မှ ဖြတ်သွားပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော ဝတ်စုံဖြင့် လင်းဖုန်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်လေ၏။

"သူက ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် တပည့် မဟုတ်ဘူးလား... အဲဒီလောက်တောင် ကြွားလုံးထုတ်နေဖို့ လိုလို့လား... ဒီမှာ ရပ်ပြီး ဘာတွေ ကြွားနေတာလဲ..."

အသံသည် လင်းဖုန်း၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပေသည်။ လင်းဖုန်းသည် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စစ်မှန်သောချီများသည် သိမ်မွေ့စွာ လှုပ်ရှားသွားလေ၏။

တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေသော လမ်းသွားလမ်းလာသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ရုတ်တရက် လေထဲသို့ မြောက်တက်သွားပြီး နောက်သို့ အလျင်အမြန် ကျဆင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

လမ်းသွားလမ်းလာ၏ မျက်လုံးများနှင့် လင်းဖုန်းတို့ ဆုံတွေ့သွားချိန်တွင် သူသည် အကြောက်တရား တစ်ခုကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ထိုမျက်လုံးများသည် ရေကန်နက်ကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို လုံးဝ စုပ်ယူချင်နေသည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

လင်းဖုန်းသည် သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် သူ့အကြောင်း အတင်းပြောနေသော ဂျူနီယာညီလေးကို ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ခဏမျှ သူ၏ နာမည်ကိုပင် မမှတ်မိတော့ချေ။

"ငါက မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကို ဆိုတာ မင်း သိလား..." လင်းဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"ဟုတ်... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် သိပါတယ်... စီနီယာအစ်ကို လင်း..." လမ်းသွားလမ်းလာသည် တံတွေးမြိုချကာ အနည်းငယ် ဖားယားသော လေသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"မင်း ငါ့ကို သိဖို့ မလိုဘူး..." လူငယ်လေးကို ခေါင်းခါပြရင်း လင်းဖုန်းက ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

လူငယ်လေးသည် အလျင်အမြန် ရှင်းပြလေတော့၏။

"စီနီယာအစ်ကို လင်း... ကျွန်တော်... မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော်... မလုပ်ခဲ့ဘူး..."

လူငယ်လေး ရှင်းပြခွင့် မရမီမှာပင် လင်းဖုန်း၏ နောက်ထပ် စကားများက သူ့ကို ချောက်ကမ်းပါး ထဲသို့ တိုက်ရိုက် တွန်းချလိုက်ပြီး သူ၏ အေးစက်သော အသံသည် တိုးညှင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

"မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေနဲ့ ဂိုဏ်းဝင်တွေ အကြောင်း အတင်းပြောတဲ့အတွက် မင်းကို ဂိုဏ်းကနေ ထုတ်ပယ်လိုက်တယ်..."

အခန်း ၁၅၆ - ကွဲပြားသွားသော ချင်းယွင် တောင်ထိပ်

အိုးယန်နှင့် အခြားသူများ လန်ချင်းဆုန်း နိုးလာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည့် နေ့ရက်များအတွင်း ချန်ချန်ရှန်း၏ စိတ်အများစုသည် အဝေးရှိ ချင်းယွင်ဂိုဏ်း အပေါ်တွင် ရှိနေခဲ့ပေသည်။

ချန်ချန်ရှန်းသည် လင်းဖုန်း၏ ဖိတ်ခေါ်မှုနှင့် ပတ်သက်၍ ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။ ရုတ်တရက် စိတ်နေစိတ်ထား ပြောင်းလဲသွားသော စီနီယာအစ်ကို လင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် သူ၏ ယခင်ဘဝမှ မှတ်ဉာဏ်များမှာ သနားစရာ ကောင်းလောက်အောင် နည်းပါးလှပေသည်။

ဇူယွမ်၏ နောက်ကျောကို ဓားဖြင့် ထိုးခြင်း ခံရပြီးနောက် လင်းဖုန်းသည် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် တစ်ခါမျှ ပြန်မပေါ်လာတော့ချေ။

သို့ရာတွင် ယခုအခါ သူသည် ဇူယွမ်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သောကြောင့် သေသင့်သော လင်းဖုန်းသည် အသက်ရှင်လျက် ကျန်းမာစွာ ရှိနေပေသည်။ ယခုအခါ လင်းဖုန်းသည်လည်း ကိန်းရှင် တစ်ခု ဖြစ်နေသည်ဟု ဆိုနိုင်လေ၏။

တောင်ထိပ်ငယ်လေးပေါ်ရှိ လျှို့ဝှက် အခန်း အတွင်းတွင် ခရမ်းရောင် ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ချန်ချန်ရှန်းသည် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် တင်ထားသော စက္ကူအရုပ်များကို ကြည့်ကာ အချိန်အကြာကြီး စဉ်းစားနေခဲ့ပေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် လင်းဖုန်းနှင့်အတူ လိုက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်လေ၏။

ကိန်းရှင်များ အားလုံးကို လုံးဝ ဖယ်ရှားပစ်နိုင်သရွေ့ အရာအားလုံးသည် သူ မြင်တွေ့ချင်သော ဦးတည်ချက်သို့ ဆက်လက် ရွေ့လျားသွားမည် ဖြစ်သည်။

သူသည် အခြေအနေကို ပြောင်းလဲရန်နှင့် ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးကို ကယ်တင်ရန် ပြန်လည် မွေးဖွားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လင်းဖုန်းက သူ့ကို တိုက်ခိုက်ချင်လျှင်တောင်မှ ထိုအရာက သူ့အတွက် ရုပ်သေးရုပ် တစ်ခုသာ ကုန်ကျမည်ဖြစ်ပြီး သူ့အတွက် ဆုံးရှုံးမှု မရှိချေ။

ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးနောက် ချန်ချန်ရှန်းသည် နှစ်ရက်အကြာတွင် လင်းဖုန်းထံမှ သတင်းစကား တစ်ခု ရရှိခဲ့ပြီး ဖိတ်ခေါ်မှုကို ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံလိုက်လေ၏။

သူ ချင်းယွင် တောင်ထိပ်၏ တောင်တက်လမ်းပေါ်တွင် ထပ်မံ လျှောက်သွားချိန်တွင် ချင်းယွင် တောင်ထိပ်သည် ပုံမှန်နှင့် မတူကြောင်း ချန်ချန်ရှန်း ထက်မြက်စွာ သတိပြုမိလိုက်ပေသည်။

ချင်းယွင် တောင်ထိပ်၏ တောင်တက်လမ်းပေါ်တွင် လျှောက်သွားနေသော တပည့်တိုင်းသည် အလျင်စလို ဖြစ်နေပုံ ရပြီး သူတို့၏ မျက်ခုံးများကြားရှိ အရေးတကြီး ဖြစ်မှုနှင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မှု အရိပ်အယောင်များကို ချန်ချန်ရှန်း တစ်ခါမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးချေ။

ရုတ်တရက် အရှေ့ရှိ သစ်သားလမ်းပေါ်တွင် ချင်းယွင် တောင်ထိပ်မှ တပည့် တစ်ဦးသည် သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ အခြား တပည့် တစ်ဦးကို တိုက်ခိုက်လိုက်လေ၏။ တိုက်ခိုက်သူသည် ကံဆိုးသူ၏ ပခုံးကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်ပေသည်။

"ဂျူနီယာညီလေး... ခွင့်လွှတ်ပါ..."

တိုက်ခိုက်သော တပည့်သည် မည်သည့် နောင်တမျှ မပြသခဲ့ချေ။ ထိုအစား သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု တောက်ပသွားပြီး သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အခြားတစ်ဖက်လူ၏ တံဆိပ်ပြား ကို ဆွဲဖြုတ်လိုက်ပြီး တောင်ထိပ်ဆီသို့ ပြေးသွားလေ၏။

ဓားဖြင့် ထိုးခံရသူမှာ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် နာကြည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး တောင်ထိပ်ဆီသို့ ပြေးသွားသော စီနီယာအစ်ကိုကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်ကာ သူ၏ ဒဏ်ရာကို ဖုံးအုပ်လျက် တောင်အောက်သို့ ဆင်းရန် ပြင်နေပေသည်။

"အစ်ကို... အတိအကျ ဘာဖြစ်နေတာလဲ..."

ချန်ချန်ရှန်းသည် တောင်အောက်သို့ ဆင်းရန် ပြင်နေသော ကံဆိုးသူကို တားဆီးကာ ယဉ်ကျေးစွာ မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

ငွေဖြူရောင် မျက်နှာဖုံး တပ်ဆင်ထားသော ချန်ချန်ရှန်းကို သူ မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဒဏ်ရာရနေသော ကံဆိုးသူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလျင်အမြန် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပေသည်။ သူသည် အတင်းအကျပ် ပြုံးပြကာ တရားဝင် အရိုအသေပေးပြီး ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ဂါရဝပြုပါတယ်... ချင်းယွင် သန့်စင်သောမြေရဲ့ သူတော်စင် ချန်ချန်ရှန်း စီနီယာအစ်ကို..."

စကားလုံးတိုင်းကို စက်ရုပ် တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ပြီးပြည့်စုံသော စည်းချက်နှင့် လေယူလေသိမ်းဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ အသံထွက်နေလေသည်။

ချန်ချန်ရှန်းသည် မျက်နှာဖုံး အနောက်တွင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အရှေ့ရှိ ကံဆိုးသူကို ကူညီရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သော်လည်း ကံဆိုးသူသည် သူ၏ ခေါင်းကို အလျင်အမြန် ပို၍ နှိမ့်ချလိုက်ပြီး နှိမ့်ချစွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"စီနီယာအစ်ကို... ဒါက စီနီယာအစ်ကို လင်းဖုန်း တောင်းဆိုထားတာပါ... ကျွန်တော်တို့ စီနီယာအစ်ကိုကို မြင်ရင် စီနီယာအစ်ကို ထွက်သွားတဲ့ အထိ အရိုအသေပေးနေရမယ် တဲ့..."

စီနီယာအစ်ကို၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မီးမောင်းထိုးပြရန် အသုံးပြုသော ဤမျှ လေးစားမှုရှိပြီး နှိမ့်ချသော နည်းလမ်းက ချန်ချန်ရှန်းကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သော်လည်း သူက မေးမြန်းလိုက်သေးပေသည်။

"ခုလေးတင် အဲဒီလူက မင်းကို ဘာလို့ ဓားနဲ့ ထိုးသွားတာလဲ..."

ကံဆိုးသူသည် ခေါင်းကို တစ်ခါမျှ မော့မကြည့်ရဲဘဲ အရိုအသေပေးလျက်သာ နေပြီး ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"စီနီယာအစ်ကို လင်းဖုန်းက အရင်က ကျွန်တော်တို့ အရမ်း ပျင်းလွန်းတယ် လို့ ပြောတယ်... ချင်းယွင် တောင်ထိပ်က ဖယ်ရှားရေးစနစ် တစ်ခုကို အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့တယ်... အဲဒီ စီနီယာအစ်ကိုနဲ့ ကျွန်တော်က အဆင့် တော်တော် နိမ့်တယ်... ခုလေးတင် ယှဉ်ပြိုင်မှုမှာ ကျွန်တော် ရှုံးသွားပြီး သူ နိုင်သွားတယ်... တခြားသူတွေကို စိန်ခေါ်ပြီး သူတို့ရဲ့ တံဆိပ်ပြား တွေကို ယူဖို့ပဲ ကျွန်တော် လုပ်နိုင်တော့တယ်... မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် ချင်းယွင် တောင်ထိပ် ဒါမှမဟုတ် ချင်းယွင်ဂိုဏ်း ကနေတောင် ကန်ထုတ်ခံရလိမ့်မယ်..."

ချန်ချန်ရှန်း၏ မျက်ခုံးများမှာ တွန့်လိမ်နေပြီ ဖြစ်လေ၏။ သူက မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်က ဒီလို အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်တာကို သဘောတူလို့လား..."

"ဂိုဏ်းချုပ်က သဘောတူတယ်... ဒါပေမဲ့ ယှဉ်ပြိုင်မှု အတွက်ပဲ ကန့်သတ်ထားတယ်... ဒါကြောင့် အဲဒီ စီနီယာအစ်ကိုက နောက်ဆုတ်ပေးခဲ့တာပါ... သူက ကျွန်တော့် ပခုံးကိုပဲ ထိုးခဲ့တာ... မဟုတ်ရင် ကျွန်တော့် လည်ချောင်း ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

ကံဆိုးသူသည် သူ၏ ပခုံးမှ နာကျင်မှုကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး သဲ့သဲ့မျှ တုန်ယင်နေရင်း ပို၍ပင် နက်ရှိုင်းစွာ အရိုအသေပေးလိုက်လေ၏။

ဂိုဏ်းချုပ် ကိုယ်တိုင်ကလည်း သဘောတူခဲ့ကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် ချန်ချန်ရှန်းသည် ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"တပည့် အချင်းချင်း ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်နေရတာလဲ..."

ချန်ချန်ရှန်း၏ သက်ပြင်းချသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကံဆိုးသူသည် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် လင်းဖုန်း ဘက်မှ ကာကွယ်ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"စီနီယာအစ်ကို ချန်... စီနီယာအစ်ကို လင်းဖုန်း လုပ်ခဲ့တာ တကယ်တော့ မှန်ပါတယ်... ဒါတွေ အားလုံးက ကျွန်တော်တို့ ကောင်းဖို့အတွက်ပါပဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချင်းယွင် တောင်ထိပ်က အပျင်းထူတဲ့သူတွေကို မမွေးထားဘူးလေ..."

ချန်ချန်ရှန်းသည် ကံဆိုးသူကို ဒဏ်ရာများ သွားရောက် ကုသရန် ပြောလိုက်လေ၏။ ကံဆိုးသူသည် အရိုအသေပေးပြီး ချန်ချန်ရှန်းကို ကျော်သွားမှသာ သူ၏ ကျောကို ဆန့်မတ်ရဲတော့ပေသည်။ သူ၏ ပခုံးကို ဖုံးအုပ်ကာ သူကိုယ်တိုင် ကုသရန် သူ၏ စစ်မှန်သောချီကို အသုံးပြုနေရင်း သူသည် တံဆိပ်ပြား တစ်ခု လုယူနိုင်မည့် ပြိုင်ဘက် တစ်ဦးကို ရှာဖွေနေလေ၏။

ချင်းယွင် တောင်ထိပ် တစ်ခုလုံးသည် တင်းမာမှုနှင့် သတိထားမှု အရှိန်အဝါ တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။ တစ်ချိန်က ရဲဘော်ရဲဘက်များ ဖြစ်ခဲ့ကြသော တပည့် အချင်းချင်းသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပြိုင်ဘက်များ ဖြစ်သွားခဲ့ကြပုံ ရလေ၏။

တံဆိပ်ပြား မရှိသူများသည် တံဆိပ်ပြား များ လုယူရန် ပိုမို အားနည်းသော တပည့်များကို အရူးအမူး ရှာဖွေနေကြပြီး တံဆိပ်ပြား ရှိသူများမှာမူ သူတို့၏ တံဆိပ်ပြား များကို လုယူရန် ကြိုးစားသူတိုင်းကို အဆက်မပြတ် သတိထားနေကြရပေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ကြိုးကြာငှက်၏ အော်သံကို မကြားရမီအထိ ချန်ချန်ရှန်း၏ ခြေလှမ်းများမှာ အနည်းငယ် လေးလံနေသကဲ့သို့ ခံစားရလေ၏။

ချန်ချန်ရှန်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဇိမ်ခံ ရွှေရောင် ပိုးသား တာအို ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လင်းဖုန်းသည် အင်မော်တယ် ကြိုးကြာငှက် တစ်ကောင်ပေါ်တွင် ရပ်လျက် သူ့ကို ပြုံးပြကာ ပြောဆိုသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။

"ဂျူနီယာညီလေး ချန်... ငါတို့ သွားရမယ့် အချိန်တန်ပြီ..."

"စီနီယာအစ်ကို... ဒီ ချဉ်းကပ်မှုက နည်းနည်း ရက်စက်လွန်းနေတယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

ချန်ချန်ရှန်းသည် ကျောက်လှေကားပေါ်တွင် ရပ်လျက် ကောင်းကင်ယံရှိ လင်းဖုန်းကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"ရက်စက်တယ် ဟုတ်လား... ငါ ခုလေးတင် ချမှတ်ခဲ့တဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို မင်း ရည်ညွှန်းနေတာလား..." လင်းဖုန်းက မသိဟန်ဆောင်ကာ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်ပေသည်။

ချန်ချန်ရှန်းက သူ့ကို အကြောက်အလန့် ကင်းစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လင်းဖုန်းသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းကို ငုံ့ကာ ချန်ချန်ရှန်းကို လေးနက်စွာ ကြည့်ရင်း မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"ဂျူနီယာညီလေးကလည်း ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ပါ... ငါတို့ ကျင့်ကြံသူတွေဟာ မဟာ တာအိုကို ရှာဖွေတဲ့ နေရာမှာ အမြဲတမ်း သတိထားရင်း ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို သဘာဝအရ ယှဉ်ပြိုင်ကြရတယ်... ချင်းယွင်ဂိုဏ်းက ငါတို့ကို ကာကွယ်ပေးထားပြီး အေးအေးချမ်းချမ်း ကျင့်ကြံခွင့် ပေးထားတယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့ စိတ်ဝိညာဉ်ထွက်ပေါ်ခြင်းအဆင့် ကို ရောက်လို့ ချင်းယွင်ဂိုဏ်း ကနေ ထွက်သွားတဲ့ အခါ လောကီရေးရာတွေမှာ အတွေ့အကြုံ မရှိရင် သူတို့ ဘာဖြစ်သွားမလဲ..."

လင်းဖုန်း ဘာကို ဆိုလိုနေသနည်း ဆိုသည်ကို ချန်ချန်ရှန်း သဘာဝကျကျပင် နားလည်လေ၏။ သူ၏ ယခင်ဘဝက ရွှေအမြုတေဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး သက်သက်အနေဖြင့် သူသည် ချင်းယွင်ဂိုဏ်း ပျက်စီးသွားသည်ကို ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရပေသည်။ သူသည် သူ၏ မဟာဆရာကြီး စီနီယာအစ်ကို အိုးယန်၏ အကာအကွယ် အောက်တွင် အသက်ကို ဖက်တွယ်ကာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။

ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ အကာအကွယ် မရှိဘဲ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းကြောင်းမှာ အသက်ကိုးဆယ် သေဆုံးနိုင်ခြေရှိပြီး တစ်ရာခိုင်နှုန်းသာ အသက်ရှင်နိုင်ခြေရှိသော ရုန်းကန်မှုကြီး တစ်ခု အမှန်တကယ် ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။

အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့်၏ ကောင်းကင် ဘေးဒုက္ခ သုံးခု၊ ခန္ဓာကိုယ်ပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် ၏ သုံးဆမိုးကြိုးကပ်ဘေး များ... အကြိမ်တိုင်းတွင် သူသည် သေဘေးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့ရလေ၏။

ပြင်ပကမ္ဘာ၏ အဆုံးအစမရှိသော အန္တရာယ်များကို ထည့်မပြောတော့ချေ။ ဂိုဏ်း ပျက်စီးသွားပြီးနောက် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လူတိုင်းသည် ကန့်သတ်ထားသော အရင်းအမြစ်များအတွက် လုယက်နေခဲ့ကြပေသည်။

သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် လုယက်ခြင်းသည် ကျင့်ကြံသူများအကြားတွင် သာမန် အသိပညာ တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ကျင့်ကြံသူများ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန်အတွက် အလင်းကို စွန့်လွှတ်ကာ အမှောင် ဘက်သို့ ကူးပြောင်းခြင်းမှာ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်း ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

အနာဂတ်တွင် ကြေကွဲဖွယ်ရာများ ရေတွက်၍မရနိုင်အောင်သည် ချန်ချန်ရှန်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး ဤကမ္ဘာကြီးကို စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော ကျင့်ကြံသူ ပိုမိုများပြားလာကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ကျယ်ပြောလှသော နယ်မြေများတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခဲ့ကြလေသည်။

အနာဂတ်သည် စိတ်ကူးထားသည်ထက် အဆတစ်ရာ ပိုမို ရက်စက်ပြီး ဤသည်မှာ ချန်ချန်ရှန်း၏ နှလုံးသားကို ဖိစီးနေသော အကြီးမားဆုံး အတွင်းစိတ် နတ်ဆိုး ပင် ဖြစ်လေ၏။

အိုးယန်က သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးခဲ့သော်လည်း ချန်ချန်ရှန်းအတွက်မူ အိုးယန်၏ စကားများသည် သူ၏ အတွင်းစိတ် အောက်ခြေစည်းကို လျှော့ချပေးရုံသာ ရှိပေသည်။

အခု ဘဝက ကောင်းလား... အရမ်း ကောင်းပါတယ်... သူ၏ ယခင်ဘဝက ချန်ချန်ရှန်းသည် ဤကဲ့သို့သော ဘဝမျိုးကို အိပ်မက်ပင် မမက်ရဲခဲ့ချေ။

သို့ရာတွင် အရာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။ ကပ်ဘေးကြီး ဆိုက်ရောက်လာပြီးနောက် ဤအရာများ အားလုံးကို အမှောင်ထုက ဝါးမြိုသွားလိမ့်မည်။

ထို့ပြင် အနာဂတ်က ပိုမို ရက်စက်လေလေ၊ ချန်ချန်ရှန်းသည် လက်ရှိ အလှတရားကို ထိန်းသိမ်းထားရန် ပိုမို အရူးအမူး လိုလားလေလေ ဖြစ်ပေသည်။

လင်းဖုန်းသည် ချန်ချန်ရှန်း၏ ရုန်းကန်မှုကို မြင်လိုက်ရပြီး ပုံမှန်မဟုတ်သော အလင်းရောင် တစ်ခု သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တောက်ပသွားလေ၏။ သူက နူးညံ့သော်လည်း ခိုင်မာသော လေသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ငါ သူတို့ကို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ဆက်ဆံတာက အနာဂတ်မှာ ရှင်သန်နိုင်စွမ်း ပိုရှိလာအောင်လို့ပါ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ထဲက ဘယ်သူမှ ကံကြမ္မာက သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဇာတ်လိုက်တွေ မဟုတ်ကြဘူး... ဒါပေမဲ့ အဲဒီအတွက် ငါတို့ ဘာလို့ မတိုက်ပွဲဝင်နိုင်ရမှာလဲ... အနည်းဆုံးတော့ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ငါတို့ တိုက်ပွဲဝင်သင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား..."