အခန်း (၁၅၉-၁၆၀)

အခန်း ၁၅၉ - ဆရာ တောင်ပေါ် ပြန်ရောက်လာတာကို ကြိုဆိုပါတယ်

အရပ် နှစ်မီတာကျော် မြင့်ပြီး ချင်းယွင် တောင်ထိပ်ကြောင့် ဝဖြိုးနေသော ကြိုးကြာဖြူသည် သာမန်လူများအတွက် ပြိုင်ဘက် မဟုတ်သည်မှာ သဘာဝကျလေ၏။ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံမှသည် သရဲတစ္ဆေကဲ့သို့ ငိုကြွေးသံသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဒူးထောက် အရှုံးပေးလိုက်ရသည်ကို ကြားလိုက်ရခြင်းက ဤ ကြိုးကြာဖြူ၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန် အစွမ်းထက်လွန်းကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။

အိုးယန်နှင့် အခြားနှစ်ဦးတို့သည် မဝေးလှသော နေရာတွင် ကြည့်ရှုသူ များစွာ ဝိုင်းရံထားသော လူနှင့် ငှက် တိုက်ပွဲကို အရာအားလုံး မြင်ဖူးပြီးသား အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေကြလေ၏။ ယခုအခါ ကြိုးကြာဖြူနှင့် တိုက်ခိုက်နေသော သက်လတ်ပိုင်း လူချောကို သူတို့ လုံးဝ မသိကျွမ်းသည့်အလား မျက်လွှာချထားကြပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ အဝတ်အစားများကို ကြိုးကြာဖြူက စုတ်ပြတ်သတ်နေသော အဝတ်စုတ်များ အဖြစ် စုတ်ဆိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေလေ၏။ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် အားနည်းစွာ လှဲလျောင်းနေပြီး သူ ပြန်လည် ခုခံရန် အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားမှသာ ကြိုးကြာဖြူသည် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ လျှောက်ထွက်သွားလေတော့သည်။

"ဒီလူက ဘယ်သူလဲ..."

"ဒီ ဦးလေး ကို မသိဘူးလား... ယခင် ထျန်းယန် တောင်ထိပ်သခင် က ရူးနေတာ..."

"မင်း သေချင်နေတာလား... အဲဒီ နာမည်ကို ဘယ်လိုများ ပြောရဲရတာလဲ..." သူ၏ အဖော်က သူ၏ ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန် အုပ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ဆဲဆိုလိုက်လေ၏။

"ထျန်းယန် တောင်ထိပ်သခင် လား... ယခင် ဟုတ်လား..."

"ဟုတ်တယ်... သူက ဂိုဏ်းချုပ်ကို စော်ကားမိလို့ ထျန်းယန် တောင်ထိပ် ကနေ နှင်ထုတ်ခံရတာလို့ ငါ ကြားဖူးတယ်..."

"အော်... သူက ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဘာလုပ်လို့ စော်ကားမိတာလဲ..."

"ယူနူတောင်ထိပ်သခင် ကြောင့်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်..."

"သောက်ကျိုးနည်း... အသေးစိတ် ပြောပြစမ်းပါဦး..."

မြေပြင်ပေါ်ရှိ သက်လတ်ပိုင်း လူချောမှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ ဟူယန် ပင် ဖြစ်လေ၏။ သူသည် ယနေ့မှ ပြန်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ပြီး သူ၏ ဂိုဏ်းချုပ် စီနီယာအစ်ကို ထံတွင် အစီရင်ခံပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် တောင်ထိပ်သို့ ပြန်ရန် ပြင်နေဆဲမှာပင် ဤ ကြိုးကြာဖြူ၏ တားဆီးခြင်းကို ခံရကာ ပြင်းထန်စွာ အရိုက်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ငယ်ငယ်တုန်းက အဲဒီငှက်ရဲ့ အမြီးမှာ ဗြောက်အိုး တစ်သောင်း ချည်ခဲ့မိတာလေးများ ဒီလောက်တောင် အငြိုးထားစရာ လိုလို့လား ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

ဟူယန်သည် အခြား မည်သူမျှ မရှိသည့်အလား သူ၏ သိုလှောင် အာကာသ အတွင်းမှ အဝတ်အစားများကို ဆွဲထုတ်ကာ လူတိုင်း၏ အရှေ့တွင် လဲလှယ်လိုက်လေ၏။

အဝတ်အစားများ ပြန်လည် ဝတ်ဆင်ပြီးသည်နှင့် မီးခိုးရောင် တာအိုဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ဟူယန်သည် အင်မော်တယ် တစ်ပါးကဲ့သို့ အရှိန်အဝါ တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။ သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် ခြိမ်းခြောက်နိုင်သော ခမ်းနားထည်ဝါမှု တစ်ခု ရှိနေပြီး သူ၏ ကျောပေါ်ရှိ ထိုက်ကျိပါးကွအမှတ်အသား က သူ့ကို ထျန်းယန် မဟာဆရာကြီး တစ်ဦး၏ ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေလေ၏။

ကျင့်ကြံသူများအကြားတွင် တိတ်တဆိတ် သဘောတူညီချက် တစ်ခု ရှိပေသည်။ ကျင့်ကြံသူ အားလုံးထဲတွင် ဓားကျင့်ကြံသူများသည် အစွမ်းအထက်ဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးသမားများ ဖြစ်ကြသော်လည်း လုံးဝ ရန်စ၍ မရသော သူများမှာ ထျန်းယန် မဟာဆရာကြီးများ ပင် ဖြစ်လေ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုလူများသည် အမှန်တကယ်ပင် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့က သင့်သေဆုံးမှုကို မည်သည့်အချိန်တွင် တွက်ချက်လိုက်မည်ကို သင် ဘယ်သောအခါမျှ သိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ သူတို့၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးရခြင်းက မကြောက်စရာကောင်းသော်လည်း သင် မည်သို့ သေဆုံးသွားသည်ကိုပင် မသိလိုက်ရခြင်းကသာ ကြောက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

ထျန်းယန် မဟာဆရာကြီးများသည် စစ်မှန်သောချီကိုသာ ကျင့်ကြံကြပြီး ပါးကွကို တွက်ချက်ကာ ကံကြမ္မာကို နိမိတ်ဖတ်ကြလေ၏။ သူတို့တွင် သာမန် တိုက်ခိုက်ရေး နည်းလမ်းများ မရှိသော်လည်း အစီအရင်များတွင် အလွန် ကျွမ်းကျင်ကြပေသည်။ အကယ်၍ ထျန်းယန် မဟာဆရာကြီး တစ်ဦး သင့်အရှေ့တွင် ရပ်နေပါက သင်သည် သေဆုံးနေပြီ ဖြစ်သည် ဟူသော စကားပုံ တစ်ခုပင် ရှိလေ၏။

ထို့ပြင် ဟူယန်၏ အခြားသော ဂုဏ်ပုဒ်မှာ ယခင် ထျန်းယန် တောင်ထိပ်သခင် ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် အမည်မသိ အကြောင်းပြချက်များကြောင့် တောင်ထိပ်သခင် ရာထူးမှ ကိုယ့်သဘောဆန္ဒနှင့် နုတ်ထွက်ခဲ့ကာ တောင်ထိပ် အသစ်တစ်ခုကို တည်ထောင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် လက်ရှိ တောင်ထိပ်ငယ်လေး ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယခုလေးတင် ကြိုးကြာဖြူနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသဖြင့် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော သူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လူအုပ်ထဲတွင် ရပ်နေသော ဟူယန်သည် ကြီးမားသော ဖိအားကို ဖြည်းညင်းစွာ ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။

"မင်းတို့ အားလုံး သေချာ မကျင့်ကြံဘဲ ဒီမှာ ပြဇာတ် လာကြည့်နေကြတာလား..."

ဟူယန်၏ တည်ငြိမ်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

မြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသော လူအုပ်ကြီးသည် သူတို့၏ ခြေထောက်များ ခဲလို လေးလံသွားသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး အားလုံး ဒူးထောက် ကျသွားကြလေတော့၏။ ဟူယန်သည် အလိုအလျောက် ဒူးထောက် ကျသွားကြသော လူများ ဝိုင်းရံထားသည့် အလယ်တွင် ရပ်နေပြီး အလွန် အထာကျနေပုံ ရပေသည်။

မူလ ကြည့်ရှုသူများသည် ဟူယန်၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားကြပေသည်။ လွန်ခဲ့သော တစ်ခဏက သူသည် အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် တွင်ပင် မရှိသေးသော ကြိုးကြာဖြူ တစ်ကောင်နှင့် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်နေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ဤနေရာရှိ လူတိုင်းကို ဒူးထောက်စေနိုင်သည်လော။

ကျားကို စားဖို့ ဝက်ယောင်ဆောင်နေတာတောင် ဒီလိုမျိုး မလုပ်လောက်ဘူး... ကြိုးကြာဖြူ ရှေ့မှာ မျက်နှာပျက်ခဲ့ရလို့ ငါတို့အပေါ် ဒေါသ လာပုံချနေတာ ရှင်းနေတာပဲ ဟု သူတို့တွေးလိုက်ကြသည်။

ဟူယန်၏ နှုတ်ခမ်းများ ဖြည်းညင်းစွာ ကွေးတက်သွားလေ၏။ သူသည် အိုးယန်နှင့် အခြားနှစ်ဦးတို့ထံ လှည့်ကာ ခေါင်းကို သဲ့သဲ့ညိတ်ပြပြီး သူတို့ကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပေသည်။

ဟူယန်သည် သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေ၏။ "ချင်းယွင်ချီကျင့်ကြံခြင်း မိတ်ဆက် နည်းစနစ် ကို တစ်ယောက်ကို အခေါက် သုံးရာစီ ကူးရေး... မနက်ဖြန် မတိုင်ခင် ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ တံခါးရှေ့မှာ သွားပေးထားကြ..."

မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေကြသော ကြည့်ရှုသူများသည် နူးညံ့သော စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် ညင်သာစွာ တံမြက်လှည်း ဖယ်ရှားခံလိုက်ရလေ၏။ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ပြာနှမ်းသွားကြပေသည်။

'ချင်းယွင်ချီကျင့်ကြံခြင်း မိတ်ဆက် နည်းစနစ်' သည် ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ အခြေခံအကျဆုံး ကျင့်စဉ် ဖြစ်လေ၏။ အခြေခံအကျဆုံး ဖြစ်သောကြောင့်ပင် အမျိုးအစား အားလုံးကို အလွန် အသေးစိတ် ရှင်းပြထားပေသည်။ 'ချင်းယွင်ချီကျင့်ကြံခြင်း မိတ်ဆက် နည်းစနစ်' တစ်ခုလုံးတွင် အထက်၊ အလယ် နှင့် အောက် ဟူ၍ အတွဲ သုံးတွဲ ပါဝင်ပြီး စာလုံးရေ တစ်သန်းကျော် ရှိလေသည်။

အခေါက် သုံးရာ၊ မနက်ဖြန် မတိုင်ခင် ဟူသောအချက်က သူတို့ကို သတ်ပစ်လိုက်ခြင်းကမှ ပိုကောင်းဦးမည် ဖြစ်လေသည်။

ငိုကြွေးသံများကြားတွင် ဟူယန်သည် အိုးယန်နှင့် အခြားနှစ်ဦးတို့ထံသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်ပေသည်။ ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်ခြင်းမှသည် မြန်ဆန်သော ခြေလှမ်းများ၊ ထို့နောက် ပြေးခြင်း၊ နောက်ဆုံးတွင် ခုန်ပျံခြင်းဖြင့် သူသည် အိုးယန်ထံသို့ ပြေးဝင်သွားလေ၏။

"ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော တပည့်တို့... မင်းတို့ရဲ့ ဆရာက မင်းတို့ကို အရမ်း လွမ်းနေခဲ့တာ..."

ဟူယန်၏ စိတ်ထဲရှိ ဆရာနှင့် တပည့်တို့၏ နွေးထွေးသော မြင်ကွင်းမှာ ဖြစ်ပေါ်မလာခဲ့ချေ။ ထိုအစား အိုးယန်သည် သူ၏ ခါးမှ ခွေးကို ဆွဲထုတ်ကာ ဟူယန်ထံသို့ မြှောက်ကိုင်ထားလိုက်လေ၏။ ပြေးဝင်လာသော ဟူယန်သည် လျန်ကျိုက်၏ အကိုက်ခံလိုက်ရပေသည်။

"အား... အား... အား... ကျေးဇူးကန်းတဲ့ ကောင်တွေ... ဒီ သားရဲ ကို အမြန် လွှတ်ခိုင်းစမ်း..."

ဟူယန်သည် အိုးယန်၏ အရှေ့တွင် ဒူးထောက်လျက် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။ သူသည် လျန်ကျိုက်ကို ခါထုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထို ထူးဆန်းသော ခွေးမှာ အလွန် တင်းကျပ်စွာ ကိုက်ထားကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရပေသည်။

အိုးယန်သည် သူ၏ အရှေ့ရှိ ဟူယန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ရွှေရောင် အချက်အလက်ပြဘုတ် က အရာအားလုံးကို ဖော်ပြနေလေ၏။

အမည် - ဟူယန် (ချင်းယွင်ဂိုဏ်း လက်ထောက်ဂိုဏ်းချုပ်၊ စာအုပ်လှန်သူ)

ကျင့်ကြံခြင်း - လျှို့ဝှက်

အရိုးတည်ဆောက်ပုံ - လျှို့ဝှက်

ကံကောင်းမှု - လျှို့ဝှက်

ဆွဲဆောင်မှု - လျှို့ဝှက်

ပါရမီ - လျှို့ဝှက်

သီးသန့်စွမ်းရည် - လျှို့ဝှက်

အကဲဖြတ်ချက် - ခွေးတစ်ကောင်နှင့် ငါးဆယ် ရာခိုင်နှုန်းစီ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သော သူ၊ ဤခေတ်၏ အစွမ်းအထက်ဆုံးသူ မဟုတ်သော်လည်း ဤခေတ်၏ ကြီးမြတ်ဆုံးသော ပါရမီရှင် ဖြစ်သည်။

ကြမ်းလွန်းတာလား ဟု အိုးယန် တွေးလိုက်မိသည်။ ဤသည်မှာ ဟူယန်၏ အချက်အလက်ပြဘုတ် ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အိုးယန်၏ ပထမဆုံး ခံစားချက် ပင် ဖြစ်လေ၏။ သူ၏ အမည်နှင့် အကဲဖြတ်ချက် မှလွဲ၍ အခြားအရာအားလုံးမှာ လျှို့ဝှက်ထားခြင်းများချည်းသာ ဖြစ်နေပေသည်။

အိုးယန် စနစ်ကို စတင် ရရှိခဲ့စဉ်က ဟူယန်၏ ခွန်အားမှာ အလွန် မြင့်မားလွန်းပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အဆင့်မှာ နိမ့်ကျလွန်းသဖြင့် စနစ်က ဟူယန်၏ ဂုဏ်သတ္တိ အသီးသီးကို မခွဲခြားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့လေ၏။

သို့ရာတွင် အိုးယန် ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး လူပေါင်း ရေတွက်၍မရနိုင်အောင် ၏ အချက်အလက်ပြဘုတ် များကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် သူ၏ အဘိုးကြီး ၏ အောက်ရှိ လျှို့ဝှက်ချက် အမှတ်အသား အတန်းလိုက်ကြီးသည် ဘာကို ဆိုလိုသနည်း ဆိုသည်ကို သူ ပို၍ပို၍ နားလည်လာခဲ့ပေသည်။

အိုးယန်သည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တက်လိုက်ပြီး သားကောင်း တစ်ယောက်၏ လည်ပင်းညှစ်မှု ကို တိုက်ရိုက် လုပ်ဆောင်လိုက်ကာ ဟူယန်၏ လည်ချောင်းကို ဖမ်းဆုပ်ပြီး ဟူယန်ကို သူ၏ အရှေ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆွဲယူကာ ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"အဘိုးကြီး... ခင်ဗျား အတိအကျ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ... တိုက်ရိုက် ပြောလို့ မရတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိနေလို့လား... ခင်ဗျားကြောင့် ကျွန်တော်တို့ နေရာအနှံ့ ပြေးလွှားနေခဲ့ရတာ..."

သူနှင့် လန်ချင်းဆုန်း တို့ လူ့လောက သို့ ဝင်ရောက်ချိန်မှစ၍ အင်မော်တယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ၏ အဆုံးသတ် အထိ အနည်းနှင့်အများ သူ၏ အဘိုးကြီး ၏ လက်ချက်က နောက်ကွယ်မှနေ၍ အရာများကို တွန်းအားပေးနေခဲ့ခြင်း ပင် ဖြစ်လေ၏။

အကယ်၍ ယနေ့ ဟူယန် သူ့ကို ကောင်းမွန်သော ရှင်းလင်းချက် တစ်ခု မပေးနိုင်ပါက သူသည် ဟူယန်ကို တောင်ထိပ်ငယ်လေး ၏ ချောက်ကမ်းပါး တွင် ချိတ်ဆွဲကာ အအေးဒဏ်ကို ရက်အနည်းငယ်ကြာ ခံစားစေမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

"မလုပ်ပါနဲ့... ငါ အခုမှ ပြန်ရောက်တာကို လူတွေ အများကြီး ကြည့်နေကြတယ်လေ... အပြင်မှာတော့ ငါ့ကို မျက်နှာလေး ဘာလေး ထောက်ပါဦး..."

လည်ချောင်း အညှစ်ခံထားရသော ဟူယန်သည် လုံးဝ ဂရုစိုက်ပုံ မရချေ။ သူသည် အိုးယန်ကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြကာ သနားညှာတာရန်ပင် တောင်းပန်နေလေ၏။

အိုးယန်သည် ဟူယန်ကို လွှတ်ပေးလိုက်လေ၏။ ဟူယန်သည် သူ၏ လည်ပင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အိုးယန်၏ အနောက်ရှိ ပိုင်ယွီနှင့် ချန်ချန်ရှန်း၏ ရုပ်သေးရုပ် ကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"မင်းတို့ သုံးယောက် တကယ်ပဲ ဟန်ပြ သက်သက် လုပ်ခဲ့တာနဲ့ တူတယ်... မင်းတို့ လက်ထဲမှာ ဘာမှ မရခဲ့ဘူးပဲ... ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဆရာ့ ကို အကြာကြီး မတွေ့ရလို့ စည်းမျဉ်းတွေကို မေ့သွားကြပြီလား..."

ပိုင်ယွီနှင့် ချန်ချန်ရှန်းတို့သည် အိုးယန်ကို ကြည့်လိုက်ကြလေ၏။ ချန်ချန်ရှန်းသည် အိုးယန်၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပေသည်။

"စီနီယာအစ်ကို... ဒါက ချင်းယွင် တောင်ထိပ် မှာ ရှိနေတုန်းပဲနော်... သူ့ကို မျက်နှာလေး ဘာလေး ပေးလိုက်ပါဦး..."

ပတ်ဝန်းကျင် အရပ်ရပ်မှ အကြည့်များသည် အနည်းနှင့်အများ ဆိုသလို သူတို့ဘက်သို့ ရောက်ရှိနေကြပေသည်။ တောင်ထိပ်ငယ်လေး မှ မိစ္ဆာများ သည် သူတို့၏ တောင်ထိပ်သခင် ကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းမည်နည်း ဆိုသည်ကို သူတို့ အမှန်တကယ် စူးစမ်းလိုနေကြလေ၏။

တောင်ထိပ်ငယ်လေး မှ မိစ္ဆာများ က ဟူယန်ကို ကောင်းကောင်း သင်ခန်းစာ ပေးလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မျှော်လင့်နေခဲ့ကြသော်လည်း အရိပ်ထဲမှ စိတ်ပျက်နေသော အကြည့်များကြားတွင်...

အိုးယန်သည် သွားကို ကိုက်ကာ မျက်နှာကို တင်းမာထားပြီး ပိုင်ယွီနှင့် ချန်ချန်ရှန်းတို့၏ အရှေ့သို့ တက်လာခဲ့လေ၏။ သူသည် ခါးထောက်ကာ မောက်မာစွာ ရယ်မောနေသော ဟူယန်ကို အရိုအသေပေးရန် ထိုနှစ်ဦးကို ဦးဆောင်လိုက်ပေသည်။ အိုးယန်နှင့် အခြားနှစ်ဦးတို့သည် တစ်သံတည်း နှုတ်ဆက်လိုက်ကြလေသည်...

"ဆရာ တောင်ပေါ် ပြန်ရောက်လာတာကို ကြိုဆိုပါတယ်..."

အခန်း ၁၆၀ - စကားအတိုင်း ဖြစ်လာခြင်း

ဟူယန် တောင်ပေါ် ပြန်ရောက်လာပြီ ဖြစ်လေ၏။

တောင်ထိပ်ငယ်လေးမှ အိုးယန်နှင့် အခြားနှစ်ဦးတို့ ဟူယန်ကို အရိုအသေပေးနေသည့် မြင်ကွင်းကို အကြံအစည် တစ်ခုခု ရှိသူ တစ်ဦးက မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့ပြီး ချင်းယွင်ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးသို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပေသည်။

စိတ်မနှံ့သူ ပြန်ရောက်လာပြီ ဟူသော သတင်းက ယခုအခါ တောင်ထိပ်သခင်များ၊ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးများ၊ အကြီးအကဲများနှင့် တောင်ထိပ် အသီးသီးမှ ဧည့်အကြီးအကဲများ ဖြစ်လာကြပြီဖြစ်သော ဆရာအားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထိတ်လန့်တကြား ဖြူဖျော့သွားစေခဲ့လေသည်။

သူတို့ အားလုံးသည် ရုတ်တရက် အသိဉာဏ် ပွင့်လင်းမှု တစ်ခု ရရှိခဲ့ပြီး ကျင့်ကြံရန် ဝင်တော့မည်ဟု အကြောင်းပြကာ သူတို့၏ တောင်တံခါးများကို ချိတ်ပိတ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြပေသည်။

အချိန်အတန်ကြာ ချင်းယွင်ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး တောင်ထိပ်တိုင်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရန်သူ တစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်နေရသည့်အလား ဖြစ်နေလေ၏။

ငယ်ရွယ်သော တပည့်များသည် တောင်ထိပ်ငယ်လေး၏ တောင်ထိပ်သခင်က သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် တောင်ထိပ်သခင်များနှင့် အကြီးအကဲများကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ သတိထားသွားစေနိုင်သနည်း ဟူသည်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ကြရပေသည်။

ထိုသက်လတ်ပိုင်း လူကြီးမှာ ကြိုးကြာဖြူ တစ်ကောင်၏ ရိုက်နှက်မှုကို ပြန်လည် မခုခံနိုင်ဘဲ ခံခဲ့ရသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သည်။ ငှက်တစ်ကောင်ကိုပင် မနိုင်သော အသုံးမကျသူ တစ်ယောက်က သူတို့၏ ဆရာများကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက် သတိထားနေရအောင် လုပ်နိုင်သနည်း ဟု တွေးတောနေကြပြီး အခြေအနေမှာ တကယ်ပင် ထိုမျှလောက် ဆိုးရွားနေခြင်း ဟုတ် မဟုတ်ကိုလည်း ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်။

စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်ဟု ခံစားရသော ငယ်ရွယ်သည့် တပည့်များသည် သူတို့၏ တောင်ထိပ်၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို မျှဝေထမ်းဆောင်ရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြင်ဆင်ခဲ့ကြပြီး ငှက်တစ်ကောင်ကိုပင် မနိုင်သော ဤ ဦးလေးထံမှ လမ်းညွှန်မှု တောင်းခံရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့ကြပေသည်။

သို့ရာတွင် သူတို့၏ တောင်ထိပ်မှ တောင်ထိပ်သခင်များနှင့် အကြီးအကဲများ၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းကို ခံရသည့်အပြင် ဤကာလအတွင်း သူတို့၏ တောင်ထိပ်မှ ခြေတစ်လှမ်း အပြင်ထွက်ပါက ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနဲ့ ဟုပင် သတိပေးခံခဲ့ရလေသည်။

ငှက်တစ်ကောင်ကိုပင် မနိုင်သော သက်လတ်ပိုင်း လူကြီး တစ်ဦးက တောင်ထိပ် အသီးသီးမှ တောင်ထိပ်သခင်များနှင့် အကြီးအကဲများကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရန်သူ တစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်နေရသည့်အလား သတိထားနေစေခဲ့ပေသည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ထောင်က တာအိုမိစ္ဆာ စစ်ပွဲ အတွင်းကသာ ပေါ်ပေါက်ခဲ့ဖူးပုံ ရလေ၏။

ခါးထောက်လျက် ရပ်နေသော ဟူယန်သည် သူ့ကို ရိုသေစွာ အရိုအသေပေးနေကြသော သူ၏ စကားနားမထောင်သည့် တပည့် သုံးယောက်ကို ဂုဏ်ယူစွာ ကြည့်ရင်း ပို၍ပင် ကျေနပ်နေမိလေ၏။ သူသည် သူ၏ တပည့်များကို သူ၏ စိတ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ ထွင်းထုချင်နေသည့်အလား တစ်ယောက်ချင်းစီကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုနေပေသည်။

"ဆရာ... ဒီအချိန်ကြီး ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ..." ဟူယန်က သူတို့ကို ထရန် ပြောမည့် အချိန်ကို မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ အိုးယန်သည် သူ၏ ကျောကို ဆန့်မတ်ကာ ဟူယန်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

သူ၏ ဆရာသည် သူ၏ ကလေးဘဝ အချိန်အများစုကို တောင်ပေါ်တွင် ကုန်ဆုံးခဲ့သည်မှလွဲ၍ အိုးယန် အသက် ဆယ့်တစ်နှစ်၊ ဆယ့်နှစ်နှစ် အရွယ်တွင် အိုးယန် သူ့အတွက် စုစည်းပေးထားသော "တောရိုင်းအချစ် ဆိုရိုးစကားများ စုစည်းမှု" ကို ယူဆောင်ကာ ဟိုဒီ လျှောက်သွားနေပြီး တစ်နှစ်လျှင် နှစ်ခါပင် ပြန်မလာခဲ့ချေ။

သူက ထိုလုပ်ရပ်ကို "လှုံ့ဆော်မှု ရှာဖွေခြင်း" ဟု ခေါ်ဆိုလေ၏။

ဂျူနီယာညီမလေး ဟူထူသည် တောင်ပေါ်တွင် လအနည်းငယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း သူ၏ ဆရာက နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ရောက်လာခဲ့ပေသည်။ ဤ အဘိုးကြီးသည် နောက်ဖေးတွင် ပြဿနာ တစ်ခုခု ဖြစ်ပွားခဲ့သောကြောင့် ရှောင်ရှားရန် ပြန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း အိုးယန် တွေးလိုက်မိသည်။

အိုးယန်၏ အကြည့်သည် အဓိပ္ပာယ် ပြည့်ဝလာခဲ့ပေသည်။ ဟူယန်သည် အိုးယန်၏ အဓိပ္ပာယ် ပြည့်ဝသော အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ချက်ချင်း ခြေဆောင့်ကာ ဆဲဆိုလိုက်လေ၏။

"မင်း ကောင်စုတ်လေး... မင်းရဲ့ ဆရာက အပြင်မှာ လေလွင့်နေခဲ့တာ... ပြီးတော့ နှစ်သစ်ကူး ဖို့လည်း နီးနေပြီ... မင်းတို့ အားလုံးနဲ့ အတူ နှစ်သစ်ကူး အောင်ပွဲခံ ဖို့ ငါ ပြန်လာတာ..."

"နှစ်သစ်ကူး လား..."

ဤစကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အိုးယန်နှင့် အခြားနှစ်ဦးတို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး အထူးသဖြင့် အိုးယန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံး အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

ဤလောကတွင် "နှစ်သစ်ကူး" ဟူသော သဘောတရား မရှိချေ။ တစ်နှစ်လျှင် ရက်ပေါင်း ၃၆၀ ရှိသော်လည်း ဤ သီးခြား နေ့ကို ကျင်းပရန် သတ်မှတ်ထားသော ပွဲတော်များ မရှိချေ။

"နှစ်သစ်ကူး" ဓလေ့သည် အိုးယန်၏ ခေါင်းမာသော တောင်းဆိုမှု တစ်ခု ဖြစ်ပြီး တောင်ထိပ်ငယ်လေး မိသားစု ပြန်လည် ဆုံတွေ့ရန်အတွက် ဟူယန်ကို နှစ်စဉ် ဤအချိန်တွင် ပြန်လာရန် တောင်းဆိုထားခြင်း ဖြစ်လေ၏။

ထိုအရာက တောင်ထိပ်ငယ်လေးသည် လူတိုင်း၏ အမြစ် ဖြစ်ကြောင်း ကိုယ်စားပြုနေပေသည်။

အိုးယန်သည် ဟူယန်ကို ပြုံးပြကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ဆရာ နှစ်သစ်ကူးကို မှတ်မိဖို့ တကယ် ခက်ခဲတာပဲ... ဒီတစ်ခါ ပြန်လာတာ ကျွန်တော်တို့အတွက် တစ်ခုခု ပါလာလား..."

ဟူယန်သည် လူဆိုး တစ်ယောက်၏ အမူအရာကို ပြသလျက် လက်များကို ခါယမ်းကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"မင်းရဲ့ ဆရာ ငါက ကြွက် တစ်ကောင်လို ဆင်းရဲတယ်... ငါ့ရဲ့ အသက်ကြီး ကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိဘူး..."

သူ့လို လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက်အနေဖြင့် ဤသို့ မျက်နှာထူသော ဆရာကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမည်ကို နည်းလမ်း မရှိတော့ဟု အိုးယန် တွေးလိုက်မိသည်။

ဟူယန်သည် သူတို့ သုံးယောက်ကို စိတ်ဝင်တစား လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ချန်ချန်ရှန်းကို ရိုင်းစိုင်းစွာ ဘေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်လေ၏။ ရုပ်သေးရုပ် တစ်ခုက ဤမျှ နီးနီးကပ်ကပ် လာနေသည်မှာ အပိုပင် ဖြစ်လေသည်။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူသည် ပိုင်ယွီ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ ငှက်စိမ်းလေးကို စနောက်လိုက်ပြီးနောက် လျန်ကျိုက်၏ ခွေးခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ အံ့သြတကြီး ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ချင်းဆုန်း ကော ဘယ်လိုနေလဲ..." နောက်ဆုံးတွင် ဟူယန်က မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

တကယ်ပင် ဤ အဘိုးကြီးက အရာအားလုံးကို သိနေကြောင်း အိုးယန် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

အိုးယန်သည် သူ၏ ဆရာကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် ကြည့်ကာ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်ပေသည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကံကောင်းမှု ကြောင့် သူ သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ပြီး အခုထိ သတိလစ်နေတုန်းပဲ..."

ဟူယန်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"မဆိုးဘူး... မဆိုးဘူး... မင်းတို့ အားလုံး တော်တော်လေး လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ... ဒါပေမဲ့... ဟေ့... နေဦး..."

ဟူယန်၏ ခန့်မှန်းရခက်သော မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပေသည်။ သူသည် အိုးယန်၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး အိုးယန်၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ တစ်ခဏမျှ စေ့စေ့စပ်စပ် အကဲခတ်လိုက်လေ၏။ ထို့နောက် သူ၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် နိမ့်ကျသွားပြီး မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"မင်း ဘာဖြစ်တာလဲ..."

မူလက ကြည်လင်ပြီး တိမ်ကင်းစင်သော ကောင်းကင်ကြီးသည် ဟူယန်၏ တိုးညှင်းသော အသံနှင့်အတူ လေနှင့် တိမ်များ လှုပ်ရှားလာကာ ဟူယန်၏ အင်္ကျီလက်များကို ကျယ်လောင်စွာ တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့ပေသည်။

အိုးယန်သည် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးမှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။ သေချာသည်မှာ သူ၏ ဆရာသည် သူ၏ သက်တမ်း ငါးဆယ် ဆုံးရှုံးသွားကြောင်းကို သတိပြုမိခဲ့သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ဆုံးရှုံးသွားရသနည်း ဆိုသည်ကိုမူ သူ မသိချေ။

သူ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အနောက်ရှိ ရှောင်ပိုင်နှင့် ချန်ရှန်းတို့ကို ဟူယန်အား ညွှန်ပြလိုက်ပေသည်။ အကယ်၍ သူ အင်မော်တယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေသို့ သွားရောက်သော ခရီးစဉ်တွင် သူ၏ သက်တမ်း ငါးဆယ် ဆုံးရှုံးခဲ့ရကြောင်း သူတို့ သိသွားပါက သူတို့သည် အိုးယန်၏ ခြေထောက်များကို ချိုးပစ်ရမည် ဆိုလျှင်တောင်မှ အိုးယန်ကို အိမ်ထဲမှ နောက်တစ်ကြိမ် အပြင်ထွက်ခွင့် ပြုတော့မည် မဟုတ်ချေ။

ဟူယန်သည် အိုးယန်၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားပြီး အိုးယန်၏ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ကာ သူ၏ အသံမှာ ထပ်မံ၍ ခန့်မှန်းရခက်လာပြီး ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"သွားကြစို့... သွားကြစို့... ငါ့ရဲ့ သမီးလေး ဘယ်လိုနေလဲ ဆိုတာ သွားကြည့်ကြတာပေါ့... မင်းတို့ စကားနားမထောင်တဲ့ တပည့်တွေ အုပ်စုနဲ့ သူ့ကို လမ်းမှား မရောက်စေနဲ့..."

ပြောပြီးနောက် သူသည် လက်ကို မြှောက်ကာ ကောင်းကင်ယံကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပေသည်။ အထက်မှ တိမ်တိုက် တစ်ခုကို ဟူယန်က ဆွဲချလိုက်ပြီး သူ၏ ဘေးတွင် ဆင်းသက်လာစေခဲ့လေ၏။

သူတို့ အနည်းငယ်သည် တိမ်တိုက်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ တောင်ထိပ်ငယ်လေးဆီသို့ ပျံသန်းသွားကြပြီး ကြိုးကြာဖြူ တစ်ကောင်နှင့် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ဤ စိတ်မနှံ့သူ ဦးလေး အကြောင်းကို ဆွေးနွေးနေကြဆဲဖြစ်သော ကြည့်ရှုသူ လူအုပ်ကြီးကို ချန်ရစ်ခဲ့လေ၏။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဟူယန်သည် သူ၏ အပြင်ဘက် အတွေ့အကြုံများ အကြောင်းကို သူ၏ တပည့် သုံးယောက်အား ပြောပြနေပြီး သူ၏ ပါးစပ်မှာ မြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ စီးဆင်းနေကာ တံတွေးများ ပျံလွင့်နေပေသည်။

အိုးယန်နှင့် အခြားနှစ်ဦးတို့သည်လည်း အလွန် စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေကြလေ၏။ သူတို့၏ ဆရာသည် အသေးငယ်ဆုံးသော ဇာတ်လမ်းလေးကိုပင် ပီပြင်ပြီး ဟာသမြောက်အောင် ပြောပြနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ သူသည် ဤမျှလောက် များပြားသော မယားငယ်များကို ဤမျှ လွယ်ကူစွာ ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ချေ။

သူတို့ တောင်ထိပ်ငယ်လေး၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဟူယန်သည် စိမ်းလန်းစိုပြေနေသော သစ်ပင်များကို ကြည့်ကာ မျက်ခုံးပင့်လျက် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"နှစ်သစ်ကူး ဆိုမှတော့ နှစ်သစ်ကူးနဲ့ တူရမှာပေါ့..."

ဟူယန်သည် လက်ကို မြှောက်ကာ ကောင်းကင်ယံကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပေသည်။ ကောင်းကင်ရှိ တိမ်တိုက်များသည် ဟူယန်၏ လှုပ်ရှားမှုများနှင့်အတူ ပုံသဏ္ဍာန် အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေလေ၏။ ဟူယန်သည် သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ ကြေးဒင်္ဂါးပြား တစ်ပြားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လက်မဖြင့် ခေါက်လိုက်ရာ ဒင်္ဂါးပြားမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ တည့်မတ်စွာ ပစ်ထွက်သွားပေသည်။ ဟူယန်သည် သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို လှန်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ချောင်းကို အရှေ့တွင် ထောင်ကာ မျက်လုံးများထဲတွင် ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ တောက်ပလျက် အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်...

"ကောင်းမွန်တဲ့ နှင်းက ရိတ်သိမ်းချိန်ကို ကောင်းမွန်စေတယ်..."

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အရာအားလုံး ညှိးနွမ်းသွားလေ၏။ ရာသီလေးခု၏ ပြောင်းလဲမှုများသည် တောင်ထိပ်ငယ်လေး ပတ်လည်တွင် အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပေါ်နေပေသည်။ စိမ်းလန်းစိုပြေနေသော သစ်တောကြီးသည် အစိမ်းရောင်မှ အဝါရောင်၊ ထိုနောက် အနီရောင်သို အလျင်အမြန် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် အရွက်များ ကျက်သရေရှိစွာ ကြွေကျလာခဲ့လေ၏။

ဝါဂွမ်းကဲ့သို ကြီးမားသော နှင်းပွင့်ကြီးများသည် ကောင်းကင်ရှိ တိမ်တိုက်များထဲမှ ကျဆင်းလာခဲ့ပေသည်။ အေးစက်သော လေပြင်းက ငန်းမွေး နှင်းများကို သယ်ဆောင်လာပြီး တောင်ထိပ်ငယ်လေးနှင့် ထိုပတ်ဝန်းကျင်ကို ငွေဖြူရောင် အလွှာ တစ်ခုဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လွှမ်းခြုံသွားစေခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့သော ကောင်းကင်ကိုဆန့်ကျင်သည့် နည်းလမ်းများက အိုးယန်နှင့် အခြားနှစ်ဦးကို အမြဲတမ်း အံ့အားသင့်စေခဲ့ပေသည်။

အိုးယန်သည် စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် အထူးပြုလုပ်ချက်များကို ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သော ထိုကဲ့သိုသော နည်းလမ်းများကို အားကျနေမိလေ၏။

ချန်ချန်ရှန်းသည် အနာဂတ်တွင် သူနှင့် စီနီယာအစ်ကို အတွက် အသေခံပေးမည့် သူ၏ ဆရာကို လေးစားအားကျစွာ ကြည့်နေပေသည်။

ဥပဒေသ သဲလွန်စလေး တစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီးဖြစ်သော ပိုင်ယွီသည် စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ဒေသတစ်ခုလုံး၏ ရာသီဥတုကို လွှမ်းမိုးနိုင်ရန် တာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်မှု မည်မျှ နက်ရှိင်းရန် လိုအပ်ကြောင်းကို နားလည်သွားခဲ့လေ၏။

ပိုင်ယွီ၏ မျက်လုံးများတွင် ဤကဲ့သိုသော နည်းလမ်းများ ရှိသည့် ဤ ဆရာသည် အင်မော်တယ် တစ်ပါး မဟုတ်သော်လည်း အင်မော်တယ် တစ်ပါးနှင့် နှိင်းယှဉ်နိုင်လေသည်။

သူ၏ စကားများသည် ဥပဒေသ ဖြစ်လာပြီး သူပြောသမျှသည် တကယ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ စနစ်၏ နှစ်ထပ် အကဲဖြတ်ချက်ကို ရရှိထားသော လူ၏ ကောင်းကင်ကိုဆန့်ကျင်သည့် နည်းလမ်း ပင် ဖြစ်လေသည်။

Book 16 end.